Your imaginary story ยินดีต้อนรับเข้าสู่ความมโนค่ะ :)

ตอนที่ 2 : SF - Harry Potter | Cedric Dicgory รักข้างเดียว [2/??]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    12 พ.ค. 63

SF - Harry Potter | Cedric Dicgory X You

รักข้างเดียว

 

...เป็นไปอย่างที่คิด

คุณถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย หลังจากที่พวกคุณออกจากห้องโถงรวมตรงไปห้งอเรียนของศาสตราจารย์สเนปสายเพียงสองนาที ย้ำนะแค่ 'สองนาที' ศาสตราจารย์ก็หักคะแนนบ้านซะป่นปี้แล้ว

แค่นั้นยังไม่พอ เขายังสั่งรายงานตั้งยี่สิบม้วน เป็นการลงโทษพวกคุณอีกแน่ะ...

โอเค... ศาสตราจารย์ก็แค่เป็นห่วง กลัวนักเรียนจะไม่มีงานทำ เพราะช่วงนี้ก็อยู่ในช่วงระหว่างการแข่งขันเวทไตรภาคีระหว่างฮอกวอตส์ วิทยาลัยเวทย์มนตร์โบซ์บาตง และสถาบันเวทย์มนตร์เดิร์มแสตงก์ สนใจแต่เรื่องการแข่งขันมาก เดี๋ยวจะหลงลืมเนื้อหาที่ได้เล่าเรียนไปหมด

...แต่บางทีห่วงให้น้อยกว่านี้ก็ได้นะคะ ศาสตราจารย์ T^T เกรงใจค่ะ

...สาบานต่อวิญญาณเมอร์ลินเลยก็ได้ ว่าครั้งหน้าเธอจะไม่ทำให้คะแนนบ้านตัวเองหาย เพราะมาสายอีกอย่างแน่นอน!!

จริงๆ นะ...

โช แชงตั้งท่าจะอธิบาย(เถียง) กับศาสตราจารย์สเนป แต่โชคดีที่คุณห้ามไว้เสียก่อน ไม่อย่างนั้นคะแนนของบ้านก็คงจะโดนหักไปมากกว่านี้แน่ คุ๊ค้อมหัวลงขอโทษเขา ก่อนจะรุนหลังเพื่อนสาวไปนั่งที่ท่ามกลางสายตาฟาดฟันจากนักเรียนบ้านเดียวกันที่มองพวกคุณราวกับจะกินเลือดกินเนื้อเลยแหละ

...แหงล่ะ ก็พวกคุณเพิ่งจะเป็นสาเหตุให้บ้านถูกหักคะแนนหนิ

ก็อย่างว่าบ้านเรเวนคลอของพวกคุณทำตัวดี ประพฤติดีตลอด น้อยครั้งจนแทบจะนับครั้งได้ที่จะถูกหักคะแนน ก็ไม่แปลกที่คุณกับเพื่อนสาวจะโดนมองแรงอย่างนั้น

ในระหว่างเรียนวิชาปรุงยา คุณเองก็แทบจะไม่มีสมาธิจะเรียนเลยเมหือนกัน อย่าว่าแต่โช แชงกลุ้มใจเรื่องที่เซดริกไม่มีเวลาให้เหมือนก่อนหน้านั้นเลย

คุณเองก็กลุ้มนะ...

ไม่ใช่ว่าจะตีท้ายครัวแย่งแฟนหนุ่มของเพื่อนสนิทแต่อย่างใด...

...คุณก็แค่เป็นห่วงเขา

เพราะหลังจากการแข่งขันประลองเวทไตรภาคีภารกิจแรกที่เพิ่งจะจบลงไปไม่กี่วัน คุณก็ไม่เจอเซดริกอีกเลย

ในวันแข่งขันภารกิจแรก คุณกับโชนั่งดูอยู่บนที่นัง่ของบ้านเรเวนคลอ ตัวคุณนั้นรู้อยู่แล้วว่าภารกิจแรกคือ การทดสอบความกล้ากับ 'มังกร' ซึ่งแตกต่างจากนักเรียนคนอื่นๆ ที่นั่งชมการแข่งขันต่างอุทานด้วยความตกใจ (ยกเว้นแต่บางคนที่รู้เรืื่องภารกิจแรก รวมทั้งพวกศาสตราจารย์) เพื่อนสาวที่นั่งขนาบข้างก็ตกใจเช่นกัน รวมถึงเป็นห่วงเซดริกมากเช่นกัน

ส่วนคุณน่ะไม่รู้สึกตกใจแม้แต่นิดเดียว เพราะคุณรู้อยู่แล้วว่าภารกิจทดสอบความกล้าของการประลองเวทไตรภาคปีนี้นั้นเป็ฯการทดสอบแบบไหน ที่คุณรู้ไ่ใช่ว่าย่องไปแอบดูอะไรตอนกลางคืน หรือว่าเป็นคนสำคัญอะไรที่พวกศาสตราจารย์ทั้งหลายต้องมาบอก

...คุณแค่รู้จาก 'สัมผัสพิเศษ' ด้วยตนเอง เหลือเช่ื่อใช่มั้ยล่ะ... แต่ก็นั่นแหละมันเป้นความสามารถที่ติดตัวคุณมาตั้งแต่เกิดแล้ว มีแค่คนในครอบครัวและศาสตราจารย์ในฮอกวอตส์ไม่กี่คนเท่านั้นแหละที่รู้ว่าคุณมีความสามารถแบบนี้

...รวมถึงเพื่อนสาวคนสนิท และเซดริกก็ด้วย

ภาพอนาคตที่คุณเห็นนั้น จู่ๆ มันก็จะผุดขึ้นมาในหัวเอง ไม่สามารถควบคุมได้ หรือกำหนดไดว่ามันจะทำให้คุณเห็นภาพเหตุการณ์ล่วงหน้าตอนไหน

และภาพการแข่งขันในภารกิจนี้ก็เช่นกัน จู่ๆ ก็ปรากฏขึ้นในมโนภาพของคุณเอง นั่นจึงทำให้คุณรู้ว่าเซดริกจะเป็นคนแรกที่ต้องแย่งไข่ทองคำจากมังกรพันธุ์สวีเดนจามูกสั้นที่เฝ้าอยู่ โดยการเสกก้อนหินให้กลายเป็นสุนัขพันธุ์ลาบาดอร์ ไว้คอยหลอกล่อมังกร จากนั้นเขาก็จะทำภารกิจสำเร็จโดยไร้รอยขีดข่วน

...แต่ผิดคาด

เซดริกได้รับบาดเจ็บจากการโดนไฟลวก!

ข้อจำกัดอย่างหนึ่งของความสามารถพิเศษของคุณก็คือ..

ห้ามบอกอนาคตที่เห็นกับใครแม้แต่คนเดียว...

ด้วยความเป็นเพื่อนกัน คุณต้องการจะปลอบประโลมให้โชให้หายห่วงหายกังวล คุณจึงบอกภาพอนาคตที่เห็นไป แต่ไม่คิดว่าการตัดสินใจผิดพลาดในครั้งนั้นจะทำให้เหตุการณ์เปลี่ยนไปในทางลบ และเขาต้องได้รับบาดเจ็บแบบนี้!!

โอเค! ถึงมันจะเป็นเพียงบาดแผลไฟลวกที่เล็กน้อยก็เถอะ แต่มันก็เป็นแผลไม่ใช่เหรอ!?

เฮ้ออออ...

"ดูท่าคุณคงจะมีเรื่องให้หนักใจมาก"

คุณถึงกับสะดุ้งสุดตัยวเือได้ยินเสียงเย็นยะเยือกของศาสตราจารย์สเนปที่ดังมาจากด้านหลัง คุณเอี้ยวตัวไปหาเขา ก่อนจะส่งยิ้มแห้งๆ ไปให้ แม้จะต้องเผชิญกับสายตาเชือดเฉือนของศาสตราจารย์มาดโหดโดยตรงก็เถอะ

"คือหนูไม่ค่อยเข้าใจเนื้อหาส่วนนี้เท่าไหร่น่ะค่ะ"

"งั้นเหรอ..." ศาสตราจารย์สเนปตอบแทบจะทันทีที่คุณพูดเสร็จ

เขาไม่ได้สนใจว่าเนื้อหาส่วนไหนที่คุณอ้างว่าไม่เข้าใจ แต่กลับเดินสะบัดผ้าคลุมเดินเลยมาหน้าห้องเรียน ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้คุณรู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่ากลางห้องเรียน

"ถ้างั้นคุณก็ต้องไปหาหนังสืออ่านเพิ่มเติมละกัน เขียนเป็นรายงานสิบม้วนส่งภายในเช้าพรุ่งนี้ที่โต้ะทำงานของฉัน"

...เชื่อเขาเลย!!!

คุณแทบจะกรีดร้องหรือแสดงกิริยาอะไรก็ได้ที่จะทำให้ศาสตราจารย์สเนปคนนี้รู้ว่าคุณไม่ค่อยพอใจในคำสั่งของเขาเป็นอย่างมาก แต่สิ่งที่คุณทำได้อย่างเดียว ก็คือ...

"ค่ะศาสตราจารย์ TT_TT"

 

ปัจจุบัน

เฮ้อออ...

"ถอนหายใจแรงอีกแล้วนะ"

"ข.. ขอโทษค่ะศาสตรารย์" คุณหันไปส่งยิ้มแห้งให้ ศาสตราจารย์ออโรร่า ซินิสตร้า

"มีเรื่องอะไรกังวลใจหรือเปล่า" ศาสตราจารย์ประจำวิชาดาราศาสตร์ผู้ลึกลับถาม ขณะที่คุณกำลังยืนทำความสะอาดอุปกรณ์ของหอดูดาวช่วยศาสตราจารย์ซินิสตร้าอยู่ "มีเรื่องอะไรก็บอกฉันได้นะ"

"ไม่มีอะไรค่ะ"

คุณส่งยิ้มขอบคุณในความเป็ฯห่วงของศาสตราจารย์สาว คุณมักจะชอบมาคลุกตัวอยู่ในหอดูดาวเป็นประจำ อีกทั้งยังสนใจในวิชาดาราศาตร์เป็นอย่างมาก จนเกิดความสนิทสนมกับศาสตร์ซินิสตร้าผู้ลึกลับคนนี้ไปด้วย

"งั้นเหรอ.." ศาสตราจารย์ซินิสตร้ารับคำสั้นๆ ขณะที่กำลังปัดฝุ่นแบบจำลองดวงาวบนโต๊ะยอู่ เธอไม่ได้รบเร้าอะไรลูกศิษย์คนโปรดอย่างคุณ เมื่อไหร่ที่คุณอยากเล่า เดี๋ยวก็เล่าเอง ไม่ใช่ธุระอะไรที่ศาสตราจารย์อย่างเธอจะไปนั่งคาดคั้นหาคำตอบจากอีกฝ่าย "ทำตรงนั้นเสร็จแล้วก็ไปเรียนเถอะ ไม่ต้องอยู่ช่วยฉันหอรก ที่เหลือเดี๋ยวฉันจัดการเอง"

"ค่ะ ศาสตราจารย์"

คุณหยิบไม้กายสิทธิ์ออกจากเสื้อคลุม ก่อนจะร่ายคาถาที่ทำให้ผ้าขี้ริ้วหม่นๆ ที่คุณใช้เช็ดอุปกรณ์เมื่อครู่กลับมาสะอาดอีกครั้ง ก่อนจะนำไปวางพาดไว้ที่่ราวตรงมุมลับตาของห้องให้เรียบร้อย "งั้นหนูไปแล้วนะคะศาสตราจารย์" จากนั้นคุณก็เดินออกจากห้องไปทันทีี่ศาสตราจารย์สาวพยักหน้ารับรู้แล้ว

 

.............................................................

 

นักเรียนของฮอกวอสต์มีหลากหลายเชื้อชาติที่มาเรียนที่นี่ แต่ส่วนใหญ๋จะมาทางยุโรป น้อยากที่จะมีเด็กหนุ่มสาวจากทาทงเอเชียอย่างคุณกับโช แชง ยิ่งเอเชียแท้ๆ อย่างเพื่อนสาวก็น้อยมาก เพราะส่วนใหญ่ก็เรียนอยู่ทางโรงเรียนเวทย์มนตร์ของเอเชียกัน

แต่สำหรับคุณน่ะไม่ใช่เอเชียแท้ หรือสายเลือดชาวจีนแท้หรอก พ่อของคุณเป็นพ่อมดชาวจีนแต่งงานกับแม่ที่เป็นแม่มดฝั่งยุโรป แถมยังเป็นผู้วิเศษที่นับถือดวงดาว และทำนายอนาคตได้อย่างแม่นยำ คุณจึงเป็นลูกครึ่งเอเชีย-ยุโรป ผมสีดำเงางามบ่งบอกเชื้อสายทางฝั่งบิดา ดวงตาเรียวดุจหงส์ก็ได้จากพ่อเช่นกัน ยกเว้นแต่โครงหน้าหวาน สีนัยน์ตาฟ้าคราม และความสามารถในการมองเห็นเหตุการณ์ล่วงหน้าที่ได้มาจากแม่เต็มๆ

คุณก้าวไปตามทางเดินเรื่อยๆ ในใจยังคงวนคิดถึงเรื่องของเซดริกอยู่ตลอดเวลา ก็ด้วยความเป็นห่วงเขาล้วนๆ นั่นแหละ

"หนี่ห่าว..."

คุณเลิกคิ้วด้วยความสงสัยกับคำทักทายภาษาจีนที่คุ้นเคยจากใครบางคน คุณหันกลับไปมองคนทางด้านหลัง ก่อนจะพบว่าเป็นคนที่คุณรู้จักคุ้นเคยเป็นอย่างดี "...เซดริก"

เจ้าของนามส่งยิ้มพิมพ์ใจมาให้คุณ เขาเดินเข้ามาหาคุณพร้อมกับรอยยิ้ม "หนี่ห่าวนะ"

"เดี๋ยวนี้รู้จักพูดภาษาจีนนะ" คุณส่งยิ้มให้อีกฝ่าย "ใครเป็นคนสอนนายพูดล่ะ"

"โชไง"

"อ๋อ.." คุณลากเสียงยาว ในใจคิดว่าจะมีคนจีนอย่างพวกคุณสักกี่คนที่สนิทสนมกับชายหนุ่มตรงหน้า "แล้วนายรู้คำไหนอีกบ้างล่ะ"

"หว่ออ้ายหนี่"

ตึกตัก ตึกตัก...

ประโยคบอกรักภาษาจีนถูกเอ่ยอกมาทันที ทั้งสำเนียงที่ชัดเจนอย่างกับเจ้าของภาษา และท่าทางของเขามันช่างจริงจังจนพาลทำให้คุณใจเต้นแรง รอยริ้วสีแดงปรากฏขึ้นที่แ้กมใสของคุณทั้งสองข้าง คุณหลบตาหนีจากสายตาของเขาให้เนียนที่สุด เพื่อไม่ให้เขารู้ว่าคุณกำลังเขินอายเขาอยู่

เขาแค่พูดออกมาตามที่โชสอนเท่านั้นเอง ทำไมต้องใจเต้นแรงไปตามประโยคนั้นด้วย...

"แต่ฉันไม่รู้ว่ามันหมายความว่าอะไรหรอกนะ" เขาส่งยิ้มมาให้คุณ มือเขาเกาท้ายทอยแก้เก้อ ท่าทางไม่น่าเชื่อว่าจะไม่รู้ความหมายของประโยคนั้น "โชแค่พูดให้ฟังบ่อยๆ แล้วฉันก็จำมา"

่"อ๋อ.." คุณรับคำสั้นๆ "แล้ว.. แผลนายดีขึ้นหรือยัง?"

"แผลไฟลวกน่ะเหรอ" เขาล้วงกระเป๋าก่อนจะพิงหลังกับผนังกำพง "หายแล้ว ขอบใจสำหรับยาที่เธอทำนะ"

"นั่นเป็นยาของโชต่างหาก"

คุณพูดขัดเขา จริงๆ ก็ยาที่คุณทำให้เขาเองแหละ แต่จะบอกไปตรงๆ ว่าคุณเป็นคนทำอย่างนั้นเหรอ คุณไม่ได้เป็นอะไรกับเขาสักหน่อย ก็แค่ 'เพื่อน'

"ล้อกันเล่นใช่มั้ยเนี่ย" เขาหัวเราะ นัยน์ตาสีเทาทรงเสน่ห์ของเขราทอดมองมาที่คุณอย่างเอ็นดู "โชน่ะ ไม่เก่งเรื่องสมุนไพรหรอกนะ"

"รู้ใจกันดีจริง" คุณพูดแขวะเขาเล็กน้อย แต่ในใจกำลังตัดพ้อเขาอย่างเจ็บปวด

"..."

"แล้วมีอะไรอีกหรือเปล่า?"

คุณพูดขึ้นทำลายความเงียบที่ก่อตัวให้มลายลง นัยน์ตาสีฟ้าครามของคุณเบนไปมองวิวของ่ปาที่ล้อมรอบโรงเรียน หลบสายตาของเซดริกที่มองตรางมาที่คุณด้วยความรู้สึกแปลกๆ ที่ันยากเกินจะบรรยาย

"อ้อ.. เธอเห็นโชบ้างหรือเปล่า"

"เห็นบอกว่าจะไปโรงเลี้ยงนกฮูกน่ะ"

...เอะอะอะไรก็โช นายเคยเห็นฉันอยู่ในสายตาบ้างมั้ย?

"มีอะไรหรือเปล่า"

"พอดีว่าจะมาชวนโชเป็นคู่เต้นรำน่ะ" ชายหนุ่มพูดด "เธอรู้บ้างหรือเปล่าว่าโชมีคนขอไปเป็นคู่แล้วหรือยัง"

...เจ็บจี๊ดที่หัวใจอีกแล้ว

"พูดเป็นเล่น" คุณปิดปากหัวเราะน้อยๆ กลบเกลื่อนความรู้สึกเศร้าที่ก่อตัวขึ้น ก่อนจะพูดเย้าอีกฝ่าย "นายกับโชคบกันอยู่ไม่ใช่เหรอ ก็น่าจะรู้นะว่าโชรอใครมาขอเป็นคู่น่ะ"

เซดริกหัวเราทันทีที่คุณพูด ก่อนจะส่งยิ้มละลายให้คุณ "แล้วเธอล่ะมีคู่หรือยัง"

...ไม่มีหรอก อยากให้นายมาขอฉันแทนโชมากกว่า

"มีแล้วสิ" คุณตอบ ก่อนจะเชิดปลายคางขึ้นเล็กน้อย "สวยๆ อย่างฉันมีคู่ไปงานอยู่แล้ว"

"จริงเหรอ" เขายิ้ม แต่น่าแปลกที่ยิ้มครั้งนี้ไม่ได้ไปถึงดวงตา "ใครล่ะเป็นคู่เธอ"

...ซวยแล้ว จะตอบยังไงล่ะทีนี้

"ไม่บอกหรอก" คุณตอบ "เฮ้! ผมฉันยุ่งนะ"

คุณโวยใส่เขรา กลบเกลื่อนความเขินอายไว้ อยากจะบอกว่ามันก็รู้สึกดีไม่น้อยที่กับสัมผัสของเขา มันให้ความรู้สึกว่าพวกคุณกำลังคบกัน "ของอย่างนี้ใครเขาบอกกัน รอดูวันงานสิ"

แชะ...

เสียงบางอย่างดังขึ้น พร้อมกับเสียงวาบที่ทาบตัวคุณกับเซดริกในเสี้ยววินาที...

...กล้องถ่ายรูปเหรอ?

"โอ้! ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจจริง" ในที่สุดคำเฉลยก็ปรากฏมาให้คุณหายสงสัย หญิงวัยกลางคนในชุดเดรสสีเขียวมันวาวก้าวเดินออกมาจากมุมหนึ่งของโถงทางเดิน เธอเดินนำปากกาขนนกที่ตั้งท่าจะจดตามคำดูดของเธอกับสมุดบันทึกลอยได้ พร้อมกับช่างภาพชายร่างท้วมที่ยืนฉีกยิ้มกับผลงานการถ่ายภาพพวกคุณเมื่อครู่ "ฉันไม่คิดจริงๆ ว่าเด็กสมัยนี้จะชอบรักสามเส้านะ เมื่อคราวที่แล้วก็พ่อหนุ่มแฮร์รี่กับเพื่อนสาวเกรนเจอร์ไปทีนึงละ"

" 'ริต้า สกีตเตอร์' เราเป็นแค่เพื่อนกัน" เซดริกพูดพลางกัดฟันกรอด เขาเดินมายืนบังคุณให้พ้นสายตาสอดรู้สอดเห็นของนักข่าวตัวร้ายประจำหนังสือพิมพ์เดลี่พรอเฟ็ต "ผมขอเตือน"

"เหรอจ้ะ" ริต้าดันแว่นขึ้น ก่อนจะกรีดยิ้มร้าย "แต่นัยน์ตาแม่สาวน้อยเมื่อกี้นี้มันช่างเต็มไปด้วยความรักซะจริงนะ"

"เราเป็นแค่เพื่อนกันค่ะ และเซดริกก็กำลังคบกับเพื่อนของหนูอยู่" คุณช่วยพูดแก้ข่าวชายหนุ่มด้วย ถึงแม้จะรู้สึกเจ็บกับคำพูดของตัวเองก็ตาม แต่อย่างน้อยก็ดีกว่ายืนนิ่งเฉยให้เขาปกป้องคุณฝ่ายเดียว โดยที่คุณไม่รู้ว่ากำลังขุดหลุมฝังตัวเองอยู่

"อ๋อ.. อย่างนี้นี่เอง" ริต้ายิ้มพอใจอีกครั้ง "จ้ะ ฉันเข้าใจแล้ว เธอสองคนช่างเป็น 'เพื่อน' ที่ดีต่อกันจริงๆ นะ"

เซดริกเงียบ คุณเองก็เช่นกัน ไม่ได้โต้ตอบคำพูดของนักข่าวตรงหน้า ลางสังหรณ์คุณกำลังร้องเตือนว่าคำพูดของแม่นักข่าวตัวร้ายอย่างริต้านั้นไม่เชื่อคำพูดของพวกคุณแม้แต่น้อย ไม่แน่ว่าเดลี่พรอเฟ็ตสัปดาห์นี้คงมีข่าวพวกคุณขึี้ืนอย่างแน่นอน

"ไม่ต้องมองฉันด้วยความรกัขนาดนั้นก็ได้จ้ะพ่อหนุ่มน้อย" เธอหันมายิ้มให้เซดริก พร้อมกับหยิกแก้มเขาไปด้วย "ไปกันเถอะ แันว่าเราได้ข่าวไว้ลงหน้าหนึ่งแล้ว"

"นี่คุณ!!!"

เซดริกโมโหเลือดขึ้นหน้ากับท่าทางของริต้า สกีตเตอร์ แต่เขาก็ทำอะไรเธอไม่ได้ นอกจากยอมรับด้วยอารมณ์เสียในความจุ้นจ้านของเจ้าหล่อน "เธอโอเคนะ"

"โอเคสิ" คุณยิ้มแห้ง "แต่โชน่ะสิ ถ้าได้อ่านข่าวเข้าจะรู้สึกอย่างไง"

"เรื่องนั้นฉันจะอธิบายกับโชเอง เธอไม่ต้องเป็นห่วง" เขาพูด คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันด้วยความยุ่งยากใจกับปัญหาที่จะเกิดตามมา "เธอเองก็ไม่ได้คิดอะไรกับฉันไม่ใช่เหรอ ต่อให้ริต้านั่งเทียนเขียนข่าวใส่ร้าย ยังไงโชก็คงไม่เชื่อ"

"ฉันไม่ได้คิดอะไรกับนาย"

...โกหกทั้งเพ

"โอเค" ใบหน้าของเขาเคร่งขรึม เหมือนจะไ่พอใจกับคำพดของคุณเหมือนกัน แต่จะไม่พอใจเรื่องอะไรล่ะ "ถ้างั้นฉันไปหาโชก่อน แล้วเจอกันวันงานนะ"

"อืม..."

คุณพยักหน้ารับ ก่อนจะมองตามหลังของเขาที่เดินจากไปด้วยหัวใจที่เจ็บปวด คุณอยากยืนข้างเขาแทนโช แต่ก็ได้แต่คิด คุณไม่กล้าพอที่จะหักหลังเพื่อน ไม่ได้อยากจะนิสัยแบบนางเอกนิยายหรอก คุณแค่มาทีหลัง แค่เซดริกไม่ได้คิดกับคุณเกินเพื่อน

...เท่านั้นเอง

"อยู่นี่เอง"

"มัลฟอย?"

วันนี้มันเป็นวันอะไรของคุณกัน ที่ต้องมาเจอคนมากหน้าหลายตาขนาดนี้ "นาย.. มีอะไรกับฉันงั้นเหรอ"

"ห่างเหินชะมัด" เขาจิ๊ปากหนึ่งครั้ง ดูไม่พอใจกับสรรพนามที่คุณเรียกเขา แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร เขาเดินเข้ามาหาคุณพร้อมกับวางมาดคุณชายใส่ "ฉันแค่จะมาบอกว่าศาสตร์จารย์ประจำบ้านเธอเรียกไปร้องเพลง"

"ร้องเพลง?"

"นี่ยังไม่รู้หรือไง เธอต้องเป็นต้นเสียงในวันงานเต้นรำน่ะยัยบื้อ!"

"ฉันไม่ได้บื้อ!" คุณแหวเสียงดัง "ฉันแค่ถามให้แน่ใจเฉยๆ"

"จะอะไรก็ช่าง แต่ศาสตราจารย์ฟลิตวิกเรียกเธอ และจะบอกว่าในวันงานฉันคู่กับเธอ"

"อะไรนะ?"

"ฉัน-ได้-คู่-ไป-งาน-เต้น-รำ-กับ-เธอ"

"โอ้ย! ่จะขำ" คุณหัวเราะ "คุณชายอย่างเดรโก มัลฟอยนี่นะขอฉันไปงานเต้นรำ"

"เฮ้! ฉันไม่ได้ขอ! แต่ศาสตราจารย์เป็นคนบอกให้ฉันมาคู่กับเธอต่างหาก ไม่ใช่ว่าฉันอยากจะคู่กับเธอสักหน่อย!" หน้าเขาแดง ไม่รู้ว่าโกรธหรือกำลังเขินกันแน่ แต่คิดเข้าข้างตัวเองน่าจะเป็นอย่างหลังมากกว่า ฮา~

"แต่นายก็ปฏิเสธได้หนิ" คุณลองหยั่งเชิงเขาดู คุณชายปากแข็งอย่างมัลฟอยน่ะ ใครก็มาบังคับเขาไม่ได้หรอก ถ้าเจ้าตัวไม่ยอมทำซะอย่าง "ยอมรับมาเถอะว่าอยากคู่กับฉันน่ะ"

"โอ้ย! ก็บอกว่าไม่ใช่ไง!" ตอนนี้ใบหูของเขาแดงแล้ว "ยังไงก็ช่าง ตกลงตามนี้ฉันไปล่ะ"

"เฮ้! เดี๋ยวก่อนสิฉันยังไม่ได้ตกลงว่าจะไปกับนายเลยนะ"

"นั่นเธอก็ไปพูดกับศาสตราจารย์เอาเองล่ะกัน!"

เขาพูดเสร็จก็เดินล้วงกระเป๋าในมดคุณชายจ้ำอ้าวเดินออกไปทันที

"คุณชายปากแข็งเอ้ย.." คุณได้แต่ส่ายหน้าระอากับความปากไม่ตรงกับใจของเขา ก่อนจะเดินตรงไปห้องชมรมประสานเสียง ที่ศาสตราจารย์ฟลิตวิกเป็นที่ปรึกษาชมรมอยู่

 

Talk with writer...

ไม่รู้ว่า short fic นี้จะจบกี่ตอนนะคะ บางตอนอาจสั้นอาจยาวไม่เท่ากัน และตอนนี้ก็เป็นตอนที่เราแต่งไว้แล้ว แต่มาปรับแต่งตัดนั่นอีก เพิ่มนี่เข้าไป แต่ก็ไม่ได้เปลี่ยนอะไรมาก ถ้าใครเคยอ่านแล้วจะอ่านใหม่ก็ได้นะคะหรือไม่อ่านก็ได้ อิอิ แล้วเจอกันตอนต่อไปค่ะ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น

  1. #2 Suaymakkann (@Suaymakkann) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 21:24
    งื้อ น่ารักอ่า เค้าจะติดตามนะ มาอัพเร็วๆเด้อ
    #2
    0