เมียไม่ได้รัก

ตอนที่ 7 : ทางเลือกเดียว 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,428
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    15 เม.ย. 63

บทที่ 7

ทางเลือกเดียว 1

 

 

 

 

 

 

“ไอ้ว่านมันเป็นพวกอันธพาล แถมยังมีอิทธิพลด้วย เพราะพ่อมันเป็นคนสนิทของนักการเมืองท้องถิ่น” 

เกตุแก้วเล่าถึงผู้ชายที่มีเรื่องกับเธอเมื่อคืนนี้

“นิสัยมันเกเร เรียนก็ไม่จบ ทำตัวเป็นนักเลงหัวไม้ มีเรื่องกับคนอื่นไปทั่ว ฉันมั่นใจว่า มันไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆ แน่ยัยเนตร” 

“โอ้ย! จะซวยอะไรขนาดนั้น ฉันเพิ่งจะเรียนจบแท้ๆ แล้วตั้งใจว่าจะหางานทำที่เชียงใหม่นี่ด้วย”

“ไม่ได้เด็ดขาด...มันอันตรายมาก ไอ้ว่านมันมีอิทธิพลนะ อย่าว่าแต่เชียงใหม่ จะเชียงราย ลำพูน ลำปาง ถ้าจังหวัดแถวๆ นี้ เธอก็ไม่ปลอดภัยอยู่ดี มันตามไปรังควานเธอแน่ๆ” เพื่อนสาวว่าหน้าเครียด 

“แล้วฉันควรทำยังไง? ไปแจ้งความเหรอ?”

“มีหลักฐานหรือเปล่าล่ะ?”

เธอสั่นหน้าหลุกหลิก ในเวลานั้นเธอตกใจมาก พอกลับเข้าร้านได้ ก็รีบโทรศัพท์หาชิษณุ หมอนั่นเมากลับมาที่โต๊ะ ช่วยอะไรเธอไม่ได้เลย นอกจากรีบพากลับมาส่งที่หอพักนอนอกสั่นขวัญแขวนอยู่ทั้งคืน

“ถึงแจ้งความไป ตำรวจก็ไม่ได้ตามไปเฝ้าเธอยี่สิบสี่ชั่วโมงหรอกนะ มันไม่ปลอดภัยอยู่ดี ฉันว่าเธอควรจะรีบกลับบ้านนะเนตร”

“กลับกรุงเทพฯ นี่นะ?”

“ใช่...หรือว่ามีญาติพี่น้องเพื่อนฝูงที่อื่นให้ไปหาล่ะ? กลับบ้านเรานั่นแหละ ปลอดภัยสุด” เอ่ยแนะนำ

แต่เธอเพิ่งบอกกับนงลักษณ์เมื่อวานนี้เองว่า จะหางานทำที่นี่ และบอกกับตัวเองว่า จะไม่กลับไปเผชิญหน้า และทำงานกับ...

 

“อึ๊ย...คุณติ...” 

เสียงที่เผลอครางออกมาอย่างสยิว เมื่อมือปีศาจที่ซุกไถลเข้าไปใต้กางเกงชั้นในตัวจิ๋ว ยึดครองพื้นที่นวลเนื้อสาว

“อ๊ะ...ยะ...อย่าค่ะ...” เธอร้องห้ามได้เพียงแค่นั้น ทั้งมือกร้านและปลายนิ้วซนของเขา กำลังจาบจ้วงสัมผัสลงไปอย่างเร้าใจเหลือเกิน

ใบหน้าร้อนฉ่าซุกไซ้ลงมาที่ซอกคอ เป่าลมหายใจเข้าใส่ จูบไซ้จนเธอสยิวซ่านไปหมด มือก็นวดคลึงลงบนส่วนซอกสวาทหนักเน้น

“คุณติ...อย่าค่ะ...อย่า...โอ๊ะ...” เสียงขาดๆ หายๆ ร้องห้ามปราม ก่อนเบิกตาโพลง

เมื่อปลายนิ้วร้อนกรีดลงไปที่สะกิดโดนตุ่มไตที่ทำให้กายสาวถึงกับสะท้านไปด้านหลังด้วยความความรู้สึกซาบซ่านที่แล่นลามไปทั่วร่าง

“รู้สึกยังไง?” เสียงกระซิบแหบพร่าดังชิดใบหู อย่างหยามหยัน เธอไม่อาจปัดป้องช่วยเหลือตัวเองได้ อุ้งนิ้วก็กดจี้บดคลึงลงไปซ้ำอีก

“อ๊ะ...โอ๊ะ...โอว์....” เธอร้องลั่นตัวสั่นเทา  เมื่อเขาจงใจโจมตีจุดอ่อนไหว เนื้อตัวก็เบาหวิว ขาสั่นพั่บๆ ไร้แรง และคนบ้าก็ไม่หยุดเพียงเท่านั้น เขาสอดนิ้วกดเข้าไปในร่องนุ่มฉ่ำตามไปด้วย 

“โอ๊ะ...อ๊าย...” หน้าตาของเธอเบ้บิดอย่างทรมาน  รู้สึกถึงความคับตึงแน่นในร่างกาย ที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างวาบหวาม

“ชอบใช่ไหม?” ยังมีหน้ามาถาม 

พร้อมกับรุกคืบเข้ามาในตัวเธอยิ่งขึ้นไปอีก มันเป็นความรู้สึกแปลกประหลาด ทั้งอึดอัดครัดเคร่ง และวาบหวิว

“อ่ะ...อาห์...ค่ะ...คุณติ...คุณติ...” มือน้อยพยายามยื้อมือเขาเอาไว้ ไม่ให้ชายหนุ่มทำอะไรที่มันมากกว่านั้น แต่ก็ไม่เป็นผล

เขาสอดส่ายเข้าไปจนสุดความยาวของนิ้ว เธอเองก็ตอบรัดสิ่งแปลกปลอมนั่นอย่างลืมตัว

“อ๊ะ...คุณติ...ไม่...” ส่ายหน้าไปมา ระล่ำระลักไม่เป็นคำ หายใจติดๆ ขัดๆ 

“เธอชอบมันออกนี่...เนตร...” เขาว่ากลั้วขำอย่างเป็นต่อ พร้อมกับดึงนิ้วเข้าออก ร่างเธอผวาตามติดมือปีศาจนั่นไปอย่างลืมตัว เหมือนตอนที่เห็นอติวัฒน์แอ่นเด้งตามอุ้งมือของวิกานดา

“อ๊า...คุณติ...ยะ...” 

อติวัฒน์ถอดถอนออกไปแล้วกลับเข้ามาใหม่ ครั้งนี้เขาหมุนวนนิ้วอยู่ในตัวเธอราวกับควงสว่านเจาะชอนไช

“โอว์...” สองขาขยับแยกเปิดทางให้เขาโดยไม่รู้ตัว นิ้วเท้างอหงิกจิกกับพื้นแน่น 

“อูย...โอว์...” หน้าอกด้านบนถูกเคล้นคลึงอย่างเมามัน ด้านล่างก็สอดส่ายเข้ามาหนักเน้น ในนาทีนั้นเธอแทบล้มลงไปกองกับพื้น แต่มีร่างใหญ่คอยพยุงเอาไว้

สติเธอกระเจิดกระเจิงหาย หัวใจสั่นหวิว ราวจะขาดห้วงลงในทุกครั้งที่เขาเร่งรัวจังหวะ เร็วขึ้น และรุนแรงยิ่งขึ้น ร่างของเธอก็ไม่ต่างจากกิ่งไม้สูงที่สั่นไหวเวลาลมแรงพัดกระหน่ำ หัวใจข้างในสั่นรัวราวกับจะถูกปลิดขั้วออกไป

“อ๊าย....กรี๊ด....” เธอหวีดร้องออกมาสุดเสียง หน้ามืดตาลายคล้ายจะเป็นลม ดวงตาพริบพร่าพราย มองเห็นดาวระยิบตรงหน้า รู้สึกถึงกลางหว่างขาที่ฉ่ำแฉะ 

“เสร็จแล้วสินะ...อาห์...” พูดขึ้นอย่างสาแก่ใจ ก่อนถอนมือที่เปียกชุ่มออกไป

ร่างที่ถูกคลายจากการเกี่ยวรัดกระหวัดกอดทรุดฮวบลงไปนั่งพับพังพาบกับพื้นสองขาอ่อนแรง หายใจหอบกระชั้นรุนแรง นั่นเป็นครั้งแรกที่เธอรู้จักว่าความสุขซาบซ่านจากเพศรสเป็นเช่นไร

เป็นครั้งแรกที่ถูกผู้ชายสัมผัส จับต้องอย่างลึกซึ้ง

เป็นครั้งแรกที่รู้สึกสยิว วาบหวิว เหมือนหัวใจจะปลิดปลิวออกจากขั้ว

ใบหน้านวลร้อนเห่อ เนื้อตัวร้อนฉ่า แดงฉานลามไล่ไปถ้วนทั่วทุกตารางนิ้ว กับประสบการณ์เปิดโลกใหม่ให้ได้รู้จัก

 “จำเอาไว้นะเนตร ว่าเธอเสร็จ และมีความสุขครั้งแรกเพราะใคร” อติวัฒน์พูดทิ้งท้าย แล้วเดินจากไป โดยไม่เหลียวกลับมามองผลงานของเขาแม้แต่นิด

ในขณะที่เธออายแสนอาย รู้สึกอัปยศอดสูอย่างเหลือเกิน 

เธอเกลียดเขา เธอกลัวเขา และไม่เคยก้าวเท้าเหยียบย่างเข้าไปที่เรือนริมน้ำนั่นอีกเลย

จากวันนั้น จนถึงวันนี้ เธอหลีกลี้หนีหน้าเขามาตลอด และถ้าเป็นไปได้ ชาตินี้ไม่ขอพบเจออีกเลย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

28 ความคิดเห็น