เสนอรักคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว

ตอนที่ 2 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,087
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    7 เม.ย. 63

 

 

แคมเปญ meb E-book Fair 2020 - สัปดาห์หนังสือที่บ้าน (Corporate Campaign)

 

นิราอรเข้าร่วมแคมเปญ meb E-book Fair 2020 - สัปดาห์หนังสือที่บ้าน (Corporate Campaign) นะคะ ลดเยอะค่ะ ไปมือลั่นกันได้ตามลิงก์ด้านล่างเน้อ ม๊วฟฟฟฟ  

กดดูแคมเปญตรงนี้ค่ะ 

https://www.mebmarket.com/index.php?store=publisher&action=promotion&publisher_id=536248&publisher_name=NIRAON+BOOKS&fbclid=IwAR2lCpCsvX6K4Z53XFUr4gYlqyFFoj5oUvpO2e1gBWZZOdjXMtU2PEXlCig&page_no=1

 

 

 

เวลาสามทุ่มสิบห้านาที สายการบินที่มุ่งตรงสู่ประเทศสวิสเซอร์แลนด์ก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ร่างบอบบางเลือกที่นั่งริมหน้าต่างเช่นเคย หญิงสาวขยับผ้าพันคอเอาไว้และเตรียมพักสายตา ทว่าก็มีใครบางคนเข้ามานั่งข้างๆ หล่อน และทันทีที่ลืมตามองก็มีอันต้องชะงัก

เจ้าของใบหน้าคมที่นั่งด้านข้างทำให้ฟ้าใสต้องจ้องมองอย่างจริงจัง เพราะค่อนข้างคุ้นหน้าคุ้นตาว่าจะเป็น...

“อาโนช”

มาโนชชะงัก แต่ทันทีที่หันไปมองเขาต้องใจกระตุกเมื่อพบว่าเจ้าของเสียงหวานและใบหน้าแฉล้มที่กำลังยิ้มให้ตนนั้นมีความละม้ายคล้ายคลึงกับใครบางคนมากเสียจนเขาตกใจ
 

สาวน้อยยิ้มแป้นพร้อมกับยกมือขึ้นไหว้เขาทันที ทั้งยังนึกขบขันท่าทางของอีกฝ่ายในใจ

“น้องฟ้าเองค่ะ ลูกแม่ลินพ่อคมน์ยังไงล่ะคะ"

"ฟ้าใสเองหรือนี่" เขาขมวดคิ้วสลับคลายออก ทำให้คนตัวบางพยักหน้ายิ้มหวาน

"ใช่แล้วค่ะ ดีใจจังเลยที่เจออาโนช เมื่อกี้น้องฟ้ายังนึกอยู่เลยว่าใช่ไหม ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนะคะ แม่เคยบ่นให้น้องฟ้าฟังบ่อยๆ ว่าอาโนชหายหน้าไปเลย สงสัยลืมเพื่อนคนนี้ซะแล้วมั้ง”

พูดจบแม่สาวหน้าใสก็หัวเราะคิกคัก ทำให้คนที่ตะลึงจนแทบลืมหายใจเมื่อครู่ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมาอบ่างแผ่วเบา เพราะแวบแรกเขาตกใจที่หญิงสาวมีใบหน้าละม้ายคล้ายกับนิลินมากเสียจนเขาใจกระตุกยามที่หันไปเจอหล่อนครั้งแรก แต่เมื่อถูกแนะนำตัวจึงรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่ ทว่าเป็นลูกสาวคนโตที่ได้ข่าวว่าคนม์ทั้ง

ห่วงและหวงมากนี่เอง

“พอดีอาต้องเดินทางตลอด เลยแทบไม่ได้พบเจอเพื่อนเก่าอีก ว่าแต่ทำไมเราจำอาได้ล่ะ เคยเจอกันนานแล้วไม่ใช่เหรอ ตอนนั้นเรายังตัวเท่ากะเปี๊ยกเดียวเอง จำอาได้ยังไง”

ฟ้าใสยิ้มหวาน ทำให้คนมองถึงกับตาพร่า ใจสั่น เพราะเมื่อหล่อนยิ้มหวานๆ ก็ยิ่งคล้ายกับนิลินตอนยิ้มให้เขาไม่มีผิด มิหนำซ้ำยังมีลักยิ้มเล็กๆ ที่ตรงข้างแก้มทั้งสองข้างอีก ซึ่งถือเป็นเอกลักษณ์ที่แปลกตา ไม่ค่อยเห็นใครมีลักยิ้มแบบนี้บ่อยนัก

“ก็ที่บ้านน้องฟ้าในตู้โชว์ มีรูปของอาโนชและเพื่อนของแม่และของพ่อเยอะแยะ หลายๆ คนน้องฟ้ารู้จักตั้งแต่ยังไม่ได้เจอหน้ากันด้วยซ้ำไปค่ะ แล้วทำไมน้องฟ้าจะทำอาโนชไม่ได้ล่ะคะ”

สาวน้อยตอบอย่างฉะฉานแต่น้ำเสียงอ่อนหวานน่ารัก ทำให้มาโนชอดยิ้มจางๆ เสียไม่ได้ เขาต้องยอมรับว่าเมื่อก่อนนิลินและคมน์มีลูกสาวน่ารักและขี้อาย แต่พอมาตอนนี้พวกเขากลับได้ลูกสาวแสนสวยและนนุษยสัมพันธ์ดีเลิศ เพราะตั้งแต่เจอกัน แม่เจ้าประคุณยังพูดไม่ยอมหยุด นี่เขาควรดีใจที่ได้เจอลูกสาวเพื่อนเก่า หรือจะเสียใจที่เลือกที่นั่งผิดกันแน่ แล้วคืนนี้เขาจะได้นอนไหมหนอ...

“แล้วนี่เราจะไปทำอะไรที่สวิสฯ ไปเที่ยวหรือเรียนต่อ” ไหนๆ ก็คงไม่ได้นอนง่ายๆ ก็ลองซักประวัติหล่อนและครอบครัวหน่อยเป็นไรไป มาโนชคิดในใจ

“ไปเยี่ยมน้องเมฆค่ะ พอดีน้องเมฆกำลังจะไปดูที่เรียนที่นั่น แต่ว่าเกิดถูกรถชนจนขาหัก น้องฟ้าก็เลยต้องรีบไปเยี่ยมค่ะ แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้วนะคะ พ่อกับแม่ดูแลอยู่”

พอได้รับรู้เช่นนั้นชายหนุ่มก็นิ่งอึ้งเมื่อคิดถึงนิลินและสามีของหล่อน ภาพเก่าๆ แจ่มชัดขึ้นในความคิดทันที

ฟ้าใสเห็นอีกฝ่ายเงียบไปก็เลยใช้เวลานั้นแอบมองเขาเงียบๆ มาโนชในยามนี้อายุสี่สิบกว่าๆ เท่าแม่จ๋าของหล่อน แต่แม่จ๋าของหล่อนในวัยสี่สิบหกยังสาวและสวยแซ่บมาก เพื่อนของหล่อนเห็นแล้วยังอิจฉา เพราะอกเป็นอก เอวเป็นเอวและสะโพกผายงดงาม ไม่ต่างจากพ่อที่ยังหล่อแม้จะอ้วนท้วนขึ้นนิดหน่อยเพราะแม่ทำอาหารอร่อยมาก ส่วนคนคนนี้ รูปร่างยังดูดีไม่มีที่ติ เขาในวัยใกล้เลขหน้าอีกไม่กี่ปีข้างหน้า กลับดูดีอย่างไม่น่าเชื่อ เหมือนหนุ่มหล่อที่มีอายุราวๆ สามสิบห้าอย่างต่ำ ดูยังไงก็ไม่น่าจะเกินสี่สิบ ใบหน้ายังคมสัน เส้นผมยังคงดกดำอาจมีเส้นสีขาวแซมตรงจอนนิดหน่อยแต่ถ้าไม่สังเกตก็ไม่เห็นเลย และดวงตาคมกริบน่าค้นหาชะมัด นี่ถ้าหากเพื่อนๆ ของหล่อนมาเห็นเข้า ก็คงจะร้องกรี๊ดกร๊าดสะดีดสะดิ้งกันน่าดูชม

ท่าทางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ของฟ้าใสทำให้มาโนชที่หันกลับไปต้องขมวดคิ้วมอง

“มีอะไรหรือเปล่า”

คนถูกจับได้ทำตาโตแล้วกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้มหวานๆ ทันที

“เปล่าค่ะเปล่า ไม่ได้คิดอะไรไม่ดีนะคะ” เสียงสูงจนมาโนชรู้สึกแปลกๆ แต่ก็ยอมคลายคิ้วออก “พอดีกำลังคิดว่าถ้าแม่ได้เจออาโนชโดยไม่รู้ล่วงหน้าจะต้องดีมากแน่เลยค่ะ ว่าแต่อาโนชว่างหรือเปล่าคะ ถ้าว่างน้องฟ้าอยากจะชวนอาโนชไปพักที่บ้าน จะได้เซอร์ไพรส์แม่กับพ่อยังไงล่ะคะ”

คนตัวโตหน้าคมนั่งนิ่ง คิ้วสีเข้มขมวดเข้าหากัน คำพูดคำจาของหล่อนน่าตีนัก 'ชวน' พูดไปได้ยังไง จะใช้คำว่า 'เชิญ' ก็ไม่ใช้ เป็นลูกสาวจะตีให้ก้นลายเทียว โทษฐานที่ 'ชวน' ผู้ชายไปค้างอ้างแรมที่บ้านหน้าตาเฉย

ชายหนุ่มได้แต่ลอบถอนหายใจ ก่อนบอกตนเองว่าจะเอาอะไรกับเด็กสมัยนี้ อีกอย่างเขาไม่ได้เจอหล่อนนานมาก เกือบยี่สิบปีเห็นจะได้ เพราะครั้งสุดท้ายที่เขาเจอนิลินก็ตอนที่แม่สาวน้อยตรงหน้าเพิ่งอายุได้หกเจ็ดขวบ จากนั้นเขาก็ขึ้นเหนือล่องใต้ ไปมันทั่วโลก กระทั่งวันนี้ ไม่รู้ว่าพรหมลิขิตหรือเวรกรรม ทำให้เขาได้มาพบกับฟ้าใสลูกสาวของนิลินอีกครั้งจนได้

“อาจะต้องทำธุระก่อน ไม่แน่ใจว่าจะปลีกตัวไปได้หรือเปล่า”

สาวน้อยพูดเก่งยิ้มหวานทำหน้าผิดหวัง ราวกับดอกไม้บานที่ถูกน้ำร้อนลวกจนเหี่ยวเฉาลงทันตา แต่เพียงพริบตาเดียวแม่สาวน้อยก็ยิ้มออกมาพร้อมกับดึงกระดาษและปากกามาเขียนอะไรยุกยิกลงไป จากนั้นก็ส่งให้ เมื่อเขารับเอาไปดูสาวน้อยก็เอ่ยออกมาว่า

“นี่คือที่อยู่และเบอร์โทร.ของน้องฟ้านะคะ พวกเราจะอยู่ที่นี่กันประมาณสิบวัน ถ้าอาโนชยังไม่กลับ โทร.มาหาน้องฟ้านะคะ พวกเราจะรอ” สาวน้อยยิ้มหวาน เป็นยิ้มที่ตรึงใจเสียจนมาโนชแทบถอนสายตาไม่ออก แต่สุดท้ายก็จำต้องละสายตาจากเจ้าของใบหน้านวล แล้วตอบออกมาว่า

“ตกลง ถ้าอามีเวลาพอจะติดต่อกลับไปแล้วกัน”

สาวน้อยยิ้มให้เขา จากนั้นแม่คนพูดเก่งก็นอนหลับคอพับคออ่อน สุดท้าย ศีรษะได้รูปที่หอมกลิ่นดอกไม้อ่อนๆ ก็อิงซบลงมาบนไหล่หนาของมาโนช คนที่หลับตานิ่งๆ ลืมตาขึ้น แล้วหันมองคนข้างกาย อาการหลับใหลของหญิงสาวทำให้เขาแทบไม่กล้าขยับตัว แต่ระหว่างนั้นเขาได้มีโอกาศเพ่งพิศใบหน้าอ่อนเยาว์ของแม่สาวน้อยตัวหอมกรุ่น แก้มของหล่อนนวลเนียนเป็นสีเรื่อ คิ้วโก่งงามสีเข้ม จมูกโด่งเล็กน่ารัก ริมฝีปากบางอิ่มมีสีชมพูอ่อนๆ ที่เคลือบเพียงลิปกลอซ เขาหยุดนิ่งที่จุดนี้นานเป็นพิเศษ ใบหน้าคมเข้มหลุบต่ำลงอย่างลืมตัว พอรู้สึกตัวเขาก็รีบดึงหน้ากลับ แล้วรีบหลับตาลงอีกครั้งพร้อมหัวใจที่เต้นแรง ไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิดว่าทำไมจึงเป็นเช่นนี้ไปได้

ลมหายใจยาวๆ สะดุดลงอีกครั้ง เมื่อแม่สาวร่างหอมข้างๆ พลิกตัวซบหน้ากับไหล่เขาไม่พอยังจะสอดมือเข้ามากอดเขาเอาไว้ ทำให้มาโนชนึกยัวะ ดีที่เป็นเขา หากเป็นผู้ชายคนอื่นเล่าจะเป็นอย่างไร ไม่ถูกลวนลามหรอกหรือ

“เด็กบ้าเอ๊ย น่าตีจริงๆ” เขาบ่นอุบ แต่ก็ยังหันไปขยับผ้าห่มขึ้นคลุมไหล่ของอีกฝ่ายเอาไว้จนมิดชิด จากนั้นเขาจึงข่มตาลง แต่กว่าจะหลับได้จริงๆ ก็ต้องใช้เวลานานนับชั่วโมงเลยทีเดียว

 

 

 

 

ฝากโปรที่จัดงานหนังสือกับเมพมาร์เก็ตด้วยนะคะ (ลิงก์อยู่ด้านบนค่ะ) นานๆ ที่นิราอรจะลดกระหน่ำแบบนี้เสียที ก็รีบไปโหลดกันเน้อ มีจำนวนกำจัดจ้า 

อีกเรื่องคือการอัปนิยายเรื่อง หนี้รักวิวาห์เดิมพัน นิราอรจะอัปอาทิตย์ละ 1-2 ครั้งนะคะ ไม่ได้อัปถี่ เพราะเขียนไปอัปไป ตอนแรกจะเขียนให้จบก่อน กลัวนานเกิน 55 กลายเป็นดองไปอีก เลยต้องช่วงชิงเวลานี้เอาไว้ก่อน ฝากติดตามลูกสาวพ่อคมน์กับแม่ลิน ด้วยนะคะ ว่าจะป่วนจิตใจเพื่อนแม่จ๋าได้มากน้อยแค่ไหน ฮิ้วววว 

 

กดโหลด กลิ่นไอรักร้าย ตรงนี้จ้า 

คมน์+ลิน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เมพมาร์เก็ต

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetailsdata=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNTM2MjQ4IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NjoiMTE3NTE0Ijt9

ไฮเทคส์

https://www.hytexts.com/result.php?q=นิราอร

เพลย์กูเกิ้ล

https://play.google.com/store/books/author?id=นิราอร

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #4 เพฟฟี่พัฟฟ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 12:44
    เป็นกำลังใจให้นะคะ เรื่องน่าสนุก
    #4
    0