เมียไม่ได้รัก

ตอนที่ 41 : ความจริงที่เขาไม่ยอมบอก 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,454
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    11 พ.ค. 63

บทที่ 41

ความจริงที่เขาไม่ยอมบอก 1

 

 

 

 

 

 

          “เก่งมากเลยเนตร เธอเล่าสนุกมาก เป็นธรรมชาติด้วย สะกดคนฟังทั้งห้องประชุมนี้ให้นิ่งฟังตั้งแต่ต้นจนจบเลย สุดยอดมาก” 

ชิษณุที่มาเป็นทั้งกองเชียร์และหน้าม้าเอ่ยชื่นชมพร้อมกับยกนิ้วให้ทันทีเมื่อเธอลงจากเวทีมา แถมยังหอบดอกไม้ช่อโตมาเป็นกำลังใจให้อีกด้วย

“ขอบใจมากนะณุ” เธอยิ้มให้อีกฝ่าย พยายามขับไล่ความกังวลเรื่องที่อติวัฒน์ไม่อาจตามมาให้กำลังใจหน้าเวทีอย่างที่คุยกันไว้เมื่อคืนได้

เธอพยายามทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด แม้ใจมันจะไม่เต็มร้อยก็ตามเถอะ 

“ลงทุนจังเลยเนาะ อุตส่าห์ซื้อดอกไม้ให้ ช่อนี้น่าจะหลายพันบาท”

“มันใช่ของณุที่ไหนล่ะ? ไม่เอาดอกไม้ให้ผู้หญิงมีเจ้าของหรอก เดี๋ยวโดนผัวเขาต่อย” ชิษณุว่ากลั้วขำ 

เธอยื่นมือไปพลิกการ์ดที่ห้อยมาเพื่อจะดูว่าใครให้ ในใจคิดว่าเป็นเกตุแก้วแน่ๆ

“เนตรจ๊ะ มาถ่ายรูปก่อนเร็ว” อาจารย์ด็อกเตอร์ลักขณาคนที่ชวนเธอมาเป็นวิทยากรพิเศษลากตัวไปร่วมเฟรมถ่ายรูปและรับของที่ระลึก

ทั้งใบประกาศเกียรติคุณที่อยู่ในกรอบสวย ไหนยังจะกระเช้าผลไม้ขนาดใหญ่ ที่ชิษณุรับช่วงต่อ ทำเอาเพื่อนชายถึงกับบ่นอุบ ขณะที่เดินเอาของไปเก็บที่รถด้วยกัน เรียกว่าสองมือไม่ว่างเลยทีเดียว

“ณุอัดคลิปเนตรส่งไปให้ยัยเกตุดูด้วยนะ”

“เอ้า...ทำไมไม่บอกก่อน เขินนะเนี่ย” เธอค้อนไม่จริงจัง 

“ก็ยัยเกตุสั่งกำชับกำชามาดิบดี ก่อนเนตรขึ้นเวทียังโทรมาย้ำอีก บอกเสียดายไม่ได้มาอยู่ให้กำลังใจ”

คนฟังหัวใจหุบห่อขึ้นมา เพื่อนเสียอีก ที่ยังแคร์เธอมากกว่าคนที่นอนด้วยกันอยู่ทุกคืน 

จนป่านนี้เธอก็ยังไม่รู้ว่า ธุระเร่งด่วนสำคัญของอติวัฒน์มันคืออะไร

“ตอนอยู่บนเวทีเธอมีออร่ามากเลยนะ พูดจาก็ฉะฉาน เป็นธรรมชาติ ไม่ติดขัดอะไรเลย”

“อื้อ...ขอบใจ” เธอพยักหน้ารับคำชม โล่งใจที่ภารกิจหน้าที่เสร็จลงอย่างสวยงาม

“คืนนี้ไปฉลองกันไหม?” ชิษณุเอ่ยชวนซ้ำ

เธอถอนหายใจ อารมณ์ไม่ค่อยปลอดโปร่งนัก อยากไปปลดปล่อยคลายเครียดอยู่เหมือนกัน สมัยเรียนเธอจะเที่ยวกลางคืนบ้างในวันที่เครียด หรือหลังสอบเสร็จ

การได้ออกไปดื่มกิน เต้นรำฟังเพลง ช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้นและผ่อนคลาย 

“ไปไหมเนตร?” ชิษณุถามย้ำเมื่อเธอไม่ตอบ

“ขอคิดก่อนได้ไหม?”

“เอ้าๆ ตามใจ ณุไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ เดี๋ยวมา” 

“อื้อ...” เธอพยักหน้า เดินไปหาที่นั่งร่มๆ เย็นๆ รอเขา ความคิดยังไม่หายพะวักพะวงถึงสามีที่ไม่เคยบอกว่า ธุระอะไรของเขาถึงทำให้ผิดนัดเธออยู่ครั้งแล้วครั้งเล่า

เขาส่งข้อความมาบอกเธอก่อนขึ้นเวทีแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้นว่ามาไม่ทัน  เธอน้อยใจ แต่ก็พยายามเข้าใจว่า เขาคงจะมีธุระจำเป็นจริงๆ แล้วมันเรื่องอะไรกัน

ถ้าอติวัฒน์ไม่เล่า ใครล่ะที่จะรู้เรื่องนี้อีก

“คุณมัล” เธอพึมพำชื่อเลขาของเขา แล้วหยิบโทรศัพท์กดโทรออกไปทันทีอย่างใจร้อน 

“อ้าว! คุณติไม่ได้ไปหาคุณเนตรที่เชียงใหม่หรอกหรือคะ?” เลขาของเขาถามกลับมาน้ำเสียงประหลาดใจ

“คุณติเพิ่งส่งข้อความมาบอกเนตรว่า มาไม่ได้ ที่โรงแรมมีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ?”

“เอ! ไม่มีนะคะ คุณติเองก็ไม่ได้เข้ามาที่โรงแรมเหมือนกัน”

เธอนิ่งงันไป แล้วอติวัฒน์หายไปไหน เมื่อคืนนี้เขาก็ไม่กลับไปนอนที่เพนเฮ้าส์ แล้วเขาจะไปนอนที่ไหนได้อีก

“อ่อ...แต่เมื่อวานนี้ คุณติให้มัลเอากระเป๋าเสื้อผ้าไปส่งให้ที่โรงพยาบาลค่ะ” มัลลิกาเอ่ยชื่อโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง

ใจเธอหายวาบเมื่อได้ยินอย่างนั้น

“คุณติเป็นอะไรคะ?” รีบระล่ำระลักถามไป

“ไม่ใช่คุณติหรอกค่ะ”

“แล้วใครคะ?” เธอนึกห่วงไปถึงคนที่บ้านฉัตราพร แต่ถ้าเป็นอย่างนั้น ป้านงลักษณ์ก็ต้องบอกอะไรเธอสิ แต่นี่ไม่...ไม่มีใครพูดอะไรเลยสักคน

“ดูเหมือนจะเป็นเพื่อนของคุณติชื่อคุณวิกานดาที่เข้าโรงพยาบาล แต่มัลไม่ค่อยรู้รายละเอียดนักหรอกค่ะ”

ชื่อของหญิงสาวที่เลขาของเขาเอ่ยถึง กระตุกหัวใจเธออย่างแรง

“มัลก็คิดว่า คุณติจะไปเชียงใหม่ เลยให้เอากระเป๋าเสื้อผ้าไปส่งที่นั่น”

ไม่ใช่...กระเป๋าเสื้อผ้าของอติวัฒน์มาพร้อมกับเธอแล้ว

เนตรปรีญากลอกตาไปมา ได้คำตอบแล้วว่า อติวัฒน์ไปนอนค้างอ้างแรมที่ไหนกัน

แม้มันไม่ใช่สถานที่ ที่หญิงชายจะนัดหมายกันไปทำเรื่องไม่ดีไม่งาม แต่เธอก็อดจะคิดมากไม่ได้อยู่ดี

วิกานดาเป็นอะไรไม่รู้ แต่อติวัฒน์อยู่กับผู้หญิงคนนั้นมาสองคืน เขาเลือกเจ้าหล่อนไม่ใช่เธอซึ่งเป็นเมียของเขา 

หัวใจของเนตรปรีญาปวดปร่าขึ้นมา คล้ายถูกมือที่มองไม่เห็น กำลังบีบเคล้นอย่างแรง 

สองตาร้อนผะผ่าว เมื่อนึกถึงคำสัญญิงสัญญาครั้งแล้วครั้งเล่า ว่าจะมาหาเธอ แต่เขาก็ไม่มา 

“เนตร...เนตร...” ชิษณุโบกมือไปมาตรงหน้า เมื่อเห็นว่าเธอกำลังเหม่อคิดอะไรอยู่

“เป็นอะไร เรียกตั้งนาน โดนนะจังงังเหรอ?” เพื่อนชายถามกลั้วขำ “ตกลงจะไปกินร้านไหน?” 

“กลับโรงแรม” น้ำเสียงโหยแห้งตอบกลับไป

“อ้าว! แล้วไม่แวะกินข้าวกันก่อนเหรอ?”

“ไม่...เดี๋ยวค่อยออกมา”

“ตกลงว่า จะไปเที่ยวกันเหรอคืนนี้”

“อื้ม...” เธอผงกหน้า เบือนสายตาหนีไปทางอื่น 

จู่ๆ ก็รู้สึกหมดเรี่ยวหมดแรงขึ้นมา ในสมองขมุกขมัว หัวใจหนักอึ้ง ไม่โปร่งโล่งเอาเสียเลย 

“นายกลับไปก่อน เดี๋ยวสองทุ่มค่อยมารับ” เธอพยายามบังคับน้ำเสียงที่สั่นเคลือให้เป็นปกติ เพราะไม่อยากถูกชิษณุซักไซ้ไล่เลียงอะไรอีก

“ได้ๆ จะไปอาบน้ำอาบท่า เปลี่ยนเสื้อผ้าเหมือนกัน สองทุ่มเจอกันนะ” 

เนตรปรีญาเดินอย่างคนหมดแรงไปที่เตียง แล้วทิ้งร่างลงไปร้องไห้โฮอย่างสุดกลั้น 

เขาเห็นเธอเป็นอะไรเหรอ?

ใช้คำนั้น คำนี้ มาล่อหลอกเธอให้ยอมเป็นเบี้ยล่างเขาอยู่ครั้งแล้วครั้งเล่า 

ไม่ใช่เขาหรือ ที่ขอร้องให้เธอช่วยดึงเขาออกมาจากผู้หญิงคนนั้น แล้วสิ่งที่อติวัฒน์ทำอยู่ตอนนี้ คืออะไร?

ทุกอย่างที่เธอทุ่มเททำไป ด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ ที่จะยื้อหัวใจเขาให้มาเห็นค่า รักเธอบ้างสักนิด 

เธอทำไม่สำเร็จ และเขาก็ยังไม่ยอมพูดความจริงกับเธอ อติวัฒน์ยังคิดจะหลอกใช้ ให้เธอเป็นผู้หญิงโง่ๆ คอยรองรับอารมณ์หื่นใคร่ ไปอีกนานแค่ไหนกัน 

เธอยอมแพ้แล้ว...แพ้...ทั้งๆ ที่ไม่เคยคิด หรืออยากจะแข่งขันกับใครทั้งนั้น

 

 

แฟนๆ จ๋า รัชริลจะลงตัวอย่างให้อ่านประมาณ 70 - 80 % นะคะ
จะลงให้ถึงวันที่ 30 เมษายน 2563 นะคะ
แล้วจะขออนุญาตติดเหรียญบางตอน หลังจากนั้นนะคะ 
อยากอ่านอีบุ๊กฉบับเต็ม กดลิงค์ ไปซื้อได้เลยค่า

 

ที่เพจ นักเขียน : รัชริล วชิราภา ฟ้าเคียงดาว

 

 

ขอบคุณที่ติดตาม คอมเม้นต์ กดหัวใจ ให้กำลังใจ "เมียไม่ได้รัก" นะคะ  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

28 ความคิดเห็น

  1. #5 น้อง (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 21:38

    งอนนานเลยจ้า ให้รู้สำนึกไปเลย

    #5
    1
    • #5-1 รัชริล(จากตอนที่ 41)
      12 พฤษภาคม 2563 / 00:12
      เดี๋ยวจัดให้...ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์ค่ะ ^^
      #5-1