เสนอรักคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว

ตอนที่ 19 : ๖ เผลอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 903
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    5 พ.ย. 63

 

 

“ส่งตาคิมมาให้อาเถอะ” เขาหยุดตรงหน้าคนตัวบาง แล้วรับคนตัวเล็กขึ้นอุ้ม เขาหอมแก้มลูกชายแล้วยิ้มให้เมื่อฝ่ายนั้นเรียกพ่อ 

“พูดเก่งขึ้นเยอะเลยนะตัวเล็ก” ฟ้าใสยกมือขึ้นลูบแขนบอบบางของพ่อหนูเบาๆ ดวงตาคู่สวยพราวแพรวและอ่อนโยนนักยามมองคิรากร แววตาคู่นั้นทำให้มาโนชหัวใจอ่อนยวบลงทุกครั้งกับสาวน้อยตรงหน้า จนบางครั้งเขาก็กลัวว่าจะเผลอแสดงอะไรออกไปให้หล่อนรู้จนเกิดกลัวเขาขึ้นมา สาเหตุที่เขาเปลี่ยนผู้หญิงบ่อยก็มาจากหล่อนด้วยส่วนหนึ่ง จึงกลายเป็นคาสโนว่าไปโดยไม่ตั้งใจ

เขาในสายตาของหล่อนตอนนี้คงเป็นพ่อที่ดีแต่เป็นผู้ชายเจ้าชู้กระมัง แต่ถึงอย่างนั้นหญิงสาวยังคงแวะเวียนมาอย่างสม่ำเสมอ  และไม่เคยแสดงท่าทางรังเกียจเขาแม้แต่น้อย

“เรียกพี่ฟ้าสิลูก”

“พี่พ้า” คิรากรร้องเรียกตามพ่อสอน ทำให้หญิงสาวยิ้มหวานจนนัยน์ตาคู่งามยิบหยี 

“เก่งจังเลย” ฟ้าใสจับมือน้อยๆ เขย่า ทำเสียงเล็กเสียงน้อยยามคุยเล่นกับคิรากร มาโนชใช้เวลานั้นลอบกวาดตามองเครื่องหน้าจิ้มลิ้มของหญิงสาว ฟ้าใสเป็นผู้หญิงที่มีเครื่องหน้ากระจุ๋มกระจิ้ม ทุกชิ้นงดงาม ยิ่งรวมกันอยู่บนใบหน้าเรียวเล็กก็ยิ่งงาม โดยเฉพาะลักยิ้มสองข้างแก้มยิ่งย้ำความน่ารักกระจุ๋มกระจิ้มให้โดดเด่นสะดุดตาไปอีก เขาไม่เคยเบื่อยามมองหล่อน ผิวพรรณก็งามลออ นวลเนียนจนหน้าฝังจมูกลงบนนวลแก้มผ่องพรรณ ริมฝีปากสีเรื่อดูอ่อนนุ่มเสียจนหลายครั้งที่เขาอยากนึกลองพิสูจน์หาความหวาน แต่พอคิดถึงตรงนี้ เขาก็รีบเตือนตนเองทันทีทันใด ว่าเขาไม่เหมาะกับหล่อนด้วยประการทั้งปวง หากเป็นผู้หญิงคนอื่นเขาคงไม่ต้องคิดมาก แต่สาวน้อยคนนี้คือลูกสาวของเพื่อนรัก เขาไม่อาจทำเรื่องระยำได้ลงคอ แต่ทว่าหากใกล้ชิดกันมากกว่านี้ เขาก็มีเสียวๆ อยู่บ้างว่าจะเผลอไผลทำอะไรที่แย่ๆ ไปกับหล่อนเหมือนกัน

จากนั้น ทั้งคู่ย้ายไปนั่งที่ห้องนั่งเล่น ชายหนุ่มวางลูกบนพื้นนุ่มสำหรับเด็ก เขานั่งมองคิรากรเล่นของเล่น ส่วนฟ้าใสก็เช่นเดียวกัน ช่วงเวลานั้นฝนก็เทลงมา ทำให้ชายหนุ่มต้องรีบออกไปเก็บผ้าที่ตากเอาไว้ ไม่นานนักเขาก็กลับเข้ามา

“บ้าจริง นึกจะตกก็ตก” เขาบ่นอุบขณะนั่งลงข้างๆ เจ้าตัวเล็ก ส่วนฟ้าใสก็หมดคำพูดไปโดยปริยาย แล้วทั้งสองก็ถอนหายใจออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน จากนั้นต่างสบตากันโดยอัตโนมัติ ก่อนที่สาวน้อยจะหลบสายตาคมเข้ม ขณะที่ชายหนุ่มเอนตัวลงนอนตะแคงมองลูกชายเล่นลูกบอลในมือ

“ไม่รู้จะหยุดตกตอนไหนนะ” เจ้าของบ้านหนุ่มใหญ่เปรย ทำให้สาวน้อยเงยหน้ามองเขาก่อนหันไปมองนอกหน้าต่าง 

“ตกหนักแบบนี้ น่าจะนานพอดูนะคะ”

มาโนชพยักหน้าเบาๆ แล้วบ่น

“น้ำท่วมอีกแน่” เขาทำเสียงเบื่อหน่าย ก่อนจะเอื้อมมือหยิบลูกบอลส่งคืนให้ลูกชายแล้วหัวเราะเบาๆ ระหว่างนั้นหญิงสาวลอบมองใบหน้าคมคายของมาโนช นึกชื่นชมเงียบๆ ในใจ เขาเป็นผู้ชายที่ดูแลตัวเองได้ดีทีเดียว แม้ไม่หล่อเหลาอย่างดารา แต่มาโนชก็จัดว่าอยู่ในหมู่คนหน้าตาดี ที่สำคัญร่างกายของเขายังแข็งแรงกำยำอย่างที่เรนุกาเคยแซวไม่มีผิด

คิดแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ มาโนชมองรอยยิ้มบนเรียวปากอิ่มแล้วขมวดคิ้ว อยากรู้ว่าหล่อนกำลังคิดอะไรอยู่

“ยิ้มคนดียวก็ได้เหรอ” 

เสียงกระเซ้าทำให้คนที่เผลอคิดอะไรเพลินๆ สะดุ้งขึ้น ก่อนจะหน้าแดงก่ำเมื่อเห็นสายตาล้อเลียนของชายหนุ่ม

“เอ่อ กำลังคิดถึงเพื่อนค่ะ” พูดจบก็หลบสายตาที่มองมา ทำให้คนมองขมวดคิ้วน้อยๆ แต่เรียวปากยกยิ้ม ส่วนแม่สาวน้อยเสมองไปทางหน้าต่าง 

บรรยากาศดีชะมัด ฟ้าใสบอกตนเองเช่นนั้น ชวนให้คิดถึงฉากรักโรแมนติกในนิยาย ฝนตกพรำๆ แบบนี้พระนางจะทำอะไรกันได้ถ้าไม่จูบ...

แก้มสาวน้อยผ่าวกลายเป็นสีเรื่อ ไม่พ้นสายตาคมเข้มที่มองอยู่แล้วไปได้ มาโนชผ่อนลมหายใจยาวเหยียด เขามองออกไปนอกหน้าต่าง ได้แต่นึกคิดอยู่ในใจว่าเมื่อไรฝนจะหยุดตก เพราะหากขืนตกไปเช่นนี้เรื่อยๆ เขาก็กลัวว่าตัวเองจะเผลอทำตัวเป็นโคแก่...

แวบหนึ่งใบหน้าคมคายหล่อเหลาของคมน์ผ่านเข้ามาในห้วงคำนึง เขาแทบลืมฝ่ายนั้นไปเลย ชายหนุ่มกดริมฝีปากเข้าหากัน ขบคิดถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นหากเขาแตะต้องแม่สาวร่างหอมตรงหน้า 

จากนั้นเขาก็ส่ายหน้ายิ้มๆ แล้วบอกตัวเองว่าเขาคงหัวร้างข้างแตกเท่านั้น ทว่าแม้คมน์จะบ้าดีเดือดไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้ใจดำอำมหิตอะไร 

ระหว่างที่เขาเผลอขบคิดออกนอกลู่นอกทางอยู่นั้น ฟ้าใสก็แอบจินตนาการอย่างซุกซน 

หากว่าเขาและหล่อนเป็นคู่รักกัน เวลาแบบนี้ควรทำอะไร สาวน้อยที่อยู่ในวัยอยากรู้อยากทดลองเฝ้าครุ่นคิด หนักเข้าก็หันหลังให้เขาเสียอย่างนั้น เพราะเกรงว่าจะเผลอแสดงออกมาทางสายตาให้เขารู้ว่าตนกำลังหื่น 

ฟ้าใสได้แต่ขบเม้มริมฝีปากตนเอง ได้แต่คิดเหมือนเด็กสาวใจแตกว่าหากริมฝีปากของเขาแตะลงมาบนกลีบปากของตนนแล้วจะเป็นเช่นไร จะอ่อนหวานซาบซ่านเหมือนในนิยายหรือไม่ หรือเร่าร้อนรุนแรง พอคิดได้เช่นนั้นก็หันไปมองเขาอย่างลืมตัว ก่อนนั่งนิ่งในท่าเอี้ยวตัวเมื่อพบว่ามาโนชนอนหลับตา เช่นเดียวกับคิรากรที่ทำตาปรือ หญิงสาวจึงหันไปช้อนเด็กน้อยขึ้นอุ้ม แล้วเดินกลับห้องเด็กพร้อมกับจวางลงบนเตียงรอจนหลับสนิท อีกสิบนาทีจากนั้นฟ้าใสก็ออกมายืนนิ่งที่ห้องนั่งเล่น ก่อนจะเดินไปที่โซฟาแล้วหยิบผ้าห่มมาคลี่ออก คลุมร่างใหญ่โตที่เผลอหลับไปบนพื้นอย่างแผ่วเบา จากนั้นก็นั่งลงข้างๆ เขา ดวงตาคู่งามไล่มองเครื่องหน้าคมเข้ม 

แม้มาโนชจะยังดูอ่อนเยาว์กว่าอายุจริง ทว่าหากสังเกตกันดีๆ จะเห็นริ้วรอยแห่งวัยปรากฏ รวมทั้งเส้นผมสีขาวที่แซมออกมาบริเวณจอน วูบหนึ่งฟ้าใสนึกอยากสัมผัสเขาขึ้นมาจริงๆ อยากรู้ว่าริมฝีปากสีเข้มคู่นี้จะนุ่มสักแค่ไหน 

“อาโนชคะ” หญิงสาวลองส่งเสียงเรียกเขาเบาๆ ริมฝีปากสีหวานขบเม้มเช่นเดียวกับคิ้วเรียวที่ขมวดมุ่นอย่างครุ่นคิด ขณะที่หัวใจเต้นระส่ำกับความบ้าบิ่นที่กำลังเกิดขึ้น “อาโนช”

ส่งเสียงดังขึ้นอีก เมื่ออีกฝ่ายนอนนิ่งไม่ไหวติงจึงวางมือลงบนท่อนแขนของเขาแล้วลองเขย่าเบาๆ 

“อาโนชคะ” คราวนี้สาวน้อยก็ยิ้มอย่างซุกซน ทว่าแก้มแดงปลั่ง หัวใจเต้นระรัวเมื่อคิดกระทำการบางอย่าง

ขอฟ้าแตะหน่อยหนึ่งนะคะ หล่อนบอกเขาในใจ แล้วค่อยๆ ยื่นมือลงไปบนริมฝีปากหนา เมื่อสัมผัสแตะต้องก็รีบชักมือกลับ หัวใจเต้น โครมครมเมื่ออีกฝ่ายขยับ หล่อนก็นั่งตัวแข็งทื่อ แต่เมื่อเขาสงบนิ่งลงอีกครั้ง หญิงสาวก็ลอบถอนหายใจยาว คราวนี้ร่างเล็กโน้มตัวลงหาคนที่หลับตา จนจมูกเกือบชนกันก็หยุดเอาไว้แค่นั้น หัวใจเต้นแรงขึ้นไปอีกระดับ ลมหายใจปัดเป่ารดใบหน้าเข้ม ดวงตาคู่สวยกวาดมองเครื่องหน้าคมคายของเขาอย่างหลงใหล ริมฝีปากเผยอนิดๆ ขณะที่เคลื่อนใบหน้าลงไปหา แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อจู่ๆ คนที่ไม่มีวี่แววจะตื่นขึ้นก็เปิดตามอง ทำเอาหัวใจดวงน้อยหล่นลงไปที่ตาตุ่มพร้อมกับยกมือขึ้นปิดปากของตนเองที่อุทานด้วยความตกใจ ยิ่งตกใจเมื่ออีกฝ่ายกระชับท่อนแขนของหล่อนเอาไว้ก่อนที่จะถอยหนี

“คิดจะทำอะไร” เสียงทุ้มนุ่มเอื้อนเอ่ยถาม ทำให้คนที่คิดไม่ซื่อเนื้อตัวสั่นหน้าซีด เกิดความกลัวและอับอายขึ้นอย่างท้วมท้น

“เอ่อ คะ...คือ น้องฟ้าเห็นแมลงเกาะอยู่บนหน้าอาโนช กำลังจะหยิบออก ไม่ได้จะทำอะไรอาโนชเลยนะคะ”

มาโนชขยับตัวลุกขึ้นนั่ง แต่มือข้างหนึ่งยังกระชับอยู่ที่ต้นแขนของหญิงสาว รับรู้ถึงอาการสั่นสะท้านได้อย่างชัดเจน

“แน่ใจ”

เขาหรี่ตาลงราวกับไม่เชื่อในคำพูด ยิ่งทำให้ฟ้าใสหัวใจบินหนี กลัวเหลือเกินว่าเขาจะมองหล่อนแย่ 

บ้าจริง ไม่น่าคิดทำอะไรพิเรนท์ๆ แบบนี้เลย เพราะความอยากรู้อยากลองแท้ๆ 

หญิงสาวตำหนิตนเองอยู่ในใจ ใบหน้างดงามซีดเซียวแล้วก็แดงเรื่อสลับกันไป ก่อนส่ายหน้าระรัว บอกตนเองว่ายืนกระต่ายขาเดียวเอาไว้ดีที่สุด!

“จริงค่ะ”

คนฟังกระตุกยิ้ม ทว่าเขาขยับเข้าใกล้จนน่ากลัว ทำให้คนตัวเล็กยิ่งใจเต้นแรง เอนตัวหนีเขาอย่างทำอะไรไม่ถูก

“ไม่เชื่อ”

ฟ้าใสผงะกับคำตอบของชายหนุ่ม ริมฝีปากอิ่มน่าจูบเผยอค้างอย่างตกใจ!


 

 

ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ

https://www.mebmarket.com/?store=publisher&action=home_page&publisher_id=536248&publisher_name=NIRAON%20BOOKS&fbclid=IwAR3DmaX8xiKkscugbUxRQiL4oioudaepR_R3X3LpmmAxbus7dMoGv-OvzJ4

 

https://www.hytexts.com/author/นิราอร

 

https://play.google.com/store/books/author?id=นิราอร&fbclid=IwAR0fPOp7gzBgf8OgI1gdSKTGJR0KBJW10aT-_MWjpcHUOCAHE45bJh-JcmM

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #30 IDFOUR (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2563 / 01:10
    รีบมาต่อเลยนะไรท์

    ค้างอย่างแรงอ่ะ

    55
    #30
    0
  2. #29 AijaSolothurn (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2563 / 15:07
    มาต่อก่อนไรท์ค้างงงงงงงง
    #29
    0