เสนอรักคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว

ตอนที่ 17 : ๕ เก็บไว้ในใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 851
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    27 ต.ค. 63

 

 

ผ่านไปอีกหลายเดือน วันนี้เป็นวันหยุด ฟ้าใสตั้งใจอย่างเต็มที่ว่าจะไปหาเจ้าหมูอ้วนและมาโนช หญิงสาวนั่งแท็กซี่ไปจนถึงบ้านของเขาโดยไม่ได้บอกล่วงหน้า จึงได้พบกับบางคนอย่างไม่ตั้งใจ

“ฟ้า จะมาทำไมไม่บอกอาก่อนล่ะ” เขาเอ่ยถามด้วยความตกใจเมื่อเห้นฟ้าใสตรงหน้า ไม่เจอหน้ากันเกือบเดือน สาวน้อยยิ้มหวานให้เขาเช่นเดิม แต่สีหน้าและรอยยิ้มของเขาดูแปลกๆ คล้ายกำลังอึดอัดใจบางอย่าง

“เอ่อ พอดีน้องฟ้าผ่านมาทางนี้ ก็เลยแวะมาหาเสียหน่อยค่ะ” ไม่รู้ทำไมหัวใจดวงน้อยจึงไหววูบเมื่อพบว่าเขาไม่ได้ดีใจที่เจอหน้าหล่อน และทันใดนั้นเอง เสียงหวานใสของใครบางคนก็ดังขึ้น

“โนชคะ คุณเห็นเสื้อสีฟ้าของฉันบ้างไหม” 

คนที่ก้าวออกมาจากตัวบ้านชะงักนิ่ง ก่อนจะมองชายหนุ่มตัวโตและสาวน้อยหน้าหวานด้วยสายตาแปลกใจ มาดนชถึงกับถอนหายใจยาว ขณะที่ฟ้าใสมีสีหน้าที่เผือดลงเล็กน้อย ก่อนจะแสร้งยิ้มหวานให้กับสาวสวยในชุดเสื้อคลุมสีขาวตรงหน้า

“สวัสดีค่ะ หนูชื่อฟ้าค่ะ แวะมาเยี่ยอาโนชกับน้องคิมค่ะ เอ่อ ไม่รู้ว่อาโนชมีแขก งั้นเอาไว้ฟ้ามาใหม่วันหน้าแล้วกันนะคะ สวัสดีค่ะ” สาวน้อยยกมือไหว้คนทั้งสองพร้อมกับหมุนตัวหันหลังให้อย่างรวดเร็ว ทำเอามาโนชนิ่งอึ้ง เช่นเดียวกับสาวสวยที่มองเขาอย่างงงงัน 

“อะไรกัน ว่าแต่คุณเห็นเสื้อฉันไหมคะ” 

มาโนชได้แต่ยืนมองตามแผ่นหลังของสาวน้อย แววตของเขาขรึมลงก่อนจะตอบ

“ไม่เห็น” เพียงแค่นั้นเขาก็หมุนตัวกลับเข้าบ้าน ทิ้งให้สาวสวยที่เขาพามาค้างด้วยเมื่อคืนก่อนต้องพ่นลมหายใจพรืด แล้วเดินตามเข้าไปติดๆ 

ส่วนฟ้าใสน้ำตาคลอ รู้สึกใจสลายอย่างบอกไม่ถูกที่พบว่ามาโนชมีผู้หญิงมาอยู่ด้วยในลักษณะที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าคงมีอะไรกันมากกว่าเพื่อน เดินออกมาได้สักพักก็หยุดลงดื้อๆ คล้ายว่าท่อนขาทั้งสองข้างหมดแรง แต่ยังไม่ทันก้าวต่อเสียงแตรรถก็ดังขึ้นสองครั้ง

ฟ้าใสหันไปมองแล้วต้องขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะนิ่งอึ้งเมื่อกระจกรถลดลงจนเห็นคนขับ

“ขึ้นมาสิ”

มาโนชร้องบอกสาวน้อย ทำให้ฟ้าใสมองเขาอย่างลังเล แล้วเหลือบมองไปยังกระเช้าเด็กที่มีเจ้าตัวอวบอ้วนนอนอยู่ในนั้นที่เบาะหลัง แต่ไม่ยักจะเห็นสาวสวยคนนั้นอยู่ด้วย

“อาโนชจะไปไหนหรือคะ” สาวน้อยเอ่ยถาม น้ำเสียงที่เคยสดใสรื่นเริงแลคล้ายจะหม่นมัวลง ดวงตาก็ดูเศร้าหมองจนเขาถึงกับยกยิ้มบางๆ

“อาว่าจะออกไปซื้อของให้ตัวเล็กสักหน่อย ว่าแต่ฟ้าว่างไหม อาอยากจะชวนไปด้วยกัน แต่ถ้าไม่ว่าง...”

พลันดวงหน้าหมองหม่นก็สดใสสาวกับแสงแดดยามเช้าในทันที

“ว่างค่ะ น้องฟ้าว่าง” พยักหน้าอย่างกระตือรือร้น รอยยิ้มสดใสกลับคืนมาอีกครั้ง ทำให้มาโนชยิ้มบางๆ พร้อมพยักหน้าเบาๆ ขณะเดียวกันฟ้าใสอดจะเอ่ยถามถึงสาวสวยคนนั้นไม่ได้ “เอ่อ แล้วคุณอาผู้หญิงคนนั้นล่ะคะ ทำไมไม่มาด้วยกันล่ะ” 

มาโนชเหลือบตามองคนถามแวบหนึ่งก่อนตอบ

“กลับไปแล้ว”

สาวน้อยเลิกคิ้ว พลางคิดว่าเมื่อครู่ที่หล่อนเห็นอีกฝ่ายกำลังเตรียมตัวกลับบ้านนั่นเอง ว่าแต่เป็นอะไรกับเขากันแน่ ดวงตาคู่งามหลุบลงอย่างใช้ความคิด ก่อนจะมองเขาอีกครั้งแล้วเอ่ยขึ้น

“แฟนอาโนชสวยนะคะ ว่าแต่ชื่ออะไร ไม่เห็นอาโนชบอกเลย เผื่อแม่ถามว่าอาโนชมีแฟนหรือยัง น้องฟ้าจะได้ตอบถูก”

เสียงเจื้อยแจ้วทำให้คนสารถีอมยิ้มนิดๆ แม่หนูข้างๆ กายของเขาฉลาดนัก แต่คงไม่มากไปกว่าเขานักหรอก เพราะเขารู้ว่าหล่อนกำลังหลอกถามเขาอยู่

“อากับผู้หญิงคนนั้นเป็นแค่เพื่อนกัน” คำตอบของเขาทำใหหัวใจดวงน้อยเต้นโครมคราม แล้วคนที่แทบจะเก็บความรู้สึกไม่เคยอยู่ก็เผลอยิ้มออกมาจนคนที่ลอบมองถึงกับหัวเราะเบาๆ สาวน้อยหันไปมองเขาแล้วเลิกคิ้ว

“อาโนชหัวเราะอะไรคะ”

มาโนชสบตาคนถามแล้วส่ายหน้า 

“กินอะไรมาหรือยัง เราไปหาของกินกันก่อนดีไหม” เอ่ยถามพลางหันมองสาวน้อยแวบหนึ่ง อีกฝ่ายหันไปยิ้มให้เขาเช่นกัน

“ก็ดีค่ะ”

มาโนชอมยิ้ม หลังจากนั้นทั้งสองก็เวะห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง รับประทานอาหารเรียบร้อย ก็พากันเดินซื้อของ ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นของเด็กอ่อนแทบทั้งสิ้น ขณะที่มาโนชเป็นคนเข็นรถเข็นใส่ของ ฟ้าใสก็เข็นรถเข็นของน้องคิม ทั้งคู่ดูราวกับคุณพ่อคุณแม่มือใหม่ ซึ่งคุณแม่ดูหน้าเด็กมากในขณะที่คุณพ่อดูเป็นผู้ใหญ่และภูมิฐานเสียจนหลายต่อหลายคนมองอย่างกังขา

“แกๆ ดูคู่นั้นสิ แกว่าเป็นผัวเมียกันหรือพ่อกับลูกวะ” 

แม้จะเป็นเสียงกระซิบ แต่กลับดังแว่วเข้าหูมาโมช มือที่กำลังเลือกซื้อครีมอาบน้ำให้ลูกชายมีอาการชะงักงัน ในขณะที่แม่สาวน้อยเอาแต่เจื้อยแจ้วจนไม่สนใจใครอื่น

“มันก็เป็นไปได้ทั้งสองแบบนั่นแหละ แต่ถึงจะแบบไหนก็ก็ดูดีทั้งคู่เลย” เสียงนั้นเงียบหายเมื่อคนคู่นั้นเดินห่างไป

ก่อนหน้านี้เขาพยายามไม่คิดลึกกับลูกสาวของเพื่อนรัก ทว่าเมื่อมาได้ยินคนอื่นพูดถึงตนกับสาวน้อยในมำนองนั้น ก็อดจะคิดขึ้นมาอีกครั้งเสียไม่ได้ 

มาโนชถอนหายใจยาว เขามองสาวน้อยที่ดูสดใสราวกับดอกไม้สีหวานแล้วรู้สึกเป็นสุขปนอึดอัดใจลึกๆ เขารู้สึกเอ็นดูหล่อนอย่างมาก บางครั้งมันอิ่มเอิบในใจอย่างประหลาดยามมีหล่อนอยู่ใกล้ๆ ทว่าเขาไม่เคยคิดไปไกลกว่านั้น นั่นเป็นเพราะวัยที่ห่างไกลกันเกินไป ที่สำคัญหล่อนเป็นลูกสาวของเพื่อน ที่หากจะพูดไปแล้ววันของหล่อนนั้นเป็นลูกเขายังได้ จึงได้แต่บอกและเตือนตนเองอยู่บ่อยครั้งว่าเขาแค่เอ็นดูหล่อนในฐานะลูกสาวของเพื่อนก็แค่นั้นเอง ไม่มีอย่างอื่นเจือปนมาในอารมณ์เลยสักนิดเดียว

 

 

 

 

 

สำหรับวันนี้ขอฝากเรื่องใหม่เอี่ยมที่เพิ่งวางขายอีบุ๊กวันแรกด้วยนะคะ #OneNightStandคืนแลกรัก

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNTM2MjQ4IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NjoiMTM1ODk4Ijt9

 

 

กลิ่นไอรักร้าย ภาคแรกของ เสนอรักคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNTM2MjQ4IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NjoiMTE3NTE0Ijt9

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น