เมียไม่ได้รัก

ตอนที่ 10 : จำใจกลับรังรอน 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,329
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    16 เม.ย. 63

บทที่ 10

จำใจกลับรังรอน 2

 

“จะไปดิ้นรนหางานให้ลำบากทำไม เศรษฐกิจตอนนี้ มีแต่คนเดินเตะฝุ่นกันทั้งนั้น สู้กลับมาอยู่บ้านเราก็ไม่ได้ งานก็มีให้ทำ บ้านไม่ต้องเช่า ข้าวไม่ต้องซื้อ แม่นงลักษณ์เขาก็จะได้ไม่ต้องเป็นห่วงด้วย...อยู่ไกลหูไกลตาอย่างนั้น ยิ่งเป็นผู้หญิงยิงเรือ หน้าตาก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่อะไร มันไม่ปลอดภัยรู้ไหม?”

พอเธอเข้าไปกราบ คุณโฉมฉายก็ได้ทีอบรมยาว

“ยิ่งสังคมสมัยนี้ มันไว้ใจใครไม่ได้ รู้หน้าไม่รู้ใจ พอมีข่าวอะไรเกี่ยวกับผู้หญิง ฉุด จี้ ปล้น ข่มขืน ป้าของเธอนี่ผุดลุกผุดนั่งอยู่ไม่สุขเลยทีเดียว”

เนตรปรีญาหน้าเจื่อนจ๋อย รับรู้ถึงความเป็นห่วงของญาติผู้ใหญ่ และก็เห็นคล้อยด้วยว่า สังคมสมัยนี้มันน่ากลัว เสือสิงห์กระทิงแรดขวักไขว่ ไว้ใจใครไม่ได้

และที่เธอต้องรีบหนีหัวซุกหัวซุนกลับมา ก็ด้วยเหตุนี้แหละ แต่ก็ไม่แพร่งพรายให้ท่านรู้ เกรงจะยิ่งตกอกตกใจกันไปใหม่โต 

แต่พอย่างเท้ากลับเข้ามาที่บ้านหลังนี้  หลังจากห่างเหินไปหลายปี ใจก็อดเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ ไม่ได้เหมือนกัน 

โดยเฉพาะที่เรือนหลังเล็กริมน้ำนั้น ตั้งปณิธานเอาไว้ว่าจะไม่เฉียดกรายเข้าไปใกล้เด็ดขาด

“สำหรับฉันเธอก็เป็นลูกเป็นหลานคนหนึ่ง ถึงจะไม่ใช่สายเลือด แต่พอไปอยู่ไหนไกลหูไกลตา ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ป้าลักษณ์ของเธอ ก็แก่มากแล้ว ถึงจะไม่ออกปาก  แต่ลึกๆ เขาก็หวังอยากฝากผีฝากไข้กับเธอนั่นแหละ จะทำอะไร ก็คิดถึงเขาให้มากๆ อย่าทำให้เขาต้องเป็นห่วงนัก”

“ค่ะ” เธอผงกหน้ารับคำ

ก่อนจะเงยขึ้นมามองท่านอย่างรู้สึกผิด ที่พยายามหลีกเลี่ยงบ่ายเบี่ยงกลับมาตลอด รู้ทั้งรู้ว่าท่านรัก เอ็นดู เป็นห่วง และพร้อมสนับสนุนเธอเสมอ

คุณโฉมฉาย ทั้งป้าลักษณ์ของเธอ ดูแก่ไปมากทีเดียวเพียงแค่เวลาสี่ปี ที่ไม่ค่อยได้กลับบ้านหลังนี้ มาทีก็อยู่แป๊บเดียวแล้วรีบกลับ

“อื้ม...เราไม่กลับบ้านมานานเลยนะแม่เนตร”

สายตาผู้ชราพิศมองผู้หญิงตรงหน้าแล้วหรี่ตาลง เนตรปรีญาจัดว่าเป็นคนสวยคนหนึ่งทีเดียว รูปร่างก็ได้สัดส่วน ไม่อ้วน ไม่ผอมเกินไป

“ที่ไม่กลับนี่ เพราะมีแฟนอยู่ที่โน่นหรือเปล่า?” ท่านลองถามดู

“เปล่านะคะคุณท่าน” ส่ายหน้าดิก “เนตรยังไม่มีแฟนค่ะ ตั้งใจเรียนอย่างเดียวเลย เรียนก็หนัก ไม่อยากเทียวไปเทียวมา เพราะว่ามันเปลืองเงินต่างหาก” รีบแก้ตัวพัลวัน

“อื้ม! หน้าตาเราก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่อะไรนี่นา ไหนขยับเข้ามาใกล้ๆ สิ” กวักมือเรียก เนตรปรีญาจึงคลานเข่าเข้าไปหยุดตรงหน้า คุณโฉมยื่นมือมาแตะเชยคางเล็กนั่นขึ้น

ดวงหน้าเรียวรูปไข่ นวลใสไม่ได้แต่งแต้มเครื่องสำอาง ผิวขาวเนียนละเอียดลออ คิ้วเรียว รูปตารีกว้าง หน่วยตากลมใหญ่เป็นประกายเหมือนเนื้อทราย จมูกโด่งเล็ก ปากอิ่มงามกำลังดี เวลายิ้มแย้มปากฟันขาวไข่มุกเรียงตัวกันเป็นระเบียบ หน้าตาจัดได้ว่าเป็นคนสวยคนหนึ่ง

“ปีนี้เราอายุเท่าไหร่แล้วนะ?”

“ยี่สิบสองปีเต็มค่ะคุณท่าน”

กำลังสะพรั่งเต็มสาว ส่วนอติวัฒน์ย่างเข้ายี่สิบเก้า ปีหน้าก็จะสามสิบ ในขณะที่ท่านนั่นเจ็ดสิบกว่าเข้าไปแล้ว ถึงจะดูแข็งแรงกว่าคนวัยเดียวกัน แต่ก็มีโรคประจำตัว ไหนจะเคล็ดขัดยอกนั่งก็โอย ลุกก็ตึงไปหมด หวังใจอยากให้หลานชายเป็นฝั่งเป็นฝาเสียที แต่ผู้หญิงที่มาพัวพันอยู่ ก็ไม่ใคร่ถูกใจนัก

ผิดกับหญิงสาวตรงหน้า ที่เลี้ยงมาเองกับมือ ได้เห็นทุกการเติบโต จะห่างตาไปก็ตอนที่เจ้าตัวไปเรียนต่อนั่นแหละ แต่ก็เชื่อว่า เนตรปรีญาจะรักษาเนื้อรักษาตัว ด้วยได้รับการอบรมไปเป็นอย่างดี

ที่ทำให้ท่านชื่นใจอีกอย่าง ก็ผลการเรียนของเจ้าหล่อน ซึ่งเจ้าตัวแจ้งว่า คว้าเกียรตินิยมมาด้วย

เรื่องความฉลาดเฉลียวในวิชาการไม่น่าเป็นห่วง แล้วไหนจะยังเก่งเรื่องการบ้านการเรือนอีก บุคลิกกระฉับกระเฉงคล่องแคล่ว ไม่ได้ถนิมสร้อยแต่อย่างไร เป็นผู้หญิงยุคใหม่ แต่ก็ไม่เปิ๊ดสะก๊าดจนท่านปวดหัว หรือกลัวใจ คุณโฉมฉายผงกหน้าอย่างพึงพอใจ 

“ตอนนี้อยู่ว่างๆ ยังไม่ได้ทำงานที่ไหน ก็ไปช่วยงานคุณติที่โรงแรมก่อนสิ จะได้ช่วยเป็นหูเป็นตาให้ฉันอีกแรงหนึ่ง” ท่านเปรยขึ้นมา

“เนตรยังสมัครงานไม่ได้หรอกค่ะคุณท่าน ใบจบกับเกรดยังไม่ได้เลยค่ะ ต้องรอทางมหาวิทยาลัยส่งมาก่อน”

“วุ้ย! ไม่ต้องใช้อะไรไปเป็นหลักฐานให้วุ่นวายมากมายหรอก คนกันเอง ใช้เส้นฉันนี่แหละ เธอเดินเข้าไปหานายติได้เลย บอกว่าฉันส่งมาช่วยทำงาน จะตำแหน่งไหน ก็ให้เขาจัดการให้ มีอะไรก็ให้โทรมาหาฉัน” 

คำพูดของคุณโฉมฉาย ทำให้ใจที่กำลังปลอดโปร่งโล่งสบาย เพราะได้กลับมากินอิ่มนอนอุ่นที่บ้านเคยอยู่อาศัยมาแต่อ้อนแต่ออก รู้สึกหน่วงๆ เริ่มหนักใจขึ้นมา

ช่วยงานคุณติ...เขาจะอยากให้เธอไปช่วยเหรอ?

“แต่เนตรยังไม่ค่อยพร้อมเลยค่ะ เพิ่งเรียนจบ ยังอยากพัก อยากอยู่บ้าน อยากรับใช้คุณท่านก่อน” 

“งั้นค่อยไปอาทิตย์หน้าก็ได้ เริ่มงานเมื่อไหร่ก็ได้ โรงแรมของเราเองนี่นา”

แค่คิดว่าเจอหน้ากันจะปั้นหน้ายังไง ก็หนักใจไปล่วงหน้าเสียแล้ว ชื่อของอติวัฒน์ เหมือนเจ้ากรรมนายเวรที่คอยหลอกหลอนเธอ ไม่ยอมไปผุดไปเกิดเสียที 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

28 ความคิดเห็น