เมียไม่ได้รัก

ตอนที่ 25 : มื้อกลางวันร้อนฉ่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,770
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    26 เม.ย. 63

บทที่ 25

มื้อกลางวันร้อนฉ่า 1

 

 

 

 

 

“ออร์เดอร์นี้ไปไหน?”

“คุณติค่ะ และย้ำด้วยว่า ให้คุณเนตรเป็นคนเอาไปส่งให้บนห้องทำงาน”

“อ้าว! ทำไมต้องเป็นฉันล่ะ ฉันไม่ว่างหรอกนะ” เธอโวยขึ้นมา เมื่อลูกค้าเต็มห้องอาหาร และแม้จะจัดเตรียมวัตถุดิบเครื่องปรุงพร้อมสรรพ ไว้รังสรรค์เมนูเลิศรสให้กับแม่ครัว ผู้ช่วย เรียบร้อยหมดแล้ว แต่เธอก็อยากจะดูแลความเรียบร้อยภายในห้องอาหาร ซึ่งเป็นความรับผิดชอบของเธอร่วมกับผู้จัดการอีกคนหนึ่ง

ไม่อยากให้ใครว่าลับหลังเอาได้ว่า เธออู้งาน เพราะถืออภิทธิ์ที่เป็นเมียของเจ้าของโรงแรม

แต่ดูเหมือนว่า หลังจากรู้ข่าวเรื่องแต่งงานระหว่างเธอกับอติวัฒน์ ใครต่อใครก็ดูจะเกรงใจเธอมากขึ้น จนเธอไม่เป็นตัวของตัวเอง

ยังไงเธอก็คือคนทำงานคนหนึ่ง กินเงินเดือนของเขาเช่นเดียวกับคนอื่นๆ

อะไร คือสิ่งที่คนเป็นเมีย ควรได้มากกว่าพนักงานธรรมดาสามัญทั่วไป...เธอคิดไม่ออก

อ่อ! ก็การที่เขาออกคำสั่งมาถึงเธอโดยตรง และห้ามหลีกเลี่ยงบ่ายเบี่ยงนี่กระมัง

“แต่คุณติรอทานมื้อกลางวันอยู่นะคะ”

“งั้นก็จัดมา แกงฮังเล น้ำพริกหนุ่ม ไส้อั่ว หมูทอดสมุนไพร ข้าวเหนียว ขอเครื่องเคียงชุดใหญ่เลยนะ”

เธออยากให้เขาทานผักเยอะๆ ยิ่งงานยุ่ง เวลาที่จะออกกำลังกายหรือใช้เพื่อสุขภาพก็ถูกเบียดบังไปด้วย

อย่างน้อย อาหารที่มีประโยชน์ก็ช่วยได้

“คุณเนตรคนเดียวยกไปไหวไหมคะ?” มัลลิกาเลขาของเขา ที่รับคำสั่งจากเจ้านายมาส่งถามอย่างมีน้ำใจ

“คุณมัลทานมื้อกลางวันแล้วเหรอคะ?”

“ยังเลยค่ะ ก็รอคิวอยู่ จะขึ้นไปทันทำงานบ่ายโมงหรือเปล่าก็ไม่รู้ ตอนเช้าคุณติเล่นประชุมรวดกับพันธมิตรสามบริษัท มัลก็เลยไม่ได้สั่งอาหารไว้ล่วงหน้า”

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวเนตรยกไปเอง คุณมัลตามสบายเถอะนะคะ” เธอบอกกับอีกฝ่ายอย่างเกรงใจ เรื่องจริงจังกับงาน เรียกได้ว่าขั้นบ้างานของอติวัฒน์ได้ยินกิติศัพย์มาบ้าง และในฐานะภรรยา ควรดูแลข้าวปลาอาหารให้เขาสิ ยกไปทานเสียด้วยกันข้างบนเลยก็ดี ย่นเวลาให้ตัวเองด้วย

หญิงสาวเอาอาหารที่จัดลงในกล่องใส่ถุงเดินเข้าไปในส่วนของโรงแรม แล้วกดลิฟต์ไปยังชั้นถัดจากชั้นบนสุด ซึ่งเป็นส่วนของห้องทำงานของฝ่ายบริหารทั้งหมด รวมถึงอติวัฒน์ด้วย

เพียงเคาะประตูสองครั้ง เขาก็เอ่ยอนุญาต เธอเปิดประตูเข้าไปข้างใน

“อาห์...” เขาผงกท้ายทอยที่พิงกับพนักเก้าอี้ตัวใหญ่ขึ้นมาสีหน้าตึงเครียด มัลลิกาบอกว่าเพิ่งประชุมกับสามบริษัทมา นั่นน่าจะทำให้เขายังไม่ผ่อนคลาย

“ทำไมมาช้าจัง บอกแล้วไงว่า ให้มาทานข้าวกลางวันด้วยกัน”

“เนตรก็นึกว่าคุณจะลงไปทานที่ห้องอาหารข้างล่าง”

“ลูกค้าเต็มไปหมด ฉันอยากทานข้างบนมากกว่าเป็นส่วนตัว พนักงานจะได้ไม่ต้องพลอยเกร็งไปด้วย” เขาว่า หน้าตาดูอิดโรย

“ไปล้างมือสิคะ จะได้มาทานข้าว” เธอเอ่ยบอก

“มีอะไรบ้างล่ะนี่?” สายตามองมาที่ถุงใส่กล่องอาหารในมือ

“ก็ตามที่คุณสั่งค่ะ” เธอเดินไปที่โต๊ะ จัดแจงแกะกล่องอาหาร และข้าวเหนียวที่ห่อมาในใบตอง แล้วเดินไปเปิดเครื่องดูดอากาศเพื่อไม่ให้กลิ่นอาหารตกค้างอยู่ในห้องรบกวนการทำงานในช่วงบ่าย

ส่วนเขาเดินเข้าไปล้างไม้ล้างมือในห้องน้ำด้านหลังแล้วออกมา

“น่ากินทุกอย่าง” คนว่ากวาดตามอง ความเคร่งตึงในใบหน้าบรรเทาลง

“นั่นเด็ดผักมาทั้งสวนหรือไง?” พยักพเยิดไปยังจานผักที่ดูจะเยอะเป็นพิเศษ

“คุณติเล่นสั่งแต่อาหารแคลอรี่สูงทั้งนั้น ทานผักด้วยจะได้ช่วยย่อย และทำให้ระบบเผาผลาญดีขึ้นด้วย”

เขายิ้มที่มุมปากกับความใส่ใจของเธอ

“ปั้นข้าวเหนียวให้หน่อยสิ ปั้นมันติดมือเรื่อยเลย ฉันจะไม่ชอบกินอาหารเหนือก็ตรงนี้แหละ”

“คุณก็แตะน้ำมันจากหมูทอดนี่ให้ทั่วมือก่อนสิคะ ทีนี้จะหยิบจับยังไงคำเล็กคำใหญ่ก็ไม่ติดมือแล้ว” เธอบอกเคล็ดลับเขา และชายหนุ่มก็ทำตาม

“ที่ห้องอาหารเป็นยังไงบ้าง?”

“ที่ห้องอาหารไม่มีอะไรต้องห่วงค่ะ ลูกค้ายังแน่นเหมือนเดิม เวลาทานข้าว เราไม่พูดเรื่องงานดีมั้ยคะ เดี๋ยวจะเครียด กระเพาะลำไส้ทำงานไม่เต็มที่เสียเปล่าๆ”เธอบอกให้เขาสบายใจ และแนะนำ

“แล้วจะคุยอะไร ถ้าไม่คุยเรื่องงาน”

“เยอะแยะไปค่ะ” เธอว่า ก่อนชวนเขาคุยเรื่องสัพเพเหระ จนกระทั่งทานเสร็จเรียบร้อย

“คุณย่าโทรศัพท์มาบอกว่าสุดสัปดาห์นี้ให้ชวนเธอไปนอนค้างที่บ้าน”

“ดีเลยค่ะ เนตรก็คิดถึงป้าลักษณ์ คิดถึงคนที่นั่น”

“อยู่กับฉันยังไม่ชินอีกเหรอ?” เลิกคิ้วถาม

“ก็ค่อยๆ ปรับตัวกันไป” เขาผงกหน้าพอใจ ลุกไปล้างมือ แล้วกลับไปนั่งที่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่

“คุณติเพิ่งทานอิ่มใหม่ ควรจะเดินย่อย ให้กระเพาะ ลำไส้ได้ขยับตัวทำงานได้ดีขึ้น”

“เธอจบฟู้ดไซด์ หรือจบโภชนาการ หรือกายวิภาคมากันแน่”

เธอค้อนเขาที่ถามเชิงประชด

“งานรออยู่เป็นเบือเลยเนี่ย”

“ค่อยๆ ทำเดี๋ยวก็เสร็จค่ะ เครียดเกินไป ไม่ดีนะคะ เราไปเดินย่อยกันที่สวนชั้นลอยไหมคะ” เอ่ยชวน

“อื้ม...แดดแรงจะตาย” เขาว่า แล้วก้มหน้าก้มตาอยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์

เธอขี้เกียจเซ้าซี้ จึงจัดแจงเก็บอาหารที่เหลือใส่ถุง บางส่วนทิ้งขยะ และทำความสะอาดโต๊ะ ฉีดสเปรย์กำจัดกลิ่น จะขอตัวกลับไปทำงานที่ครัวต่อ

“จะรีบไปไหนล่ะ?” เขาเงยหน้าขึ้นมาทักท้วงเอาไว้เสียก่อน

“ก็ไม่มีอะไรให้เนตรทำแล้วนี่คะ?”

ดวงตาคมกริบมองมาแล้วหรี่ตาลง ยิ้มที่มุมปาก

“มานี่หน่อยสิเนตร” ผงกหน้าเรียก

เธอเดินเข้าไปหา ด้วยใบหน้าฉงนสงสัย เขาก็ดึงแขนเธอให้นั่งลงไปบนตัก

“อุ๊ย! คุณติ”

“ฉันเครียดๆ” ใบหน้าที่โฉบมาอยู่ข้างแก้มว่า

เธอมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ เห็นมีแต่กราฟอะไรวุ่นวายเต็มไปหมด ก็ควรหรอกที่เขาจะเครียด

“คุณติก็ควรจะพักก่อน เวลางานก็ทำงาน เวลาพักก็ควรจะพักนะคะ”

“ช่วยฉันหน่อยสิ” เธอเลิกคิ้ว หันไปมองหน้า และกลายเป็นว่าจมูกและปากเสยแก้มเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ

“อื้ม...ดี” เขาครางในลำคออย่างพอใจ

“อะไรดีคะ?”

เขายิ้มกรุ้มกริ่มไม่ตอบ เลื่อนมือไปที่เม้าส์แล้วคลิกเปิดเว็บอะไรสักอย่างหนึ่งขึ้นมา

หน้าจอเต็มไปด้วยรูปตัวอย่างเล็กๆ ของวิดิโอเรียงกันเป็นตับ พอเพ่งดูชัดๆ ถึงได้เห็นว่ามันคือ...หนังโป๊

“คุณติ” เธอหันไปมองเขา หน้าแดงซ่านขึ้นมา

“เคยดูไหม?”

“เนตรไม่ดูหรอกค่ะ” เบือนสายตาหนี

“มันช่วยคลายเครียดได้ดีนะ แฟนตาซีดีออก” เขาว่า แล้วกดเปิดคลิปหนึ่ง

เสียงหายใจกระเส่าของผู้หญิงที่นั่งควบบนหน้าตักของฝ่ายชาย เหมือนกับที่เธอนั่งควบอยู่บนหน้าขาเขาตอนนี้ไม่มีผิด

 

 

แฟนๆ จ๋า รัชริลจะลงตัวอย่างให้อ่านประมาณ70 - 80 % นะคะ
จะลงให้ถึงวันที่30 เมษายน2563 นะคะ
แล้วจะขออนุญาตติดเหรียญบางตอน หลังจากนั้นนะคะ
อยากอ่านอีบุ๊กฉบับเต็ม กดลิงค์ ไปซื้อได้เลยค่า

ที่เพจนักเขียน : รัชริล วชิราภา ฟ้าเคียงดาว

ขอบคุณที่ติดตาม คอมเม้นต์ กดหัวใจ ให้กำลังใจ "เมียไม่ได้รัก" นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

28 ความคิดเห็น