เมียไม่ได้รัก

ตอนที่ 38 : หื่นได้ทุกที่ ทุกทีสิน่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,434
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    8 พ.ค. 63

บทที่ 38

หื่นได้ทุกที่...ทุกทีสิน่า 2

 

“ตรวจตอนเช้าจะให้ผลที่แม่นยำที่สุด”

ปากเล็กอิ่มงามพึมพำกวาดสายตาอ่านคำแนะนำที่เขียนเอาไว้ที่ข้างกล่อง

ช่วงนี้เธอรู้สึกเพลียๆ ล้าๆ อยู่บ่อยๆ ไม่สดชื่นกระปรี้กระเปร่า หน้ามืดตาลายเวียนหัวคลื่นไส้ อาการทุกอย่างเข้าเค้าความสงสัยของจิตติมาและป้าสมัย แม้จะบอกใครต่อใครว่าเธอไม่ท้องแน่ และขอให้ทุกคนเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ แต่เนตรปรีญาก็อดสงสัยไม่ได้

เมื่อวันก่อน ขากลับจากบ้านฉัตราพรมาที่โรงแรม อติวัฒน์ก็พาแวะซุปเปอร์มาเก็ตเพื่อซื้อของเข้าบ้าน บังเอิญเดินผ่านร้านขายยาพอดี เธอก็เลยแว่บเข้าไปซื้อชุดตรวจการตั้งครรภ์มา

เพราะกำลังจะเดินทางไปต่างจังหวัด มีกิจกรรมขึ้นรถลงเรือรออยู่ เอามาลองตรวจดูก่อน เพื่อจะได้หายสงสัยข้องใจเสียที ได้ผลเป็นอย่างไร จะได้ระวังตัวเองไว้ หรือไม่ก็จะได้คลายความกังวล โลดโผนโจนแล่นได้เต็มที่

เมื่อคืนนี้เธอก็จัดกระเป๋าเดินทางอยู่จนดึกดื่น ตั๋วเครื่องบินจองไว้เรียบร้อยแล้ว โรงแรมก็จองไว้แล้ว 

เกตุแก้วเดินทางไปญี่ปุ่นตั้งแต่เมื่อวาน พวกเธอคลาดกันคงไม่ได้เจอในทริปนี้ แต่เจ้าตัวสัญญาว่า จะส่งคนมารับเธอที่สนามบิน แม้จะบอกว่า ไม่รบกวน

‘เอาเถอะน่าเนตร ฉันไม่ได้อยู่ต้อนรับขับสู้ พาเธอกับเพื่อนเขยเที่ยว ขอแก้ตัวหน่อยก็ยังดี’

คำว่า ‘เพื่อนเขย’ ที่อีกฝ่ายใช้เรียกขานสามีของเธอ ฟังแล้วจั๊กกะจี้ดีพิลึก

มือเล็กแกะกล่องหยิบเอาซองฟลอยด์ที่ใส่แท่งตรวจออกมาฉีกออก

เภสัชกรแนะนำแท่งตรวจแบบผ่าน ซึ่งตรวจง่ายให้เธอมา เนตรปรีญาหยิบมันออกมา แล้วหยิบใบกำกับข้อบ่งใช้ออกมาอ่านอย่างถ้วนถี่อีกรอบจนเข้าใจดีแล้ว จึงไปปัสสาวะผ่านแท่งตรวจ ที่บอกว่า ให้รอเวลาประมาณห้านาที จะรู้ผลตรวจทันที

เธอตื่นเต้น แม้ค่อนข้างมั่นใจว่าตัวเองจะไม่ท้อง แต่อาการหลายอย่างมันก็ทำให้คิดไปได้ 

หน้ามืด เวียนหัว การไม่ได้พักผ่อนให้เพียงพอคงเป็นส่วนหนึ่ง แต่ไอ้ที่คลื่นไส้อาเจียนนี่สิ

แล้วจู่ๆ เธอก็รู้สึกกลัวขึ้นมา ถ้าเธอท้องขึ้นมาจริง ในตอนนี้มันจะเป็นยังไงกัน

ก๊อก...ก๊อก...

เสียงเคาะลงที่บานประตู เรียกให้เธอผงกเงยหน้าขึ้นมา

“มัวทำอะไรอยู่ เราต้องรีบไปขึ้นเครื่องกันแล้วนะ” เขาเร่งเร้า

“อีกแป๊บหนึ่งค่ะคุณติ” เธอตอบกลับไป

“แล้วเข้าไปทำอะไรนานจัง?” เขาถามมาอย่างสงสัย อาจจะเป็นเพราะไม่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวข้างใน ก็เธอเล่นเงียบเชียบมัวอ่านวิธีใช้ และทำความเข้าใจ คิดอะไรเพลินๆ กว่าจะได้ตรวจก็กินเวลาปาเข้าไปเป็นสิบนาที

“เนตร...เราสายมากแล้วนะ” ชายหนุ่มย้ำเตือน

“อีกสองนาทีเอง” ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลา สลับกับมองหน้าประตูอย่างกระสับกระส่าย

“ทำอะไรอยู่? ฉันเข้าไปได้หรือเปล่า?”

ไม่ได้...เสียงในใจโพล่งตอบอย่างรวดเร็ว

อารามตกใจ ทำให้เธอรีบลุกพรวดไป หยิบแท่งตรวจวัดการตั้งครรภ์ดูผล

เสียงหมุนลูกบิดพยายามจะเปิดประตูเข้ามา เธอรีบทิ้งของที่ถือในมือลงที่ถังขยะ แล้วดึงกระดาษเช็ดมือมาเช็ดมือลวกๆ แล้วขยำทิ้งตามลงไป ก่อนหมุนลูกบิดออกไปอย่างรวดเร็ว

ยิ้มเผล่รับคนหน้าบึ้งที่หน้าประตู

“ทำอะไรอยู่? ทำไมต้องทำตัวลับๆ ล่อๆ”

“เนตรเปล่าลับๆ ล่อๆ สักหน่อย” แก้ตัว 

เขามองข้ามไหล่เธอเข้าไป กวาดสายตาสำรวจหาความผิดปกติ

“คุณติบอกว่าเราสายแล้วไม่ใช่หรือคะ?”

“ใช่...รถมารอได้สักพักแล้ว เราต้องไปถึงเคาน์เตอร์เช็กอินก่อนสองชั่วโมง ระหว่างเดินทางอาจจะเจอรถติดก็ได้ รีบไปกันเถอะ” เขาว่าพร้อมกับลากกระเป๋าเดินทางใบโตของเธอและเขาตามหลังลงมา

เมื่อลิฟต์ส่วนตัวลงมาถึงด้านล่าง คนขับและรถของโรงแรมที่จะไปส่งเธอและเขาพร้อมรออยู่แล้ว โชคดีที่การจราจรไม่ติดขัด ทำให้ไปถึงสนามบินก่อนเวลาเช็กอิน

เนตรปรีญาตื่นเต้น เพราะนี่จะเป็นการเดินทางไปเที่ยวด้วยกันเป็นครั้งแรก แม้จะกึ่งๆ ไปทำงาน แต่ก็ยังมีเวลาที่เผื่อเอาไว้ น่าจะได้ไปเที่ยวด้วยกันบ้าง

และยิ่งจุดหมายปลายทางที่จะไป คือถิ่นเก่าที่เคยอยู่มาหลายปี เธอวางแผนเอาไว้ในใจแล้วว่า จะพาอติวัฒน์ไปเจออะไรที่เชียงใหม่บ้าง

“กระเป๋าที่จะโหลดมีสองใบใช่ไหมคะ?”

“ค่ะ” 

ขณะนั้นเองโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นมา  เขาล้วงมันออกมาจากกระเป๋ากางเกง แล้วก็ชะงักไป ลังเลที่จะรับสาย จนเธอต้องเงยหน้ามองอย่างฉงน 

สามีสบตาเธอ ก่อนจะเดินแยกออกไป ราวกับเป็นสายสำคัญและเป็นเรื่องส่วนตัว 

ทีแรกเธอไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะนักธุรกิจงานยุ่งอย่างเขา ริจะหนีงานไปเที่ยวมันก็คงไม่ค่อยราบรื่นนักหรอก

แต่เมื่อเห็นว่าเขาแยกตัวไปคุยโทรศัพท์นานผิดปกติ จึงหันไปมองอย่างสงสัย สีหน้าของเขาดูตึงเครียดและตกใจตอนสนทนากับปลายสาย จนเธอพลอยใจคอไม่ดีด้วย

แม้อยากรู้ใจจะขาดว่าใครที่ไหนโทรมา และคุยกันด้วยเรื่องอะไร แต่เธอก็รักษามารยาทที่จะยืนรอ

อติวัฒน์หันมามองเธอ และก็เห็นเธอมองเขาอยู่ ชายหนุ่มสีหน้ากังวล หันไปคุยโทรศัพท์ต่อ

เนตรปรีญาเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ และสังหรณ์ใจว่า บางทีทริปนี้อาจจะล่ม

“เนตร...” สีหน้าท่าทางกระสับกระส่ายร้อนรนเดินเข้ามาหาเธอ

“คะ...มีอะไรหรือคะคุณติ?”

“พอดีมีเรื่องด่วน ฉันคงไปพร้อมกับเธอไม่ได้” 

“อ้าว...” เธอร้องออกไป ทำหน้าฉงน “ที่โรงแรมหรือคะ?” 

“อืม...เอาเป็นว่า ฉันจะรีบตามไปให้เร็วที่สุดนะ”

“งั้นเราเลื่อนไฟท์เป็นวันพรุ่งนี้ไหมคะ ยังพอมีเวลา” เธอรีบถามไป

“ไม่เป็นไร เธอไปก่อนเถอะ ธุระมันไม่เกี่ยวกัน เดี๋ยวไว้ฉันจัดการเรียบร้อยแล้วจะรีบตามไป” พูดจบ เขาก็รีบเร่งไปทันที ไม่มีคำอธิบายใดๆ เพิ่มเติม

ทิ้งเธอให้ค้างเติ่งมองตาม ด้วยความสงสัยไม่เข้าใจ อะไรที่เป็นเรื่องเร่งด่วน ขนาดที่เขาต้องยกเลิกการเดินทางกับเธอกะทันหัน...การที่เขายอมทิ้งเธอ ทิ้งตั๋วเครื่องบิน ก็แสดงว่า มันจะต้องสำคัญมากจริงๆ

แต่ทำไมถึงไม่ยอมบอกเธอว่ามันเป็นเรื่องอะไร ใหญ่โต ร้ายแรง คอขาดบาดตายแค่ไหน

ในฐานะเมีย ผู้หญิงที่ร่วมชีวิต ร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน เธออยากถาม อยากโทรไปตอนนี้เลยด้วยซ้ำ แต่ก็ลังเล ที่เขาไม่บอกเธอ บางทีก็อาจจะไม่อยากให้เธอรู้ และไม่อยากให้เป็นกังวล หรือเรื่องนี้ มันไม่เกี่ยวข้องใดๆ กับเธอ

แต่คนเป็นผัวเป็นเมียกันแล้ว มีเรื่องอะไรล่ะ ที่จะพูดคุยกันไม่ได้ 

“หรือที่โรงแรมจะมีปัญหาอะไร?”

ความสงสัยทำให้เธอรีบสอบถามเข้าไปในกรุ๊ปไลน์กลุ่ม แต่ไม่มีใครตอบอะไรกลับมาเลย

เธอจึงโทรศัพท์ไปหาจิตติมา

“ไม่มีอะไรนี่คะคุณเนตร ทุกอย่างเรียบร้อยดี” 

“งั้นเหรอ?” เธอยังไม่หายแคลงใจ

“แล้วที่โรงแรมล่ะ?”

“ก็ไม่เห็นอะไรผิดปกติสักอย่างค่ะ”

หรือว่าจะไม่ใช่เรื่องที่โรงแรม?

ถ้าเป็นเรื่องที่บ้านฉัตราพร อติวัฒน์ก็ควรจะบอกเธอ และพาเธอไปด้วย

เนตรปรีญากดโทรศัพท์หาป้านงลักษณ์ ที่ปล่อยให้โทรศัพท์ดังอยู่นานไม่ยอมรับสายเสียที

ใจคอเธอเริ่มไม่ดี คิดมากกังวลไปต่างๆ นาๆ อยากจะยกเลิกการเดินทางไปก่อน แต่กระเป๋าสองใบ ก็โหลดไปใต้ท้องเครื่องบินเรียบร้อยแล้ว

“ฮัลโล แกโทรมาทำไมยัยเนตร”

“ป้า...ที่บ้านมีใครเป็นอะไรหรือเปล่า?” รีบถามทันทีที่ปลายสายรับ

“ใครเป็นอะไร ก็อยู่ดีสบายกันทุกคน”

“แล้วคุณติไปที่นั่นไหม?”

“อ้าว! จะมาทำไมล่ะ ก็แกกับคุณติจะไปเชียงใหม่ด้วยกันวันนี้ไม่ใช่เหรอ?” คำถามไม่รู้ความของป้าลักษณ์ ทำให้เธอยิ่งเป็นกังวล ห่วงเขา

 

 

แฟนๆ จ๋า รัชริลจะลงตัวอย่างให้อ่านประมาณ 70 - 80 % นะคะ
จะลงให้ถึงวันที่ 30 เมษายน 2563 นะคะ
แล้วจะขออนุญาตติดเหรียญบางตอน หลังจากนั้นนะคะ 
อยากอ่านอีบุ๊กฉบับเต็ม กดลิงค์ ไปซื้อได้เลยค่า

 

ที่เพจ นักเขียน : รัชริล วชิราภา ฟ้าเคียงดาว

 

 

ขอบคุณที่ติดตาม คอมเม้นต์ กดหัวใจ ให้กำลังใจ "เมียไม่ได้รัก" นะคะ  

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

28 ความคิดเห็น