เสนอรักคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว

ตอนที่ 20 : ๗ พลั้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,045
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    7 พ.ย. 63

 

 

 

 

พลั้ง


 


 

มาโนชหลุบสายตามองริมฝีปากจิ้มลิ้มของคนตรงหน้าอย่างพยายามหักห้ามใจ แต่สุดท้ายความต้องการชนะความถูกต้อง มืออีกข้างที่เหลือโอบล้อมแผ่นหลังบอบบางแล้วกดเข้าหาตัว พร้อมกับใบหน้าคมเข้มที่เคลื่อนเข้าใกล้ดวงหน้าอ่อนใสและกำลังอยูในอาการตกตะลึงพรึงเพริศ

“อาโนช...”

สิ้นเสียงแผ่วเบา ริมฝีปากสีเรื่อก็ถูกบดเบียดด้วยเรียวปากหนาได้รูป เขาบดคลึงเบาๆ อยากยอกล้อ ขณะที่คนถูกรวบกอดแทบลืมหายใจ งุนงงว่าทุกอย่างมาถึงขั้นนี้ได้อย่างไร แล้วหัวใจดวงน้อยก็กระตุกครั้งแล้วครั้งเล่า เมื่อริมฝีปากถูกแยกโดยปลายลิ้นช่ำชอง ก่อนตักตวงล่วงล้ำดูดดื่มน้ำผึ้งแสนหลวานอย่างอ่อนโยน ขระที่หล่อนได้แต่สั่นสะท้านอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง สองมือวางนิ่งอยู่กับแผงอกกำยำ ขยุ้มเสื้อของเขาจนยับย่น ยามริมฝีปากถูกบดขยี้หนักหน่วงตามอารมณ์ จนใบหน้าแหงนเงยไปด้านหลังทว่าหล่อนไม่ต้องเมื่อยต้นคอนานนัก เพราะฝ่ามืออีกข้างของเขาช้อนศีรษะน้อยๆ เอาไว้อย่างมั่นคงยามเกี่ยวลิ้นนุ่มดูดดึง ก่อนจะครางแผ่วเมื่อสาวน้อยใจอ้อมแขนเริ่มจะตอบดต้เขาด้วยอาการกล้าๆ กลัวๆ หล่อนตวัดลิ้นเล็กๆ แตะรัดลิ้นของเขาแล้วถอยห่าง ราวกับว่าทำสิ่งผดพลาด เขาจึงเป็นฝ่ายรวบรัดดูดดึงลิ้นของหล่อนเอาไว้เอง จากนั้น ก็รั้งรางบอบบางเข้ากอดแนบแน่น ก่อนจะผ่อนหล่อนให้นอนลงบนพื้นตามติดด้วยร่างใหญ่โตของเขาที่ทาบทับลงไป เป็นเหตุให้อกตึงแน่นบดเบียดไปกับทรวงอกอวบหยุ่น มือของเขาประคองดวงหน้างามไว้ในอุ้งมือใหญ่ ริมฝีปากหนาผละจากเรียวปากหวานล้ำแล้วดอมดมจูบไซ้ไปทั่วดวงหน้างาม จากนั้นเลื่อนลงซุกซบยังซอกคอหอมกรุ่น เรียกเสียงคางแผ่วเบาให้เล็ดหลุดจากริมฝีปากแดงจัดและบวมเห่อจากจุมพิตเร่าร้อนของเขา 

เสื้อยือสีชมพูพอดีตัวถูกรั้งขึ้นพร้อมกับมือของเขาที่คืบคลานเข้าไปใต้เสื้อเนื้อดี สาวน้อยใต้ร่างสะดุ้ง เมื่อทรวงอกอวบอิ่มถูกคุกคามด้วยฝ่ามือใหญ่ ดวงตาที่ปิดพริ้มเปิดปรือขึ้นสบตาคมกริบ เขามองหล่อนอยู่แล้ว ทำเอาหัวใจของฟ้าใสเต้นโครมคราม สติที่หายไปกลับคืนมาอีกครั้ง เพิ่งรู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ หญิงสาวยกมือขึ้นปัดมือใหญ่ที่เคล้นคลึงอกอวบของหล่อนออก ลมหายใจหนักหน่วงถี่เร็วติดขัด ดวงหน้าแดงจัดเพราะอารมณ์สารพัดที่ประดังเข้ามา

“เอ่อ” หญิงสาวผละห่าง พร้อมปัดเสื้อปิดทรวงอก นึกดีใจที่มันยังไม่ได้ออกมาให้เขายลโฉมเล่น ไม่รู้เกิดบ้าอะไรขึ้น ขณะเดียวกันมาโนชพลิกตัวลงนอนหงายอยู่ข้างๆ ได้ยินเสียงถอนหายใจยาวจากเขาเบาๆ ก่อนที่อีกฝ่ายจะพลิกกลับมามองหล่อนด้วยสายตาที่ทำให้ฟ้าใสร้อนผ่าวไปทั้งร่าง

หญิงสาวรีบลุกขึ้นเดินไปยังริมหน้าต่าง มองออกไปข้างนอก ฝนที่เทลงมาไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงง่ายๆ ในขณะเดียวกันสิ่งที่เกิดขึ้นก็เป็นเรื่องที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นกัน จากที่เป็นเพียงความคิดซุกซน แต่เมื่อเขาสนองตอบหล่อนกลับรู้สึกว่าเป็นเรื่องผิดพลาดและน่าละอายสิ้นดี

มาโนชนอนมองคนตัวบางที่พอเขาได้สัมผัสก็รับรู้ว่าทั้งอวบอุ่นและนุ่มละมุนหอมกรุ่นไปทั้งเนื้อทั้งตัวด้วยสายตาครุ่นคิด เขารู้ว่าการกระทำเมื่อครู่สร้างรอยแผลเล็กๆ ในใจสาวน้อย อาจทำให้หล่อนเกิดความไม่ไว้เนื้อเชื่อใจต่อเขาอีก แต่ให้ทำอย่างไร บางครั้งความปรารถนาก็อยู่เหนือความถูกต้องเหมาะสมทั้งปวง 

ชายหนุ่มถอนหายใจยาวอีกคำรบ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่ง เขามองแผ่นหลังบอบบางของหล่อนอยู่อึดใจ ก่อนจะเอ่ยออกมาว่า

“ฝนหยุดตกเมื่อไรอาจะขับรถไปส่ง”

สาวน้อยนั่งนิ่ง ไม่มีเสียงตอบโต้ ทำให้คนตัวโตหน้าเข้มเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ เพราะนับแต่รู้จักฟ้าใสหล่อนไม่เคยเงียบขรึมแบบนี้

“โกรธอาใช่ไหม” 

ฟ้าใสเอียงใบหน้าเล็กน้อยเมื่อเขาเอ่ยเช่นนั้น เงียบไปครู่หนึ่งจึงถอนหายใจยาว พร้อมกับส่ายหัวแต่ยังไม่ยอมหันไปสบตาเขา

หล่อนไม่เคยโกรธมาโนชเลยสักครั้ง เช่นเดียวกับครั้งนี้ เพราะถ้าจะตำหนิใครสักคนคนนั้นควรเป็นหล่อน หากหล่อนไม่คิดทำอะไรพิเรนท์ๆ เขาก็คงจะไม่เผลอตอบสนองหล่อนกลับมาเช่นกัน หญิงสาวนิ่วหน้า หล่อนไม่น่าลืมเลยว่าเขาก็แค่ผู้ชายธรรมดา เขาเปลี่ยนผู้หญิงเหมือนเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วการที่มีผู้หญิงมาทำอะไรแบบนี้กับเขา เขาก็แค่สนองตอบ เขาคงคิดว่าหล่อนเป็นเหมือนผู้หญิงคนที่ผ่านๆ มาของเขากระมัง 

“ไม่โกรธแต่ไม่ยอมพูดกับอาเนี่ยนะ” ชายหนุ่มยังคงเอ่ยถาม แต่เสียงของเขาใกล้กว่าเมื่อครู่ เพราะอีกฝ่ายลุกขึ้นและกำลังยืนกอดอกอยู่ข้างหลังหล่อน 

ฟ้าใสนิ่งเงียบ ก่อนตัดสินใจหันกลับมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม ใบหน้าอ่อนหวานงดงามพยายามยิ้มให้เขา ทว่าเป็นยิ้มที่ดูไม่ธรรมชาติเลยสักนิด แม้พวงแก้มนุมนิ่มหอมกรุ่นจะแดงปลั่งก็ตามที

“ไม่โกรธจริงๆ ค่ะ ฟ้าแค่ เอ่อ แค่รู้สึกว่า เราเอ่อ เราไม่ควรที่จะ...”

มาโนชพยักหน้าอย่างเข้าใจดี เขาถอนหายใจบางเบาแล้วยิ้มให้สาวน้อยตรงหน้า เหตุการณ์เมื่อครู่ เขารู้ว่าหล่อนเพียงแค่อยากรู้อยากลอง แต่พอได้สัมผัสจริงๆ หล่อนก็เกิดความกลัวและรู้สึกผิด

“อาเข้าใจ ต่อไปนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก” เขาบอกพร้อมกับยิ้มให้อย่าอบอุ่นเช่นเดิม ทว่าไร้คำขอโทษจากปากได้รูป และหญิงสาวก็คิดว่าไม่จำเป็นเช่นกัน 

 

 

 

 

 

ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ

https://www.mebmarket.com/?store=publisher&action=home_page&publisher_id=536248&publisher_name=NIRAON%20BOOKS&fbclid=IwAR3DmaX8xiKkscugbUxRQiL4oioudaepR_R3X3LpmmAxbus7dMoGv-OvzJ4

 

https://www.hytexts.com/author/นิราอร

 

https://play.google.com/store/books/author?id=นิราอร&fbclid=IwAR0fPOp7gzBgf8OgI1gdSKTGJR0KBJW10aT-_MWjpcHUOCAHE45bJh-JcmM

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #31 AijaSolothurn (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 14:20
    รอลงเมพพพพพพพพพพ
    #31
    0