เสนอรักคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว

ตอนที่ 14 : ๔ ช่วยเลี้ยงน้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,180
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    12 ส.ค. 63

 

 

 

 

 

เสียงกุกกักใกล้ๆ ทำให้ฟ้าใสลืมตาขึ้น พอเห็นว่าร่างสูงใหญ่ของมาโนชกำลังนั่งป้อนนมลูกชายของเขาหญิงสาวก็รีบผุดลุกนั่ง ทำตาโตแล้วขยับเข้าไปหาอีกฝ่ายที่อุ้มลูกไว้ในวงแขนแล้วถือขวดนมป้อนนมอยู่

“ตื่นแล้วเหรอ” เขาเงยหน้าขึ้นยิ้มให้อาสาสมัครเลี้ยงเด็ก ทำให้หญิงสาวอดยิ้มเขินเสียไม่ได้ ยังดีที่น้ำลายไม่ไหลออกมาด้วย ไม่อย่างนั้นคงได้ขายหน้ายิ่งกว่านี้อีก

“ขอโทษนะคะ น้องฟ้าเผลอหลับไปนิดหนึ่ง” หญิงสาวบอกเสียงอุบอิบ แก้มข้างหนึ่งเกิดรอยบางๆ หนึ่งเส้น อาจเป็นเพราะนอนทับผ้าห่มนั่นเอง

“หิวไหม อาอุ่นกับข้าวเอาไว้แล้ว ฟ้าไปกินข้าวก่อนนะ” 

ฟ้าใสมองน้องด้วยสายตาอ่อนโยน ก่อนจะยิ้มให้มาโนช

“หิวนิดหน่อยค่ะ อาโนชล่ะคะหิวไหม”

“ยังจ้ะ ฟ้าไปกินข้าวก่อนเถอะ”

ฟ้าใสมองน้องแล้วมองใบหน้าคมเข้มที่ตั้งอกตั้งใจป้อนนมให้ลูกชายด้วยความรู้สึกอิ่มเอิบในความรู้สึก จึงผุดลุกขึ้น แล้วเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำ มองคนตัวบางในกระจก แล้วย่นจมูกใส่ผู้หญิงตรงหน้าแล้วบ่นออกมาเบาๆ

“ยัยฟ้านะยัยฟ้า ขายหน้าจริงๆ” พูดจบก็พ่นลมหายใจพรืด แล้วเปิดก๊อกวักน้ำขึ้นมาล้างหน้าล้างตา จากนั้นก็เช็ดหน้าแล้วเดินออกจากห้องน้ำเข้าครัว

หญิงสาวเปิดฝาหม้อใบเล็ก จึงพบว่ามีต้มยำกุ้งใส่เห็ดนางฟ้าสีสันน่ารับประทานอยู่ในนั้น จึงหันไปหยิบจานออกมาสองใบ พร้อมกับคดข้าวใส่จาน 

มาโนชเงยหน้าขึ้นจากคนตัวเล็กในอ้อมแขนแล้วชะงักลงเล็กน้อย เมื่อฟ้าใสเดินเข้ามาหาพร้อมจานข้าวราดต้มยำกุ้งออกมาสองจาน

“น้องฟ้าตักมาเผื่ออาโนชด้วยนะคะ” ว่าแล้วก็วางจานลงบนโต๊ะตรงหน้าของชายหนุ่ม แล้วหมุนตัวกลับเข้าครัวอีกครั้ง โดยมีสายตาคมเข้มมองตาม ริมฝีปากได้รูปยกยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงมองลูกชายแล้วกระซิบปลอบเบาๆ เมื่อคนในอ้อมแขนส่งเสียงครางออกมา

“โอ๋…” 

ครู่เดียวร่างบอบบางก็เดินกลับมาพร้อมกับขวดน้ำและแก้วอีกสองใบ เช่นเดียวกับมาโนชที่เพิ่งละมือจากลูกชายที่ส่งลงเปลเพราะหลับปุ๋ยไปอีกครั้ง

“กินข้าวกันนะคะอาโนช” หญิงสาวรินน้ำใส่แก้วให้กับชายหนุ่ม แล้วถอยไปนั่งลงบนเก้าอี้อีกตัว มาโนชนั่งลงแล้วมองหญิงสาวสลับกับจานข้าวของตนเอง หากอยู่คนเดียวเขาก็มักทำแบบนี้เสมอ นั่นคือ ตักกับราดข้าวแบบนี้ ไม่ต้องยุ่งยากใส่ถ้วยใส่ชามหลายใบ เขามันคนกินง่ายอยู่ง่ายมาแต่ไหนแต่ไร หล่อนเองก็คงเป็นเหมือนกับเขา นั่นคือกินง่ายอยู่ง่ายนั่นเอง

ฟ้าใสถือช้อนค้างเมื่อเห็นชายหนุ่มมองหล่อนสลับกับจานข้าวของตน

“อาโนชอยากได้อะไรเพิ่มไหมคะ ไข่เจียวไหม น้องฟ้าทำไข่เจียวเก่งมากเลยนะคะ” พูดจบก็ยิ้มกว้าง เสนอตัวเต็มที่เรื่องทำไข่เจียว

มาโนชรู้ตัวอีกทีก็รีบส่ายหน้าทันที แต่เขาก็อดยิ้มไม่ได้เลยจริงๆ

“ไม่เป็นไรจ้ะ อาแค่กำลังคิดว่าฟ้ากินง่ายอยู่ง่ายเหมือนอาเลย อาเองมีแค่ไข่ฟองเดียวก็กินได้แล้ว” พูดแค่นั้นก็เงียบลง พลางนึกถึงอดีต เขาเคยลำบากยิ่งกว่านี้ด้วยซ้ำ แม้แต่ไข่ฟองเดียวในบางมื้อยังยากที่จะหามา

ฟ้าใสไม่ทันสังเกต จึงยิ้มหวานแล้วพูดกับเขา

“ฟ้าชอบกินไข่เจียวหมูสับ ชอบกินปลาทูเค็ม มีพริก มีหัวหอมซอยแล้วเอามะนาวบีบใส่ หูย...น้ำลายไหลแล้วค่ะอาโนช ตอนเด็กๆ พ่อชอบทำให้น้องฟ้ากิน พ่อบอกว่าเป็นเมนูโปรดของพ่อเลย กินกับข้าวสวยร้อนๆ นะ แบบว่า ถึงกับหม้อข้าวแตกเลยทีเดียวค่ะ แต่แม่ก็ชอบบ่นพ่อ บอกว่าเดี๋ยวลูกๆ ก็ขาดสารอาหารกันพอดี”

สาวน้อยหัวเราะคิก ยามเล่าเรื่องราวในอดีตให้เขาฟัง น้ำเสียงพลิ้วใสของหล่อนทำให้หนุ่มใหญ่หัวใจอ่อนไหวลงอย่างไม่รู้ตัว เขาหุบยิ้มไม่ลงจริงๆ ยามมีหล่อนอยู่ด้วยแบบนี้ แม่คุณช่างพูดช่างคุยจนเขาชักเพลินเสียจนแทบลืมกินข้าว

“แล้วอาโนชล่ะคะ ตอนเด็กๆ ชอบกินอะไร” สาวน้อยเงยหน้าขึ้นจากจานข้าว พลางเคี้ยวเบาๆ ขณะรอคำตอบจากอีกฝ่าย

มาโนชนิ่งไปอึดใจ ก่อนจะยิ้มจางๆ ออกมาเมื่อคิดถึงวัยเด็ก

“อาชอบผัดกะเพราหมูสับ” เขาตอบ ใบหน้าคมเข้มมีรอยยิ้มเจือปนเสมอ “เมื่อก่อนที่บ้านของอาจนมากๆ บางวันแทบไม่มีอะไรจะกิน ถ้าวันไหนได้กินผัดกะเพราหมูสับวันนั้นหม้อข้าวบ้านอาก็แตกได้เหมือนกัน”

คำตอบของเขาทำให้สาวน้อยยิ้มกว้างออกมา แต่ไม่เคยรู้ว่าคุณอาที่ดูพรั่งพร้อมภูมิฐานคนนี้จะเคยมีวัยเด็กที่ยากจนข้นแค้นมาก่อน 

“แม่บอกว่าอาโนชเป็นเพื่อนกับแม่ตั้งแต่เด็กๆ แล้วอาโนชก็ย้ายออกไปจากหมู่บ้าน มาเจอกันอีกทีก็ตอนที่แม่แต่งงานกับพ่อ จากนั้นก็ไม่ได้เจอกันอีกจนแม่มีน้องเมฆ” 

ดวงตาคู่สวยมองมาโนชด้วยแววตาอ่อนหวานอย่างไม่รู้ตัว ทำให้มาโนชนิ่งงันไปกับแววตาของสาวน้อย แต่เพียงครู่เดียวก็กระแอมในลำคอเบาๆ ก่อนจะกล่าวออกมาว่า

“ก็ ประมาณนั้น พอดีอาต้องตระเวนไปทำงานทั่วราชอาณาจักร กว่าจะมีโอกาสกลับมาเยี่ยมบ้านเกิดก็ตอนที่ลินมีน้องฟ้า ตอนนั้นรู้สึกว่าน้องชายของฟ้าจะอยู่ในท้องแม่ล่ะมั้ง”

สาวน้อยยิ้มกริ่ม พลางตักข้าวใส่ปาก แม้เจ้าหล่อนจะคุยเก่งชนิดน้ำไหลไฟดับ แต่กลับไม่ทำให้เขานึกรำคาญ เวลารับประทานอาหารก็ดูเรียบร้อยดี คงเป็นเพราะนิลินอบรมลูกมาเป็นอย่างดีเลยทีเดียว ชายหนุ่มอดยิ้มให้กับความสดใสของสาวน้อยตรงหน้าเสียไม่ได้ และเมื่อคิดถึงเพื่อนรักที่เขาเคยมีใจให้เมื่อในอดีต ก็ผ่อนลมหายใจยาว เขาดีใจที่หล่อนมีครอบครัวที่อบอุ่น คมน์ ไม่ทำให้หญิงสาวผิดหวังจริงๆ 

 

 

 

 

อัปเพิ่มค่ะ วันหยุดใครว่างไม่ได้ไปไหนมาอ่านนิยายน่ารักๆ เรื่องนี้นะคะ 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #25 AijaSolothurn (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 12:22
    รอต่อนะคะกำลังค้างงงงงงง
    #25
    0