เมียไม่ได้รัก

ตอนที่ 22 : ข้าวใหม่ปลามัน 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,844
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    25 เม.ย. 63

บทที่ 22

ข้าวใหม่ปลามัน 2

 

“สายแล้วนะ ยังไม่ตื่นอีก จะขี้เซาไปถึงไหนกัน?”

ร่างสูงใหญ่เนื้อกายหอมฟุ้งของคนเพิ่งออกจากห้องน้ำมา โฉบไปใกล้เตียงหลังใหญ่ มองผ้าปูที่นอนยับย่นและคนบนเตียงยังคงสลบไสลไม่ได้สติ 

เขาอมยิ้มกริ่มมองคนหลับคุดคู้ฟุบหน้ากับหมอนนุ่มใบโต ดวงหน้าขาวใส เครื่องหน้าทุกชิ้นส่วนล้วนจิ้มลิ้มน่ารักชวนมองแล้วให้ลุ่มหลง เปลือกตาทั้งสองข้างยังคงปิดนิ่งสนิท อวดแพขนตางอนระยับ

อติวัฒน์ได้แต่คิดครวญอยู่ในใจ เนตรปรีญาไปสวยเสียตั้งแต่ตอนไหนกัน แต่เล็กจนโต เขามองเธอเป็นเด็กกะโปโลกระมอมกระแมมมาตลอด ไม่มีเค้าความสวยเลยสักนิด จวบจนกระทั่งเมื่อไม่กี่วันนี้ ที่ได้พบหน้ากันอีกครั้ง ถึงได้มองเห็นความสวยงามนั้น จนเกือบจะพลาดของดีไปแล้วเชียว

เมื่อคืนนี้เขามีความสุขมาก...ทบเท่าทวียิ่งกว่าเมื่อครั้งที่เคยมีในอดีต

และเมื่อรู้ตัวว่ากำลังพาความคิดหวนคืนย้อนกลับไป ในเรื่องที่พยายามลืมก็สลัดมันออกไปจากสมอง หันกลับมาสนใจคนตรงหน้าใหม่ 

ร่างหมาดชื้นทิ้งตัวลงที่ขอบเตียงจนที่นอนไหวยวบ ขยับตัวกระเถิบเข้าไปใกล้ ทั้งการเคลื่อนไหว ทั้งกลิ่นโฟมอาบน้ำหอมกระจาย กลับไม่อาจก่อกวนเรียกคนขี้เซาให้ตื่นมาทะเลาะกันได้ เจ้าหล่อนยังคงนอนนิ่งหลับไม่รู้เรื่องราว จนเขาต้องโฉบหน้าลงไปหาใกล้ๆ

“เนตร...เนตรปรีญา...” กระซิบกระซาบที่ข้างหู

เจ้าตัวไม่หือไม่อือสักนิด หรือเสียงของเขา ไม่อาจทะลวงเข้าไปในโสตประสาทให้ได้ยิน...อะไรจะหลับลึกขนาดนั้น

จริงไม่จริง...ใช่ไม่ใช่ คงต้องพิสูจน์

“ไม่ยอมตื่นอย่างนี้ เห็นทีต้องลักหลับเสียละมัง” พูดจบก็กดจมูกโด่งฝังลงไปในแก้มนุ่ม ดอมดมกลิ่นแก้มสาวอย่างชื่นอกชื่นใจ

ทำเป็นเล่นไป นิดๆ หน่อยๆ แค่นี้ ก็ปลุกความกระชุ่มกระชวยเหมือนได้เป็นหนุ่มน้อยขึ้นมาใหม่ ถ้าไม่นับไอ้อาการเคล็ดขัดยอกปวดเนื้อเมื่อยตัวนิดๆ หน่อยๆ ที่เกิดจากกิจกรรมเร่าร้อนบนเตียงกว้างนี้ ที่โหมกระหน่ำทำ เมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา 

ร่างกายของเขามันสดใสซาบซ่าราวกับได้ชุบพลังชีวิตชีวาขึ้นมาใหม่ ในหัวปลอดโปร่งโล่งสบาย อะดรีนาลีนหลั่ง มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

เซ็กส์ มันเป็นยาวิเศษเช่นนี้นี่เอง...ยิ่งเมื่อมีกับคนที่เสน่หา แม้ว่าเจ้าหล่อนจะยังไม่เจนจัดเป็นการเป็นงาน แต่ค่ำคืนที่ผ่านมา บอกให้รู้ว่า เนตรปรีญาหัวไว และฝึกให้เก่งกาจได้ไม่ยากเย็นเลย 

“ไม่ตื่นจริงใช่ไหม? งั้นฉันจะปล้ำละนะ” ใบหน้าคร้ามโฉบลงไปหาอีกครั้ง

“อื้อ...ไม่เอานะคะ” เสียงร้องประท้วงจากปากอิ่มตึงสีชมพูเรื่อ พร้อมกับเปลือกตาที่เปิดพรึ่บขึ้นมา อวดดวงตากลมโตเป็นประกายสุกสกาวสดใส สองมือดันหน้าของเขาเอาไว้

“แกล้งหลับ ก็ต้องโดนอย่างนี้”

“เนตรไม่ได้แกล้งนะคะ แค่ยังไม่อยากตื่น”

“แล้วจะไม่ไปทำงานหรือไง? มันสายแล้วนะ”

เธอมองเขาตาปริบๆ

“วันนี้เราต้องไปทำงานกันด้วยเหรอคะ?”  แววตาสงสัยและไม่รู้ความจริงๆ ถาม หลังงานแต่งก็ต้องพักผ่อนสิ นี่มันช่วงเวลาดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ เจ้าบ่าวเจ้าสาวที่ไหนจะไปทำงานกันล่ะ

อ่อ...และอีกอย่างเมื่อคืนนี้ เขาเพิ่งหวดซัดเธอมาหนักหน่วง จนปวดเมื่อยล้า หน้าขาตึงๆ เจ็บ

และส่วนซอกนั้น...อาห์...แค่ขยับตัวนิดๆ หน่อยๆ ก็ระบมแปลบปล๊าบเจ็บจนลามแล่นไปถึงไหนๆ ไม่แน่ใจว่าเป็นอาการปกติของผู้หญิงที่เพิ่งผ่านห้องหอมาหรือเปล่า?

แต่ของเขา...มันก็ไม่ธรรมดาเลยนี่ จะทิ้งอาการเอาไว้ขนาดนี้ ก็ไม่น่าแปลกนักหรอก

นัยน์ตาของเขาเต้นระยับขึ้นมา

“ไม่ไปก็ได้นะ...แต่ถ้าอยู่ในห้องทั้งวัน เธอคงรู้ว่าฉันจะทำอะไร” เขาว่ากรุ้มกริ่มทั้งแววตา สีหน้า และที่มุมปาก

ดวงตาเธอตระหนกเบิกโพลงขึ้นมา รีบสั่นหน้าดิก

“งั้นก็ไปทำงานดีกว่าค่ะ” เพราะถ้าอยู่บ้าน มันน่าจะยิ่งกว่าถูกทรมาทรกรรมไม่ให้ได้พักได้ผ่อน

เอาจริงว่า...สบตาเขา แล้วเธอกลัวใจจริงๆ 

กลีบปากแห้งผากเม้มนิดๆ กลอกตาไปมา สองข้างแก้มแดงซ่าน ไม่รู้ว่าเธอรู้ตัวหรือไม่ แต่สำหรับเขา มันชวนมองมากทีเดียว

“งั้นก็รีบลุกไปอาบน้ำ แล้วมาช่วยฉันแต่งตัวเร็ว”

“ทำไมต้องช่วยคะ คุณติโตแล้วนี่ ปกติก็แต่งตัวเองได้ไม่ใช่คะ” 

“ก็ตอนนั้นฉันยังไม่มีเมียนี่” ว่าออกมาหน้าตาเฉย

มันเป็นเหตุผลตรงไหนกัน?

“นี่คุณติกะจะใช้เนตรทุกอย่างเลยหรือไงคะ?” หน้าที่เมียเมื่อคืนเป็นคืนแรก ก็ทำเอาเธอเพลียหนักเสียจนลุกจะไม่ไหว 

“ช่วยไม่ได้ เธออยากน่าปล้ำเองนี่...ลุกเร็ว...” ถ้อยคำหวานหู ชวนเก้อเขินสะเทิ้นไม่เบา ถ้าไม่มีประโยคเร่งเร้าต่อมา 

“เนตรขอลาพักผ่อนสักวันไม่ได้เหรอคะ?” เธอรู้สึกผิดปกติในร่างกายหลายส่วน และกลัวจะถูกคนในครัวกระเซ้าเอาได้ เธอกลัวจะปิดบังเก็บอาการไม่ได้ และทำให้พวกนั้นยิ่งสนุกปากกันเข้าไปใหญ่

“ก็ได้นะ ถ้าเธอหยุด ฉันก็หยุดด้วย...จะว่าไป ก็ไม่อยากไปทำงานนักหรอก” ไม่พูดเปล่า มือใหญ่คืบเข้าไปใต้ผ้าห่ม ลูบมือลงกับโค้งสะโพกนวลเนียน แล้วก็ให้เกิดอาการหมั่นเขี้ยวขึ้นมา 

“อุ๊ย! คุณติ อย่าค่ะ” เห็นท่าทาง สีหน้าแววตากระเหี้ยนกระหือของเขาแล้ว มันชวนให้กลัวใจจริงๆ 

“ไม่ไปก็ไม่ไป ฉันตามใจเมียอยู่แล้ว” มือตวัดผ้านวมผืนโตที่คลุมห่มออกไป สายตากวาดมองร่างอล่องฉ่องยั่วยวน แล้วอะไรบางอย่างใต้ผืนผ้าเช็ดตัว ก็ขยับดุ๊กดิ๊กอยู่ไม่สุขอีกอีกต่อไป เกิดความต้องการอย่างแรงกล้า ปรารถนาที่จะปล้ำฟัดร่างนุ่มนิ่มที่นอนมาทั้งคืนก็ยังหอมกรุ่นปลุกปั่นประสาทเหลือเกิน

โดยเฉพาะแก้มก้นกลมกลึงหนั่นแน่นขาวจั๊วะที่ยั่วสายตา จนอดรนทนไม่ไหวโฉบใบหน้าลงไป แล้วอ้าปากงับอย่างมันเขี้ยว

 

แฟนๆ จ๋า รัชริลจะลงตัวอย่างให้อ่านประมาณ 70 - 80 % นะคะ
จะลงให้ถึงวันที่ 30 เมษายน 2563 นะคะ
แล้วจะขออนุญาตติดเหรียญบางตอน หลังจากนั้นนะคะ 
อยากอ่านอีบุ๊กฉบับเต็ม กดลิงค์ ไปซื้อได้เลยค่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

28 ความคิดเห็น