เสนอรักคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว

ตอนที่ 24 : ๘ ไม่เหมือนเดิม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,350
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    14 พ.ย. 63

 

 

 

 

มาโนชขับรถไปตามทางแคบๆ ในหมู่บ้าน หันมองลูกชายที่หลับอยู่ที่เบาะหลังแล้วยิ้มจางๆ เขาลดกระจกลงเพื่อที่จะสูดกลิ่นธรรมชาติข้างทางที่เป็นทุ่งนาขนาบถนนเข้าหมู่บ้านด้วยความสุขใจ นานแล้วที่ไม่ได้เหยียบมาที่นี่อีก นับสิบปีเลยทีเดียว แต่เมื่อกลับมาจึงพบว่าหลายสิ่งเปลี่ยน แต่อีกหลายสิ่งยังคงเดิม ชวนเชิญให้เขารำลึกถึงความหลังครั้งเก่า

รถยนต์ที่เคลื่อนเข้ามานั้นทำให้คมน์ลุกขึ้นยืน แล้วเขม้นตามองว่าใครกัน 

“ใครมาเหรอพี่คมน์” นิลินเอ่ยถาม พอดีกับประตูรถด้านคนขับเปิดออกพร้อมเจ้าของรถยนต์ 

“โนช” 

คมน์กดเรียวปากเข้าหากันทันทีเมื่อพบว่าเป็นใคร เขาชำเลืองตามองภรรยาที่มีสีหน้าเจือยิ้มอย่างยินดีนั้นด้วยความหมั่นไส้เล็กๆ ก่อนจะมองตรงไปยังผู้มาเยือนด้วยสายตาเคร่งขรึม 

นิลินลอบค้อนสามีขวับหนึ่ง ก่อนจะก้าวออกไปต้อนรับเมื่อฝ่ายนั้นอุ้มลูกชายลงมาจากรถยนต์ แล้วปล่อยให้หนูน้อยลงเดิน

“นึกว่าใคร ที่แท้โนชกับลูกชายน่ะเอง เป็นไงครับน้องคิม โตขึ้นมากเลยนะเรา” นิลินวางมือลงบนศีรษะเล็กของหนูน้อยหน้าลูกครึ่ง พร้อมรอยยิ้มเอ็นดู ทำให้เพื่อนหนุ่มใหญ่ยิ้มกว้างตามไปด้วย

“น้องคิมธุจ้าคุณป้าลินสิลูก”

คนตัวเล็กเงยมองพ่อ แล้วยกมือเล็กๆ ขึ้นไหว้สาวสวยตรงหน้า แววตาฉายชัดถึงความฉลาดเฉลียว พอดีกับที่คมน์เดินเข้ามาสมทบ

“สวัสดีครับพี่คมน์ น้องคิมไหว้ลุงคมน์สิลูก” เด็กน้อยทำตาม อย่างว่าง่าย พลางยิ้มให้ชายหนุ่มตัวโตตรงหน้าราวจะประจบประแจง คมน์มองเด็กน้อยอย่างนึกเอ็นดู แล้วเริ่มเห็นด้วยกับลูกสาวที่ว่าคิรากรไม่มีสิ่งใดที่บ่งบอกว่ามีเชื้อสายของมาโนชเจือปนอยู่เลยสักนิด แต่เขาก็เลือกที่จะนิ่งเงียบและยิ้มให้อีกฝ่าย

“กลับมาเยี่ยมญาติเหรอ” คมน์เอ่ยถามพลางสำรวจคนตรงหน้าไปพลาง มาโนชเองก็รู้ตัว แต่เขาแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นกับสายตาคู่นั้นที่คล้ายจับผิดและประเมินอยู่ในที

“ครับ ตั้งใจพาน้องคิมมาหาญาติๆ ด้วย เพราะไม่ได้มานานแล้ว” 

พูดจบ เขาก็ส่งของฝากให้กับนิลิน

“อะไรเยอะแยะโนช”

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นถาม รอยยิ้มยังคงเจืออยู่ไม่จาง ฝ่ายนั้นยังไม่ทันตอบ มารดาของนิลินก็ก้าวออกมาจากด้านในบ้านเสียก่อน

“นั่นโนชใช่ไหม”

มาโนชมองเลยไปยังด้านหลังของคนทั้งคู่ พร้อมกัยยิ้มกว้างให้กับนางจำปีทันที

“สวัสดีครับ ผมโนชเองครับ” ชายหนุ่มยกมือทำความเคารพอีกฝ่าย ใบหน้าแสนคุ้นเคยเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

จำปีเดินตรงออกมาหามาโนชด้วยความดีใจ พลางยกมือขึ้นลูบแขนลูบไหล่ของอีกฝ่ายด้วยความยินดีเป็นนักหนา ทำเอาลูกเขยถึงกับชำเลืองตามองแม่ยายด้วยใบหน้าเมื่อยๆ เต็มที

“หายไปไหนมาฮึลูก แม่คิดถึง นี่ยังพูดถึงโนชกันอยู่เลย” พูดจบก็หลุบตามองต่ำลงไป “อ้าว เอ๊ะ นี่ใช่ลูกชายที่ลินเล่าให้แม่ฟังใช่ไหม” 

สิ้นเสียงถาม เจ้าหนูน้อยก็ยกมือไหวทันที นางจำปีถึงกับเลิกคิ้วสูงอย่างนึกชื่นชม เด็กเล็กตัวแค่นี้รู้จักยกมือไหว้ทักทายทั้งที่ยังไม่มีใครบอก มาโนชหลุบสายตามองลูกชายด้วยความรักและภูมิใจ

“ใช่ครับ คนนี้แหละครับ น้องคิม นี่คือคุณย่านะลูก คุณย่าจำปี”

คิรากรทวนคำพ่อเบาๆ แล้วยิ้มแป้นก่อนจะหันไปซบหน้ากับต้นขาของพ่อ

ทั้งหมดหัวเราะให้กับหนูน้อย ก่อนที่จะเอ่ยเชื้อเชิญเข้าบ้าน ระหว่างนั้นจำปีอดมองตามชายหนุ่มด้วยสายตาชื่นชมเสียไม่ได้ หายหน้าหายตาไปนาน มาโนชกลับมาอีกครั้งพร้อมกับความภูมิฐานแปลกตา แม้อายุอานามจะมากแล้ว แต่ยังดูดีเสียจนจำแทบไม่ได้ 

ฟ้าใสและวายุช่วยกันย่างปลาทาเกลือบนเตาถ่านจึงไม่รู้ว่าเวลานี้ที่หน้าบ้านมีแขกมาเยือน 

“ยุค่อยดูปลาด้วยนะ พี่จะทำน้ำจิ้ม”

“เอาแซ่บๆ นะพี่ฟ้า” วายุหันไปกำชับพี่สาว

“ได้เลย” ฟ้าใสรับคำเสียงใส ก่อนจะลงมือทำน้ำจิ้มรสเด็ด 

เสียงกุกกักดังมาจาในบ้าน ทำให้หญิงสาวหันไปมองก่อนจะส่งยิ้มให้

“ถึงไหนแล้วสองพี่น้อง” นิลินเอ่ยถาม พลางกวาดสายตามองลูกๆ ที่กำลังช่วยกันย่างปลา ความคิดนี้เป็นของวายุ คนเป็นพี่สาวที่รักน้องมากจึงลงมือทำให้ทันที 

“ใกล้เสร็จแล้วแม่ เหลือล้างผักค่ะ” สาวน้อยตอบมารดา พร้อมลงมือทำน้ำจิ้มมือเป็นระวิง

นิลินมองลูกสาวยิ้มๆ แล้วเอ่ย

“อาโนชพาน้องคิมมาแน่ะ ตอนนี้อยู่หน้าบ้าน กำลังคุยอยู่กับยายและก็พ่อ” 

คนที่กำลังจะชิมน้ำจิ้มทำช้อนหลุดมือเสียงดังเคล้ง!

“ตายแล้ว!” นิลินอุทาน เมื่อช้อนตกใสถ้วยน้ำจิ้มจนกระเซ็นไปทั่ว คนเป็นน้องชายเงยหน้าขึ้นแล้วทำตาโต

“โหพี่ฟ้า หกเยอะไหมนั่น ทำเพิ่มเลยนะ” คนเป็นน้องไม่ทันสังเกตจึงโวยวายตามนิสัย ส่วนคนเป็นพี่ยิ้มเจื่อนให้แม่ แล้วรีบหยิบผ้าขี้ริ้วมาเช็ดรอบๆ โต๊ะ ก่อนจะหยิบช้อนขึ้นมาถือเอาไว้

“มือล้าไปนิด นานๆ ทำทีน่ะ เดี๋ยวทำเพิ่มอีกได้ เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อย” 

ฟ้าใสหันไปยักคิ้วให้น้องชาย ก่อนจะหันมายิ้มให้มารดา แต่เมื่อถูกมองด้วยสายตาครุ่นคิดหญิงสาวก็ยิ้มแหย 

“ทำไมมองน้องฟ้าแบบนั้นล่ะ”

นิลินถอนหายใจยาว

“ก็แม่แปลกใจ น้องฟ้าขวัญอ่อนผิดปกติ” นิลินบอกตรงๆ ทำเอาลูกสาวหน้าเจื่อน “ให้แม่ช่วยไหม”

สาวน้อยส่ายหน้า 

“น้องฟ้าทำได้ค่ะ แม่ออกไปคุยกับอาโนชเถอะ เสร็จแล้วฟ้ากับน้องยุจะยกออกไป แม่รอกินได้เลย รับรองอร่อยเหาะ” 

เมื่อลูกสาวคนสวยของนิลินคุยโว หล่อนก็หัวเราะออกมาเบาๆ 

“ตามใจ งั้นแม่ปล่อยให้หนูกับน้องช่วยกันสองคนแล้วกันนะ”

ฟ้าใสมองตามแผ่นหลังของมารดา แล้วต้องถอนหายใจยาว รู้สึกใจเต้นไม่เป็นส่ำ นับตั้งแต่เกิดเหตุการณ์นั้นอะไรๆ ก็ไม่เหมือนเดิมเอาเสียเลย หล่อนมองตาเขาได้ไม่สนิทใจเหมือนเก่า ยิ่งเขามีคนรักที่ดูท่าว่าจะจริงจังกันด้วยแล้วก็ยิ่งรู้สึกตะขิดตะขวงใจชอบพิกล แต่จะว่าไปแล้ว เหตุการณ์คราวนั้นคนผิดใช่เขาเพียงคนเดียวเสียเมื่อไร เป็นหล่อนด้วยที่เผลอตัวเผลอใจจนทำให้มองหน้ากันไม่ติดแบบนี้ หากพ่อกับแม่รู้ท่านคงผิดหวังไม่น้อย โดยเฉพาะพ่อ...

“เห็นน้องฟ้าบอกว่าโนชมีแฟนแล้ว จะลงเอยกันเมื่อไรเหรอ” 

หลังจากคุยกันสัพเพเหระนิลินก็เอ่ยถามขึ้น ทำเอาคนถูกถามนิ่งเงียบทว่าใบหน้ายังคงเจือยิ้มน้อยๆ แล้วมองไปที่ลูกชายซึ่งกำลังออดอ้อนนางจำปีอยู่อีกโต๊ะหนึ่ง 

“ยังหรอก ตอนนี้แค่ดูๆ กันไป ยังไม่ได้ตัดสินใจอะไรเลย”

คำตอบของเขาทำให้เพื่อนรักนิ่วหน้า แล้วหันไปมองคิรากรที่หัวเราะร่วนกับมารดาของตน

“ถ้าเธอเป็นคนดีและเอ็นดูน้องคิมก็ไม่จะต้องคิดเยอะนะ อายุเราก็มากขึ้นทุกวัน เราว่าโนชลงหลักปักฐานเสียทีเถอะ” 

นิลินออกความเห็นเพราะความเป็นห่วงเพื่อน แต่อีกฝ่ายนิ่งเงียบดวงตาสีเข้มหลุบลงบังประกายตาบางอย่าง ขณะที่คมน์จับตามองแทบไม่คลาด เขารู้ทันทีว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีใจผูกสมัครรักใครกับผู้หญิงที่คบหาอยู่ แต่ดูเหมือนคนตรงหน้ากำลังมีบางอย่างติดอยู่ในใจคล้ายฉุดรั้งไม่ให้ลงเอ่ยกับใครง่ายๆ ชายหนุ่มเหลือบสายตามองภรรยา เกิดความหึงหวงขึ้นมาอีกวูบ คิดในใจว่าถ้ายังไม่เลิกคิดนอกลู่นอกทางกับเมียของเขาเป็นเรื่องแน่ แต่เมื่ออีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นสบสายตากับนิลิน คมน์ก็ต้องขมวดคิ้ว เพราะมันเหมือนกับทุกครั้งในระยะหลัง คือไม่มีความหวั่นไหวเจ็บปวดหรือรักใคร่ฉันชู้สาวหลงเหลืออยู่อีก มีแต่ความเป็นเพื่อนเท่านั้น แล้วเหตุใดกันที่ทำให้อีกฝ่ายยังไม่คิดลงหลักปักฐานกับใครสักคนเสียที

แต่ถึงอย่างนั้น ในฐานะที่เป็นผู้ชายเหมือนกัน เขาดูออกว่า       มาโนชนั้นไม่เบานักหรอกเรื่องผู้หญิง แต่ด้วยภาพลักษณ์ที่ดูเรียบร้อยน่าเชื่อถือ ทำให้อีกฝ่ายดูเป็นผู้ชายที่ไม่เจ้าชู้ในสายตาของคนทั่วไป ทว่ามีบางสิ่งบางอย่างทำให้เขามั่นใจแม้ไม่ค่อยชอบหน้าอีกฝ่ายนักนั่นคือ หากได้พบเจอคนที่ใช่จริงๆ แล้ว มาโนชหยุดตัวเองได้อย่างแน่นอน

 

 

 

 

 

ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ

https://www.mebmarket.com/?store=publisher&action=home_page&publisher_id=536248&publisher_name=NIRAON%20BOOKS&fbclid=IwAR3DmaX8xiKkscugbUxRQiL4oioudaepR_R3X3LpmmAxbus7dMoGv-OvzJ4

 

https://www.hytexts.com/author/นิราอร

 

https://play.google.com/store/books/author?id=นิราอร&fbclid=IwAR0fPOp7gzBgf8OgI1gdSKTGJR0KBJW10aT-_MWjpcHUOCAHE45bJh-JcmM

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #42 jaron- (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2563 / 16:34
    ไรท์หายไปไหน

    ลืมอัพนานแล้ว
    #42
    0
  2. #41 Oaearunrat (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2563 / 12:37
    คุณพ่อเดาเก่งมาก รอน้องฟ้านั่นแหละ 🤣
    #41
    0
  3. #40 IDFOUR (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2563 / 07:20
    ไรท์มาต่อเร็วๆเลย รอยุๆ
    #40
    0
  4. #39 AmmyAveo (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2563 / 15:17
    พ่อตา อย่าหวงฟ้ามากนักน๊า
    #39
    0