เสนอรักคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว

ตอนที่ 22 : ๗ พลั้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 989
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    9 พ.ย. 63

 

 

 

 

“ฝนตกน้ำท่วมถนนหมดเลยค่ะพี่โนช เอยังนึกหวั่นๆ ว่าจะท่วมมาถึงในหมู่บ้านหรือเปล่า แต่พอเห็นว่ายังระบายน้ำได้ดีก็โล่งใจไป”

พูดจบก็วางกระเป๋าสีดำบนพื้น พร้อมกันนั้นสาวคมเข้มนามว่าเอวิกาก็ชะงัก เมื่อพบกับสาวน้อยน่ารักนั่งกินข้าวอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง

มาโนชลอบผ่อนลมหายใจยาว เขาสบตาสาวน้อยแวบเดียวก็หันมายิ้มให้ผู้หญิงคนล่าสุดของตนเอง แล้วเอ่ยแนะนำทั้งคู่ให้รู้จักกัน

“เอ นี่คือฟ้าใส เป็นลูกสาวของเพื่อนพี่เอง ฟ้าใสคนนี้คือคุณเอวิกานะ เรียกอาเอก็ได้”

ฟ้าใสไหว้อีกฝ่ายพร้อมรอยยิ้มอ่อนหวานเช่นทุกครั้ง ทว่าความรู้สึกวูบดิ่งลงอย่างรุนแรง ขณะเดียวกันเอวิกาก็มีความรู้สึกบางอย่างกับสาวน้อยตรงหน้าเช่นกัน ไม่ใช่ความรู้สึกดีเสียทีเดียว อารมณ์วูบไหวจากนัยน์ตาคู่งามของเด็กสาวตรงหน้า ทำให้สัญชาตญาณของหล่อนทำงานและรับรู้อยู่ลึกๆ ว่าเด็กสาวคนนี้มีใจให้คนข้างกายหล่อน

“ยินดีที่ได้รู้จักจ้ะ” ทักทายเพียงแค่นั้น ก็รีบเดินสะพายกระเป๋าเข้าห้อง ฟ้าใสมองตามสาวเท่คนนั้นตาไม่กะพริบ แล้วใจก็กระตุกอีกคราเมื่อสาวสวยคนนั้นเปิดประตูห้องของมาโนชเข้าไปแล้วปิดลง หญิงสาวลอบถอนหายใจยาว เมื่อหันกลับมายังร่างสูงของเจ้าของบ้านที่ยืนห่างออกไปไม่ไกลก็ยิ้มเจื่อน ก่อนจะก้มลงกินข้าวอีกครั้งด้วยความรู้สึกผืดคอ มาโนชก้าวเข้าไปนั่งตรงข้าม เขาหยิบช้อนขึ้นมาถือ ดวงตาคมเข้มลอบสังเกตสาวน้อย รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าอีกฝ่ายเคร่งขรึมลง สีหน้าซีดเซียวคล้ายคนหมดหวัง

“ฝนเริ่มหยุดตกแล้ว ฟ้าลองโทรบอกพ่อว่าจะกลับกับอา”

ฟ้าใสเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย แล้วขบคิด วันนี้สมองของหล่อนทำงานช้า มันเบลอๆ แปลกๆ ความสดใสที่เคยมีอย่างท่วมท้นก็จางหายไปหมด เมื่อคิดถึงเอวิกาหัวใจดวงน้อยๆ ก็ยิ่งหดหู่ลงไปอีก ในที่สุดก็ตัดสินใจแล้วบอกเขาว่า

“น้องฟ้าคิดว่า ให้พ่อมารับดีกว่าค่ะ”

คำตอบของสาวน้อยทำให้มาโนชนิ่งเงียบ เขารู้ทันทีว่าหล่อนตั้งใจหลบหน้า อาจไม่สบายใจที่จะร่วมทางไปกับเขา 

“ไม่ลองโทรดูก่อนเหรอ” 

สาวน้อยส่ายหน้าเบาๆ 

“ไม่ดีกว่าค่ะ น้องฟ้ามั่นใจว่ายิ่งโทรไปบอกพ่อก็ยิ่งต้องมารับด้วยตัวเอง” ตอบพลางยิ้มให้ 

เมื่อกินข้าวอิ่มฟ้าใสก็อาสาล้างจานให้เขา พอดีที่คิรากรตื่นชายหนุ่มจึงเดินไปหาลูกชาย สักพักเขาก็ปล่อยให้คนตัวเล็กเดินมาที่ห้องนั่งเล่น พอดีกับที่เอวิกาเปิดประตูห้องนอนออกมาสมทบ เวลานี้สาวร่างเปรียวอาบน้ำหอมกรุ่น อยูในชุดกางเกงผ้าฝ้ายขาสั้นครึ่งขาอ่อนสีน้ำตาล อวดเรียวขานวลเนียนสีน้ำผึ้ง และเสื้อกร้ามสีขาว ปล่อยผมยาวประบ่า เมื่อชายหนุ่มปล่อยให้ลูกชายนั่งเล่นบนพื้น เขาก็ขึ้นไปนั่งบนโซฟาคอยมองเด็กน้อย โดยมีฟ้าใสนั่งอยู่บนโซฟาเล็กอีกตัว แต่เมื่อเอวิกามาถึงหล่อนก็นั่งลงเบียดกับมาโนชซ้ำยังเอียงศีรษะซบไหล่ของอีกฝ่ายและกอดแขาเขาเอาไว้โดยไม่แคร์สายตาของสาวน้อยแม้แต่นิด ต่างจากชายหนุ่มที่อดไม่ได้ที่จะเหลือบสายตามองมายังฟ้าใส

“กินอะไรมาหรือยัง” ชายหนุ่มเอ่ยถาม เขาไม่ได้กอดตอบเพราะวางมือประสานกันขณะมองไปที่ลูกชาย

“กินมาแล้ว ว่าแต่ติดต่อเนิสเซอรีให้น้องคิมหรือยัง” 

ฟ้าใสเงยหน้ามองคนพูด ก่อนจะมองมาโนชที่จ้องไปที่ลูกชายของเขา คิรากรสองขวบครึ่ง อีกฝ่ายคงอยากฝากเนิสเซอรีเพื่อให้ลูกชายปรับตัวกับการเข้าสังคม  

“เรียบร้อยแล้ว” 

“เริ่มเข้าเรียนวันไหนคะ”

ฟ้าใสฟังเงียบๆ พวกเขาคุยกัยราวกับไม่มีหล่อนอยู่ หญิงสาวมองออกไปทางนอกหน้าต่าง นึกอยากกลับห้องพัก จึงลุ้นให้ฝนหยุดตกเสียทีจะไม่ไม่ต้องเห็นภาพบาดตาบาดใจแบบนี้อีก

สาวน้อยเผลอยกมือขึ้นวางบนอกข้างซ้ายของตนเอง ยอมรับในที่สุดว่าหลงรักเพื่อนแม่เต็มเปา แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้สนใจหล่อนเลย ที่จูบหล่อนก็คงแค่อารมณ์พาไป 

สาวน้อยขมวดคิ้ว พลางขบเม้มเรียวปาก รู้สึกไม่ชอบใจตัวเองนัก ไม่น่าทำตัวแบบนั้นเลย 

เมื่อหันไปมองเจ้าของบ้าน สาวน้อยต้องชะงักอีกครั้ง เพราะอีกฝ่ายกำลังมองมาทางหล่อน ดวงตาสีเข้มของเขามีแววคล้ายขบคิดบางอย่าง เอวิกามองตาเขาแล้วหันไปมองฟ้าใสแต่สาวน้อยหลุบตาลงองดทรศัพท์ในมืออย่างรวดเร็ว แล้วพิมพ์อะไรยุกยิกราวกับไม่สนใจคนทั้งสองอีก ทว่าในใจเต้นช้าลงทุกที รู้สึกใจสลายอย่างไรบอกไม่ถูก

ฝนซาจนแทบหยุด ฟ้าใสตัดสินใจกลับบ้าน ร่างกลมกลึงจึงลุกจากเก้าอี้แล้วหันไปบอกับคนตัวดตที่นั่งเบียดกับเอวิกา

“ฝนหยุดตกแล้ว น้องฟ้ากลับก่อนนะคะอาโนช อาเอ” สาวน้อยไหว้ทั้งสอง แล้วหันไปหยิบกระเป๋าเป้ขึ้นสะพายหลัง ทำให้มาโนชต้องรีบห้ามไว้

“เดี๋ยวอาไปส่ง”

ฟ้าใสชะงักลงเล็กน้อย ขณะเดียวกันก็มองไปทางเอวิกา ฝ่ายนั้นสบตาหญิงสาวนิ่งๆ ก่อนจะยิ้มออกมาแล้วบอก

“ให้อาโนชไปส่งเถอะ อีกอย่างฝนยังไม่หยุดตกดีเลย เดินฝ่าออกไปแบบนี้มีหวังป่วยได้นะจ๊ะ” 

มาโนชลุกขึ้นยืน เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน แล้วหยิบเอากุญแจรถยนต์มาถือ ทำให้สาวน้อยมองเขาสับกัลคิรากรอย่างเกรงใจ 

“ไม่เป็นไรจริงๆ นะคะ น้องฟ้ากลับเองได้”

มาโนชไม่สนใจคำปฏิเสธ เขาหันไปทางลูกชายที่นั่งเล่นก่อนสบตาเอวิกา

“พี่ฝากน้องคิมสักพักนะ”

ฝ่ายนั้นพยักหน้ายิ้ม

“ค่ะไม่ต้องห่วง เอดูน้องคิมให้เอง”

“ขอบใจ”

พูดจบร่างสูงก้าวนำสาวน้อยออกไปที่รถยนต์ของเขาทันที ทำให้ฟ้าใสจำต้องเดินตามเขาขึ้นรถอย่างไม่เต็มใจนัก


 

 

 

 

ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ

https://www.mebmarket.com/?store=publisher&action=home_page&publisher_id=536248&publisher_name=NIRAON%20BOOKS&fbclid=IwAR3DmaX8xiKkscugbUxRQiL4oioudaepR_R3X3LpmmAxbus7dMoGv-OvzJ4

 

https://www.hytexts.com/author/นิราอร

 

https://play.google.com/store/books/author?id=นิราอร&fbclid=IwAR0fPOp7gzBgf8OgI1gdSKTGJR0KBJW10aT-_MWjpcHUOCAHE45bJh-JcmM

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #36 ztaatinh (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2563 / 21:24

    หวังว่าน้องฟ้าคงไม่หลงเชื่อคำพูดของคนจับปลาสองมือนะ ตอนนี้เขามีพันธะกับคนอื่นถึงจะไม่ได้จดทะเบียนแต่ก็รู้กัน น้องฟ้าหนูต้องถอยออกมานะ คิดถึงพ่อแม่และศักดิ์ศรีเอาไว้ อย่าปล่อยตัว ปล่อยใจ ปล่อยกิริยากับผู้ของคนอื่น เมียเขาเริ่มจับสัญญาณได้แล้วเน้อ เมียเขาไม่ผิดนะ

    #36
    0