ⓐffogato al caffè ╰☆╮

ตอนที่ 7 : กาแฟแก้วที่เจ็ด , - Shinobu Sakurasou

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 95
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 ต.ค. 63

Application.


 



 




 



"ฉันอยากจะเข้มแข็งขึ้น ไม่อยากอ่อนแอแบบนี้เลยค่ะ...ฉันอยาก อยากจะมีประโยชน์มากกว่านี้จริงๆนะคะ..."



"ฉันก็แค่หวังว่าฉันจะได้เห็นดวงดาวสวยในดวงตาของเจ้าชายคนหนึ่ง...มันอาจดูเพ้อฝันไปไม่น้อย แต่ฉันเชื่อมั่นนะคะ...อย่างน้อยฉันคิดว่าการที่เราจะรักใครหรือรู้สึกดีกับใคร ประกายในดวงตาคู่นั้นจะต้องสวยมากแน่ๆเลย..."




 

บทที่ต้องการ : 1 | Eros

 

คู่ : อาคาชิ เซย์จูโร่ ♡



 

 

ชื่อ TH | ENG : ชิโนบุ ซากุระโซว [ Shinobu Sakurasou ] *เรียงตามสกุล-ชื่อ ถ้าเรียงแบบชื่อ-สกุล จะได้ ซากุระโซว ชิโนบุ*
 

     ☆ ; Sakurasou - ดอกซากุระโซว (ภาษาดอกไม้แปลว่าความปรารถนา และความรักที่ยาวนาน)
 

     ☆ ; Shinobu - ความอดทน
 

     ☆ ; Shinobu Sakurasou - "หากปรารถนาถึงความรักที่ยาวนานนั้น...เจ้าก็จะต้องเป็นผู้ที่อดทนถึงจะได้มันมา"

 

ชื่อเล่น : โซว [Sou] - คนที่รู้จักหลายๆคนเรียกแบบนี้ ซึ่งเธอก็โอเคนะ เพราะมันฟังดูแล้ว...มันดูผ่อนคลายกว่าเรียกชิโนบุน่ะ แต่จะเติมจัง เติมคุง ก็แล้วแต่หัวใจของอีกฝ่าย

 

อายุ : 16 ปี

 

โรงเรียน : ฟุคุดะ โซโก [ เป็นโรงเรียนที่พี่เทาอยู่ค่ะ เผื่อคูมวริสนึกมะออก] 

     ชั้นปี : ม.ปลาย ปี 1 || ส่วนสูง / น้ำหนัก : 162.9 / 49.7 || วันเกิด : 9 march (ราศีมีน) || กรุ๊ปเลือด : A-negative

 

ลักษณะภายนอก :

 

     เด็กสาววัยรุ่นที่สวยงามเหมือนภาพฝันตามจินตนาการของจิตรกรชื่อดังที่รังสรรค์ออกมา ดูสวยงาม อ่อนหวาน นิ่มนวล บริสุทธิ์จนไม่กล้าแตะต้องหรือทำให้สลายหายไป...เป็นเหมือนของขวัญที่เทพยดามอบให้กับจิตรกรผู้นี้เพื่อสร้างสรรค์ผลงานชิ้นเอก 'ชิโนบุ ซากุระโซว' เธอเป็นเด็กสาววัยรุ่นที่มีหน้าตาสวยหวาน จมูกนิด ปากกระจับเป็นสีส้มหวานชวนให้อยากจะสัมผัสหรือเป็นเจ้าของ ดวงตากลมสีเทาควันบุหรี่ดูชวนฟุ้งฝัน ในแววตาของเธอนั้นแสดงอารมณ์ต่างๆออกมาอย่างดูเพ้อฝัน... มีทั้งอารมณ์ที่สื่อถึงความเพ้อพกในรัก ดีใจ เศร้าเสียใจที่แสดงผ่านเจ้าตากลมที่ใครต่อใครก็ล้วนไม่กล้าจะสบตาตรงๆเพราะเกรงว่าจะตกหลุมรักเธอได้... โครงหน้าเรียว แก้มของเธอเป็นสีส้มอ่อนๆดูเข้ากับริมฝีปากและใบหน้า  เส้นผมสีควันบุหรี่...ยาวถึงเรือนอก เส้นผมของเธอนั้นหนา มีน้ำหนัก จัดทรงได้ง่ายตามที่อยากจะจัด หน้าม้าที่ปรกหน้าน้อยๆยิ่งเข้ากับตัวเธอเป็นอย่างมาก เธอมีผิวสีขาวราวไข่มุกในห้วงน้ำทะเลลึก ทั้งขาวและอมชมพู ร่างกายของเธอสะอาดสะอ้าน ไร้ร่องรอยบาดเจ็บจากทุกสิ่งอย่าง กลิ่นกายส่งกลิ่นของกุหลาบออกมาจางๆ ไม่ได้รุนแรงชวนเวียนหัว



     สไตล์การแต่งตัวของเธอจัดว่าเป็นเด็กสาวที่ไม่ได้ชอบแต่งตัวอะไรมากมายนัก ซากุระโซวสวมชุดมินิเดรสหลากหลายแบบตามแต่ใจของเธอต้องการ และมินิเดรสทั้งหลายที่ว่าจะสวมในโทนสีพาสเทล หรือ สีอ่อนๆมากกว่าการสวมใส่สีฉูดฉาด ดูแสบตา ทรงผมจะถูกมัดเป็นเปียเดี่ยวไว้หลวมๆ ผูกด้วยริบบิ้นที่เข้ากับสีของชุด โซวสวมใส่ส้นเข็มเดินอยู่เป็นประจำจนเคยชินทำให้ใส่เดินถนัด หากออกไปข้างนอกก็จะพกพากระเป๋าสะพายข้างไปด้วย ข้อมือก็มาพร้อมกำไลและนาฬิกาข้างเดียวกัน (ex.1.2.3.4.5.6)  หลายๆครั้งในฐานะของคุณหนูตระกูล "ชิโนบุ" ซากุระโซวก็จะต้องสวมใส่ชุดออกงานต่างๆบ่อยครั้ง เธอมักจะสวมเดรสยาวที่สีมีการไล่สีสวยงามตามที่ถูกเลือกมาให้ใส่ ทรงผมของเธออาจถูกรวบเกล้าขึ้นไปเป็นทรง หรือไม่ก็ปล่อยผมลงมา ใบหูถูกตกแต่งด้วยต่างหูจากอัญมณี (ซึ่งเป็นแบบหนีบหรือเกาะ เพราะเธอไม่ได้เจาะหู) พร้อมกับกระเป๋าถือขนาดเล็กที่ใส่อะไรแทบไม่ได้ ลงท้ายด้วยส้นสูงที่ใส่ออกงานเป็นประจำ (ex.1.2.3.4.5.6.)




ลักษณะการพูด : 


ซากุระโซวมีน้ำเสียงหวานฟังดูละมุนละไม เสนาะหู ทำให้ผู้อื่นประทับใจ อีกทั้งรอยยิ้มที่แย้มยิ้มออกมาระหว่างสนทนา ในน้ำเสียงแฝงคำพูดเพ้อฝันไม่น้อย มีนชวนให้เธอดูจับต้องยาก เพราะหลายครั้งคำพูดก็มักหลุดคำพูดคลับคล้ายประโยคฝนนิยาย และบางครั้งท้ายน้ำเสียงหวานก็มักเจือความเศร้าปะปน เธอมักจะใช้สรรพนามแทนตัวเองว่า "ฉัน" กับคนอายุมากกว่าอาจใช้คำว่า "หนู" แต่บางครั้งก็มักไม่ชอบใช้สรรพนามแทนตัวเองเท่าไร เลี่ยงไม่พูดแทนตัวเองมากกว่า มักจะแทนคนอื่นๆว่า "คุณ (นามสกุล)" แต่ถ้าหากสนิทรู้จักกันในระดับนึง อาจเรียก "ชื่อจริง" หรือ "ชื่อที่อีกฝ่ายอยากให้เรียก" พร้อมคำว่า "คุง/จัง" ตามหลังชื่อของอีกฝ่าย มักจะลงท้ายหางเสียงอยู่เสมอๆ


[ สถานการณ์ที่ 1 ]


"อย่าฝืนไป เข้าใจไหม?"


โซวสัมผัสได้ถึงความเป็นห่วงจากคนตรงหน้า - เธอทำเพียงแค่ยิ้มออกไปบางๆ ส่ายหน้าเป็นการปฏิเสธคำพูดของอีกคน ตอบโต้ด้วยน้ำเสียงหวานและคำโกหกที่ตัวเองมักพูดบ่อยครั้ง


"ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ"


"โซว..."


"แค่มีโชโงะคุงอยู่...ก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ" เธอยิ้ม "แค่เห็นว่าคุณเป็นห่วงก็ดีใจมากแล้วค่ะ แค่มีคุณมันก็ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ ไปด้วยกันนะคะ"


เธอดื้อรั้น ฝืนตัวไปกับเขา


"ตามใจ"


[ สถานการณ์ที่ 2 ]


"ช่วยทีเถอะนะ ชิโนบุ"


เพราะคนตรงหน้าขอร้องรวมไปถึงยกมือขึ้นมาพนมไหว้ ทำให้โซวชะงักไปกับการขอร้องของอีกฝ่ายที่มาขอร้องให้ช่วยทำงานศิลปะให้


และเธอก็เป็นประเภทที่ปฏิเสธใครไม่รอดเสียด้วย...


"จะ...พยายามนะคะ"



[ สถานการณ์ที่ 3 ]


"ถ้าไม่ไหวก็พักนะคะ" เธอบอกคนที่ตอนนี้มีสภาพย่ำแย่กว่าเธอเสียอีก "ไม่เป็นไรเลยค่ะ ที่คุณจะอ่อนแอ..."


เขามองเธอ


"ฉันเอง...ก็อ่อนแอไม่แพ้คุณหรอกค่ะ"



อุปนิสัย :

     เจ้าหญิงสีเทา คงจะเป็นคำที่ใช้เรียกโซวได้อยู่บ้าง อย่างน้อยๆมันก็เป็นคำนิยามที่ใกล้เคียงความจริงมากที่สุด เพราะเพียงแค่ดวงตาแม้แสดงอารมณ์อื่นๆออกมา มันก็ปิดบังอารมณ์ความเศร้าสร้อยข้างในไม่ได้ เธอจึงเป็นคนปิดซ่อนอารมณ์ที่ปิดซ่อนไม่เก่งเอาเสียเลยเจ้าหญิงคนนี้เป็นคนเพียบพร้อม เป็นคนเรียบร้อย อ่อนหวาน เหมือนเจ้าหญิงในนิทานปรัมปรามากมาย ยิ่งรอยยิ้มที่ยิ้มออกมาแม้แววตาจะแสดงออกถึงความโศกเศร้า ทุกคนก็พร้อมใจมองข้ามแววตานั้น แล้วสนใจแค่เพียงรอยยิ้มของเธอที่ให้ เธอเป็นคนยิ้มสวยและชื่นชอบใบหน้าของตัวเองตอนยิ้ม โซวจึงไม่ใช่คนที่ทำหน้าอมทุกข์ แต่ทำหน้าให้มีความสุขตลอดเวลา เพราะมันคือหน้าที่ของเจ้าหญิง เธอเป็นเด็กดีเสมอ อยู่ในกรอบระเบียบ ไม่คิดจะโต้แย้งหรือขัดขืนพวกผู้ใหญ่ เด็กสาวจึงเป็นขวัญใจของผู้ใหญ่หลายๆคนที่รู้จัก เพราะเธอ...เธอไม่เคยทำให้พวกเขาผิดหวัง เธอไม่เคยขัดขืนต่อกฎระเบียบที่พวกเขาวางไว้ให้ มีนิสัยรักสงบ เกินกว่าจะต่อปากต่อคำ และโต้เถียงใดๆ จึงทำให้ยอมคนอื่น เป็นคนหัวอ่อนที่โอนอ่อนโดยง่าย โซวไม่ได้มีนิสัยสู้คน กลับกันเธอก็เหมือนคนที่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ ถ้ามันเป็นสิ่งที่ผู้ใหญ่ต้องการ เธอก็พร้อมที่จะไม่ออกนอกลู่นอกทางที่เขาวางไว้ให้ และทำตามทุกอย่างเสมือนนกน้อยในกรงทองของพวกเขาเด็กสาววัยสิบหกปีคนนี้นั้นน่ะ เป็นเด็กสาวที่มีความฝัน ดูจากดวงตาสีเทาที่ชวนฟุ้งฝันนั้นก็รู้ ว่าเธอมีความฝันมากมายขนาดไหน เธอเป็นคนที่มีจินตนาการสูง มีความเป็นศิลปะเด็กสาวหัวศิลป์ที่อยากจะอยู่ในโลกของความฝัน ความคิดของตัวเองมากกว่าความเป็นจริงที่แสนทรมานเหลือเกิน โซวเธอเป็นแบบนั้น เธอมักจะใส่จิตวิญญาณของตัวเองลงไปในงานที่ทำไม่ว่าจะเป็นงานวิชาการ หรืองานศิลปะ เป็นเด็กสาวที่มีจิตวิญญาณ และอารมณ์ศิลปิน เป็นอารมณ์โดยธรรมชาติที่ไม่ต้องฝืนที่จะเข้าใจ แต่ไหลลื่นไปกับความคิดอ่านอย่างมีศิลปะ เข้าใจสิ่งเหล่านี้ได้อย่างลึกซึ้ง ซากุระโซวจึงเป็นเด็กสาวอายุ 16 ที่มีความลึกซึ้งทางอารมณ์สูง และ เป็นคนที่มักมีคำพูดคมคาย ลึกซึ้งดูเป็นศิลปะที่แสนดูเข้าใจยาก เพราะสำนวนที่คลับคลาดั่งหนังสือ ทำให้เธอน่ะ เวลาพูดอะไรพร้อมสบตาคุณด้วยดวงตาชวนฟุ้งฝันนั้น มันล้วนเป็นถ้อยคำที่เข้าใจยากเหลือเกิน...และเธอก็แค่หวัง หวังว่าจะมีเจ้าชายขี่ม้าขาวสักคนมาเข้าใจในความลึกซึ้งของตัวเองบ้างก็ยังดี...



     กระนั้นใช่ว่าเจ้าหญิงสีเทาคนนี้จะคุยไม่รู้เรื่อง เธอยังเป็นคนที่คุยรู้เรื่อง และ พูดคุยได้ตามปกติ เป็นคนพูดจาสุภาพ อ่อนหวาน ไร้คำหยาบคายใดๆออกมาให้เห็น เธอยังพูดคุยเรื่องสารทุกข์สุขดิบ ตามปกติได้ เพราะเธอไม่ได้เหม่อลอยเสียหน่อย ตอนกำลังพูด... เพราะคำพูดที่เข้าใจยากเหล่านั้น มันจะออกมาตอนที่โซวปล่อยความคิดของตัวเองออกไปตามน้ำ ตามสายลม มันเลยทำให้เธอดูเหมือนภาพเพ้อฝันขึ้นไปเสียอีก ดังนั้นเจ้าหญิงสีเทาจึงเป็นคนที่ค่อนข้างจะเหม่อลอยบ่อยๆแต่เพียงคุณเอ่ยเรียกทักเธอและแตะตัวเธอ เธอก็จะเรียกสติของตัวเองกลับมาเป็นปกติได้เอง เป็นคนที่พูดจาดี มีทัศนคติในเชิงบวก ทุกๆคำที่พูดออกมาไม่ได้ดูเป็น toxic เลยแม้แต่น้อย มันแฝงไปด้วยความมองโลกในแง่ดี มากกว่ามองโลกในแง่ร้าย โซวไม่ใช่เด็กสาวโลกสวย และไม่ใช่คนที่แยกแยะไม่ได้ระหว่างเรื่องจริงกับเรื่องความฝัน เธอแยกแยะมันออก... และเธอก็เลือกที่จะเชื่อในสิ่งดีๆมากกว่าสิ่งที่ร้าย เพื่อไม่ให้ตัวเองลำบากใจ ถึงแม้จะรู้อยู่แล้วว่าบางเรื่อง...มันไม่ใช่สิ่งที่ดีแบบที่ตัวเองพูด แต่เจ้าหญิงก็เลือกที่จะหลอกตัวเองแล้วบอกว่าไม่เป็นไรคนเรามักจะหลอกคนอื่นได้ แต่หลอกตัวเองไม่ได้ แต่เจ้าหญิงคงกลับกัน ดวงตาของเธอมันหลอกใครไม่ได้ และมันทำให้เธอหลอกคนอื่นไม่เก่ง ไม่เนียนเลยสักนิด ยิ่งคำพูดที่บอกว่าไม่เป็นไร แต่จริงๆแล้วเจ็บปวดเจียนจะตายเหล่านั้น จึงบอกได้เพียงแค่ว่าการที่เธอจะโกหกมันคงเป็นไปไม่ได้หรอก เธอพูดโกหกไม่เก่ง และดวงตามันก็บอกทุกสิ่งอย่างออกมาตลอด ไม่ว่าจะพยายามโกหกอย่างไร ซากุระโซวมักใช้คำว่า"ไม่เป็นไร"เพื่อปิดบังคนอื่น จนเป็นการโกหกที่ติดปากที่สุดของเธอไปเสียแล้ว เด็กสาวใช้คำว่าไม่เป็นไรบ่อยครั้ง เป็นคนชอบฝืน และใช้คำว่าไม่เป็นไรเข้ามาปิดบัง กระนั้นต่อให้คนอื่นทำท่าทางสงสารหรือเห็นใจ เด็กสาวก็จะยืนยันคำเดิมเสมอว่า "ไม่เป็นไรค่ะ" พร้อมรอยยิ้มบางละมุนละไม เธอมักจะหลอกตัวเองและความรู้สึกของตัวเองว่าเธอไหว ไหวกับทุกเรื่องที่เข้ามาปะทะตัวเอง จึงใช้คำว่าไม่เป็นไรบ่อยครั้งอย่างเห็นได้ชัด เนื้อแท้ของโซว นอกจากเป็นสาวสายศิลป์ แล้วเธอยังเป็นคนที่มีจิตใจที่อ่อนไหวง่าย เป็นความอ่อนไหวจากคำพูดของผู้คน ดังนั้นแม้แค่การดุว่า ก็ดูจะกระทบกับจิตใจและอาจทำให้ตัวของเธอแตกสลายได้ จึงควรค่าแก่การถูกถนอมไว้เป็นอย่างมาก




     หัวใจอ่อนโยน และรอยยิ้มที่แสนอ่อนโยนเป็นของคู่กันของโซว เธอเป็นคนมีจิตใจที่อ่อนโยน นิ่มนวลจริงๆ เด็กสาวนั้นมีจิตใจที่เห็นอกเห็นใจคนอื่น เธอมักจะคิดถึงใจคนอื่นตลอดว่าใครรู้สึกอะไรยังไง...จนมันมองข้ามความรู้สึกของตัวเองไปหลายครั้ง หลายๆครั้งที่โซวเลือกที่จะไม่ทำตามความรู้สึกของตัวเอง เลือกทำให้สิ่งอื่นๆที่มันไม่ตรงกับใจ แต่ตรงกับความต้องการของคนอื่นมากกว่าตัวเอง เธอจึงเป็นเด็กสาวที่ยอมคน ยอมให้คนอื่นก่อนตลอดเวลา โซวนั้นมีความขี้เกรงใจคนอื่น เธอไม่อยากให้คนอื่นลำบากใจ เธอยอมที่จะลำบากใจเอง มากกว่าให้คนอื่นลำบาก มันเป็นแบบนี้...มาเสมอ เธอนั้นยังมีนิสัยปฏิเสธคำขอร้องจากคนอื่นไม่เก่ง เป็นคนที่ถ้าถูกขอความช่วยเหลือก็จะรู้สึกลำบากใจในการตอบปฏิเสธ ทำให้โซวมักจะยอมทำตามที่อีกฝ่ายร้องมาเสมอ ถ้าเรื่องนั้นมัน...พอที่จะทำได้น่ะนะ... ทำให้ในสายตาของคนอื่นซากุระโซวเป็นคนที่แค่ยอมพูดขอร้องใส่ ก็จะยอมทำอะไรให้อย่างไม่มีปฏิเสธเด็กสาววัยสิบหกปีนั้นรักธรรมชาติ รักสัตว์ เธอนั้นมีหัวใจที่อ่อนโยนเห็นอกเห็นใจ เธอจึงรักเพื่อนร่วมโลกที่อยู่บนโลกเดียวกันด้วย โซวเป็นคนที่เข้ากับเด็กได้เพราะนอกจากจะเป็นขวัญใจของพวกผู้ใหญ่ เธอยังเป็นขวัญใจของเด็กๆอีกด้วย เรียกได้ว่า เป็นลักษณะที่ทำให้เธอดูเหมือนเจ้าหญิงเลยแหละ มีความเป็นมิตรกับคนอื่นๆ เด็กสาวค่อนข้างจะเป็นมิตร แต่อาจเพราะท่าทางทำให้ดูเป็นคนที่มีความเข้าถึงยากเหมือนกัน อ่า ประมาณว่าความดูดีเหล่านั้น ความอ่อนหวาน ความนิ่มนวล ความอ่อนโยน มันทำให้เธอดูเป็นกันเอง แต่ด้วยท่าทางเหม่อลอย มีโลกของตัวเอง มีความจินตนาการสูง ทำให้มันดูมีกำแพงอะไรสักอย่างกั้นอยู่ กำแพงที่ไม่สามารถมีใครข้ามไปได้ ดังนั้นความเป็นมิตรที่ยังมีกำแพง มีขอบเขตกับคนที่ไม่ได้สนิทใจกันด้วยเสมอ และมันก็เป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของเธอ เป็นเจ้าหญิงสีเทาผู้มีกำแพงกับผู้อื่น เธอไม่ได้สนิทหรือเป็นมิตรกับใครทุกคน แต่ก็ใช่ว่าจะไม่พร้อมผูกมิตร...ยังไงซะ การเป็นมิตรกับคนอื่นๆมันย่อมดีกว่าอยู่แล้วนี่นา...เธอเองก็ไม่อยากมีศัตรูอะไรด้วย 



    ซากุระโซวเป็นคนตื่นตระหนกง่าย เธอเป็นคนตกใจกับอะไรง่ายๆ ไม่ว่านะเสียงของตก เสียงโหวกเหวกของคนอื่นจากที่ไกลๆ มันทำให้เธอดูเหมือนกระต่ายตื่นตูมที่พร้อมจะหนีกับสิ่งเหล่านั้น เป็นโรคแพนิค โซวแพนิคกับสถานการณ์ต่างๆได้ง่ายๆ เธอทำตัวไม่ถูก ตัวสั่นเวลาไม่คุ้นกับสถานการณ์ที่ไม่เคยเจอ ไม่คุ้นเคย เธอเป็นคนที่รับกับสถานการณ์ที่ไม่คาดฝันไม่ได้ มักจะทำตัวไม่ถูก เหมือนเด็กที่กำลังหลงทางอยู่ไม่มีผิดเพี้ยน เป็นคนกลัวความเปลี่ยนแปลงไม่ใช่คนที่รับมือกับการเปลี่ยนแปลงอะไรได้ง่ายๆ และสำหรับบางคนก็ทำให้อยากจะกลั่นแกล้งในนิสัยความเป็นคนแพนิคง่ายๆ โซวจึงไม่ใช่เจ้าหญิงผู้เข้มแข็ง เธอเป็นเจ้าหญิงที่อ่อนแอ น่าปกป้อง เพราะความแพนิคเหล่านั้น นอกจากจะทำให้ดูน่ากลั่นแกล้ง มันก็มีความน่าสงสารอยู่เหมือนกัน และเธอจึงดูเป็นเจ้าหญิงผู้น่าสงสาร ผู้ที่ถูกคนอื่นทำร้ายอะไรได้อย่างมากมาย เพราะท่าทางที่ดูอ่อนแอแบบนั้น กระนั้นโซวพยายามแล้ว พยายามที่จะบังคับเสียงพูดออกไปว่า "ไม่เป็นไร" พร้อมรอยยิ้มบางๆ แต่ดวงตากลับสั่นไหว หัวใจของเธอน่ะแสนอ่อนไหวและเปราะบาง เพียงพูดจากระทบกระทั่งอะไรนิดหน่อย น้ำในตาก็แทบจะไหลออกมาให้เห็น แต่ว่าเธอก็พยายามกลั้นน้ำตาเก็บมันเอาไว้ไม่ให้ใครเห็น แม้ในใจจะเสียใจมากขนาดไหนก็ตาม โซวไม่อยากมีน้ำตา ไม่เคยคิดอยากจะมีน้ำตาเลยสักนิด เด็กสาวพยายามกลั้นน้ำตาและยิ้มให้กับทุกคนพร้อมบอกว่าไม่เป็นไร ถ้าคุณรู้จักเธอ คุณจะรู้ว่าเธอเป็นเจ้าหญิงผู้เปราะบางที่แค่อยากจะเข้มแข็ง ไม่อยากให้คนอื่นเป็นห่วง ไม่อยากให้ทุกคนรู้สึกว่าตัวเธอเป็นตัวถ่วง อยากเป็นคนที่ยิ้มให้กับทุกคนได้ ไม่ว่าจะเจ็บแค่ไหน และ เธอ เธอเองก็พยายามแล้วที่จะไม่ร้องไห้กับอะไรง่ายๆ พยายามเข้มแข็งแล้ว พยายามแล้วจริงๆ.. เธอก็แค่อยากจะเข้มแข็งขึ้นให้มากกว่านี้ อยากจะยิ้มมากกว่าที่จะร้องไห้ กับอารมณ์ความอ่อนไหว เวลาที่เธอแตกสลายอ่อนแอที่สุด โซวจะไม่สามารถกลั้นน้ำตาของตัวเองได้ เธอจะร้องไห้ออกมา แม้แต่การร้องไห้ก็เป็นเพียงน้ำตาที่ไหล ไร้เสียงสะอื้น เพราะกลัวว่าเสียงร้องของตัวเองจะรบกวนคนอื่นๆ เด็กสาวเวลาร้องไห้นั้น หากเพียงแค่ใครสักคนกอดเธอเอาไว้ เขื่อนที่กั้นในใจของเธอก็พังทลายลงได้เลย เธอจะแสดงความรู้สึกของตัวเองออกมาทั้งหมด และคนที่สามารถดึงเธอเข้าไปกอดเวลาเธอร้องไห้ เขาจะเป็นคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเธอเลยแหละ อยากเป็นคนอ่อนแอที่เข้มแข็งขึ้นจริงๆ... และนั้นมันก็ยิ่งทำให้เธอหวังว่าจะพบกับเจ้าชายคนนึงที่จะทำให้เธอเปลี่ยนไป โซวเป็นคนช่างสังเกต และใส่ใจคนอื่นเอามากๆ เธอจดจำรายละเอียดเล็กๆน้อยๆของคนอื่นได้เสมอว่าเขาชอบอะไรไม่ชอบอะไร และเพราะแบบนั้น เธอก็เลยยอมให้คนอื่นในหลายๆครั้ง จนดูเป็นการรักคนอื่นมากกว่าตัวเอง ดูเป็นการฝืน...ฝืนไปเลยจริงๆ เพราะเธอที่สังเกตคนอื่นตลอดๆก็มักจะมอบในสิ่งที่คนอื่นต้องการเสมอ โดยที่เธอไม่เคยถามตัวเองเลยสักครั้งว่าจิตใจของเธอเป็นอย่างไร



    ชิโนบุ ซากุระโซว เป็นเด็กสาวที่ไม่ได้เก่งฉกาจอะไร ถึงท่าทางนั้นจะดูเหมือนเจ้าหญิงที่สง่างาม เพียบพร้อม จริงๆมันก็ต้องแลกมาด้วยความพยายามทั้งนั้น ทุกคนมักจะดูถูกว่าเจ้าหญิงสีเทาอย่างเธอผู้เกิดในกองเงินกองทอง โซวเองก็เป็นคนที่ต้องพยายาม เธอพยายามอย่างมากในทุกๆเรื่อง เธอมักไม่เคยบ่นเลยสักครั้งกับการต้องไปเรียนพิเศษนั้นนี้ โซวมีตารางเรียนพิเศษในทุกๆวัน ไม่ว่าจะเป็นการเรียนวิชาต่างๆที่ไม่ถนัดก็ต้องไป้รียนให้ถนัด ทั้ง คณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ แม้จะเป็นสิ่งที่ไม่ชอบก็ต้องทำ เพราะเธอกดดันตัวเอง โซวเป็นคนที่จริงๆกดดัน คิดมากกับหลายๆเรื่องโดยเฉพาะการที่พยายามเป็นความคาดหวังของพ่อแม่ อยากให้พ่อแม่ภูมิใจในตัวเอง ตั้งเป้าหมายว่าจะต้องสอบ ต้องทำคะแนนให้ได้ถึง 70% ขึ้นไปของการสอบในแต่ละครั้ง ทั้งๆที่จริงๆโซวเป็นเพียงเด็กสาวที่ไม่ได้เก่งกาจอะไรมากๆ เธอเป็นคนที่มีสมองอยู่ในระดับกลางๆ ถนัดก็เป็นในวิชาศิลปะและภาษาญี่ปุ่น แต่เธอก็พยายามถีบตัวเองขึ้นมา เพราะอยากให้คนเป็นพ่อแม่ ครอบครัวได้ภูมิใจในตัวของเธอ เธออยากเป็นสิ่งดีๆในชีวิตของพวกเขา อยากเป็นสิ่งดีๆในชีวิตของทุกคนบ้าง...เล็กน้อยก็ยังดี และอย่างน้อยๆความพยายามของเธอก็ทำให้หลายๆคนมักจะมองว่าเธอเพียบพร้อม  กระนั้นเธอจึงใช้ความรอบคอบ ย้ำคิดย้ำทำจนกว่าจะเข้าใจ และความพยายามลากเลือดของตัวเองที่พยายามพาตัวเองให้รอดพ้น เธอจึงไม่ใช่คนที่มีเส้นทางโรยด้วยกลีบกุหลาบอย่างที่ใครๆเข้าใจ โซวทั้งเข้าใจในหน้าที่ของตัวเองว่าตอนนี้เธอควรจะทำอะไร มีความรับผิดชอบ รอบคอบจริงๆ ....ดังนั้นการบอกว่าเธอนี่โชคดีจังนะ จึงเป็นคำดูถูกค่อนข้างมากเลยนะ  จริงๆเธอไม่ใช่หญิงสาวหัวไวมีไหวพริบ กลับกันโซวเป็นคนหัวช้า ต้องค่อยเป็นค่อยไปกับเธอ ค่อยๆอธิบายค่อยๆไป อย่างที่บอกว่าเธอเป็นคนที่แพนิคกับอะไรง่ายๆ และไม่คุ้นชินกับการเปลี่ยนแปลง การเร่งเร้าให้เธอเรียนรู้อะไรมากๆ อาจทำให้พังและพังเท่านั้น เด็กสาวจึงเป็นคนที่ย้ำคิดย้ำทำ ทำอะไรซ้ำๆเพื่อให้ตัวเองสามารถเรียนรู้ได้ในสิ่งที่ต้องการ เป็นคนมีสมาธิ เวลาตั้งใจทำอะไร จะเหมือนอยู่ในโลกของตัวเองที่มีแค่เธอกับสิ่งที่ทำอยู่เท่านั้น โซวจะเหมือนหลุดออกไปอยู่อีกโลกนึง (ก็เหมือนตอนเธอเหม่อลอย) เธอจะตัดขาดการรับรู้จากคนอื่นๆ ทั้งสายตา เสียงเรียก แต่คุณอย่าลืมแล้วกันว่าเด็กสาวคนนี้เป็นคนตื่นตระหนกง่าย หากเธอกำลังอยู่ในโลกของเธอ เช่น งานศิลป์ที่เธอกำลังวาด แล้วคุณแตะตัวเธอพร้อมส่งเสียงดัง เธอก็ตื่นตระหนก และ แพนิคได้ง่ายๆ ดังนั้นช่วยถนอมเด็กสาวคนนี้หน่อยก็แล้วกัน อ่า ใช่ เธอกลัวเสียงตะคอกดังๆแหละ ยังไงก็อย่าใจร้อนใส่เธอนัก ช่วยพูดจานิ่มนวลใส่เธอซะหน่อย



    เพราะอ่อนแอเลยมีความขี้กลัว เธอเป็นคนขี้กลัว อาจเพราะการที่แพนิคกับอะไรง่ายๆ ทำให้ความขี้กลัวของเธอค่อนข้างจะสูง เวลากลัวอะไรตัวจะเริ่มสั่นๆ ขาแข็งก้าวขาไม่ออก ขยับปากไม่ถูก นอกจากจะกลัวเสียงตะคอกดังๆ เธอเองก็มีสิ่งอื่นให้กลัวอีกมากมาย โซวจึงไม่ใช่เจ้าหญิงผู้สมบูรณ์แบบ แต่ก็ดูเพียบพร้อม แต่เธอยังเป็นเจ้าหญิงที่หวังให้มีเจ้าชายขี่ม้าขาวเข้ามาช่วยเหลือเธอจากความหวาดกลัว จากฝันร้าย เธอน่ะ ช่างฝัน และแน่นอนว่าความฝันของเธอก็แสนจะอ่อนหวานและอ่อนไหวแบบรูปลักษณ์ของเธอ  โซววาดฝันถึงเจ้าชายรูปงามที่จะมาช่วยเหลือเธอที่แสนอ่อนแอ นอกจากจิตใจที่แสนอ่อนแอ เด็กสาวเองก็ไม่ใช่คนที่ร่างกายจะแข็งแรงแบบชาวบ้านชาวช่อง กลับกัน เป็นคนที่ร่างกายอ่อนแอ ปวกเปียก ดูอ่อนแรง แม้แต่การหายใจที่เป็นการหายใจที่แสนแผ่วเบาจนกลัวว่าแค่การกอดเอาไว้เพื่อปลอบโยนให้หายกลัว จะทำให้เธอบอบช้ำจนสิ้นลม โซวน่ะ เป็นเด็กสาวแรงน้อย ไม่ใช่คนที่มีเรี่ยวแรงอะไรมากมายเลย ของหนักสุดที่เธอจับในช่วงไม่นานมานี้ ก็คงจะเป็นเฟรมผ้าใบที่เอาไว้วาดภาพสีน้ำกระมัง? ถึงได้บอกไงว่าเธอเหมาะกับการถูกถนอมมากกว่าถูกกระทำอะไรรุนแรงใส่โดยไม่ยั้งคิด ..เธอไม่ใช่คนรุนแรง ไม่เหมาะกับความรุนแรงใดๆทั้งสิ้น เป็นประเภทซอฟท์ๆที่ไม่ชอบการปะทะวิวาทใดๆ เธอรักสงบ และ หวังเห็นคนอื่นเป็นมิตรที่ดีต่อกันมากกว่าการวิวาท กลัวเรื่องการใช้กำลัง แม้โซวจะมีนิสัยขี้กลัว กระนั้นเธอไม่ได้ตัดสินคนอื่นจากภายนอก ไม่ได้ตัดสินใครก่อน เด็กสาวมีนิสัยที่ต้องรู้จักอีกฝ่ายให้ดี ก่อนจะไปตัดสินว่าเขานิสัยหรือไม่ดี ด้วยความช่างสังเกตและเอาใจใส่ในรายละเอียดเล็กๆของคนอื่น ทำให้เธอเข้าถึงจิตใจของคนอื่นได้อย่างง่ายดาย และ ทำให้คนอื่นประทับใจในความใจดีแบบนั้นของตัวเองโดยที่เธอไม่รู้ตัว เนื่องจากความขี้กลัวไม่ค่อยสู้กับใครเขา เจ้าหญิงจึงไม่ชอบการแข่งขัน ไม่ชอบการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นอะไรกับใคร แม้จะมีความพยายามสูง แต่โซวไม่ได้พยายามเพื่อจะแข่งกับใคร เธอพยายามทำมันออกมาให้ดีที่สุดตามเป้าหมายที่เธอตั้งเอาไว้ต่างหาก เธอไม่ใช่สายที่จะชอบแข่งขันหรือทำทุกอย่างเพื่อชัยชนะ เป็นคนที่ค่อนข้างจะเซฟตี้เอาไว้ก่อน เธอจะไม่ใช่เด็กสาวผู้ดันทุรัง ทะเยอทะยาน และ ไม่ใช่คนที่ชัยชนะคือทุกสิ่งของชีวิต และสำหรับโซวการแพ้เพียงหนึ่งครั้ง สองครั้งหรือจะกี่ครั้ง มันไม่เคยหมดความหมายเลยจริงๆ



    เพราะคำพูดคำจาเหมือนหนังสือและชอบฟังคนอื่นพูดมากกว่าจะเป็นฝ่ายพูดเองในบางครั้ง ทำให้เธอเป็นที่ปรึกษาที่ดีคนนึงในเรื่องบางเรื่อง เธอสามารถเข้าถึงอารมณ์จิตใจความรู้สึกของผู้พูด และค่อยๆพูดด้วยน้ำเสียงหวาน เธอรู้จักการพูดที่ดี มีจังหวะการพูดที่ชวนคล้อยตาม สามารถทำให้เรื่องหนักกลายเป็นเบาผ่านคำพูดของตัวเอง อาจเพราะการอ่านหนังสือแนวๆคำคมชีวิตมากเกินไปน่ะแหละ เป็นคนรักหนังสือ ชื่นชอบการอ่านหนังสือใหม่ๆ ไม่ว่าจะเป็นหนังสืออย่างคำคมชีวิต นวนิยาย สารคดี เธอก็ชอบอ่าน เธอชอบสัมผัสจากกระดาษและกลิ่นของน้ำหมึก อ่า มีอีกเรื่องที่คุณจะต้องรู้นะ ถึงเธอจะขี้กลัวมากขนาดไหน แต่เธอก็รักความยุติธรรม รู้ว่าอะไรถูกอะไรผิด แยกแยะได้ระหว่างโลกแห่งความเป็นจริงว่าอะไรคือความจริงอะไรคือนิยาย และเพราะเธอใจดี เป็นคนมีความใจดี ความใจดีของเธออาจให้อภัยอะไรได้ง่ายๆ เพราะเธออยากให้โอกาส เธอเป็นคนโกรธยาก และเมื่อโกรธก็ให้อภัยได้โดยง่าย เพราะเธอมักจะมองในแง่ดีเสมอว่าคนเราสามารถปรับเปลี่ยนความคิด ทัศนคติที่ไม่ดีได้ โดยเราจะต้องเปิดใจให้พวกเขาปรับปรุงตัว คุณเชื่อไหมว่าต่อให้คุณร้ายกับเธอเป็นร้อยครั้ง ครั้งที่หนึ่งร้อยเอ็ดคุณยังร้าย เธอก็จะยังให้อภัยคุณ เพราะเธอรักคนอื่นมากกว่าตัวของตัวเอง จนลืมไปแล้ว จนชินชากับความเจ็บปวดในใจลึกๆของตัวเองไปเสียแล้ว... เพราะใส่ใจ เพราะสนใจคนอื่นมากเกินไปและฝืนความรู้สึกอันมากมายของตัวเอง ทำให้เธอกลายเป็นเด็กสาวที่มักจะมองคนอื่นๆมาก่อนเป็นอันดับแรกแล้วด้วยซ้ำ



    ความรัก ความสัมพันธ์เป็นเรื่องใหญ่ เป็นเรื่องที่วาดฝันไว้บนผ้าใบผืนใหญ่เอาไว้ ซากุระโซวมักมองความรักเป็นเรื่องที่ใกล้ตัวกว่าที่ใครหลายคนคิด เธอมองความรักในรูปแบบของความปรารถนา ยึดติด โดยเฉพาะกับรักครั้งแรก โซวให้ความสำคัญกับรักแรก และยึดติดกับมัน เห็นแบบนี้เจ้าหญิงก็มีความรัก เจ้าหญิงสีเทาอย่างเธอก็เคยหลงรักใครสักคนเหมือนกัน และแม้มันจะเจ็บปวดเจียนตาย แต่โซวก็ยินดีที่จะมีความรู้สึกแบบนี้ เธอชอบความรู้สึกที่ตกหลุมรักและยึดติดกับรักครั้งแรก เธอรักใครแล้วรักจริง วาดฝันเอาไว้จริงๆ กระนั้นเมื่อรักครั้งแรกไม่สามารถคงอยู่ตลอดไป เมื่อเขาไม่สามารถจะเป็นเจ้าชายขี่ม้าขาวให้กับเธอ แต่เป็นเพียงผู้ชายคนนึงที่ผลักเธอให้ร่วงหล่นสู่บ่อน้ำที่แสนเจ็บปวด หัวใจของเธอก็ขอเพียงแค่เจ้าชายขี่ม้าขาวสักคนที่ช่วยขี่ม้าผ่านมาได้ยินเสียงเบาหวิวแล้วฉุดเธอขึ้นมา เธอยึดติดกับความรัก ต้องการความรักที่เข้ามาดูแลเธอได้ มากอดเธอในวันที่เธอหวาดกลัว มารักเธอในวันที่เธอไม่รักตัวเอง น่ะแหละ เจ้าชายขี่ม้าขาวที่เธออยากได้ สุภาพบุรุษที่รักเธอในวันที่เธอเองก็ไม่แม้แต่จะรักตัวของตัวเอง...และไม่ใช่ว่าเธอไม่รักครอบครัว ไม่รักพ่อแม่ ไม่ใช่ไม่ได้รับความรักจากพวกท่าน เพราะเธอรู้ รู้ดีว่าความรักของพวกท่านที่มีให้มันก็มากมาย แต่มันทดแทนความรู้สึกแบบความรักของวัยหนุ่มสาว...ไม่ได้ มันทนแทนความรู้สึกอ้างว้างที่ต้องการใครสักคนเข้ามาเติมเต็มไม่ได้เลยสักนิด เธอน่ะ โหยหา โหยหาในความรักที่สมบูรณ์แบบ โหยหาความรักที่จะมาเติมเติมเหมือนดั่งในหนังสือนิยายที่อ่าน โหยหาสัมผัสอ้อมกอดที่แสนอบอุ่น โหยหาสัมผัสจากริมฝีปาก....มันไม่เหมือนกัน เข้าใจไหม?



ประวัติ :


[ art. (1) ]



ชอบ : 


ภาพวาด การวาดภาพ || ผ่อนคลาย มีความสุข มันเป็นสิ่งเดียวที่เธอทำได้ดี โซวเลยหลงรักมันและชอบมัน } ระบายรอยยิ้มหวานออกมา


ดอกไม้ ธรรมชาติ || เพราะมันผ่อนคลายจิตใจเช่นเดียวกัน } ยิ้มน้อยๆ ไม่ได้กว้างมากมายนัก


การอ่านหนังสือทุกแบบ || เพราะการอ่านหนังสือจะทำให้เธอตกไปอยู่ในโลกของมัน ไม่ถูกรบกวน เธอชอบกลิ่นกระดาษและสัมผัาของมัน } มือค่อยๆลูบไล้แผ่นกระดาษอย่างเบามือ ถนอมมัน และอ่านมันอย่างตั้งใจ


นมจืดอุ่นๆ || ความอุ่นของมันทำให้ใจของเธออุ่นวาบ } มักดื่มก่อนนอนเสมอ


เวลาที่ตัวเองมีคุณค่า || เพราะมันวิเศษมากๆทุกครั้ง } หัวใจของเธอพองโตขึ้นอย่างมีความสุข ใบหน้ามีรอยยิ้ม



ไม่ชอบ :


เสียงดัง || เธอเป็นคนแพนิคง่าย ตกใจง่าย } ยกมือขึ้นปิดหูของตัวเอง


น้ำตา || เพราะส่วนใหญ่การมีน้ำตาก็มาจากความเจ็บปวด } ถ้าคนอื่นมีน้ำตาเธอจะพยายามปลอบเขา แต่ถ้าเป็นตัวเอง เธอจะพยายามปาดมันทิ้ง


     ออกกำลังกาย || ร่างกายไม่แข็งแรง วิ่งทีก็เหนื่อย เธอไม่ชอบเวลาเหนื่อยเลย มันไม่อยากทำอะไรไปอีก } มักจะขอผ่านและหลีกเลี่ยงอยู่บ่อยๆ

    นอนดึก || ปวดหัว... รู้สึกนอนไม่พอเลย } มักจะแก้ไขโดยการรีบเข้านอน


    การแข่งขัน || เธอรักความสงบและไม่มีความดันทุรังอยากชนะ } หลีกเลี่ยงการแข่งขันบ่อยๆ




เกลียด : 


ตัวเอง || เธอเกลียดความเป็นตัวเองที่ไม่เอาไหน ไม่ได้ความ ทั้งยังแสนอ่อนแอ } พยายามฝืนตัวเองเสมอ



กลัว : 


เสียงตะคอก || ตกใจ และ ทำให้รู้สึกว่าตัวเองทำตัวไม่ดีจนคนอื่นต้องตะคอก } ตัวสั่น ตกใจ และนิ่งค้าง ขยับตัวไม่ออก


การเป็นสิ่งแย่ๆในชีวิตของคนอื่น || เธอคิดว่าตัวเองเป็นคนไม่มีอะไรดีเลยไม่อยากกลายเป็นสิ่งแย่ๆในชีวิตของคนอื่น } เสียใจอย่างชัดเจน ตาหลุบลงน้ำตาหยดออกมาโดยไม่รู้ตัว


ความรัก || มันสวยงามแต่ก็เจ็บปวด } พยายามเผื่อใจไว้ แต่สุดท้ายก็ไม่เคยดผื่อใจได้เลย




แพ้ : ถั่วชนิดที่เติบโตบนดิน ( อาทิ วอลนัท,แมคคาเดเมีย,อัลมอนด์) เธอจึงมักพกอะดรีนารีนและหลีกเลี่ยงการรับประทานอยู่เสมอ และหากทานเข้าไปแม้จะพกอะดรีนารีนติดตัวและพาเธอไปส่งโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด เนื่องจากอาการแพ้ของเธอมีผลต่อระบบทางเดินหายใจ ทำให้ไอ และหายใจมีเสียง เนื่องจากทางเดินหายใจตีบและแคบลง



งานอดิเรก :

♡ วาดภาพ

♡ ไปหอศิลป์ดูงานวาด

♡ เลี้ยงกระบองเพ็ชร

♡ อ่านหนังสือ

♡ ทำจิตอาสาเป็นครั้งคราว


ความสามารถพิเศษ :

♡ วาดภาพ

♡ อ่านหนังสือไว

เธอเองก็ผิดหวังกับตัวเองเหมือนกันที่ทำได้แค่นี้



สเปคคนที่ชอบ : เจ้าชายที่พร้อมจะเข้าใจ อยู่เคียงข้าง คนที่จะกอดเธอได้ในทุกครั้งที่เธอต้องการ 



สถานที่ ๆ อยากจะไปในเดทแรก : ที่ไหนก็ได้ที่เขาอยากจะไป เธอตามใจเขา เพราะตัวเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองต้องการอะไร โซวเพียงแค่ต้องการพกกระดาษ และดินสอสักแท่ง เพื่อขอเขาว่า "ถ้าไม่รังเกียจ...ฉันขอวาดรูปดวงดาวในตาของคุณสักพักกับสถานที่ที่คุณพาฉันมา...ได้ไหมคะ? - ก็แบบนั้นแหละ เธอไม่กล้าบอก หรือ กล้าตัดสินใจกับอะไรแบบนี้หรอก



เพิ่มเติม : -




- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Role Play
(สวมบทเป็นตัวละครแล้วตอบคำถามนะคะ)

สวัสดีค่ะ ฉันชื่อสุมิเระ มาอิ หรือจะเรียกว่า 'ไวโอเล็ต' ก็ได้ เป็นผู้ก่อตั้งชมรมนี้ขึ้นมาค่ะ ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรเหรอคะ?
:

    "สวัสดีค่ะ" น้ำเสียงหวานกล่าวออกไป น้ำเสียงของเธอดูเลื่อนลอยเพราะมันหลุดมาหลังจากที่ตัวเองหลุดจากความเหม่อลอย เธอยิ้มยางให้คุณเจ้าของชมรมตรงหน้าที่พึ่งแนะนำตัวออกมา "เป็นชื่อที่เพราะและเหมาะกับคุณมากเลยค่ะ คุณสุมิเระ เป็นชื่อที่ดีเลยนะคะ.."

     เธอยังคงยิ้มก่อนจะค่อยๆสูดลมหายใจและแนะนำตัวกลับ "ชิโนบุ ซากุระโซวค่ะ ยินดีที่ได้พบนะคะ"


เป็นชื่อที่น่ารักดีนะคะ ฉันคิดอย่างนั้นนะ (หัวเราะ) ก่อนที่จะกรอกใบสมัคร ฉันขอถามคำถามเล็ก ๆ น้อย ๆ ก่อนนะคะ คำถามแรก ทำไมคุณถึงตัดสินใจที่จะเข้าชมรมนี้คะ?
:

    พอได้ยินคำชมของชื่อ โซวก็เผลอพูดเลื่อนลอยออกไป "มันแปลว่าหากปรารถนาในความรักก็จงอดทนไว้น่ะค่ะ" บอกเล่าออกไป ก่อนจะหลุบตาลงกับคำถามที่ได้...

    "อาจเป็นเพราะว่า...ฉันไม่อยากเจ็บอีกแล้วค่ะ..."


คำถามข้อที่สอง คุณได้คาดหวังอะไรจากการเข้าชมรมในครั้งนี้รึเปล่าคะ?
:

     "จริงๆฉันไม่กล้าคาดหวังเลยค่ะ"เธอบอกก่อนจะเงยหน้ามองคู่สนทนา "แต่มันก็คาดหวังว่าตัวฉันเองจะก้าวผ่านความรู้สึกที่รั้งฉันเอาไว้พวกนี้ไปได้....ฉันหวังว่าฉันจะได้รักใครสักคนโดยที่จะไม่เจ็บกับมันอีกแล้ว.."


คำถามข้อที่สาม คุณคิดว่าคู่เดทที่คุณจะได้เจอ จะตรงกับที่คุณวาดฝันไว้มั้ยคะ? และคุณหวังว่าจะได้เจอกับคนแบบไหนเหรอ?
:

    "ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ"เธอตอบคำถามข้อแรกออกไป "ฉันหวังว่า...เขาจะเป็นคนอ่อนแอแบบฉัน เราจะโอบกอดความเจ็บปวดอ่อนแอพวกนี้และค่อยๆป่านมันไปด้วยกัน คิดว่านะคะ..."

คำถามข้อที่สี่ คุณคาดหวังไว้ว่าอยากจะให้ความสัมพันธ์ของตัวเองกับคู่เดทลงเอยยังไงคะ?
:

    คราวนี้เด็กสาวหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่เศร้าไม่น้อย "ฉันไม่กล้าคาดหวังขนาดนั้นหรอกค่ะ"

คำถามข้อที่ห้า ถ้าหากว่าความสัมพันธ์ของพวกคุณลงเอยด้วยดี คุณอยากจะบอกอีกฝ่ายว่ายังไงคะ หรือถ้ามันไม่ใช่อย่างที่คุณหวัง คุณอยากจะบอกอะไรกับเขา โอ๊ะ ไม่ต้องตกใจไปนะคะ อย่างหลังฉันแค่ถามเพราะอยากรู้เท่านั้นเอง
:

    "ฉันจะขอบคุณเขาค่ะ ไม่ว่าจะจบแบบไหนก็ตาม"

คำถามข้อสุดท้าย คุณคิดว่าตัวเองเป็นคนแบบไหนคะ? อ้อ แล้วคิดว่าฉันเป็นคนยังไงเหรอ? (ฮา)
:

    "คุณสุมิเระเป็นคนที่สวย...และสุดยอดมากเลยค่ะ" เธอยิ้มออกไป แสดงความจริงใจผ่านคำพูด มองจ้องตาของอีกฝ่าย - เห็นดวงดาวเป็นประกายในนั้น "รักษามันไว้นะคะ ดาวแสนสวยในตาคู่นี้"

     แววตาแบบที่โซวไม่สามารถมีได้

     "ส่วนตัวฉัน...ก็แค่คนไม่เอาไหนคนหนึ่ง..ค่ะ"

ขอบคุณสำหรับการตอบคำถามนะคะ กรอกใบสมัครตรงนั้นให้เรียบร้อยคุณก็จะได้เป็นสมาชิกอย่างสมบูรณ์แล้วค่ะ ยินดีต้อนรับสู่ชมรมนี้นะคะ!


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Talk with Vrissa

สวัสดีค่ะ ไรต์มีนามปากกาว่าวริสซ่านะคะ จะเรียกวริสก็ได้ค่ะ คุณผู้ปกครองชื่ออะไรกันบ้างคะ?

: สวัสดีค่า คุณวริส ทางนี้แมวน้ำนะคะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ


ก่อนอื่นเลย ทำไมถึงมาสมัครเรื่องนี้คะ แล้วทำไมถึงเลือกที่จะส่งลูก ๆ มาในบทนี้เอ่ย?

    ก่อนอื่นแมวน้ำส่องอ่านดีเทลของตัวละครอีกเรื่องเพราะกำลังเขียน แต่เห็นว่าคูมวริสลงเรื่องใหม่ ซึ่งเป็นฟิค KNB แถมรับสมัครล่วย แมวเลยรีบโผล่มาเสนอหน้าเลยค่า แหะ แล้วก็แมวกำลังอยู่ช่วงระลึกความหลังดูหนุ่มบาสซ้ำค่าเลยอินมาก รีบเฟบ รีบเสนอหน้า รีบปั่น แง5555 ส่วนที่ส่งมาในบทนี้ เพราะส่วนตัวแอบชอบนายน้อยค่ะ นายน้อยเป็นหนึ่งในเหนือเมน 55 แล้วก็ตัวบท "เจ้าหญิง" ซึ่งแมวอยากจะตีความออกมาในรูปแบบของ "เจ้าหญิงสีเทา" เจ้าหญิงที่ไม่สมบูรณ์แบบค่ะ แมวสารภาพเลยว่าก็กลัวผิดคอนเซปต์เหมือนกัน แง แต่คิดอยากวางออกมาในรูปแบบนี้ แมวมองว่านายน้อยมีความ Perfect เป็นจักรพรรดิ์ แมวอยากจะเขียนเด็กสาวที่เป็นเจ้าหญิงที่ไม่ได้ Perfect เพื่อมาเบรก มาลดให้ว่าต่อให้เขาจะเป็นจักรพรรดิ์แค่ไหน แต่ถ้าเป็นเธอ ลึกๆเขาก็อยากจะเป็นแค่ผู้ชายธรรมดาๆคนนึงที่สามารถกอดเธอโดยที่เธอไม่สลายหายไปค่ะ แง มันดูโอเวอร์ไปไหมคะ แต่แมว แมวคิดงี้จริงๆนะ ถ้าผิดคอนเซปต์ก็ยินดีพร้อมโละค่ะ แง 5555 ในบทบอกว่าเพียบพร้อม แต่สำหรับแมวเธอก็เพียบพร้อมในสายตาของคนอื่นค่ะ แต่นิสัยที่คนอื่นไม่รู้ เธอก็ไม่ได้เพียบพร้อมอะไร และที่แมววางให้น้องมีรักแรกไปแล้ว ส่วนนึงเพราะอยากสื่อว่ารักแรกมันสำคัญกับน้องจริงๆ ถึงน้องจะไม่รอคอยอีกแล้วก็ใช่ว่ารักแรกจะไม่ติดในความทรงจำของน้อง และ เพื่อเป็นการบอกว่าน้องไม่ได้ไร้เดียงสา ไม่เข้าใจในความรัก เพื่อไม่ให้ซ้ำกะคู่มิโดค่า แง


ถ้าเป็นไปได้ อยากให้ลูกของตัวเองกับคู่เดทลงเอยด้วยความสัมพันธ์แบบไหนคะ?
: แมวโอเคหมดเลยค่ะ ไม่ว่าจะจบแบบไหน แต่ไม่ว่าจะจบอย่างไร แมวคาดหวังว่าพวกเขาจะยังมีความสำคัญต่อกันและกัน มีอิทธิพลต่อกัน แม้ไม่ได้เป็นอะไรกัน คนหนึ่งได้รับบทเรียนให้เข้าใจว่าบางครั้งอ่อนแอก็ได้ไม่ต้องเข้มแข็งเสมอไป โลกใบนี้ยังคอยต้อนรับเขา ยังมีคนที่อ่อนแอเหมือนกันที่พร้อมจะคอยกอดเขาเสมอ และ อยากให้คนอีกคนหนึ่งได้รับรู้ว่าเธอเองก็มีค่า เธอเก่งมากแล้ว อย่าคิดว่าตัวเองไร้ค่าหรือไม่มีใครต้องการเลย

ถ้าน้องไม่ติดบทที่ต้องการ จะให้ยัดบทให้หรือจะรับกลับดีคะ? (แต่โอกาสที่จะไม่ติดก็น้อยนะ .___.)
: แง อันนี้ขออนุญาตรับกลับเลยดีกว่าค่ะ ;______; 

อยากให้มีอะไรเกิดขึ้นในเนื้อเรื่อง (ที่เกี่ยวข้องกับน้อง) เป็นพิเศษมั้ยคะ?
: อยากเห็นน้องเติบโตไปในทางที่ว่ามีความสุขกับชีวิตมากขึ้น เป็นคนอ่อนแอที่พยายามเข้มแข็งขึ้นและทำได้จริงๆ โดยมีคูมเอกชัยคอยเป็นเบื้องหลังที่ทำให้เธอเป็นแบบนั้น ให้เธอสามารถหลุดพ้นและเลิกยึดติดกับความรักได้ค่ะ ไม่เจ็บปวดที่จะนึกถึงมันอีกต่อไป

 

สุดท้ายนี้ก็ขอบคุณที่ให้ความสนใจในฟิคเรื่องนี้นะคะ! ขอให้ติดบทที่ต้องการกันทั่วทุกคน ไว้เจอกันในคอมเมนต์นะคะ ♡








TB

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น