♥채무자 Lovely Debor ผมจะยอมเป็นสามีคุณเพื่อใช้หนี้

ตอนที่ 1 : ♥채무자 Lovely Debor ll บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 658
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    18 ก.ค. 63

 

                    Intentions - Justin Bieber ft. Quavo


 

 

ปักพินโดย Rati K. ใน Park seo jun (박서준) ในปี 2020 (มีรูปภาพ ...

♥채무자 Lovely Debor ผมจะยอมเป็นสามีคุณเพื่อใช้หนี้

บทนำ

ครอบครัว‘โรจนภาคิน’ เป็นครอบครัวของเพื่อนคุณพ่อพวกเขารู้จักกันไม่ต่ำกว่ายี่สิบปี ตั้งแต่ที่ฉันยังไม่เกิดเลยด้วยซ้ำ ฉันไม่รู้รายละเอียดเกี่ยวกับพวกเขามากนัก แต่ตอนนี้เพื่อนคุณพ่อติดหนี้บ้านเรากว่าสิบล้านบาท

และดูท่าทีจะไม่มีจ่ายเพราะฉันได้ข่าวว่าบริษัทของพวกเขาถูกยื่นฟ้องล้มละลาย

ดังนั้นก่อนที่ทรัพย์สินทุกอย่างของครอบครัวนี้จะถูกเจ้าหนี้รายอื่นบังคับยึดทรัพย์ไปหรือแอบโอนทรัพย์สินให้คนอื่นซะก่อน ฉันจึงพาพวกและลูกน้องเกือบสิบคนขับรถตู้มาแวะเวียนเยี่ยมเยียนพวกเขา

เพราะคุณพ่อค่อนข้างใจอ่อนกับเพื่อน ฉันที่เป็นลูกสาวคนเล็กจึงต้องออกโรงมาทวงเอง ก่อนที่หนี้สิบล้านจะอันตรธานหายไปกับสายลม

พอรถตู้สีขาวจอดเทียบหน้าบ้านหลักหลายสิบล้านของพวกเขา ลูกน้องก็กุลีกุจอมาเปิดประตูรถ ฉันสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวทับด้วยเบลซเซอร์สีชมพูที่ทำให้ฉันดูเป็นผู้หญิงขึ้นมาประมาณสิบเปอร์เซ็นต์

พรึ่บ!

เฮียเบิ้มกางร่มสีดำคันใหญ่ให้ พร้อมยกยิ้มให้ แต่รอยบากตรงหางตาของพี่เบิ้มทำให้รอยยิ้มเป็นมิตรของเขาดูเหมือนยิ้มสยองไปซะอย่างนั้น

“คุณเจ เชิญทางนี้ครับ” เฮียบิ๊ก ฝาแฝดเฮียเบิ้มผายมือให้ฉันเดินไปทางประตู พวกเขาหน้าตาเหมือนกันมาก แต่สามารถแยกแยะได้จากรอยบากตรงหางตา

‘เจ’เจติยา คือชื่อของฉัน ฟังชื่อเล่นตอนแรกใครๆ ก็คิดว่าเป็นชื่อผู้ชาย ชื่อนี้ฉันได้มา เพราะดันเกิดในช่วงเทศกาลกินเจ และตอนแม่ท้องแม่ฉันก็แทบจะไม่กินเนื้อ จนทุกคนเข้าใจว่าฉันเป็นผู้มีบุญมาเกิด

แต่พอเกิดมาเท่านั้นแหละ ทุกคนจึงรู้ว่าความจริงฉันมันก็แค่เด็กเปรต

คนทั้งบ้านบอกว่าฉันใจร้าย แต่ฉันคิดว่าฉันไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้น ฉันก็แค่คิดว่าไม่ใช่กงการอะไรที่ต้องเสียสละให้กับใครบ้างก็ไม่รู้ แถมญาติๆ บางคนตอนพ่อแม่ฉันไม่มีจะกินไม่เคยเห็นหัว พอรวยเข้าหน่อยก็เข้าหา ขอให้ซื้อนั่นนี่ให้ ถ้าไม่รู้จักกัน ฉันคงคิดว่าขอทาน

กริ๊ง

กริ๊ง

ฉันยืนกดกริ่งอยู่หน้าบ้านด้วยใบหน้านิ่ง คิดว่าถ้าเขาไม่มาเปิด อาจจะพังประตูเข้าไปเลย เผื่อว่าคนในบ้านกำลังวางแผนหนีจะได้หนีไม่ทัน ฉันไม่รู้หรอกนะว่าสายสัมพันธ์ของพ่อกับเขาแน่นแฟ้นกันแค่ไหน แต่สิบล้านน่ะฉันจะต้องได้มันคืน

ฉันยืนรออยู่ประมาณห้านาทีก็มีผู้ชายที่ใส่เสื้อเชิ้ตกางเกงขายาว หน้าตาท่าทางน่าจะสี่สิบกว่าๆ แล้ว วิ่งออกมาแล้วก้มโค้งทักทายพวกเรา

“สวัสดีครับ พวกคุณคือ...?”

หน้าฉันที่นิ่งในตอนแรกค่อยๆ กระตุกยิ้มหวาน สายตาดูเป็นมิตรจนไม่น่าเชื่อว่าเป็นเจ้าหนี้

“เป็นลูกสาวของคุณจรัญเพื่อนคุณเจนภพค่ะ” ฉันกระแอมก่อนจะตวัดหางตาไปที่รถตู้เพื่อให้เฮียเบิ้มไปหยิบกระเช้าของฝากมาให้เพื่อให้ดูมีมารยาท “วันนี้แวะมาเยี่ยมค่ะ เอาของมาฝากด้วย รบกวนเปิดประตูให้หน่อยได้ไหมคะ”

ด้วยท่าทีเสแสร้งแกล้งน่ารักของฉันทำให้คนหน้าประตูชั่งใจเพียงแวบเดียวก็พยักหน้ารับ

“ลูกสาวคุณจรัญนี่เอง ถ้าอย่างนั้นน่าจะเข้าไปได้แหละครับ”

“คุณคือ...?” ฉันเว้นจังหวะไปเพื่อรอคำตอบจากคนตรงหน้า

“ผมเป็นคนขับรถน่ะครับ”

“อ้อ...” ฉันนิ่งไปเล็กน้อยพลางกลอกตาคิดก่อนจะยิ้มรับเมื่อเขาปลดล็อกกลอนประตูให้พวกเรา

ถ้ามีเงินจ้างคนขับรถ ก็น่าจะมีเงินคืนบ้านฉันนะ...

“ขอบคุณค่ะ” ฉันก้มโค้งขอบคุณ พอคนขับรถหันหลังจะนำทาง ฉันก็พยักหน้าให้เฮียเบิ้ม เฮียบิ๊กส่งซิกบอกให้พวกบนรถเกือบสิบคนรีบเดินลงมาเพื่อจะเข้าบ้าน คงเพราะคนบนรถดันทำเสียงดังนิดหน่อย คนที่กำลังเดินนำฉันเลยหันมามองก่อนจะพบว่าด้านหลังฉันมีผู้ชายล่ำบึ้กบึกบึนเดินตามมาเป็นพรวน

“นี่คุณ...” เขาย่นคิ้วแล้วกลืนน้ำลายกับท่าทางเป็นมิตรของฉันที่ดูไม่น่าจะเป็นมิตรซะแล้ว

“ต้องขอโทษที่ทำให้ตกใจนะคะ พอดีช่วงนี้คุณพ่อกลัวว่าลูกสาวคนเล็กจะเป็นอันตรายก็เลยมีบอดี้การ์ดค่อนข้างเยอะ”

“ตกลงคุณเป็น เอ่อ ลูกสาวคุณจรัญจริงรึเปล่าครับ แล้วมาที่นี่เพราะมาเยี่ยมหรือ... ถ้าคุณมาด้วยจุดประสงค์ร้ายผมคงอนุญาตให้คุณเข้าบ้านไม่ได้นะ” เขาเลิ่กลั่ก เมื่อเห็นผู้ชายเป็นสิบคนยืนอยู่ด้านหลังของฉันด้วยท่าทางน่ากลัว

“เจตนาร้ายอะไรกันล่ะคะ” ฉันหัวเราะ “แค่มาทวงหนี้เองค่ะ”

“...!”

“ไม่ได้คิดจะทำร้ายใครหรอกค่ะ... ถ้าไม่จำเป็นเนอะ” ฉันเว้นจังหวะไปพักใหญ่ก่อนจะยกยิ้มปิดท้าย เขาทำท่าจะห้ามแต่พอคนขับรถวัยสี่สิบกว่าเพียงคนเดียวถูกผู้ชายล่ำบึ้กเป็นสิบคนที่ยืนอยู่ด้านหลังฉันห้อมล้อม เขาก็ได้แต่ยืนกลืนน้ำลายเอื๊อก เหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมตามกรอบหน้า ขาที่เดินคล่องแคล่วในตอนแรกเริ่มสั่นพั่บๆ

ซึ่งฉันก็หวังว่าคนข้างในจะกลัวพวกเราแล้วรีบคืนเงินให้ง่ายๆ

“คุณจรัญกับคุณเจนภพเป็น... พะ เพื่อนกันไม่ใช่เหรอครับ”

“ใช่ค่ะ แต่ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับคุณเจนภพนี่คะ” ฉันเสยผมเล็กน้อยพลางมองเข้าไปในตัวบ้าน ก่อนจะพยักเพยิดไปที่ประตูเพื่อให้เขาเดินต่อ “เดินต่อสิคะ อย่าเสียเวลาตรงนี้เลย”

พูดจบ เหล่าลูกน้องก็พากันทำเสียงขู่ในลำคอฮึ่มฮั่ม ถลึงตาจนส่วนสูงราว 175 เซนติเมตรจะหดเหลือเท่าต้นมะเขือแล้ว

“คะ ครับ” เขาห่อไหล่กลัวๆ แล้วเดินอย่างลังเล “แต่วันนี้คุณเจนภพไม่อยู่นะครับ อยู่แค่ลูกชาย”

“เดี๋ยวเข้าไปก็รู้เองแหละค่ะ”ฉันไม่สนใจคำพูดของเขา ก็ในเมื่อเขาเป็นคนขับรถของเพื่อนพ่อฉัน ถ้าเขาอยู่ คุณลุงก็ควรต้องอยู่ อย่ามาหลอกกันซะให้ยาก

บ้านหลังนี้ค่อนข้างใหญ่ แถมยังในเขตที่ราคาค่อนข้างแพง ตีราคาก็หลายสิบล้าน ยังไงแค่ขายที่ดินตรงนี้สักแปลงก็ใช้หนี้บ้านฉันได้สบายอยู่แล้ว

แอ๊ด

คนขับรถเปิดประตูบ้านเข้าไป เห็นข้างในโอ่อ่า สไตล์โมเดิร์น เฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างน่าจะบิวอินท์ทั้งหมด มีหมาหน้าหง่าวขนสีขาวตัวนึงนอนแหง่กอยู่ตรงประตู มันเงยหน้ามามองพวกเราแล้วเห่าบ็อกๆ

ผู้ชายใส่เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขายาวสบายตัวที่กำลังนั่งเล่นไอแพดอยู่บนโซฟาเงยหน้าขึ้นมาแล้วย่นคิ้วมองมาทางพวกฉัน ดูจากใบหน้าเขาน่าจะโตกว่าฉันนิดหน่อย เดาว่ายี่สิบห้ายี่สิบหกปีได้

คนขับรถวิ่งไปกระซิบกระซาบเขาพักนึงก่อนที่หมอนั่นจะมองมาที่ฉันด้วยสายตานิ่งสงบ

บ็อก บ็อก

ไอ้หมาขาวนั่นก็ยังเห่าพวกเราอยู่

“นั่งก่อนสิครับ ลุงไปหยิบน้ำให้แขกหน่อย” เขาไม่ได้มีท่าทีหวาดหวั่นกับผู้ชายสิบคนหน้าตาพร้อมกระทืบที่ยืนอยู่ด้านหลังฉันเลย แถมยังผายมือไปทางโซฟาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “เห็นลุงชิดบอกว่าคุณมาทวงหนี้”

ฉันมองเขาอย่างชั่งใจว่าตานี่จะมาไม้ไหน เมื่อไม่เห็นว่าเขามีความคิดที่จะหนีก็ยกมือให้ทุกคนเลิกทำท่าฮึ่มฮั่ม ก่อนจะเดินไปนั่งตรงข้ามเขาดีๆ เผื่อว่าจริงๆ แล้วบ้านคุณจรัญอาจจะมีทรัพย์สินที่ฉันยังไม่รู้อีกก็ได้

“สวัสดีค่ะ” ฉันนั่งลงตรงข้ามคนตัวสูงที่วางไอแพดไว้ตรงหน้า เดาจากราคาเสื้อผ้าอยู่บ้านที่เขาใส่อยู่ ทั้งเนื้อตัวก็ดูจะเป็นแบรนด์เนมราคาสูงทั้งหมดคงหลักหลายหมื่น งั้นบ้านเขาก็คงยังไม่สิ้นไร้ไม้ตอกแถมยังจ้างคนขับรถอยู่ด้วย

พอสังเกตดีๆ ฉันก็รู้สึกว่าคนตรงหน้าเป็นผู้ชายที่ค่อนข้างหน้าตาดีไปถึงดีมาก ผิวขาวละเอียด จมูกโด่ง ตาเรียวรี เวลายิ้มก็เหมือนจะเป็นสระอิ ส่วนสูงดูจากช่วงขาน่าจะร้อยแปดสิบเซนติเมตรขึ้นไป ไม่ต่ำกว่านี้

“เป็นลูกสาวคุณจรัญเหรอครับ?” เขาชวนคุยด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร ฉันเองก็ไม่ใช่คนเสียมารยาทก็เลยยิ้มตอบแล้วพยักหน้ารับ พร้อมๆ กับที่คนขับรถเอาน้ำเปล่ามาเทใส่แก้วให้ฉัน

“งั้นเข้าเรื่องเลยละกันนะคะ เฮียเบิ้ม” ฉันเรียกชื่อเฮียเบิ้มแล้วผายมือรอให้เฮียหยิบสัญญาเงินกู้ที่ฉันซีร็อกมาเพื่อการนี้ให้เขาดู กำหนดการชำระหนี้คืออีกหนึ่งเดือนข้างหน้า แต่วันนี้ฉันมาเพื่อที่จะแจ้งให้เขาทราบว่าเขามีหน้าที่ที่จะต้องจ่ายหนี้ก้อนนี้ อย่าได้คิดจะหนีหรือซ่อนตัวเป็นอันขาด

“คุณเป็นลูกชายคุณเจนภพสินะคะ คุณพ่อของคุณติดหนี้คุณพ่อของฉันอยู่สิบล้านบาท รายละเอียดเป็นตามสัญญานี้” ฉันเลื่อนเอกสารให้เขาดู “ข้อที่ 5.5 ว่าด้วยกำหนดการชำระหนี้ ให้ชำระหนี้ทั้งหมด ณ วันที่xx เดือนxxปีxxxx พร้อมดอกเบี้ย คุณคงจะเห็น”

ฉันก้มลงเล็กน้อยแล้วเปิดเอกสารหน้าที่สองพลางชี้ให้เขาดูให้ชัดๆ

“คุณคงจะเป็นกังวลเพราะได้ยินว่าบริษัทคุณพ่อผมกำลังจะถูกฟ้องล้มละลายสินะครับ” เขายิ้มพร้อมทำหน้าเข้าใจในการปรากฎตัววันนี้ ฉันไม่ตอบเพราะสิ่งที่เขาพูดมามันก็ถูกต้องแล้ว ฉันเป็นกังวลจริงๆ

ฉันคิดว่าฉันอาจจะต้องให้ลูกน้องแสดงอิทธิฤทธิ์ให้พวกเขากลัวสักหน่อยแต่พอได้คุยกันจริงๆ ก็รู้สึกว่าไม่จำเป็น คนตรงหน้าดูฉลาดและเข้าใจหลายๆ อย่างได้ไว

เขาเปิดสัญญาอ่านแล้วเกาคางอยู่ครู่นึงก่อนจะยิ้มจนตาเป็นสระอิ

“ก็อย่างที่รู้แหละครับว่าเรากำลังจะถูกฟ้องล้มละลาย ล้มละลายก็หมายถึงพวกเราขาดทุน บ้านผมกำลังขาดสภาพคล่องทางการเงิน ดังนั้นเงินจำนวนนี้คงยังไม่มีคืนในเดือนหน้าหรอกนะครับ”

ฉันหุบยิ้มลงทันทีที่เขาบอกปัดมันซะดื้อๆ เหมือนสิบล้านที่พ่อเขายืมมีราคาแค่สิบบาท

“แล้ว...?” ฉันเริ่มหน้าตึง “คุณต้องการจะขอผ่อนผันหนี้งั้นเหรอคะ หรือว่ามีแนวทางจะชดใช้มันยังไง... เพราะเงินจำนวนนี้ก็ไม่ใช่น้อยๆ นะคะ”

“ผมจะชดใช้มันแทนเองครับ” เขาสบสายตาฉันด้วยท่าทางจริงจัง

“คุณมีเงิน?”

“ผมไม่ได้บอกว่าผมจะชดใช้เป็นตัวเงินนี่ครับ”

“แล้ว...?”

จะคืนด้วยอสังหาริมทรัพย์ที่มีค่าเท่ากัน? รถ? หุ้น? ฉันย่นคิ้วรอฟังคำตอบก่อนที่คนตรงหน้าจะยกยิ้มจนเป็นตาสระอิ พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม

“เฮ้อ ผมไม่อยากจะพูดตรงๆ แบบนี้เลยนะครับ แต่ผมจะยอมเป็นสามีคุณเพื่อชดใช้หนี้แทนคุณพ่อก็ได้ครับ”

 

[1]

Breaking News] มีรายงานข่าวว่า พัคซอจุน เดทกับ พัคมินยอง มา 3 ปี ...

ไม่มีอะไรจะพูดแทนพระเอกเลยค่ะ ให้ภาพมันเล่าเรื่อง 555555555555555555555555

หล่อหน้าตายมากค่ะพ่อ แกถามนังเจยังว่าโอไหม 55555555555555 กลอกตารอค่ะแม่

เมจมันได้มาก ขำ 55555555555555555

ทุกคนขอฟีดแบ็กหน่อยน้าาา เดี๋ยวมาอัพบ่อยๆ 5555

ส่งฟีดแบ็กในทวิตเตอร์ได้ด้วยการติดแท็ก

#เฮียจินขัดดอก

 

เคยเขียนเรื่องที่ตัวละครมีแต่ นอ หนู

เรื่องนี้มีแต่จอ จาน บ้าบออออ

เอาตรงๆ ก็คือคิดไม่ออกแหละ 55555555555555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

47 ความคิดเห็น

  1. #40 Kanijang_1630 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2563 / 20:31
    555ดูจะไม่เครียดเลยเน้อ
    #40
    0
  2. #33 suawadee (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 10:40
    เออเอากะเค้าสิ555
    #33
    0
  3. #26 Itimitim (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 10:08
    ขำ55555555
    #26
    0
  4. #16 Kwanta Lorliam (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 23:48

    สนุกดี ชอบๆ พระเอกกลัวที่ไหน

    #16
    0
  5. #15 MajorChippy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 23:38
    หน้ามึนที่สุดเลยเว้ยแกพี่จิน 555555 ขำรออีพีหน้า
    #15
    0
  6. #13 m.mozilla (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 19:18
    ความหน้ามึนนี้555555555555
    #13
    0
  7. #12 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 08:25
    ไปเป็นนายทาสในเรือนเบี้ย กร๊ากก
    #12
    0
  8. #10 pleum1985 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 11:05
    ไรท์มาแล้ววววว
    #10
    0