เสนอรักคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว

ตอนที่ 23 : ๘ ไม่เหมือนเดิม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,043
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    10 พ.ย. 63

 

 

 

 

๘ 

ไม่เหมือนเดิม


 


 

คมน์เหลือบตามองลูกสาวด้วยความแปลกใจ ที่จู่ๆ ลูกสาวของเขาก็เงียบขรึม ทั้งที่เป็นคนสดใสร่าเริงอยู่เป็นนิจ

“น้องฟ้าเป็นอะไรไปลูก ทำไมเงียบจัง” 

ฟ้าใสกะพริบตาปริบๆ ก่อนหันไปยิ้มหวานให้กับพ่ออย่างกลบเกลื่อนความรู้สึก ทว่าคนอาบน้ำร้อนมาก่อนหรี่ตามอง รับรู้ได้ถึงความผิดปกติ

“น้องฟ้าคิดอะไรเพลินไปหน่อยค่ะ”

คมน์เลิกคิ้วขึ้น ก่อนเอ่ยออกมาสองคำ

“จริงเหรอ”

“ค่ะ ว่าแต่แม่เป็นไงบ้าง น้องฟ้าคิดถึงน้ำพริกผักต้มฝีมือแม่มากๆ เลยค่ะ” สาวน้อยพยายามดึงความสดใสออกมาจากตัวเองให้ได้มากที่สุด ทว่าคนเป็นพ่อก็ยังรู้สึกว่าลูกสาวพยายามทำตัวให้เป็นปกติมากกว่าจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ 

“ก็เตรียมทำน้ำพริกผักต้มเอาไว้ให้น้องฟ้ากินนั่นแหละ น้องดีใจใหญ่เลยนะ” 

ฟ้าใสคิดถึงน้องชายคนเล็กแล้วยิ้มกริ่มจากนั้นก็เงียบไป ขณะที่คมน์ชำเลืองมองลูกสาวเป็นระยะ ปุบปับวันเวลาผ่านไปยี่สิบเอ็ดปีแล้ว ลูกคนโตของเขาเติบใหญ่เป็นสาวงาม ขณะที่ลูกชายก็เริ่มเป็นหนุ่มขึ้นทุกวัน เขาได้ข่าวจากญาติผู้พี่ว่าลูกชายตัวดีของเขาเริ่มมีแฟนแล้วด้วย แล้วลูกสาวเขาล่ะ มีแล้วหรือยัง 

“มีใครมาจีบฟ้าบ้างหรือเปล่า” 

คำถามของพ่อทำให้คนที่กำลังพิมพ์ข้อความแชตใจกระตุก ริมฝีปากอิ่มขบเม้มเบาๆ ก่อนจะเงยหน้ายิ้มให้

“ไม่มีหรอกค่ะ น้องฟ้าสนใจแต่เรื่องเรียนอย่างเดียวเลย” พูดจบก็ก้มหน้าหลบตาพ่อวูบ ทว่าคนเป็นพ่อชักตงิดในใจ จึงเอ่ยถาม

“แล้วหลังๆ มานี้ได้เจออาโนชกับน้องคิมบ้างหรือเปล่า” 

หัวใจดวงน้อยกระตุกโลดขึ้นอีกครั้ง อาการชะงักงันจนพ่อสังเกตได้ เขาเม้มปากอย่างไม่ชอบใจนักก่อนเอ่ย

“พ่อได้ข่าวว่าหมอนั่นเปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น ฟ้าไม่ต้องไปหาบ่อยนักหรอกนะ เดี๋ยวจะไปเจอภาพไม่น่ามองเข้า”

คนฟังเงียบไปไม่กี่อึดใจจึงหันมายิ้มให้เขาแล้วตอบ

“ไม่ค่อยบ่อยแล้วค่ะ หลังจากนี้ก็คงจะไม่ได้ไปแล้ว เพราะเรียนหนักขึ้น” 

ได้ยินดังนั้นใบหน้าเคร่งขรึมก็ค่อยคลายความตึงเครียด ทั้งยังยกยิ้มด้วยความพอใจ 

“ดีแล้ว ปัญหาของใครก็ของมัน เราเองก็มีหน้าที่สำคัญที่ต้องรับผิดชอบ พ่อเองก็ไม่เห็นด้วยที่ฟ้าจะไปมาหาสู่กับอาโนชบ่อยนัก มันดูไม่เหมาะเท่าไร แม้ว่าเขาจะเป็นเพื่อนของแม่ แต่ก็เป็นผู้ชาย ส่วนเราเป็นสาวแล้ว พ่อเป็นห่วงหนูนะน้องฟ้า” 

คำเตือนของพ่อทำให้ฟ้าใสหลุบตาลงมองโทรศัพท์ในมือตนเองอย่างนึกละอายแก่ใจ ก่อนเอ่ยออกมาว่า

“น้องฟ้าเข้าใจค่ะ” 

คมน์ผ่อนลมหายใจยาว เข้าใจแต่จะทำตามหรือไม่นั้นเป็นอีกเรื่อง ถึงเป็นลูกก็คงเลี้ยงได้แต่ตัว หัวใจใครจะบังคับได้ ยิ่งอยู่ไกลตาแบบนี้ยิ่งพูดยาก ก็หวังแต่ว่าลูกสาวที่น่ารักของเขาคนนี้จะอยู่รอดปลอดภัยจากปากเหยี่ยวปากกา รักษาเนื้อรักษาตัวรอวันเติบโตพอที่จะมีความรักในเวลาที่ถูกต้องและในแบบที่ปรารถนา

เมื่อมาถึงบ้าน นิลินก็ยิ้มหวานยืนรออยู่หน้าระเบียง ฟ้าใสเดินแกมวิ่งเข้าไปหาแม่ พอถึงตัวก็กอดแน่นพร้อมกับหอมแก้มทั้งสองข้างทันที

“คิดถึงแม่จังเลยค่ะ”

นิลินยิ้มกว้างพร้อมกับหอมแก้มลูกสาวกลับ คนเป็นพ่อเดินยิ้มขันลงมาจากรถ ส่วนน้องชายคนเล็กก็ก้าวออกมาจากข้างในบ้านเป็นคนสุดท้าย

“คิดถึงแต่แม่เหรอพี่ฟ้า” วายุก้าวออกมาด้วยสีหน้าทะเล้น

“คิดถึงเราด้วยแหละ โอ้โห สูงขึ้นเยอะเลย ตกลงเป็นคนหรือเสาไฟฟ้ากันเนี่ย” ฟ้าใสผละออกจากอ้อมกอดมารดาแล้วหันไปหาน้องชาย ยกมือขึ้นวางบนไหล่กว้างของเขา แล้วเอียงซ้ายขวามองอย่างสำรวจ

วายุในวัยสิบสองปีเติบโตสูงใหญ่กว่าเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกัน ปีนี้จึงสูงกว่าพี่สาวไปแล้วเกือบห้าเซ็น

“นิดหน่อยอะพี่ฟ้า แต่เป็นผู้ชายก็ต้องสูงๆ อะถูกแล้ว สาวๆ จะได้ชอบไง” เขายักคิ้วหลิ่วตา ทำท่ากรุ้มกริ่ม ทำเอาพี่สาวเบ้ปากด้วยความหมั่นแล้ว ก่อนจะยกมือขึ้นผลักศีรษะน้องชายไปอีกทาง แล้วหันไปทางพ่อพลางบอก

“พ่อฟังสิ เจ้ายุส่อแววเจ้าชู้แต่เด็กเลยอะ”

คมน์หัวเราะเบาๆ ขณะเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ริมระเบียง ส่วนนิลินหมุนตัวเดินเข้าครัว

“รู้หรือเปล่าว่าน้องเมฆมีแฟนแล้วนะ” 

เสียงแม่ร้องบอกออกมาจากข้างในบ้าน ทำให้ฟ้าใสทำตาโต

“จริงเหรอพ่อ” 

คมน์ยิ้มขัน หยิบส้มขึ้นมาปอกเปลือก

“เห็นว่างั้นนะ ต้องถามแม่ เจ้าเมฆคุยกับแม่บ่อยกว่าพ่อ พ่อก็รู้มาจากแม่เขาเหมือนกัน”

ฟ้าใสทำตาโต ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ 

“ต้องโทรคุยสักหน่อยแล้ว แหม เผลอแป๊บเดียวมีแฟนแล้ว” 

ฟ้าใสแซวน้อง ใบหน้างามเจือรอยยิ้มสดใสแกมขบขัน

คมน์ลอบสังเกตลูกสาว เมื่อเห็นว่าแววตามีความสุขจึงค่อยเบาใจ พอดีกับที่นิลินก้าวออกมา 

“แม่ น้องเมฆมีแฟนแล้วเหรอคะ” ลูกสาวคนโตก้าวไปนั่งข้างมารดาที่นั่งลงบนเก้าอี้ติดกับสามี ส่วนลูกชายคนเล็กนั่งบนราวระเบียงใบหน้ามีเค้าว่าจะรูปหล่อไม่น้อยเมื่อเติบโตยิ้มกริ่ม

“เห็นน้องว่าคบๆ กันอยู่ รักแบบเด็กๆ น่ะ ไม่มีอะไรหรอก” นิลินตอบลูกสาว ฟ้าใสพยักหน้าเบาๆ “แล้วเราล่ะ มีกับเขาแล้วหรือยัง”

สิ้นเสียงหวานๆ ของแม่ ทั้งพ่อและน้องก็หันมามองหล่อนเป็นตาเดียว ฟ้าใสหัวเราะแหะๆ พลางบอก

“ไม่มีหรอกค่ะ น้องฟ้าไม่ได้คิดเรื่องนี้”

นิลินยิ้มจาง พยักหน้าอย่างพอใจ จะว่าไปแล้วหล่อนก็ยังไม่อยากให้ลูกสาวมีความรักสักเท่าไร อยากจะให้เรียนให้จบเรียบร้อยมีงานทำเสียก่อนค่อยคิดเรื่องนี้ ทว่าก็เป็นเรื่องยาก เพราะหล่อนเองก็เคยผ่านช่วงวัยนี้มาแล้วจึงรู้ดีว่าเรื่องของหัวใจนั้นยากที่จะต่อต้านหรือหวงห้าม 

“แม่ว่าจะถาม ได้เจออาโนชบ้างไหม น้องคิมเป็นยังไงบ้าง”

นิลินเปลี่ยนเรื่องคุย ทำให้คมน์เหล่ตามองทันทีเมื่อภรรยากล่าวออกมาเช่นนั้น

“เจอบ้างคะ อาโนชสบายดี มีแฟนแล้วนะคะ ทำงานเหมือนอา โนชค่ะ รู้สึกคนนี้จะคบกันนานกว่าคนอื่นๆ ส่วนน้องคิมกำลังเข้าเนอร์สเซอร์รี กำลังน่ารักเลยตอนนี้ แต่ยิ่งโตน้องคิมก็ยิ่งไม่เหมือนอาโนชเลยสักนิดเลยค่ะแม่”

คำบอกเล่าของลูกสาวทำให้คนเป็นแม่นิ่งคิด ก่อนจะยิ้มให้ลูกสาวแล้วหันไปยิ้มให้สามี ฝ่ายนั้นทำหน้าเฉยๆ ขณะกินผลไม้ 

“อาจเหมือนแม่ก็ได้มั้ง ว่าแต่แฟนอาโนชสวยไหม” ท่าทางตื่นเต้นของมารดาทำให้ฟ้าใสห่อเหี่ยว แต่ใบหน้าอ่อนหวานก็ยังคงเจือยิ้ม

“จะว่าสวยก็ไม่เชิงนะคะ แต่เป็นคนบุคลิกดี มีเสน่ห์ค่ะ แล้วก็ดูเซ็กซี่ด้วยค่ะ อีกอย่างทำงานเหมือนกันด้วย เลยคงคุยกันเข้าใจมั้งคะ ที่สำคัญอาเอคนนี้เอ็นดูน้องคิมด้วยค่ะ อาโนชเลยคบได้นาน” 

นิลินฟังลูกสาวด้วยสีหน้าเจือยิ้ม พลางหันไปยังสามีแล้วยิ้มกว้างขึ้น

“ชื่ออะไรนะ เอเหรอ” มารดาเอ่ยถามอย่างใคร่รู้ ส่วนบิดาเอาแต่ฟังเฉยๆ ลูกสาวจึงพยักหน้าเบาๆ

“น้องฟ้ารู้ไหม ว่าพ่อคมน์ของเราเขาห่วงน้องฟ้ามากเลยนะ บ่นกับแม่ตลอดว่าไม่อยากให้ไปสนิทกับอาโนชมากเกินไป” ดวงตาคู่งามของนิลินพราวระยับยามมองสามี ฝ่ายนั้นตวัดตาค้อนภรรยาแสนรักแล้วหันไปยังลูกสาว

“เพื่อนลินใช่ย่อย พี่ไม่ชอบให้ลูกสาวของเราไปอยู่ใกล้เกินไป”

เอ่ยพลางมองลูกสาวด้วยนัยน์ตานิ่งๆ ทำเอาสาวน้อยใจสั่นด้วยความรู้สึกหวั่นๆ กลัวว่าพ่อจะจับได้ 

“พ่อคิดมาก” ฟ้าใสบอกยิ้มๆ แต่คนเป็นพ่อกลับคิดว่ามองไม่ผิดนัก

“ก็พ่อเป็นห่วง ลูกสาวพ่อสวยไม่ให้พ่อคิดมากได้ยังไง” คมน์กล่าวด้วยสีหน้าเจือยิ้มอ่อนโยน ทำให้วายุที่นั่งกดโทรศัพท์เล่นเงยหน้าแล้วหันไปมองมารดา

“พ่อหวงลูกสาวมากเลยอะ นี่ถ้าเกิดพี่ฟ้ามีแฟนขึ้นมาจริงๆ สงสัยนั่งขัดปืนทั้งวันแน่”

คำพูดกระเซ้าเย้าแหย่ของวายุทำเอาทั้งคมน์และนิลินหัวเราะออกมาเบาๆ ขณะที่นิลินหันไปมองสามีแล้วเอียงหน้าไปกระซิบแซวเขา

“กลัวลูกสาวจะเจอผู้ชายแบบตัวเองใช่ไหม”

ประโยคนั้นของภรรยาทำให้คมน์ทำคอแข็ง ดวงตาที่เจือยิ้มเมื่อครู่เข้มขึ้นทันทีพร้อมกับมองสบตาภรรยาที่ยิ้มขันด้วยความรู้สึกร้อนตัวและหวาดหวั่นใจชอบพิกล

“ไม่รู้แหละ ไม่ใช่พี่พี่ไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น แล้วอีกอย่างพี่น่ะรักจริงหวังแต่ง” เขากระซิบตอบ คนเป็นภรรยาเหล่มองด้วยความหมั่นไส้

“แฟนลูกก็อาจจะคิดแบบเดียวกับพี่คมน์นี่แหละ หวงนักก็ระวังตัวเอาไว้ก็แล้วกัน ทำเวรทำกรรมเอาไว้เยอะด้วยนี่ แล้วอย่าหาว่าลินไม่เตือน”

เสียงหัวเราะคิกและอาการกระซิบกระซาบของแม่กับท่าทางคอแข็งทำหน้าปั้นยากของพ่อ ทำให้ลูกสาวและลูกชายมองตากัน ก่อนจะเงี่ยหูฟังอยากอยากรู้อยากเห็น

 

 

 

 

 

ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ

https://www.mebmarket.com/?store=publisher&action=home_page&publisher_id=536248&publisher_name=NIRAON%20BOOKS&fbclid=IwAR3DmaX8xiKkscugbUxRQiL4oioudaepR_R3X3LpmmAxbus7dMoGv-OvzJ4

 

https://www.hytexts.com/author/นิราอร

 

https://play.google.com/store/books/author?id=นิราอร&fbclid=IwAR0fPOp7gzBgf8OgI1gdSKTGJR0KBJW10aT-_MWjpcHUOCAHE45bJh-JcmM

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #38 jaron- (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2563 / 18:23
    อยากอ่านต่อกำลังจะเข้าด้ายเข้าเข็ม
    #38
    0
  2. #37 jeauan (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2563 / 19:31

    พ่อคมน์คะ เตรียมขัดปืนรอได้เลยค่ะ
    #37
    0