เมียไม่ได้รัก

ตอนที่ 27 : หน้าที่เมีย อยาก ไม่อยาก ก็ต้องทำ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,863
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    27 เม.ย. 63

บทที่ 27

หน้าที่เมีย...อยากไม่อยากก็ต้องทำ 1

 

 

 

 

 

“เนตรปรีญาไปไหน?”

น้ำเสียงเครียดขึ้งถาม เมื่อบางคนไม่ไปตามที่นัดไว้ ทั้งที่ออกปากกำชับกำชาว่าทุกกลางวันจะต้องไปกินข้าวด้วยกันที่ห้องทำงานของเขา

ในเวลาบ่ายแก่ เลยเวลานัดหมาย คนทำงานในครัวและที่ห้องอาหารยังวิ่งวุ่นกันหัวหมุนอยู่ 

“คุณเนตร บอกว่าไม่ค่อยสบาย ขอตัวไปพักผ่อน”

เขานิ่วหน้าลง เมื่อเช้าก็ยังเห็นดีๆ อยู่ อ่อ! มีหน้าเซียวนิดหน่อยบ่นว่านอนไม่ค่อยเต็มอิ่ม ช่วยไม่ได้ ตอนนี้อยู่ในช่วงข้าวใหม่ปลามัน เขาก็จะเห่อเมียสักหน่อย จึงใช้สิทธิ์ของสามีต่อภรรยาไม่ได้ว่างเว้น

“ไปพักผ่อนที่ไหน?”

“เอ่อ...ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ”

อติวัฒน์จิ๊จ๊ะปาก เมื่อไม่ได้คำตอบที่พอใจ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ที่หน้าจอโทรศัพท์ของเขามีแอพลิเคชั่นที่เชื่อมต่อระหว่างโทรศัพท์ของเขากับเธอ 

ดูเหมือนหญิงสาวจะอยู่ไม่ไกล เขามองตามสัญญาณในมือถือ แล้วสืบเท้าเดินไปยังห้องพักผ่อนของพนักงานที่อยู่ด้านหลังครัวไม่ไกลนี่เอง

ประตูห้องไม่ได้ล็อกจากข้างใน เขาจึงเปิดเข้าไปอย่างถือวิสาสะ แล้วก็เจอคนที่ตามหาอยู่บนเก้าอี้นั่งเล่นสำหรับเอนหลังพักผ่อน ถ้าจะนอนบนนั้นคงไม่สบายนัก

เปลือกตาทั้งสองข้างของเธอปิดสนิท ลมหายใจสม่ำเสมอ ปากอิ่มไร้สีลิปสติกเคลือบอ้าเผยอ บอกให้รู้ว่าเจ้าตัวสลบเหมือดจริงๆ

แทนที่จะโกรธเขากลับยิ้มที่มุมปากอย่างขำๆ

ผู้หญิงบ้าอะไร ขนาดนอนท่าเปลี้ยหมดสภาพขนาดนี้ ก็ยังน่าปล้ำ จนอดใจแทบไม่ไหว อยากจะเข้าไปคลุกวงในนัก แต่ก็นึกสงสาร

เนตรปรีญาคงจะเหนื่อยจริงๆ ไม่งั้นคงไม่ทิ้งงานหลบเข้ามานอนพักเอาแรงอย่างนี้

ซึ่งก็น่าเห็นใจอยู่หรอก ไหนจะงานในครัวและห้องอาหารที่เรียกได้ว่าเธอคือหัวเรี่ยวหัวแรงสำคัญ เริ่มงานตั้งแต่เก้าโมงเช้ากว่าจะเสร็จงานได้กลับก็สองสามทุ่มทุกวัน แล้วไหนจะยังหน้าที่เมียในห้องนอนอีกล่ะ

คิดตรองดูแล้ว เธอแทบไม่มีเวลาพักผ่อนนอนหลับเต็มตาเป็นจริงเป็นจัง จนเขานึกเห็นใจ จึงถอยเท้ากลับออกมา ดึงบานประตูปิดงับลงดังเดิม 

ช่วงรอยต่อตอนบ่ายสองโมงที่ครัวปิด เพื่อจะได้เตรียมของและพักผ่อน ก่อนจะเปิดครัวอีกครั้งห้าโมงเย็น เป็นเวลาที่คนในครัวจะได้พักหายใจหายคอ 

เขาจึงปล่อยให้เธอหลับให้เต็มอิ่ม เพราะยังไงคืนนี้ หน้าที่ที่บ้าน ก็ยังคงหนักเหมือนเดิม

 

 

“เมื่อกลางวันมีคนอู้งานแอบเข้าไปหลับที่ห้องพักคนงาน” เขาเปรยขึ้นมาขณะที่ร่วมโต๊ะอาหารมื้อค่ำ

คนรู้ตัวว่าอู้งานผงกหน้าขึ้นมา ส่งสายตาน่าสงสารขอความเห็นใจ

“เนตรเพลียจริงๆ ค่ะ ก็เลยหลบเข้าไปงีบแป๊บเดียว”

“แล้วปล่อยให้ฉันรอทานข้าวกลางวัน”

“ก็ไม่คิดว่าจะงีบนาน” เจ้าตัวอ้อมแอ้มว่า 

“วันหลังก็มานอนพักในห้องทำงานฉันสิ ไปนอนที่นั่น ใครเห็นเข้า จะเข้าใจว่า ฉันใช้กดขี่ข่มเหงใช้แรงงานเธอจนไม่ให้ได้พักได้ผ่อน”

นัยน์ตาคนฟังลุกวาวขึ้นมา อยากจะเถียงว่า แล้วมันไม่ใช่ตรงไหนกัน? แต่ก็เม้มปากเก็บง้ำเอาไว้เสียก่อน

การต่อปากต่อคำทุ่มเถียงกับอติวัฒน์ไม่เคยให้ผลเป็นบวกกับเธอเลย เถียงกันครั้งไหน โดยเฉพาะไอ้เรื่องที่มันเลี้ยวเข้าไปใต้กางเกงน่ะ เป็นได้ถูกเขาจับกด ลงโทษลงทัณฑ์สั่งสอนเสียหมอบกระแตไปทุกครั้ง

คนบ้าอะไร จะหื่นได้ตลอดเวลา คิดแล้วก็ทั้งเคืองขุ่น ทั้งผวากลัวใจเป็นจริงเป็นจัง

“วันหลังเธอมานอนที่ห้องทำงานฉันสิ มีโซฟานิ่มๆ ให้นอนสบายๆ ไม่ต้องไปทนปวดหลังกับเก้าอี้อย่างนั้น เสียสุขภาพเปล่าๆ”

หึ...หึ...

เธอแอบหัวเราะอยู่ในใจ อยากจะตะโกนใส่หน้านัก

ขืนไปนอนที่ห้องทำงานเขา เธอก็คงไม่ได้หลับได้นอนหรอก

ยังจำครั้งก่อนที่เผลอไปทานข้าวด้วยกันในห้องทำงานของเขาได้ อติวัฒน์จับเธอนั่งตักเล่นโล้สำเภากันบนเก้าอี้จนขาอ่อนขาเปลี้ยกลับมาเปิดครัวค่ำแทบไม่ไหว

ดวงตาฉงนฉงายหรี่ลงอย่างสงสัย ว่าผู้ชายวัยขนาดเท่าเขา เป็นอย่างนี้กันทุกคนหรือเปล่า? ที่เว้นว่างเรื่องอย่างว่าไม่ได้เลย

ตั้งแต่คืนเข้าห้องหอ รุ่งเช้าวันต่อมา เธอยังปวดเมื่อยเนื้อระบมตัว แต่เขาก็ยังตื๊อเอาจนได้ และถ้าจะให้นับเกือบหนึ่งเดือนตั้งแต่ที่แต่งงานกันมา แทบไม่เคยมีวันไหนที่เขาไม่ขยันขันแข็งเรื่องนั้น ยกเว้นวันที่เธอเป็นประจำเดือน

และนั่นก็ทำให้สองสามวันหลังจากร่างกายหายเป็นปกติดี ถูกเขาคิดบัญชีย้อนหลังทั้งต้น ทั้งดอก 

เนตรปรีญาพ่นลมหายใจพรวด ยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ พร้อมความสงสัยว่า ที่ผ่านมาเขาอยู่มาได้ยังไง? ไปหาทางออกที่ไหนกัน

“มองหน้าฉันทำไม?”

ชะอุ๋ย! เธอสะดุ้ง รีบหลุบสายตาหลบอย่างรวดเร็วไม่ให้มีพิรุธถูกคาดคั้น 

“ว่าไง...ถามไม่ตอบ”

เรื่องผัวเมีย ไหนๆ ก็เป็นคนคนเดียวกันแล้ว เห็นทีต้องเปิดอกคุยกันเป็นจริงเป็นจัง 

“คุณติคะ”

“หืม...ว่าอะไร?”

“ทั้งคุณติ ทั้งเนตร เราต่างก็ทำงานหนักกันทั้งคู่ เวลาทำงานมา เราก็ต้องพักผ่อนให้เพียงพอ กว่าเนตรจะเลิกงานก็สามทุ่มทุกวัน เช้าก็ต้องตื่นไปทำงาน เนตรว่า บางอย่างที่มันยังไม่ใช่เรื่องสำคัญมีจำเป็นเร่งด่วน เราก็น่าจะเว้น หรือพักไว้บ้างนะคะ”

“เธอหมายถึงอะไร?”  คิ้วดกหนาพาดเหนือดวงตาฉงนฉงายกระดกยกถาม

“ก็...เรื่องบนเตียง ที่ไม่ใช่การนอนหลับ”

เขาวางช้อนส้อมในมือ สบตาเธอ สีหน้าเป็นจริงเป็นจังขึ้นมา เหมือนกำลังคุยกันด้วยเรื่องที่ซีเรียสสุดๆ

“สำหรับเธอมันอาจจะไม่จำเป็น แต่สำหรับฉันมันจำเป็นมาก” 

เขาย้ำคำว่ามาก จนเธอรู้สึกว่าจนด้วยเหตุผลมาต่อรอง

“ทำงานทั้งเครียด ทั้งเหนื่อย และนั่นก็เป็นวิธีหาความสุข คลายเครียดของฉัน...หรือเธอว่ามันไม่ใช่?”

“ก็...ใช่ค่ะ แต่ถ้าเยอะเกินไป มันก็ทั้งยิ่งเหนื่อย และยิ่งเครียดนะคะ” เธอสบตากับเขา ยืนยันความจริงจังในสิ่งที่กำลังพูดออกไปเช่นกัน

“เธอกำลังจะบอกอะไรฉัน?” เขาพยักพเยิดหน้าถาม

“เนตรว่า เราควรทำเรื่องนั้นแค่พอเหมาะพอควร”

“ฉันก็รู้สึกว่ามันก็กำลังพอดีนี่” ว่าอย่างไม่ยี่หระ

“แต่สำหรับเนตร...มันเยอะเกินไป” เธอย้ำคำว่า ‘เยอะเกินไป’ อย่างหนักแน่นเช่นกัน

 

แฟนๆ จ๋า รัชริลจะลงตัวอย่างให้อ่านประมาณ 70 - 80 % นะคะ
จะลงให้ถึงวันที่ 30 เมษายน 2563 นะคะ
แล้วจะขออนุญาตติดเหรียญบางตอน หลังจากนั้นนะคะ 
อยากอ่านอีบุ๊กฉบับเต็ม กดลิงค์ ไปซื้อได้เลยค่า

 

ที่เพจ นักเขียน : รัชริล วชิราภา ฟ้าเคียงดาว

 

 

ขอบคุณที่ติดตาม คอมเม้นต์ กดหัวใจ ให้กำลังใจ "เมียไม่ได้รัก" นะคะ  

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

28 ความคิดเห็น