เมียไม่ได้รัก

ตอนที่ 14 : หลักฐานคาตา 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,481
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    19 เม.ย. 63

บทที่ 14

หลักฐานคาตา 2

 

“ก็คุณติสั่งสปาเกตตี้พริกแห้งนี่คะ?”

“แต่นี่มันเผ็ด...เผ็ดเกินไป...เธอจงใจแกล้งฉันใช่ไหม?” ดวงตาขึ้งดุจ้องหน้าคนอมยิ้มกริ่ม

“แกล้งอะไรกันคะคุณติ? เนตรก็ทำมาให้ตามคำสั่งของคุณนั่นแหละ” ลอยหน้าลอยตาตอบโต้กลับไป

พอเห็นสีหน้ากลั้นยิ้มอย่างสะใจนั่น มันก็ทำให้เขาแน่ใจว่า เนตรปรีญาจงใจแกล้งเขาจริงๆ ด้วย

มือหนาผลักโต๊ะล้อเลื่อนที่ใช้วางจานและแก้วออกไปให้ห่างเตียงอย่างโมโห และไม่ยอมโดนกระทำอยู่ฝ่ายเดียว

“สปาเก็ตตี้พริกแห้งจริงๆ มันไม่เผ็ดอย่างนี้”

“เนตรก็ใส่พริกปกตินะคะ” ลอยหน้าลอยตาเถียง แล้วลุกขึ้นยืน 

“คุณติทานอิ่มแล้ว ก็กินยาเสียนะคะ” ว่าแล้วก็ผินหลังให้ จะได้เก็บจานและแก้วน้ำเอาไปเก็บ

แต่อติวัฒน์ไม่ยอมปล่อยผ่านไปง่ายๆ มือใหญ่คว้าหมับจับข้อมือเล็กเอาไว้ แล้วกระชากจนเธอเสียหลักลงไปเกือบทับตัวเขา

“ว้าย...อะไรกันคุณติ”

ร่างสูงขยับขึ้นมาชะโงกหน้าอยู่เหนือตัวเธอ จ้องมองด้วยแววตาขุ่นเคือง

“ยอมรับสิ ว่าเธอจงใจแกล้งฉัน”

“อะไรกันคะ จะหาเรื่องกันไปถึงไหน?”

“เธอจงใจใส่พริกเผ็ดๆ จนลวกปากลวกลิ้นให้ฉันกิน เธอแกล้งฉัน...เนตร”

“อย่ามากล่าวหาค่ะ ปกติเนตรทำกินเอง ก็ใส่พริกประมาณนี้อยู่แล้ว” เจ้าหล่อนมีหน้าเถียงฉอดๆ ไม่ยอมรับ

“งั้นเหรอ” พยักพเยิดหน้าถาม อยากกัดฟันกรอดๆ ให้กับคนปากแข็ง แต่ในอุ้งปากร้อนจนงับลงแทบไม่ได้

จึงดึงร่างที่นั่งหมิ่นเหม่อยู่ที่ขอบเตียงกดให้นอนลงไปแล้วพลิกกายขึ้นคร่อม

“จะทำอะไรนะคุณติ...ปล่อยเนตรนะ” เธอดิ้นรนขัดขืน เขาก็กดหัวไหล่เธอให้แนบลงไปกับที่นอน แล้วชะโงกหน้าลงไป ทาบปากร้อนฉ่าบดบี้ขยี้ปากเล็กให้เจ่อพองเช่นเดียวกับที่ปากของเขารู้สึก 

“อื้อ...อื้ม...อื้อ....อื้อ...” เนตรปรีญาดิ้นรนอึกอัก พยายามสะบัดตัวเองให้หลุด

แต่ด้วยยุทธภูมิที่เหนือกว่า แถมน้ำหนักและความแข็งแรงที่มากกว่า ทำให้เธอสู้แรงเขาไม่ได้เลย 

อติวัฒน์ยังงับคมเขี้ยวลงที่ริมฝีปากล่าง

“โอ๊ะ...” จนเธอเผลอตัวเผยออ้า แล้วเขาก็สอดลิ้นร้อนชอนไชเข้าไปไซ้ซุกกวาดระบายเลียในโพรงปาก ถ่ายทอดความรู้สึกเผ็ดร้อนจนปากพอง ให้คนปากแข็งที่แกล้งกันได้รู้สึกไปด้วย

“อุ๊บ...อื้อ...อื้ม...อือ..”

ไม่เพียงรสชาติเผ็ดร้อนที่อาละวาดอยู่ในปาก แต่ความรู้สึกหวิวๆ หัวใจสั่นริกๆ ขึ้นมา ก็ทำให้เธอถูกดูดดึงสู่ภวังค์อันน่าประหลาดไปด้วย 

กำปั้นเล็กๆ ที่ทุบลงบนหัวไหล่ ทั้งหยิก ทั้งจิกลงไปแรงๆ กลายเป็นมืออ่อนล้าที่จิกขยุ้มกำเอาไว้แทนเสีย

ปากหยักที่บดบี้ขยี้ลงไปหวังถ่ายทอดความเผ็ดและแก้แค้น ก็เปลี่ยนเป็นเคลื่อนคลอดูดรัดสูดชิมรสหวานอวลอุ่นละมุนอ่อนจากปาก ลิ้น และโพรงปากนั่นเอาไว้ ด้วยความรู้สึกซาบซ่านหวามหวานเช่นเดียวกัน 

แขนและมือที่ว่าบาดเจ็บ กลับเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว คล่องแคล่วแกะกระดุมเสื้อที่หญิงสาวสวมใส่จนรุ่ยหลุด ทาบอุ้งมือตะปบคลึงเคล้นหน้าอกหน้าใจนุ่มนิ่ม จนผู้เป็นเจ้าของเผลอครางแผ่วพร่าออกมาอย่างสยิว 

ปากงัดปาก แลกลิ้นกัน คนไม่ยอมในทีแรกเคลิบเคลิ้มและล่องลอยตามการชักจูง และคงจะเป็นเช่นนั้นอยู่อีกนานเทียว หากไม่มีเสียงดังขึ้นขัดจังหวะ

“นายติ...”

“แม่เนตร...”

สองคนที่กำลังดื่มด่ำกำซ่านกับรสจูบชะงักงัน ผวาออกจากกัน เหลียวหน้าขวับไปมองต้นเสียงอย่างพร้อมเพรียง แล้วก็ต้องตกใจแทบช็อค เมื่อเห็นทั้งคุณโฉมฉาย และป้านงลักษณ์ เบิกตาโพลงยืนมองมาจากหน้าประตูห้อง

“คุณย่า...”

“คุณท่าน...ป้าลักษณ์...” เสียงอ่อยเอ่ยออกไป หัวใจยังสั่นหวิวๆ ไม่หาย 

 

 

“เราสองคน ไปรักใคร่ชอบพอกันตั้งแต่เมื่อไหร่?” สายตาที่มองมาแทบทะลุแว่นนั่นมีแววคาดคั้นต้องการคำตอบ

อติวัฒน์หน้าเครียด แทบยกมือขึ้นกุมขมับ เขาแค่อยากสั่งสอนเนตรปรีญา แต่บังเอิญว่ามันเพลินไปหน่อย

เจ้าหล่อนทั้งหอม ทั้งนิ่ม ทั้งเย้ายวนชวนคลั่งจนเผอเรอลืมตัว แล้วคุณโฉมฉายกับป้าของเธอดันมาเห็นเข้าเต็มสองตา ดูท่าทั้งสองคนยังช็อกไม่หาย และคงไม่ยอมปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปง่ายๆ แน่ ถ้าไม่ได้รับคำตอบที่ดีพอ

“ไม่ใช่นะคะคุณท่าน” เสียงอ่อนอ่อยตอบออกไปก่อน

“ไม่ใช่อะไร ก็เห็นกอดกันกลมอยู่บนเตียง จูบกันนัวเสียขนาดนั้น นี่ถ้าฉันกับป้าเธอไม่ไปเห็นเข้าเสียก่อน เธอจะเสียหายไปขนาดไหนกันฮะแม่เนตร” น้ำเสียงเดือดดาลเอ็ดอึงถามจนเธอสะดุ้งโหยง 

แถมถูกสายตาของผู้เป็นป้าส่งมากำราบ เนตร ปรีญาเลยเหมือนถูกเย็บปากตั้งแต่นาทีนั้น

“ว่าไงล่ะติ เราเป็นผู้ชาย กล้าทำก็กล้ารับสิ”

“ผมแค่อยากแกล้งเนตร”

“แกล้งอะไร? ทั้งจูบ ทั้งกอดกันกลมเคลิ้มเสียขนาดนั้นทั้งคู่น่ะ” 

อติวัฒน์หน้าเครียดเมื่อถูกดักคอ ทีแรกน่ะอยากแกล้งก็จริง แต่หลังจากนั้น มันเพลินจนไม่อยากถอนปากถอนตัวออกจากร่างนุ่มนิ่มชวนเคลิ้มของเจ้าหล่อน

“ลูกเขามีพ่อมีแม่ ไม่ว่าเราจะทำไปด้วยเหตุผลอะไรก็ตามแต่ ติเป็นผู้ชาย ทำผู้หญิงเสียหาย ก็ต้องรับผิดชอบสิ จะมาอ้างโน่นอ้างนี่ได้ยังไงกัน”

“รับผิดชอบ” เขาเงยหน้าขึ้นมามองสบตาท่าน เลิกคิ้วราวกับจะถามว่าให้รับผิดชอบอะไร?

“ใช่...ถึงตอนนี้เนตรจะไม่ได้อยู่กับพ่อกับแม่ แต่ในฐานะที่ย่าคือผู้ปกครองของเนตรปรีญา ย่าขอสั่งให้ติ ต้องแต่งงานกับเนตร”

“แต่งงาน...มันเกินไปนะครับคุณย่า ผมแค่จูบเอง”

“แต่ผู้หญิงเขาเสียหายไปแล้ว”

“ไม่เป็นไรค่ะคุณท่าน เนตรไม่ได้ถือสาหาความอะไร” เนตรปรีญารีบส่ายหน้าระรัว คัดค้านหัวชนฝาให้กับการตัดสินใจครั้งนี้ 

“เงียบไปเลยนะเนตร นี่คือที่ฉันเห็นกับตา แล้วไอ้ที่ฉันกับป้าเธอไม่รู้ไม่เห็นอีกล่ะ?” ท่านเอ็ดอึงกลับมา

“แต่คุณติไม่ได้ทำอะไรเนตรจริงๆ นะคะคุณท่าน นอกจากที่เห็นนั่น”

“แปลว่าเธอเต็มใจงั้นเหรอ?” พยักพเยิดหน้าถาม

ใบหน้าเล็กขาวซีดส่ายหลุกหลิกไปมา พร้อมกับหลุบสายตาหลบอย่างหวาดหวั่น

“เราออกไปก่อนแม่เนตร เธอด้วยแม่ลักษณ์” ท่านหันมาไล่ทั้งสองคนออกไปจากวงสนทนา มั่นใจว่าหากท่านตัดสินใจเช่นไร ทั้งสองคนจะไม่คัดค้านอยู่แล้ว

แต่คนที่อยู่ตรงหน้านี่สิ ต้องกล่อมให้อยู่หมัดเสียก่อน 

“เจ้าค่ะคุณท่าน” สองป้าหลานพากันออกไปจากห้องนั่งเล่นที่คุยกันอยู่

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

28 ความคิดเห็น