เสนอรักคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว

ตอนที่ 26 : ๙ กีดกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 720
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    16 ธ.ค. 63

 

 

 

sds

 

 

 

นิลินนิ่งอึ้งเป็นคำรบสองเมื่อสบตาจังๆ กับสามี ขณะที่อีกฝ่ายมีสีหน้าเคร่งขรึม ริมฝีปากปิดสนิท ดวงตาส่อแววว่ากำลังวางแผนอะไรบางอย่างจนคนเป็นภรรยาเริ่มหวั่นใจกับท่าทีเงียบผิดปกติของเขา

“คิดอะไรอยู่”

คมน์สบตาคนตรงหน้านิ่งๆ อยู่อึดใจ

“พี่กำลังภาวนาให้ลางสังหรณ์พี่ผิดพลาด” เขาตอบตามตรง แต่ส่วนลึกกลับบอกว่าเขาเข้าใจถูกต้องแล้ว

“พี่ไม่ได้รังเกียจโนช แต่พี่ว่าไม่เหมาะ ถ้าสองคนนั้นจะรักกัน เทียบกับลูกเราแล้ว โนชแก่เกินไป ลูกเราควรได้เจอคนที่อยู่ในวัยใกล้เคียงกัน”

นิลินคิดตาม แต่ยังพยายามมองในแง่ดี

“บางที ลูกเราอาจจะแค่ปลื้มโนชเท่านั้น เดี๋ยวพอผ่านไปอีกหน่อย อาจจะเลิกคิดไปเองก็ได้ อีกอย่างตอนนี้โนชก็มีคนที่คบๆ กันอยู่แล้วด้วย อาจเป็นเราที่คิดมาก”

“ไม่ได้สังเกตเหรอ ว่าน้องฟ้ากำลังเศร้า ลูกเราอยู่ในช่วงอกหัก”

คมน์ต่อให้ เขาคิดว่ามองไม่ผิด ฟ้าใสกำลังเศร้าเพราะมาโนชมีคนรักแล้ว ก่อนหน้านี้ที่ไม่เศร้าอาจเป็นเพราะอีกฝ่ายไม่มีทีท่าว่าจะจริงจัง หรือหากว่าคบใครก็ไม่เคยคบนาน แต่คนล่าสุดมีแววว่าไม่ได้เป็นเช่นนั้น

นิลินกัดริมฝีปากล่างอย่างครุ่นคิด ก่อนเอ่ยออกมาว่า

“เอาไว้ลินจะหาเวลาคุยกับลูกเรื่องนี้”

“พี่ว่าคุยกับเพื่อนลินเลยดีกว่า บอกให้โนชอยู่ห่างๆ ลูกเรา หรือแต่งงานไปกับใครสักคน น้องฟ้าจะได้ตัดใจได้ง่ายขึ้น”

คมน์เสนอทางเลือก ทว่าหญิงสาวไม่เห็นด้วยแต่ก็เลือกที่จะนิ่งเงียบ จากนั้นคนทั้งสองออกไปสมทบกับคนข้างนอก มาโนชอยู่คุยอีกพักใหญ่ก็ขอตัวเพื่อตรงไปเยี่ยมญาติๆ ที่ยังพอมีเหลืออยู่

“โนชพักที่ไหน” จำปีเอ่ยถามเมื่อเดินมาส่งสองพ่อลูกที่รถ

“ว่าจะพักที่บ้านของญาติน่ะครับ” เขาตอบพลางหันไปจับมือลูกชายที่ทำท่าจะเดินห่างตัว

“แม่อยากชวนโนชกับน้องคิมพักที่บ้านแม่ ที่นี่มีห้องว่างอยู่ พอดีต่อเติมเอาไว้สำหรับต้อนรับแขก” จำปีกล่าวยิ้มๆ เพราะมีเรื่องมากมายอยากสอบถาม อีกอย่างนางเห็น มาโนชมาแต่เล็กแต่น้อยก็รู้สึกเอ็นดูราวกับลูกชายคนหนึ่ง

มาโนชมองไปยังคมน์ที่นั่งอยู่ริมระเบียงกับลูกๆ ส่วน นิลินกำลังเดินตามออกมา ก่อนหลุบตามองคนตรงหน้าพลางยิ้ม

“ผมเกรงใจน่ะครับ มาไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้าด้วย”

“เกรงใจอะไรกัน” นิลินถามด้วยสีหน้าเจือยิ้ม พลางมองแม่สลับกับเพื่อนเก่า

“แม่ชวนโนชกับน้องคิมอยู่พักบ้านเรา” จำปีหันไปบอกกับลูกสาว นิลินจึงมองเพื่อนแล้วยิ้มให้ แม้จะหนักใจเกี่ยวกับสามีไม่น้อย แต่เมื่อมารดาเอ่ยปากก็จำต้องเลยตามเลย

“นั่นสิ จะไปพักที่อื่นทำไม ไหนๆ ก็มาแล้วอยู่พักเสียที่นี่นั่นแหละ น้องคิมจะได้มีเพื่อนเล่นยังไงล่ะ”

คมน์นิ่วหน้า ได้ยินแว่วๆ ว่าแม่ยายและภรรยาเอ่ยชวนมาโนชอยู่ค้างแรม นึกไม่พอใจขึ้นมาทันที แต่พอหันไปทางลูกสาว เขาก็คิดขึ้นได้ว่าบางทีเขาอาจใช้ช่วงเวลานี้ตัดไฟเสียแต่ต้นลมก็เป็นได้

คิดได้ดังนั้นก็มีสีหน้าที่คลายความเคร่งเครียด ก่อนหันไปมองลูกสาวที่คุยกับน้องชายสลับกับหันไปทางหน้าบ้านเป็นระยะ

ไม่นานนักมาโนชก็กลับขึ้นรถยนต์ของเขาพร้อมลูกชาย สองแม่ลูกจึงเดินเข้าบ้าน

“น้องฟ้าเอ๊ย ไปดูห้องพักแขกให้ยายหน่อยเถอะ ว่ามันสะอาดดีหรือเปล่า ยายชวนอาโนชกับน้องคิมพักที่นี่”

คนที่กำลังนั่งคุยกับน้องชายชะงักลงเล็กน้อย ก่อนจะหันไปทางยายจำปี

“ก็อาโนชออกไปแล้วนี่คะ หรือจะกลับมาอีก”

“ใช่ แวะไปหาญาติก่อน แล้วจะกลับมาช่วงเย็น หนูช่วยไปดูความเรียบร้อยให้แม่หน่อยนะ” นิลินยิ้มอ่อนโยน ทำให้ฟ้าใสพยักหน้ายิ้มหวานพร้อมผุดลุก

“ได้ค่ะ” พูดจบหญิงสาวก็ลุกจากเก้าอี้แล้วตรงเข้าไปด้านในตัวบ้าน โดยมีสายตาของบิดาและมารดามองตามก่อนหันมาสบตากันอย่างรู้เท่าทันความคิด

“ลิน แม่ไปดูหน่อไม้สักหน่อยนะ จะเอามาต้มจิ้มน้ำพริกเย็นนี้”

พูดจบนางจำปีก็เดินหายเข้าไปหลังบ้าน ส่วนวายุนั่งเล่นเกมไม่สนใจใคร นิลินมองแล้วจึงสะกิดลูกชาย

“ยุ ไปช่วยพี่ฟ้าสิลูก จะได้เสร็จเร็วๆ”

วายุทำปากยื่นเล็กน้อย แต่เมื่อถูกมารดาถลึงตาเขาจึงวางโทรศัพท์แล้วลุกขึ้นเดินตามพี่สาวเข้าไปด้านในทันที

นิลินหันมาสบตากับสามีแล้วถอนหายใจยาว

“นึกไงชวนค้างที่บ้าน” คมน์เอ่ยขึ้นทันทีที่อยู่กันตามลำพัง

หญิงสาวนั่งลงข้างๆ สามี แล้วถอนหายใจบางเบา

“แม่ชวน ก็เลยตามน้ำไป” บอกพลางมองเขาด้วยสายตาอ่อนใจ คมน์มองตอบแล้วยิ้มขัน

“พี่ไม่ได้โกรธ แต่กำลังคิดว่าก็ดีเหมือนกัน พี่จะได้หาโอกาสคุยกับโนชเรื่องน้องฟ้า” เขาตอบเสียงเบาลงพลางหันมองเข้าไปในบ้าน นิลินทอดถอนหายใจอีกคำรบพร้อมกับพยักหน้า

“แล้วน้องฟ้าล่ะ จะคุยด้วยไหม”

คมน์นิ่งคิดไม่กี่อึดใจก็ตอบ

“พี่ว่าไม่ต้องคุยอะไรกับลูกทั้งนั้น ปล่อยให้เวลาเยียวยาแทน”

นิลินมองคนพูด ในใจนึกสงสารลูกสาวแต่ลองคิดว่าเกิดอนาคตมีลูกเขยที่อายุเท่ากับหล่อนก็คงรู้สึกแปลกดีพิลึก แม้จะรู้เช่นเห็นชาติกันมานาน ทว่าหล่อนก็ไม่เคยคิดอยากจะได้อีกฝ่ายมาเป็นเขยเลยสักที

“ลินสงสารลูก” คมน์ขมวดคิ้วเมื่อภรรยากล่าวเช่นนั้น ก่อนคลายออกแล้วผ่อนลมหายใจเมื่อหญิงสาวเอ่ยออกมาอีกประโยคว่า “แต่ก็เห็นด้วยกับพี่คมน์ที่ว่าน้องฟ้าควรคบหากับคนที่อยู่ในวัยใกล้เคียงกัน”

คมน์พยักหน้า พลางยิ้มให้ภรรยาแล้วเอ่ยราวกระซิบ

“แบบนี้ดีที่สุดแล้วลิน คิดดูนะ ถ้าเราไม่ทำอะไรเลย เกิดสองคนนี้รักกันขึ้นมาจริงๆ อนาคตจะเรียกกันยังไง พี่คงทำหน้าไม่ถูกหากถูกมันเรียกพ่อ แล้วลินเองล่ะ จะทำหน้าแบบไหน ที่ถูกเพื่อนเรียกแม่”

นิลินหัวเราะคิก ก่อนจะยกมือขึ้นตีแขนสามีเบาๆ ขณะที่นึกขบขันคำกล่าวขานที่เป็นไปไม่ได้

“ตลกตายเลยพี่คมน์ ลินคงตอบคำถามชาวบ้านไม่ถูกเลย”

คมน์พยักหน้า เขาเห็นด้วย

 

 

 

 

E-BOOK เสนอรักคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว โหลดได้แล้วจ้าา 

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNTM2MjQ4IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NjoiMTQxMDQ2Ijt9

 

 

 

 

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNTM2MjQ4IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NjoiMTE3NTE0Ijt9

 

ฝากอีบุ๊กเรื่องอื่นๆ ด้วยนะคะ

https://www.mebmarket.com/?store=publisher&action=home_page&publisher_id=536248&publisher_name=NIRAON BOOKS&fbclid=IwAR3DmaX8xiKkscugbUxRQiL4oioudaepR_R3X3LpmmAxbus7dMoGv-OvzJ4

 

https://www.hytexts.com/author/นิราอร

 

https://play.google.com/store/books/author?id=นิราอร&fbclid=IwAR0fPOp7gzBgf8OgI1gdSKTGJR0KBJW10aT-_MWjpcHUOCAHE45bJh-JcmM

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น