เสนอรักคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว

ตอนที่ 30 : ๑๐ จากบัณฑิตสาว สู่เจ้าของกิจการ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 724
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    20 ธ.ค. 63

 

 

 

ฟ้าใสเรียนจบด้านการออกแบบเสื้อผ้า หญิงสาวจึงเลือกที่จะออกมาเปิดบริษัทเล็กๆ เป็นของตัวเอง โดยมีหุ้นส่วนคือเรวดีอย่างที่เคยสัญญากันเอาไว้ 

สาวน้อยตัดสินใจซื้อตึกแถวขนาดสามชั้นซึ่งเป็นอาคารพาณิชย์ด้วยเงินสดของตัวเองส่วนหนึ่งที่ได้มาจากน้ำพักน้ำแรงตั้งแต่ก่อนเรียนจบ โดยไม่ขอรับความช่วยเหลือจากบิดาและมารดา ซึ่งให้เหตุผลว่าอยากเริ่มต้นสร้างทุกอย่างด้วยตัวเอง เมื่อยื่นเรื่องขอกู้เงินจากธนาคารผ่านเรียบร้อย หญิงสาวก็ต้องเริ่มตกแต่งภายในเพื่อให้เข้ากับคอนเซปต์ของร้านและรูปแบบของเสื้อผ้า ดังนั้นคนแรกที่หล่อนคิดถึงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากมาโนช

แต่เพราะไม่ได้ติดต่อกันนานมากแล้วจึงคิดหนัก คิ้วเรียวงามที่ขมวดมุ่นจึงทำให้เรวดีที่ผลักประตูเข้ามาต้องมองด้วยความแปลกใจ พลางวางกล่องของว่างลงบนโต๊ะแล้วเอ่ยถาม

“เป็นอะไรหน้านิ่วคิ้วขมวด”

ฟ้าใสเงยหน้ามองเพื่อนรักแล้วถอนใจยาว 

“เราว่าจะขอให้อาโนชช่วยติดต่อนักตกแต่งภายในให้น่ะ”

เรวดีเลิกคิ้วขณะดูดน้ำจากแก้วพลางพยักหน้าอย่างเห็นด้วย 

“ก็ดีสิ นี่ถ้าฟ้ายังไม่พูดขึ้นมา เรก็ว่าจะบอกพอดีว่าลองให้อาโนชติดต่อให้ เราจะได้คนที่ไว้ใจได้มาทำให้เราไงล่ะ”

คนที่หมุนปากกาไปมาในมือพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาแล้วยิ้มกว้าง

“งั้นเราลองโทร.หาอาโนชดีกว่า” พูดจบหญิงสาวที่เวลานี้กลายเป็นสาวสวยเต็มตัวก็กดเบอร์โทรศัพท์ติดต่อมาโนชทันที 

กริ๊งง...

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นไม่ทำให้คนที่กำลังจ้องมองอยู่ที่จอคอมพิวเตอร์หันไปรับทันที เขาปล่อยให้มันร้องครางอยู่อึดใจ จึงละสายตาจากจอแล้วหันไปหยิบมันขึ้นมาดู ท่าทางหงุดหงิดเล็กน้อยมีอันต้องชะงักเมื่อเห็นชื่อที่โชว์หราหน้าจอ...

น้องฟ้า...

หัวใจของมาโนชกระตุกขึ้น ก่อนถูกปรามให้เป็นปกติแล้วกดรับหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

“สวัสดีครับ” 

ฟ้าใสนิ่งงันกับเสียงตอบรับที่ดังออกมาจากโทรศัพท์ หากเป็นเมื่อก่อนเขาจะตอบออกมาว่า ‘ว่าไงน้องฟ้า’ แต่เวลานี้ กลับกลายเป็นว่า ‘สวัสดีครับ’ ก็สุภาพดีหรอก แต่กลับห่างเหินจนปวดใจ ทว่าหญิงสาวไม่มีเวลามาน้อยอกน้อยใจเขานานนัก เพราะงานของหล่อนสำคัญกว่ามาก วันเวลาที่ผ่านไปทำให้พบเจอใครๆ มากขึ้น อารมณ์อ่อนไหว น้อยใจ เสียใจที่เขาไม่รัก ไม่สนใจจึงค่อยๆ จืดจางลงตามกาลเวลา แม้จะยังมีหลงเหลือ อาจจะยังคิดถึง แต่ก็ไม่ได้มากถึงกับหมกมุ่นเหมือนกับเมื่อก่อนอีกแล้ว

“สวัสดีค่ะอาโนช ฟ้าเองนะคะ” 

เมื่อเขาเปลี่ยนไป ทำตัวห่างเหิน คำว่า ‘น้องฟ้า’ ก็คงไม่จำเป็นกับเขาอีกแล้ว อีกอย่าง คำเรียกขานแบบนั้น ดูเป็นเด็กที่ไม่รู้จักโต แต่เวลานี้หล่อนคือนักธุรกิจสาว กำลังเติบโตทั้งร่างกาย จิตใจและความคิด คำพูดคำจาควรเติบโตตามไปด้วยเช่นกัน ที่สำคัญเมื่อเขาไม่อยากจะสนิทสนมกับหล่อน หล่อนก็จะมอบความห่างเหินให้เขาเช่นเดียวกัน

“ครับ ฟ้ามีอะไรหรือเปล่า” 

หญิงสาวสะอึกอีกคำรบ คำถามราวกับว่าหล่อนกำลังรบกวนเวลาอันมีค่าของเขาอย่างไรอย่างนั้น

หญิงสาวขบเม้มริมฝีปากก่อนตอบออกมา

“มีค่ะ ฟ้าเพิ่งซื้อตึกแถว เป็นอาคารพาณิชย์ค่ะ กำลังจะตกแต่งภายใน แต่ว่ายังไม่รู้ว่าจะหาใครมาทำให้ ก็เลยคิดถึงอาโนช เผื่อว่าอาโนชจะพอรู้จักคนที่ไว้ใจได้สักคนให้กับฟ้า”

หัวใจที่เต้นโครมครามของคนที่พยายามปรับเสียงให้ราบเรียบไร้ความรู้สึก เพื่อไม่ให้หล่อนรู้ว่าเขาดีใจแค่ไหนที่ได้ยินเสียงของหล่อนอีกครั้ง ค่อยๆ แผ่วเบาลงอย่างผิดหวังเมื่อรับรู้ว่าหล่อนไม่ได้คิดถึงเหมือนที่เขาคิดถึงหล่อนเลยสักนิด

“อ้อ เอ่อ อารู้จักอยู่หลายคน เอาเป็นว่าจะลองติดต่อคนที่มีฝีมือและไว้ใจได้ให้นะ”

ฟ้าใสยิ้มจางเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยออกมาเช่นนั้น

“ขอบคุณมากนะคะอาโนช ถ้ายังไงให้เขาติดต่อฟ้ามาได้ที่เบอร์นี้เลยนะคะ จะได้ไม่ต้องรบกวนอาโนชอีก”

แต่เขาอยากให้หล่อนรบกวนนี่นา...

มาโนชได้แต่คิดอยู่ในใจ ทว่ากลับตอบออกไปว่า

“ได้ อาจะจัดการให้นะ”

“ขอบคุณมากนะคะ ฟ้าไม่รบกวนอาโนชแล้ว สวัสดีค่ะ”

มาโนชอ้าปากค้าง เขากำลังจะถามว่าอาคารพาณิชย์ที่หล่อนซื้อเอาไว้ตั้งอยู่บริเวณใด ทว่าแม่สาวหน้าใสคนนั้นก็วางสายไปเสียแล้ว ราวกับไม่ยอมเสียเวลาเสวนากับเขาอีกต่อไป

มาโนชมองโทรศัพท์ในมือ ดวงตาคมกริบคู่นั้นหม่นหมองลง ทว่าริมฝีปากมีรอยยิ้มเจือจาง เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ ได้ยินกันแค่เสียง แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

เวลาเดียวกัน ฟ้าใสหัวใจเต้นโครมครามรุนแรง มือเรียวเล็กที่กำโทรศัพท์แน่นนั้นเย็นเฉียบ ดวงตาคู่งามคล้ายมีรอยรื้นขึ้นมา ร่างบางนั่งนิ่งไม่ไหวติงหลังจากวางสาย ทำให้เพื่อนที่นั่งกินขนมอยู่บนโต๊ะทำงานของตนมองเพื่อนอย่างเป็นห่วง เพราะจับอารมณ์ของฟ้าใสได้ว่าอยู่ในภาวะใด 

“ฟ้า” เสียงของเพื่อนปลุกฟ้าใสให้ตื่นจากภวังค์ หญิงสาวรีบยกมือขึ้นเช็ดที่หางตาทีหนึ่งก่อนจะหันมายิ้มให้เพื่อนที่มองมาเขม็ง

“เรียบร้อยแล้ว อาโนชบอกว่าจะติดต่อนักตกแต่งภายในที่เก่งแล้วก็ไว้ใจได้ให้เราเร็วๆ นี้”

เรวดีมองรอยยิ้มอ่อนหวานที่เพื่อนพยายามประดิษฐ์ออกมาแล้วผ่อนลมหายใจยาว 

“ก็ดี วางมือจากงานก่อนเถอะ มากินของว่างรองท้องกันก่อน เรโทร.สั่งข้าวเที่ยงเอาไว้แล้ว อีกสักครึ่งชั่วโมงคงมาส่ง”

ฟ้าใสหลุบตามองโทรศัพท์ในมือของตนอีกครั้ง แล้วคว่ำหน้าจอมือถือลงบนโต๊ะ ก่อนจะลุกไปหาเพื่อนพร้อมรอยยิ้มจืดเจื่อน ทว่าดวงตานั้นค่อนข้างแดงเรื่อเสียจนเรวดีต้องจับมือของเพื่อนที่ทำทีเป็นหยิบนั่นจับนี่พร้อมกับชวนคุยเสียงอ่อนเสียงหวานเอาไว้ให้หยุดลง

ฟ้าใสชะงัก ดวงตาร้อนผ่าวช้อนขึ้นสบสายตาที่มองมาอย่างเข้าใจของเรวดี เพียงแค่นั้น ที่เคยบอกว่าลืมๆ ไปบ้างแล้ว ไม่สนใจเขาแล้ว ก็ถูกคลื่นอารมณ์ที่อัดแน่นโถมซัดพังกำแพงไร้สภาพให้พังครืน เปลี่ยนความรู้สึกปวดปร่าเป็นหยาดน้ำตาให้หลั่งรินรดนวลแก้ม

“เร…”

เรวดีโอบกอดคนที่ซบกับซอกคอของตนอย่างเข้าใจในความรู้สึกนี้ดี แม้ช่วงระยะเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมาฟ้าใสจะไม่เอ่ยถึงมาโนชอีก ทั้งยังพยายามเปิดใจรับใครต่อใครเข้ามาพิจารณา ทว่าต่างรู้ดีว่าเพื่อนรักไม่เคยลืมคุณอาหนุ่มคนนั้นเลยสักครั้ง และเลือกที่จะกลบฝังความรู้สึกโหยหาชายผู้เป็นรักแรกเอาไว้ภายใต้ก้นบึ้งของจิตใจ ปล่อยให้กาลเวลากัดกินจนแหว่งเว้า ผุกร่อน... เมื่อถูกสะกิดเพียงนิดเดียว หัวใจดวงร้าวก็พร้อมจะแตกสลายออกเป็นเสี่ยงๆ อย่างเช่นเวลานี้

 

 

#เสนอรักคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว ฝากด้วยนะคะ มีให้โหลดสองเว็บจ้า

 เมพ>>

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNTM2MjQ4IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NjoiMTQxMDQ2Ijt9

 

ไฮเทคส์>>

https://www.hytexts.com/ebook/f29c2dad-7c9d-4670-ad0c-ba4c9b889049?fbclid=IwAR24cPKsh7OyL83ro6regjrXh4phuYqXiJnr9WeEv3z1mdZrSn9tNQN33gw

กราบขอบพระคุณอย่างสูงนะคะทุกๆ ท่าน

ฝากอีบุ๊กเรื่องอื่นๆ ด้วยนะคะ

https://www.mebmarket.com/?store=publisher&action=home_page&publisher_id=536248&publisher_name=NIRAON BOOKS&fbclid=IwAR3DmaX8xiKkscugbUxRQiL4oioudaepR_R3X3LpmmAxbus7dMoGv-OvzJ4

https://www.hytexts.com/author/นิราอร

https://play.google.com/store/books/author?id=นิราอร&fbclid=IwAR0fPOp7gzBgf8OgI1gdSKTGJR0KBJW10aT-_MWjpcHUOCAHE45bJh-JcmM

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น