treasury

ตอนที่ 20 : marble

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 187
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 ต.ค. 63

Characters from fiction  ; [Fic KNB] VIOLET | 菫


A P P L I C A T I O N




" บางคำพูดมันก็ยากที่จะเอื้อนเอ่ยออกมาจากปากจริง ๆ นะ
เพราะเป็นแบบนั้น... แววตามันถึงได้ทำหน้าที่แทนอยู่เรื่อยเลยไงล่ะ "


" ในวันที่รู้ตัวว่ารักใคร แล้วเราก็เกิดมาเพื่อคู่กับเขาจริง ๆ มันก็คงจะเป็นวันที่สำคัญมาก ๆ อย่างหนึ่งเลยล่ะมั้งคะ
เหมือนกับคำนิยามของคุณมาร์ค เทเวนที่ว่า 
สองวันที่สำคัญที่สุดในชีวิตคุณคือวันที่คุณเกิดและวันที่คุณรู้ว่าเราเกิดมาเพื่ออะไร
ความรักเองก็เป็นสิ่งสำคัญอย่างหนึ่งในชีวิต... และบางที สักวันฉันก็อาจจะมีวันสำคัญแบบนั้นกับเขาบ้างก็ได้ "


บทที่ต้องการ : 6.) Agape


คู่ : มุราซากิบาระ อัตสึชิ


ชื่อ TH | ENG : ยูมะ โฮตารุ | Yuma Hotaru

[ ยูมะ แปลว่า ความสุขสงบ/ความจริง , โฮตารุ แปลว่า หิงห้อย | แสงของหิงห้อยตัวนั้น กำลังแสดงถึงความสุขสงบอันเป็นความจริงแท้ในยามค่ำคืนนี้ (รวบคำแปลแบบมั่ว ๆ เอานะคะ จริง ๆ ก็สามารถตีความได้หลายแบบเลย ;w;) ]


ชื่อเล่น : โฮตารุ |  Hotaru [ เธอไม่มีชื่อเล่นแบบอื่น ๆ อีก เพื่อน ๆ ของเธอมักจะเรียกเธอแบบนี้ เว้นแต่ว่าจะมีใครตั้งฉายาย่อ ๆ สั้น ๆ ให้ ซึ่งเธอก็ไม่ได้เกี่ยงอะไรนักหรอก ออกจะอาย ๆ นิดหน่อย แต่ขอแค่รู้ว่าเป็นชื่อเรียกของเธอก็พอ แบบนั้นเธอก็หันแล้ว ]


อายุ : 18 ปี


โรงเรียน : ราคุซัน


ชั้นปี : ปี 3


ส่วนสูง / น้ำหนัก : 178 เซนติเมตร / 60 กิโลกรัม


วันเกิด : 8 มิถุนายน


กรุ๊ปเลือด : เอ (A)


ลักษณะภายนอก :

เสมือนกับลูกแก้ว... แม้จะไม่งดงามเท่ากับเพชร หากแต่ก็ยังมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวให้น่าค้นหา บางครั้งสีสันอาจมืดมัว แต่บางครั้งก็ใสสะอาดน่าจับจ้อง สิ่งของประกายแวววับชิ้นเล็กชิ้นนั้น มักจะแทนด้วยความบริสุทธิ์อยู่เสมอเลย ซึ่งนั่นก็คงเปรียบเหมือนกับหัวใจของโฮตารุจริง ๆ นั่นแหละ แม้เธอจะไม่ได้ร่าเริงสดใสอย่างเปิดเผยโจ่งแจ้งนัก แต่ก็เป็นหญิงสาวที่มีบรรยากาศน่าเข้าหา ทั้งนุ่มนวล เรียบง่าย น่ารัก ดูราวกับเป็นปุยเมฆ สีหน้าของเธอจะปรากฏรอยยิ้มก็ต่อเมื่อสบตากับใครสักคน หากแต่ก็ใช่ว่าเวลาปกติจะทำหน้าบึ้งตึงอะไร เธอก็แค่จะยิ้มรับเมื่อถูกทักทาย หรือยิ้มเพื่อทักทายคนอื่น ๆ เท่านั้น โฮตารุไม่ค่อยสันทัดเรื่องการแจกยิ้มกับใครเท่าไหร่ จะว่าไงดีล่ะ ส่วนหนึ่งเธอก็คิดว่ามันน่าอายนี่นา ถ้ายิ้มไปแล้วเขาไม่ยิ้มตอบแบบนั้นก็แย่น่ะสิจริงมั้ย?

โฮตารุมีเส้นผมสีน้ำตาลเข้มยาวเลยบ่ามานิดหน่อย ความยาวอยู่ในระดับหน้าอกพอดี เธอเป็นคนผมตรง และไว้ผมหน้าม้าที่บางครั้งก็มักจะปรกลงมาปิดตาของเธออยู่บ่อย ๆ กระนั้นเจ้าตัวก็ยังไม่หากิ๊บมาเหน็บไว้สักที คงคิดว่ามันเป็นเกราะกำบังได้อย่างหนึ่งล่ะมั้ง? โฮตารุมีใบหน้ารูปไข่ องค์ประกอบบนนั้นเรียกได้ว่าลงตัวอย่างพอเหมาะ ทั้งดวงตาสีส้มอ่อนน่าหลงใหล จมูกเล็กทรงหยดน้ำรับกับริมฝีปากบางสีแดงเรื่อ ขนตายาวเป็นแพสวย เส้นคิ้วโก่งโค้งตัวอยู่เหนือกรอบตาในตำแหน่งที่พอดิบพอดี และโฮตารุมีเป็นคนที่มีขี้แมลงวันอยู่บริเวรใต้หางตาข้างซ้าย (ตามคำทำนายในอินเทอร์เน็ตบอกว่าคนที่มีขี้แมลงวันอยู่บริเวณนั้นจะเปผ้นคนอาภัพ...เศร้านะ แต่โฮตารุก็ทำเป็นไม่สนใจไปแค่นั้น ทั้งที่ลึก ๆ แล้วก็เชื่ออยู่ เธอเลยหดหู่อยู่นิด ๆ นั่นแหละ) โฮตารุเป็นคนผิวขาวเหลืองเรียบเนียนไร้รอยแผลใด ๆ รูปร่างของเธอจัดว่าค่อนข้างสูง เธอสูงกว่าเพื่อนวัยเดียวกันไปหลายคนเลยล่ะ หลาย ๆ คนต่างก็บอกว่าเธอน่ะ หุ่นดีเหมือนนางแบบเลย ทว่าการแต่งตัวกลับเอนไปทางคุณป้าซะอย่างนั้นแหละ...

เครื่องแต่งกายส่วนมากของโฮตารุจะเป็นเสื้อผ้าที่ปกปิดมิดชิดอยู่เสมอ ๆ อยู่ในลุคสาวเรียบร้อยแบบเต็มตัว เรื่องสีสันก็เช่นกัน โฮตารุหลีกเลี่ยงสีสันที่แจ่มแจ้งหรือไม่ก็โดดเด่นเกินไปเสมอ ๆ เสื้อผ้าที่เธอเลือกใส่นั้นมีหลากหลายทั้งเสื้อเชิ้ตแขนยาว กระโปรงยาวเลยเข่า รองเท้าหุ้มส้นสวย ๆ สักคู่ แล้วก็กระเป๋าสะพายข้าง หรืออาจจะเป็นเสื้อคอเต่าแขนยาว กางเกงยีนส์ขายาว รองเท้าผ้าใบ บวกกับกระเป๋าเป้ และสีโดยรวมก็จะมีแค่ ขาว ครีม สีพาสเทลต่าง ๆ อย่างเข้มสุดก็คงจะเป็นสีดำเท่านั้น โดยรวมแล้วเธอไม่ค่อยมีแฟชั่นที่โดดเด่นอะไรเท่าไหร่ อาจจะเรียกได้ว่าแต่งตัวเหมือนคุณป้า(?)หรือคุณแม่(?)ด้วยซ้ำ ในเมื่อพวกเสื้อผ้าแบบวัยรุ่น ๆ น่ะ โฮตารุมีน้อยมาก และไม่ค่อยได้หยิบออกมาใส่ด้วย ด้วยความที่เป็นสาวเรียบร้อยขี้อายก็เลยไม่ค่อยกล้าใส่นัก ด้วยกลัวว่าใส่ไปแล้วจะโดนแซวเอาน่ะสิ... ทว่าถ้ามีความจำเป็นหรือถูกเพื่อนบังคับจริง ๆ โฮตารุเองก็สามารถสวมใส่เครื่องแต่งกายแบบอื่น ๆ ได้นะ

เธอไม่ได้สวมเครื่องประดับจริงจังนัก ไม่ใช่เพราะขี้รำคาญ แต่เป็นเพราะไม่ค่อนสันทัดเรื่องนี้เท่าไหร่ จะใส่ก็มีแค่ของจำเป็น ๆ อย่างนาฬิกาข้อมือเท่านั้น นอกเหนือไปจากนั้นเธอก็ไม่รู้จะใส่อะไรอีกแล้ว เว้นแต่ว่าจะมีคนให้มาเป็นของขวัญ แบบนั้นเธอก็จะยอมใส่เพื่อให้คนคนนั้นสบายใจล่ะนะ


ลักษณะการพูด :

โฮตารุมีน้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนหวานน่าฟัง... แต่เธอกลับเป็นคนที่ค่อนข้างพูดเบาไปหน่อย คงติดมาจากนิสัยที่ขี้อายของเธอเองนั่นล่ะ โดยปกติแล้วเธอไม่เคยใช้น้ำเสียงกระโชกโฮกฮากกับใครเลย โทนเสียงมักจะอยู่ในระดับที่น่ารักน่าฟังเสมอ ต่อให้เธอโกรธ สิ่งที่เรียกว่าตะโกนก็อาจจะไม่ได้ดังมากเท่าไหร่อยู่ดี แต่ถ้าเวลาตกใจก็มีหลุดเสียงหลงได้อยู่เหมือนกัน เธอมักจะพูดคุยกับผู้อื่นด้วยความเกรงอกเกรงใจ (ทั้ง ๆ ที่บางทีก็ไม่เห็นมีเรื่องอะไรให้ต้องเกรงใจสักหน่อย) อีกทั้งยังสุภาพอยู่เสมอด้วย ทว่านั่นก็ไม่ถึงกับห่างเหินอะไรนัก สรรนามแทนตัวของเธอจะเป็น "ฉัน" แบบครอบคลุมทั้งหมด แต่อาจจะมีเปลี่ยนบ้างถ้าเป็นคนอาวุโสกว่า ซึ่งคำที่เธอจะใช้กับคนอายุมากกว่าก็คือ "ฉัน" หรือ "หนู" ตามความเหมาะสมไป และเธอมักจะแทนคนอื่นว่า "คุณ/คุณ(ชื่อ)" หรือสนิทขึ้นมาหน่อยก็ "(ชื่อ)จัง/(ชื่อ)คุง" และจะใช้คำเรียก "เธอ" แบบครอบคลุมไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายหรือผู้หญิง ท้ายที่สุดก็คือสำหรับคนที่เพิ่งจะรู้จักกันครั้งแรก ๆ เธอจะเรียกพวกเขาด้วยนามสกุลมากกว่า และในรูปประโยคทุก ๆ ประโยคของเธอก็มักจะมีคำพูดหางเสียงอย่าง "คะ/ค่ะ/จ๊ะ/จ่ะ/จ้า" และอื่น ๆ อีกมากมาย ซึ่งนั่นก็ไม่ใช่คำที่ใช้ประชดอะไรหรอก เธอใช้จนชินชาไปแล้วด้วยซ้ำ

example 1 ;

"อ๊ะ อรุณสวัสดิ์นะ ริวคุง" เสียงของโฮตารุดังขึ้นทันทีที่เห็นร่างของน้องชายเดินลงมาจากชั้นบน โฮตารุเป็นคนที่ตื่นเช้าที่สุดเพื่อที่จะต้องมาเตรียมอาหารให้กับพวกน้อง ๆ นี่ล่ะ แล้วริวก็มักจะเป็นคนที่เดินงัวเงีย ๆ ลงมาก่อนเป็นประจำเลยล่ะ

"อรุณสวัสดิ์ครับพี่ งันนี้พี่ทำอะไรน่ะ" น้ำเสียงงัวเงียพอ ๆ กับตาที่ยังปิดอยู่ ร่างสูงเดินเข้ามานั่งในโต๊ะอาหารก่อนจะฟุบหลับลงไป ทำเอาโฮตารุได้แต่ส่ายหน้ายิ้ม ๆ ถึงจะรู้ว่าอีกฝ่ายหลับแล้ว แต่เธอก็ยังตอบออกไปอยู่ดี

"ข้าวห่อไข่กับซุปสาหร่ายจ้ะ"

"อืม...ไม่เอาซุปสาหร่าย ผมไม่ชอบสาหร่าย..." คนงัวเงียตอบงึมงึม

"ไม่ได้นะ! สาหร่ายมีประโยชน์ออกจะตายไป อย่าดื้อแบบนี้สิ คราวที่แล้วก็เหลือผักไว้ด้วยนี่นา" และเพราะเป็นพี่น้องที่สนิทกันมาก ๆ นี่แหละ โฮตารุถึงได้กล้าบ่นใส่ริว ทำเอาคนถูกบ่นโงหัวขึ้นมาแล้วรำพึงรำพันไม่เป็นคำเสียอีก

"เอาน่า... เย็นนี้มีหม้อไฟนะ ถ้าเรากินสาหร่ายล่ะก็ พี่จะแวะซื้อเนื้อมาเพิ่มเยอะ ๆ เลย"

"จริงเหรอนั่นน่ะ!?" ริวตาเป็นประกายทันที

โฮตารุยิ้ม เธอพูดจริง แล้วก็อยากให้รางวัลคนเก่งจริง ๆ ด้วย "จริงสิ งั้นรีบกินได้แล้ว ไม่งั้นจะไปสายนะ!"

example 2 ;

นอกเหนือไปจากคนในครอบครัวแล้ว โฮตารุก็ไม่ค่อยชินกับการพูดคุยเท่าไหร่เลย... เธอมีเพื่อนสนิทก็จริง แต่กว่าจะคุยกันได้แบบปกติก็มักจะใช้เวลานานกว่าคนอื่น ๆ ตลอด ...โฮตารุที่เป็นแบบนั้นน่ะ บางครั้งเธอก็เกลียดตัวเองเหมือนกันนะ

"อะ...เอ่อ คะ...คือว่า..." น้ำเสียงสั่น ๆ มาพร้อมกับแววตาและท่าทีเก้ ๆ กัง ๆ ชวนขำขัน โฮตารุที่ตอนนี้กลายเป็นพี่รหัสของรุ่นน้องคนหนึ่งไปแล้วกำลังพยายามเข้าไปคุยเพื่อที่จะทำความรู้จัก... 

ใช่... พยายามเข้าไปคุยน่ะนะ

"ครับ?" รุ่นน้องคนนั้นหันมา เขากำลังนั่งฟังเพลงอยู่เพลิน ๆ ก่อนที่จะถอดหูฟังออกแล้วหันมาสนใจเสียงเรียก ทำเอาโฮตารุแอบกังวลเล็ก ๆ ว่าการที่เข้ามาขัดจังหวะแบบนี้จะทำให้เขาโกรธหรือเปล่านะ...

"คะ...คือว่า พะ...พี่ เอ่อ..." พยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดออกมาเป็นประโยคให้ได้เสียที "...พี่ชื่อโฮตารุนะคะ ปะ...เป็นสายรหัสเดียวกับเราแหน่ะ มีอะไรก็ติดต่อพี่ได้เลยนะคะ แล้วก็...วันนี้พี่เอาขนมมาฝากเราด้วยล่ะ"

พลันรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นในตอนที่เธอยื่นถุงขนมน่ารัก ๆ ให้กับรุ่นน้องคนนั้น เขายิ้มรับ ก่อนจะเอ่ย

"ขอบคุณครับ พี่"

แล้วครั้งนั้นโฮตารุก็ดีใจเหลือเกินที่ไม่ถูกเกลียดขี้หน้าเอาน่ะ...

example 3 ;

"โฮตารุ วันเสาร์นี้ว่างมั้ย ไปเที่ยวกัน ๆ!!" เสียงแหลมสูงของเพื่อนสาวคนหนึ่งของโฮตารุดังขึ้น พร้อม ๆ กับร่างบางที่กระโจนเข้ามากอดจากด้านหลัง โฮตารุร้องเสียงหลงทันที ก่อนจะรีบเอามืออุดปากแน่น จากนั้นก็เตรียมตัวหันไปตำหนิเพื่อนสาวขี้แกล้งของตน

"ฮิโตมิจัง! อย่าเล่นแบบนี้สิ ฉันตกใจมากเลยนะรู้มั้ย" พูดพร้อมกับพยายามแกะมือของเพื่อนคนนั้นเอง ซึ่งเจ้าตัวก็ยอมผละตัวออกไปแต่โดยดีเสียด้วย เจ้าของชื่อเท้าสะเอว แล้วจ้องหน้าโฮตารุอย่างกับคิดจะเง้างอน

"แหม โฮตารุนี่ล่ะก็ ขี้ตกใจเป็นกระต่ายจริง ๆ เลย"

"ปละ...เปล่าสักหน่อย"

"แบร่!"

"กรี๊ด—!!"

"ฮ่า ฮ่า! นั่นไง จริง ๆ ด้วย โฮตารุจังขี้ตกใจเหมือนกระต่ายจริง ๆ ด้วย!"

"ปละ...เปล่าสักหน่อย โธ่! ฮิโตมิจังนี่ล่ะก็" ออกปากโวยวายด้วยน้ำเสียงที่ดังกว่าคราปกตินิดหน่อยพร้อมกับพองแก้ม ใบหน้าขึ้นสีเล็กน้อย และใช่... เธอกำลังไม่พอใจเพื่อนสาวของตนเองอยู่นั่นล่ะ เพียงแค่...ตอนนี้เธอดูน่ารักเหมือนกับปลาทองเลยแฮะ?

example 4 ;

"โฮ-ตา-รุ!!!" เสียงร้องเรียกของชายหนุ่มคนหนึ่งดังมาแต่ไกล... ซึ่งก็แน่ล่ะ มันเรียกเอาความสนใจของโฮตารุไปได้เป็นอย่างดีเลย

"ฮิเดโอะคุง! อย่าเสียงดังแบบนั้นสิ คนเขามองกันหมดแล้วนะ..." โฮตารุขึ้นเสียงนิดหน่อย ในตอนที่เธอเดินเล่นอยู่ในสวนสาธารณะ แล้วจู่ ๆ เพื่อนข้างบ้านตัวดีก็วิ่งแจ้นเข้ามาหาเธอเสียแล้ว 

"เอาเหอะน่า... ไม่มีใครว่าอะไรหรอก"

"แต่มันเสียมารยาทน่ะสิ" โฮตารุพึมพำ "เอาเถอะ ช่างมันไปก่อนก็ได้ ว่าแต่เธอมีอะไรหรือเปล่า ทำไมจู่ ๆ ก็วิ่งมาแบบนี้ล่ะ?"

"พี่คิมูระ" ฮิเดโอะเริ่มพูด "ฉันทะเลาะกับเขาอีกแล้วสิ ทำไงดี" ว่าจบสีหน้าของเพื่อนหนุ่มคนสนิทของเธอก็จ๋อยลง ทำเอาโฮตารุเบิกตาโพรงอยู่ครู่หนึ่ง ...จะว่าไงดีล่ะ ก็ปกติแล้วต่อให้เขาทะเลาะกับแฟนบ่อยแค่ไหนเขาก็ไม่เคยทำหน้าจ๋อยขนาดนี้นี่

"เอาน่า... บางทีพี่เขาอาจจะเครียด ๆ กับที่มหาวิทยาลัยก็ได้นะ" โฮตารุว่าพร้อมกับบีบไหล่เพื่อนหนุ่มเบา ๆ "กลับไปคุยกันที่บ้านของฉันดีกว่า ฉันจะได้ช่วยให้คำปรึกษาด้วยไง" ...ถึงจะไม่เคยมีแฟนก็เถอะ แต่ถ้าเรื่องของเขากับรุ่นพี่คนนั้นเธอก็ออกจะเป็นตัวกลางบ่อยอยู่นะ...

example 5 ;

"ฮิเดโอะ! ทำไมถึงได้แกล้งฉันแบบนี้ล่ะ!" เสียงของโฮตารุดังลั่น...เอ่อ หมายถึง ดังเท่าที่จะดังได้ล่ะนะ ตอนนี้ร่างบางกำลังเดินจ้ำอ้าวเข้าไปหาชายหนุ่มอีกคนที่นั่งขำกร๊ากอยู่บนชิงช้าภายในสวนสาธารณะ ...โอ้ และเพราะเห็นเขาหัวเราะหนักแบบนั้นนี่แหละ ยิ่งทำให้เธอโกรธเลย

"ใครคิดล่ะว่าเธอจะกล้ากินน้ำนั่นไปจริง ๆ น่ะ ฉันอุตส่าห์บอกใบ้แล้วนะว่าฉันใส่น้ำปลาลงไป แต่เธอก็ดันกินเข้าไปอีก เชื่อเลย เธอนี่มันหลอกง่ายจริง ๆ ด้วย ฮ่า ๆๆๆ"

"นี่! ฉันโกรธเธออยู่นะ!" แม้จะบอกว่าโกรธ... และโฮตารุก็กำลังทำหน้ายักษ์ใส่ฮิเดโอะด้วย หากแต่เขากลับไม่ได้กลัวเธอเอาซะเลย

จะทำไงได้ล่ะ ก็หน้าเธอตอนที่โกรธมันเหมือนกับปลาทองนี่นะ น่ารักดีออก?

"รู้น่า ๆ ขอโทษนะ แค่อยากแกล้งนิดหน่อยเอง เอาไว้วันหลังจะพาไปเลี้ยงบิงซูล่ะ!" ชายหนุ่มดีดนิ้วดังเป๊าะ "ไปมะ?"

"อย่าเอาของกินมาล่อกันแบบนี้สิ..." ว่าแล้วสีหน้าของเธอก็อ่อนลง เดิมทีก็ไม่ใช่คนที่โกรธใครได้นานยู่แล้ว ยิ่งมีของมาล่อเสียอีก ใจของเธอมันก็ยิ่งเอนเอียงไปได้ง่ายกว่าเก่าน่ะสิ...

"หรือจะไม่ไปกันล่ะ? ว้า เสียดายจัง..."

"อะ-อ๊ะ! เดี๋ยวก่อน! ไปสิ ฉันไปนะ!!" แล้วก็จบลงแบบนี้ทุกทีเลย...


อุปนิสัย : 

_____baby bird

เธอดูเหมือนกับลูกนกตัวเล็ก ๆ ไม่มีผิดเลย... หากมองจากภายนอกแล้วจะกล่าวแบบนั้นก็ไม่ได้ผิดไปจากความเป็นจริงนัก แม้จะเป็นหญิงสาวที่ค่อนข้างตัวสูงโดดเด่นกว่าเพื่อนวัยเดียวกันหลายคน แต่เธอกลับไม่ได้ยืดอกอย่าผ่าเผยนัก กลับกัน เธอกลับห่อไหล่เล็ก ๆ เสียอีกเวลาที่ต้องเดินกับกลุ่มเพื่อน ราวกับกำลังหลบสายตาของผู้คนที่มองเข้ามาเสียอย่างนั้น ภาพลักษณ์ดูเป็นสาวน้อยเรียบร้อยสุภาพขี้อายไม่ชอบเป็นจุดเด่น แต่หน้าตาก็น่ารักน่าเข้าหาดีออก แม้ว่าโฮตารุจะไม่ใช่คนที่สวยโดดเด่นอะไรนัก แต่โดยรวมก็เรียกได้ว่าเป็นผู้หญิงที่อยู่ในเกณฑ์หน้าตาดี แต่กลับมีนิสัยชอบอยู่อย่างเงียบ ๆ มากกว่าจะทำตัวผ่าเผย เป็นสาวน้อยที่พอใครเข้าหาก็ตอบรับตามมารยาทเท่านั้น ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากสนิทกับใคร แต่เธอก็แค่ค่อนข้างที่จะประหม่า ถ้าจะต้องพบเจอผู้คนใหม่ ๆ เท่านั้นเอง กับคนกันเองที่รู้จักกันมานานก็คงไม่ได้ประหม่าอะไรนักหรอก เชื่อได้เลยว่าเธอไม่ได้หยิ่ง แต่แค่ไม่กล้าเข้าหาใคร แล้วก็มักจะตกใจที่มีคนเข้าหาแค่นั้นจริง ๆ นะ... เพราะแบบนั้นนั่นแหละ ที่ทำให้เธอดูเหมือนกับลูกนกที่กำลังตัวสั่นอยู่ บางคนอาจจะมองว่าน่ารัก แต่บางคนก็อาจจะรำคาญเอาได้นี่สิ

โฮตารุเป็นผู้หญิงที่พูดเสียงเบามาก แล้วเวลาที่พูดก็ชอบก้มหน้าก้มตาอยู่เรื่อย กดเสียงตัวเองให้เบาลงไปอีก ท่าทีตื่นเต้นทุกครั้งที่ต้องคุยกับผู้คนใหม่ ๆ หรือคนที่เพิ่งรู้จักกันนั่นน่ะเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวเธอไปแล้ว โฮตารุอยากทำความรู้จักกับผู้คนเอาไว้ก็จริง แต่กลับไม่ค่อยเข้าหาใครแค่เพราะไม่กล้าเข้าไปคุยนี่แหละ พอเข้าไปคุยก็กลายเป็นประหม่า ทำความรู้จักแบบเก้ ๆ กัง ๆ สร้างเสียงหัวเราะให้กับคนอื่น ๆ ไปอีก แต่ถ้าไม่เข้าหา แล้วปล่อยให้เขาเข้ามาหาเอง แบบนั้นก็ยิ่งเขินเลยล่ะ ทั้งหน้าแดง ทั้งพูดตะกุกตะกักอย่างกับอะไรดี อา...พอเป็นแบบนี้แล้วจะบอกว่าโฮตารุนั้นเป็นพวกที่เข้าสังคมไม่ค่อยเก่งก็คงไม่ผิดอะไรหรอกนะ เพราะถ้าจะเปรียบเธอเป็นลูกนก เธอก็คงดูเหมือนกับลูกนกที่อยู่ในกรงและไม่ค่อยได้ออกไปไหน ไม่ได้ทำแม้แต่ฝึกบินอย่างจริงจังเลยเชียว เธอไม่ใช่เด็กมีปัญหา แต่ที่เข้าสังคมไม่ค่อยเก่งก็มาจากความขี้อายของตนเองนั่นแหละ

_____polite

กล่าวกันว่าโฮตารุเป็นผู้หญิงเรียบร้อยสุภาพและน่ารัก เธอก็เป็นเพียงแค่ผู้หญิงธรรมดา ๆ คนหนึ่ง ไม่ได้มีอะไรโดดเด่นขนาดนั้น ไม่ได้สวยเลิศเลอ เป็นหนึ่งในผู้หญิงที่ธรรมดาติดดินดูราวกับก้อนหินข้างทางที่หาได้อย่างดาษดื่น อาจจะขี้อายบ้างอะไรบ้างแต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องแย่อะไร ที่ผ่านมาโฮตารุก็ใช้ชีวิตในแบบของผู้หญิงธรรมดา ๆ มาโดยตลอด เธอไม่ได้เล่นโซเชียลบ่อยนัก แล้วก็ไม่ได้สนใจจะแต่งตัวตามเทรนด์ด้วย ธรรมดาเสียจนเพื่อน ๆ ของเธอยังจะเบื่อแทนด้วยซ้ำ แต่จะทำยังไงได้ล่ะ... ก็ในเมื่อเธอไม่ได้อยากตกเป็นเป้าสายตาอะไรขนาดนั้นนี่ ใครจะรู้ล่ะว่าความจริงแล้วครอบครัวของเธอเองก็ร่ำรวยมากนะ เป็นตระกูลใหญ่พอตัวเลย แต่เพื่อน ๆ ของเธอส่วนมากกลับไม่ค่อยรู้กันเพราะเจ้าตัวก็ดันไม่เคยพูด แถมทำตัวธรรมดา ใช้ชีวิตธรรมดาไปวัน ๆ นี่แหละ โฮตารุดูจะไม่ชอบเเป็นจุดสนใจเท่าไหร่ ไม่ว่าจะด้วยเรื่องของฐานะทางครอบครัวหรือการเรียนเองก็ตาม ต่อให้เรียนเก่งแค่ไหน ยังไงเธอก็ยังเขินอยู่นิด ๆ ถ้ามีชื่อของตัวเองแปะหลาอยู่บนบอร์ดของโรงเรียนน่ะ ใช่ว่าเธอจะเกลียดการถูกยกย่องนะ เธอก็แค่คิดประมาณว่า "ไม่เห็นจะต้องชมขนาดนั้นเลยนี่ อาจจะมีคนเก่งกว่าฉันก็ได้นะ" อะไรแบบนี้ ซึ่งเธอก็มักจะหาข้ออ้างมาปัดไม่ให้ใครชมเธอเยอะเกินไปเสมอเลยด้วยนะ... พูดง่าย ๆ ก็คือว่าโฮตารุคิดว่าบางทีคำชม คำยกยอเหล่านั้นมันก็ไม่ได้เหมาะกับตัวเองขนาดนั้นนั่นแหละนะ โดยรวมแล้วบางคนก็อาจจะหาว่าเธอนั้นเป็นผู้หญิงที่จืดชืดก็ไม่ผิดอะไรหรอก ในเมื่อเธอก็ดูจะเข้าข่ายใกล้เคียงกับคำพูดพวกนั้นจริง ๆ ด้วยนี่นา จืดชืด ไร้รสนิยม ไม่มีอะไรน่าสนอกสนใจขนาดนั้นน่ะ...

ผู้หญิงที่เรียบร้อย สุภาพ วางตัวดี แต่ก็ไม่ได้ดูห่างเหินหรือเย่อหยิ่งอะไร สิ่งเหล่านั้นเองก็เป็นหนึ่งในจุดเด่นหลัก ๆ ของโฮตารุเช่นกัน... เธอเป็นผู้หญิงที่ว่าไม่ค่อยกระโตกกระตากอะไรเท่าไหร่ ทำตัวนิ่ง ๆ หงุมหงิมเหมือนนกน้อยน่ารัก แต่ก็ไม่ได้ถึงกับว่ามีบรรยากาศรอบตัวมืดมัวอะไร บรรยากาศรอบ ๆ ตัวเธอเรียกได้ว่าค่อนข้างเงียบ ทว่าก็เป็นความเงียบที่ทำให้รู้สึกผ่อนคลายเหมือนนั่งพักอยู่ริมแม่น้ำ โฮตารุออกจะเป็นคนที่ยิ้มมายิ้มตอบ แล้วก็จะยิ้มเมื่อเผลอไปสบตาใครเข้า เหตุผลที่เธอไม่ได้แจกยิ้มมั่ว ๆ ก็เพราะกลัวว่าถ้ายิ้มออกไปแล้วอีกฝ่ายจะเบะปากใส่หรือไม่ก็ไม่ยิ้มตอบนี่แหละ ทั้งน่าอายและน่ากลัวเลย... เธอก็เลยไม่ได้แจกยิ้มไปทั่ว ยิ้มเท่าที่จำเป็นก็พอแล้ว โฮตารุวางตัวเป็นเด็กดีมาตลอด เพราะแบบนั้นเลยมีโปรไฟล์เป็นนักเรียนตัวอย่างเสมอ ทั้งการเรียน การแต่งตัว การพูด และสิ่งต่าง ๆ อีกมากมาย เธอทำตามกฏระเบียบเป็นอย่างดี ไม่นอกกรอบ เพื่อน ๆ รอบตัวเลยคิดเสมอว่า 'ใช้ชีวิตแบบโฮตารุนี่ไร้สีสันของวัยรุ่นชะมัดยาดเลย!' ทว่าโฮตารุก็ไม่ได้ขัดอะไรหรอก ในเมื่อเธอไม่มีคำจะเถียง แล้วก็ไม่กล้านอกกรอบจริง ๆ นี่นะ สิ่งที่ทำได้ก็มีแค่ยิ้มรับ แล้วยังจะไปแนะเพื่อนอีกว่าทำตามกฏก็ดีแล้วนี่นา ไม่เห็นจะต้องแหกกฎให้วุ่นวายเลย (ซึ่งเอาจริง ๆ แล้วเรื่องแหกกฎเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างการโดดเรียนหรือเข้าเรียนสายนี่โฮตารุไม่เคยทำจริง ๆ นะ เธอไม่กล้า แล้วก็กลัวผลที่ตามมาด้วย กลัวแบบเว่อร์วังไปเลยล่ะทั้ง ๆ ที่บางทีมันก็ไม่ได้มีอะไรมากมายขนาดนั้นสักหน่อย)

_____witty

ผู้หญิงที่พึ่งพาได้อยู่เสมอ ๆ แม้ภายนอกจะดูเป็นคนขี้อายตะกุกตะกักเสียขนาดนั้น เห็นแบบนี้แล้วน่ะ เธอมีครบทั้งความเป็นผู้นำแล้วก็ผู้ตามอยู่ในตัวเลยนะ เธอมักจะใช้เหตุผลในการควบคุมคนมากกว่าใช้กำลังหรือการข่มขู่ แล้วเหตุผลต่าง ๆ นา ๆ ร้อยพันแปดที่เธอยกมามันก็มักจะทำให้ใครต่อใครเชื่อตามไปด้วยได้เสียอีกต่างหาก โฮตารุไม่สันทัดเรื่องการใช้กำลังหรือการต่อปากต่อคำกับใครเท่าไหร่ สิ่งที่เธอทำได้ ก็มีแค่การคัดกรองเหตุผลจากความเป็นจริง ความเป็นไปได้ต่าง ๆ เอามาต่อรองนี่แหละ ซึ่งมันก็น่าเชื่อถือเอามาก ๆ เสียด้วย เธอไม่ได้เป็นผู้นำเสียทุกครั้ง ส่วนมากจะเป็นผู้ตามคนอื่นเขามากกว่า ดังนั้นแล้วพอหันมาเป็นผู้นำแล้วหาเหตุผลต่าง ๆ นา ๆ มารองรับได้ทีไร เธอก็ย่อมกลายเป็นบุคคลที่ถูกยกให้เห็นว่าน่าเชื่อถือมากที่สุดจริง ๆ และถ้าถามความรู้สึกของเธอ เอาความจริงแล้วถ้ามันไม่จำเป็นเธอก็จะไม่เป็นผู้นำใครหรอก เพราะเวลาสั่งใครก็มักจะแอบเกรงใจอยู่เล็ก ๆ เหมือนกัน เธอจะไม่เป็นผู้นำแน่ถ้าหากมันไม่จำเป็น เธอชอบที่จะเป็นผู้ตามมากกว่า อะไรที่ทำได้ก็ยอม ๆ ทำตามเขาไป แต่ถ้าอะไรที่ไม่เหมาะสมก็จะค้านขึ้นมาได้เหมือนกัน เรียกได้ว่าถึงแม้โฮตารุจะชอบทำตามกฎเกณฑ์ไปเรื่อย ๆ แต่ก็ใช่ว่าเธอจะทำเป็นหมางเมินต่อความผิดปกติหลาย ๆ อย่างนะ

เธอเป็นคนฉลาด แล้วก็เรียนเก่งเอามาก ๆ ด้วย เธอเก่งในด้านของวิชาหารไปเสียหมด เว้นแต่เรื่องกีฬาแล้วก็เรื่องการใช้ชีวิตอีกนับไม่ถ้วนล่ะนะ โฮตารุเรียนเก่งเกือบทุกวิชาเลย เธอความจำดีมาก แล้วก็เป็นคนที่วิเคราะห์ วางแผน การจัดการเกี่ยวกับรายงานหรือโครงงานอะไรต่าง ๆ เก่งอีกด้วย เรียกได้ว่ากระบวนการคิดของเธอนั้นเป็นสิ่งที่น่าประทับใจมากจริง ๆ ติดที่ว่าไม่ใช่คนที่ร่างกายแข็งแรงอะไรเท่าไหร่ อีกทั้งยังเป็นพวกที่ตามใครไม่ค่อยทันอีก คงต้องบอกว่าเป็นพวกไอคิวสูงแต่อีคิวต่ำได้ล่ะมั้งนะ? เพราะนอกเหนือไปจากตำราเรียนต่าง ๆ แล้ว โฮตารุก็มีเรื่องที่เก่งอยู่แค่ไม่กี่เรื่องหรอก ถึงจะตัวสูง แต่ก็ดันเล่นกีฬาไม่เป็นสักอย่าง หนำซ้ำจะยังเป็นตัวถ่วงของทีมเอาได้ง่าย ๆ อีก ทางที่ดีควรให้เธอคอยเชียร์หรือให้กำลังใจข้างสนามจะดีกว่าล่ะนะ... เธอน่ะ เก่งในเรื่องของการเรียนเชิงทฤษฎีเอามาก ๆ เลยนะ แต่เกี่ยวกับชีวิตนี่ก็...คงต้องใช้เวลาเรียนรู้อีกยาวเลย

ยังไงก็ตามโฮตารุนั้ไม่ค่อยแสดงความสามารถของตัวเองแบบโจ่งแจ้งเสียเท่าไหร่ ถ้าเรื่องเรียนก็พอจะช่วยสอนเพื่อนหรือรุ่นน้องได้อยู่หรอก แต่เธอเป็นพวกที่ไม่นิยมแข่งขัน ไม่นิยมที่จะหยิบยกเอาอะไรไปอวดใคร... ถ้าจะเก่งอะไร บางครั้งก็ไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำถ้าหากผลของมันไม่แสดงออกมาอย่างโจ่งแจ้งซะก่อน อย่างเช่นคะแนนสอบ คงไม่มีใครรู้แน่ ๆ ว่าโฮตารุเรียนเก่ง หากว่าไม่มีคะแนนแปะไว้บนผนังห้อง เพราะโฮตารุไม่ค่อยชอบพูดอะไรกับใครเท่าไหร่ นั่นไม่ใช่เพราะเธอปิดโลกอะไรหรอก เธอก็แค่กลัวว่าถ้าบอกไปแล้วตัวเองทำแบบนั้นไม่ได้จริง ๆ มันก็แย่น่ะสิ... ส่วนมากแล้วเธอจะเป็นแบบนั้นจริง ๆ นะ ไม่กล้าโอ้อวดและออกปากชื่นชมตัวเองเพราะไม่มั่นใจนี่ล่ะ เอาแต่คิดว่าคงมีคนที่ดีกว่าหรือไม่ก็คงที่ดีพอ ๆ กันอยู่เรื่อยเลย

_____generous

ดูราวกับนางฟ้าเลยจริง ๆ ล่ะ ถ้าหากใครได้สัมผัสด้านนี้ของโฮตารุจริง ๆ จัง ๆ ล่ะก็ เธอมีความเป็นผู้ใหญ่ในตัวค่อนข้างสูงทีเดียว ทั้งใจเย็น แล้วก็มีเหตุผล ไม่ใช้อารมณ์ แม้จะไม่ถึงขั้นที่ว่าทุกคนเคารพนับถือ แต่ก็จัดว่าเป็นเหมือนกับพี่สาวใจดีคนหนึ่งที่สามารถพึ่งพาแล้วก็ดูแลทุก ๆ คนได้จริง ๆ ล่ะนะ ถึงโฮตารุจะค่อนข้างขี้อายเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้คนมาก ๆ ทว่าเอาเข้าจริง ๆ แล้วถ้ามีใครเดือดร้อนหรือต้องการความช่วยเหลือยังไงเธอก็ยินดีที่จะช่วยเหลืออยู่ดี เพียงแค่เดินเข้าไปบอกเธอ แค่นั้นเธอก็ยินดีที่จะมอบความช่วยเหลือให้แล้ว หรือในอีกกรณี ถ้าโฮตารุเห็นว่าใครกำลังเดือดร้อน เธอก็มักจะเข้าไปถามไถ่และให้ความช่วยเหลืออยู่เสมอ ๆ เลย แล้วเธอก็ไม่ได้ต้องการผลตอบแทนอะไรอีกด้วย แค่รู้ว่าอีกฝ่ายได้รับการช่วยเหลือแล้ว ปลอดภัยแล้ว แค่นั้นเธอก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาแล้วล่ะ เธอน่ะ ช่วยเหลือคนอื่นจากใจจริง หัวใจที่บริสุทธิ์ดวงนั้น มักจะแสดงออกมาให้ผู้คนได้ประจักษ์เสียง่าย ๆ เลยด้วย เรียกได้ว่าเธอเป็นผู้ที่จิตใจดี อ่อนโยน แฃะมีเมตตาเอามาก ๆ เสียจนเพื่อน ๆ ของเธอเปรียบเปรยไปว่าเป็นนางฟ้า (แต่แน่นอนว่าโฮตารุก็พูดปัดไปอีกอยู่ดี) โอ้... และใช่เลยล่ะ ในเมื่อมาเป็นคอนเซ็ปต์คล้ายนางเอกที่เป็นเจ้าหญิงในวรรณกรรมแบบนี้ก็จะต้องมีตัวร้ายคอยกลั่นแกล้งเธอด้วย บางคนก็หาผลประโยชน์จากความใจดีของเธอเหมือนกัน บ้างก็อยากจะแกล้งว่าเธอจะช่วยเหลือใครได้สักแค่ไหนกันเชียวอะไรแบบนั้น ซึ่งส่วนมากโฮตารุก็ตามทันบ้างไม่ทันบ้าง แต่ต่อให้ตามทัน ยังไงเธอก็ยอมช่วยเหลืออยู่ดี ตราบใดที่คนพวกนั้นไม่ได้เลวร้ายอะไรมากมายขนาดนั้น เธอก็แค่คิดว่า ช่วยเหลือกันไว้ดีกว่านี่นา เธอไม่ใจร้ายพอจะปล่อยให้ใครจมอยู่กับปัญหาคนเดียวแน่ ๆ เว้นแต่คนคนนั้นจะสามารถทำให้เธอเกลียดได้จริง ๆ (ซึ่งส่วนมาก็ไม่ค่อยมีหรอก เว้นแต่ว่าคนคนนั้นจะมีความสามารถ(?)จริง ๆ น่ะนะ คงเป็นคนที่สร้างความเดือดร้อนให้กับคนอื่น ๆ มากมายจนเธอไม่นึกอยากจะช่วยจริง ๆ นั่นแหละ)

โฮตารุน่ะสามารถให้คำปรึกษาและให้กำลังใจคนอื่น ๆ ได้ดีมาก ๆ เลยนะ แล้วเธอก็ชอบที่จะเดินเข้าไปหาคนที่กำลังหมดกำลังใจแล้วคอยให้กำลังใจก่อนด้วย ด้วยความที่ว่าไม่อยากเห็นพวกเขาเศร้าด้วยนั่นแหละ เธอน่ะเป็นผู้หญิงประหลาด ที่ว่าตัวเองก็ไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองเท่าไหร่ แถมก็คิดมากอีกด้วย แต่ก็ดันให้คำปรึกษาและให้กำลังใจคนอื่น ๆ ได้ดีซะอย่างนั้น ก็โฮตารุน่ะ ใส่ใจความรู้สึกของคนอื่นเอามาก ๆ เลยนี่นา เธอจะคอยอยู่ข้าง ๆ เขาเสมอ ไม่ปล่อยให้เขาอยู่คนเดียวอย่างโดดเดี่ยวเดียวดายเป็นแน่ หากเธอเข้าไปช่วยเหลือใครเข้าแล้ว แน่นอนว่าเธอจะจับมือเขาเอาไว้แน่น ๆ คอยดูแลเอาใจใส่ และคอยรับฟัง คอยให้กำลังใจ คอยทำทุกอย่างให้อีกฝ่ายรู้สึกดีขึ้นโดยที่ไม่หนีไปไหนแน่นอน เธอจะทำแบบนั้นจนกว่าจะแน่ใจว่าอีกฝ่ายดีขึ้น ซึ่งเพราะแบบนี้แหละ เพื่อน ๆ ของเธอก็เลยคิดว่าเธอน่ะ มีมุมที่อ่อนโยนและใส่ใจคนอื่นเอามาก ๆ จริง ๆ อีกอย่าง...เธอเป็นคนที่ชอบดูแลสัตว์ ก็เลยติดนิสัยชอบดูแลคนอื่นด้วยเหมือนกัน เวลาไปหาเพื่อนทีหรือไปหาใครทีก็มักจะมีของฝากติดไม้ติดมือไปด้วยตลอด ๆ เลยล่ะ กลับกัน เธอค่อนข้างขี้เกรงใจเมื่อต้องรับของจากคนอื่นหรือได้รับการช่วยเหลือดูแลจากคนอื่นซะอย่างนั้น โฮตารุชอบที่จะเป็นผู้ให้มากกว่าผู้รับ ด้วยเพราะความรู้สึกที่ขี้เกรงใจแล้วก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะลำบากเปล่า ๆ นั่นแหละ กับตัวเองน่ะ เธอให้ได้มากเท่าที่จะทำได้เลย แล้วก็มักจะเป็นผู้ให้จนชินไปแล้วด้วย ชนิดที่ว่าเธอก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองลำบากอะไรสักหน่อยที่จะต้องตื่นเช้ามาทำอาหารให้น้อง ๆ ทุกวันอะไรแบบนั้น โฮตารุชินกับการเอาใจใส่และดูแลคนอื่นเพราะงั้นเธอก็เลยไม่เคยรู้สึกรำคาญอะไรเลย เธอดันชอบเสียอีกที่ได้เห็นอีกฝ่ายอยู่อย่างสบาย ชอบที่จะได้เห็นรอยยิ้มหรือความสุขของทุก ๆ คนน่ะ

เธอมักจะจดจำรายละเอียดความชอบอะไรไม่ชอบของคนใกล้ตัวได้ดีเสมอ จำเอาไว้แล้วก็เอาใจได้ถูกที่ถูกเวลาเสียทุกครั้งเลยล่ะ ซึ่งนั่นมันก็ทำให้เธอเป็นที่น่าประทับใจได้ดีมาก ๆ เลยด้วย โฮตารุชอบเด็ก ๆ ตัวเล็ก ๆ เพราะพวกเขาดูเหมือนกับเป็นพลังงานที่สดใส แล้วเธอก็ชอบที่จะคอยเอาอกเอาใจพวกเขาในหลาย ๆ เรื่องด้วย โฮตารุเก่งนักในเรื่องของการเอาใจคน ดูแลคน ทำเหมือนกับตัวเองเป็นแม่ไปแล้ว กระนั้นก็ไม่ได้ถึงกับรบเร้าความเป็นส่วนตัวของใครมากเกินจำเป็นไป เธอแค่ทำหน้าที่ในส่วนของตัวเองเท่าที่จะทำได้ แล้วก็เป็นไปตามความเหมาะสมอีกด้วย และด้วยความที่เธอเป็นพี่สาวคนโตของบ้าน มันก็อาจจะมีเขิน ๆ บ้างนะที่จะต้องให้คนอื่นคอยช่วยหรือดูแลเธอน่ะ... อารมณ์ก็คล้ายกับตอนที่น้องชายแท้ ๆ ของเธอช่วยแบกเธอไปคลินิกเพราะจักรยานล้มนั่นแหละ เขินอาย...แล้วก็ดันคิดมากไปว่าน้องจะต้องมองว่าพี่สาวคนนี้พึ่งพาไม่ได้แน่ ๆ ทั้ง ๆ ที่ความจริงน้องชายของเธอก็ยังไม่ได้คิดอะไรเลย เธอก็ดันไปขอโทษเขาซะแล้ว... เป็นผู้หญิงที่ชินกับการให้มากเกินไปจริง ๆ นั่นแหละนะ

_____cowardly

โฮตารุนั้นขี้กลัวและขี้ตกใจเหมือนกระต่ายตื่นตูมเลยจริง ๆ ล่ะ แค่อะไรนิดอะไรหน่อยก็ทำให้หัวใจของเธอหล่นวูบได้แล้ว ลองแกล้งเป็นลมดูสิ แบบนั้นเธอก็ตกใจแล้วรีบถลาวิ่งเข้าไปหาแทบไม่ทันแล้วเหมือนกัน โฮตารุเป็นผู้หญิงที่แกล้งแล้วก็สนุกดีเหมือนกันนะ เรียกได้ว่าเธอเป็นพวกที่มีปฏิกิริยาตอบรับต่ออะไร ๆ ไวมาก แถมแสดงสีหน้าออกมาชัดเจนว่ารู้สึกยังไงเสียอีกจะตกใจ เสียใจ ดีใจ เขินอาย หรืออะไรก็ปิดไม่ค่อยมิดด้วย แม้แต่ความรู้สึกที่อยากจะปิดเอาไว้โฮตารุก็ปิดไม่ไชมิดเหมือนกัน มันมักจะแสดงออกมาในแวลแรกอย่างชัดเจน ต่อจากนั้นก็ปิดได้บ้างไม่ได้บ้าง ซึ่งถึงจะปิดได้ มันก็ยังไม่ไวพออยู่ดี ทุกคนเขาก็รู้หมดแล้วล่ะว่าโฮตารุน่ะ มาอารมณ์ไหนกันแน่ การแสดงอารมณ์ของเธอน่ะมันชัดเจน คนอื่น ๆ ก็เลยค่อนข้างเอ็นดูแล้วก็แกล้งเอาบ่อย ๆ นี่แหละ แต่ถ้าแกล้งมาก ๆ แล้วเวลาที่เธอโกรธก็มีเหมือนกัน... แต่ถ้าโกรธ ยังไงก็ไม่มีใครกลัวเธออยู่ดี ไอ้ท่าทีพยายามปั้นหน้ายักษ์แล้วพองแก้มแบบนั้นน่ะ ดูน่ารักจะตายไป ใครเขาจะไปกลัวล่ะ กลับยิ่งเอ็นดูเข้าไปอีกน่ะสิจริงมั้ย? อีกอย่าง...นั่นก็ไม่ใช่อารมณ์โกรธร้ายแรงอะไรด้วย เพราะถ้าโฮตารุโกรธใครแบบจริง ๆ จัง ๆ ล่ะก็ เธอก็เลือกที่จะเงียบและไม่เสวนาด้วยไปเลย ซึ่งนั่นก็เป็นสัญญาณที่น่ากลัวไปอีกแบบล่ะนะ ผู้คนไม่กลัวตอนเธอปั้นหน้ายักษ์ใส่ แต่กลับกลัวเอาตอนที่เงียบใส่แล้วก็ไม่ยุ่งด้วย ไม่พูดไม่จาด้วยเลยนี่แหละ

โดยพื้นฐานแล้วโฮตารุเป็นคนใจเย็น ใจเย็นมาก ๆ ถึงขั้นที่ว่าแทบจะไม่เคยโมโหอะไรให้ใครเห็นจริง ๆ จัง ๆ เลย เธอโกรธยาก แล้วก็หายง่ายอีก แต่จะหายยากก็เป็นบางกรณีเท่านั้น เธอไม่ค่อยมีอคติอะไรกับใครเท่าไหร่ด้วย ไม่มองใครในแง่ร้ายง่าย ๆ แม้จะมีข่าวลือเสีย ๆ หาย ๆ เข้ามาก็ตาม เรียกง่าย ๆ ก็คือเธอก็เป็นคนมองโลกในแง่ดีคนหนึ่งนั่นแหละ อาจจะมีบ้างที่ดีเกินไปจนกลายเป็นโลกสวย แต่โดยรวมแล้วก็พอจะเอาตัวรอดในชีวิตจริงได้อยู่ โฮตารุโกรธเกลียดคนยาก แต่ถ้าโกรธเกลียดแล้ว สิ่งที่เธอเลือกทำก็คือไม่ยุ่งเกี่ยวด้วยเลย อยู่กันคนละส่วนไปอะไรแบบนั้น ไม่คิดที่จะเอาคืน ไม่คิดที่จะแก้แค้นอะไรทั้งนั้น ต่างคนต่างอยู่กันไป พอมีงานจำเป็นที่ต้องเจอหน้ากันก็ทำไปตามหน้าที่อะไรแบบนั้น โฮตารุเป็นคนง่าย ๆ อะไรก็ได้ อยู่ได้กับทุกคนอยู่แล้ว ก็แค่ขี้อายนิดหน่อยเอง แต่เธอไม่มีอคติกับใครเลยจริง ๆ เว้นแต่วันเวลาจะพิสูจน์ออกมาว่าคนคนนั้นแย่จริง ๆ เธอก็จะไม่ยุ่งด้วยแค่นั้นเอง

_____introverted

เธอเป็นคนชอบคนคิดมาก อะไร ๆ เก็บกลับมาคิดเสียหมด จนบางครั้งเธอก็ปวดหัวจนนอนไม่หลับ แล้วก็ต้องใช้ยานอนหลับมาช่วยเลยล่ะ สำหรับโฮตารุแล้วน่ะ เกือบทุกเรื่องในชีวิตประจำวันน่ะสำคัญ ก็เลยเก็บกลับมาคิดบ่อย ๆ แม้แต่แค่คำพูดคำเดียวของคนบางคนก็ยังมีผลกระทบกับเธอไปทั้งวันได้เลยนะ บางครั้งเพื่อน ๆ ของเธอไม่ได้ใส่ใจอะไร แต่เป็นโฮตารุเองนั่นแหละที่คิดมากไม่เลิกเลย เธอจะปล่อยวางได้ก็ต่อเมื่อได้ถาม หรือรับรู้มากับตาแล้วว่าไม่มีอะไรจริง ๆ น่ะ อย่างเช่นมา เพื่อนของเธอแกล้งบอกมาว่าตัวเองขาหัก (ในวันที่หนึ่งเมษายน อันเป็นวันโกหกหน้าโง่อะไรนั่นแหละ!) โฮตารุก็จะเชื่อแบบนั้นจริง ๆ ทั้งกังวล จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวไปหมด แต่พอไปหาเพื่อนที่บ้านแล้วดเห็นเจ้าหล่อนวิ่งแจ้นไปมาได้แบบนั้นเธอก็โล่งใจแล้ว... และไม่โกรธซะอีกที่มาโกหกกันเล่น อาจจะแค่เคืองนิดหน่อย แต่มันก็สบายใจมากกว่านี่นา สรุปก็คือว่า โฮตารุน่ะ ปล่อยวางเรื่องบางเรื่องได้ยากมาก จนต้องหาทางกลบหลุมบ่อพวกนั้นด้วยการเดินเข้าไปหาคนอื่น แล้วก็หาทางพิสูจน์อะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ นั่นแหละ อาจจะไม่ใช่วิธีการที่รบกวนอะไรมากนัก เพราะเธอก็เกรงใจ หรืออาจจะเป็นการถามคนที่เกี่ยวข้องอะไรแบบนั้นนั่นเอง

ซึ่งการทำแบบนั้น บางครั้งโฮตารุก็กลัวว่ามันจะไปทำให้ใครเขารำคาญได้เหมือนกันนะ... กับบางเรื่องเธอก็เลยจะพยายามปล่อยวางด้วยตัวเองก่อน หากพอจะทำได้เธอก็ทำ แต่หากมันไม่ไหวจริง ๆ ก็คงต้องหาคนที่จะมาเป็นที่ปรึกษาสักคนนั่นแหละ ซึ่งก็ไม่ค่อยมีหรอก โฮตารุชอบที่จะคอยให้คำปรึกษาและคอยปลอบใจคนอื่น ๆ มากกว่าให้มาทำกับตัวเอง... เธอก็แค่ขี้กังวล กังวลไปหมดว่าฝ่ายนั้นเขาจะรำคาญเธอหรือเปล่า ทั้ง ๆ ที่ตลอดมาเธอก็เป็นที่พึ่งให้ได้ตลอดแท้ ๆ เธอกลัวว่าคนอื่น ๆ จะมองเธอไม่เหมือนเดิมเอาได้ ส่วนมากเธอก็เลยมักจะพยายามด้วยตัวเอง แล้วก็ปิดบังเอาไว้ล่ะนะ จะว่าไงดีล่ะ เธอไม่ใช่พวกปิดกั้นอะไรขนาดนั้นหรอก ก็แค่ไม่อยากให้ใครลำบากไปกับเธอเท่านั้นเองจริง ๆ


ประวัติ :

>> happening ; marble <<


ชอบ : 

- ไอศกรีม ; โดยเฉพาะรสมะนาว มันเปรี้ยวอร่อยแถมสีสันสวยดีด้วยนะ จริง ๆ แล้วโฮตารุก็ชอบหมดทุกรสแหละ เพราะกินแล้วมันก็สดชื่นดี

- กลิ่นของหนังสือ ; โฮตารุชอบซื้อหนังสือวรรกรรม หรือไม่ก็กลอน นิยาย หรืออื่น ๆ อีกมากมาย ทั้งนี้เธอก็ชอบกลิ่นของหนังสือด้วย... คงเป็นอาการของคนที่หลงใหลในหนังสือนั่นแหละ แต่ก็ใช่ว่าเธอจะดมมันซะตลอดเวลาหรอกนะ เธอแค่คิดว่าบางครั้งกลิ่นของหนังสือมันก็คลาสสิคแถมให้อารมณ์ของนักอ่านได้มากจริง ๆ ก็แค่นั้น

- สัตว์ขนปุยน่ารัก ๆ ; เธอชอบสัตว์น่ารัก ๆ เพราะมองดูแล้วมันก็เพลินตาดี แถมสบายใจด้วยถ้าได้เล่นกับพวกมัน อีกอย่าง บ้านของเธอก็เลี้ยงแมวด้วยนะ แต่โฮตารุก็ชอบเล่นกับแมวจรจัดข้างถนนอยู่บ่อย ๆ เหมือนกัน

- ผัก ; โฮตารุคิดว่ามันมีประโยชน์มาก ๆ แล้วก็โดนพ่อแม่ป้ายมาตั้งแต่เด็ก ๆ ด้วย ไป ๆ มา ๆ ก็เลยชอบจริง ๆ ซะอย่างนั้น อร่อยแถมมีประโยชน์อีก แต่น้อง ๆ ของเธอกลับไม่ได้คิดแบบนี้ไปด้วยเลยนี่สิ

- ฤดูหนาว ; โฮตารุชอบหิมะมาก แล้วก็ชอบนอนซุกตัวอยู่ในผ้าห่ม หรือไม่ก็ผิงไฟกับน้อง ๆ ด้วย เวลานั้นมันมีเรื่องสนุก ๆ อย่างการเล่าเรื่องตลกไม่ก็เรื่องผีให้กันฟัง ถือเป็นช่วงเวลาดี ๆ ที่เธออยากให้มีเยอะ ๆ เลยล่ะ

- เด็ก ๆ ; โฮตารุคิดว่าสำหรับเด็ก ๆ แล้วนั้นคุยได้ง่ายกว่าคนวัยเดียวกันหรือโตกว่ามาก พวกเขาน่ารัก ไร้เดียงสา แล้วก็น่าเอ็นดูเอามาก ๆ เลยด้วย เธอชอบที่จะเอาอกเอาใจและดูแลพวกเขา ชอบที่จะได้เห็นรอยยิ้มสดใสกับดวงตาที่เป็นประกายนั่นมาก ๆ เลยล่ะ


ไม่ชอบ :

- เสื้อผ้ารัดรูป/เสื้อผ้าสั้น ๆ โชว์เนื้อหนัง ; ไม่ใช่ว่าเธออคติอะไรหรอก... โฮตารุเข้าใจว่าสไตล์ของแต่ละคนมันไม่เหมือนกัน แล้วเธอก็ไม่ได้คิดว่าคนที่ใส่สั้นนุ่งสั้นจะเป็นคนไม่ดีด้วย เธอแค่ไม่ชอบเพราะคิดว่าตัวเองใส่แล้วไม่เหมาะ แถมน่าอายแค่นั้นเอง

- ของเผ็ด ; ถึงจะทำอาหารได้ทุกอย่าง แต่เอาเข้าจริง ๆ แล้วโฮตารุก็มีของที่ไม่ชอบอยู่นะ เธอกินเผ็ดไม่ได้มากนัก รู้สึกไม่ดีเอาซะเลยที่ในปากมันแสบร้อนผ่าวแบบนั้นน่ะ

- อากาศร้อน ; เธอไม่ชอบเวลาที่ตัวเองเหงื่อออก เพราะกังวลว่าจะมีกลิ่นตัวเอาได้น่ะสิ

- เสียงดัง ๆ ; มันทำให้เธอเสียสมาธิเอาได้ง่าย ๆ เลยล่ะ และบางที มันก็ทำให้เธอตกใจจนสะดุ้งโหยงทำอะไรพลาดไปได้เลยด้วย อีกอย่างก็คือการทำให้เธอตกใจด้วยการกระโจนเข้าใส่นี่แหละ ไม่ชอบเลย...

- การตกเป็นเป้าสายตา ; เธอค่อนข้างขี้อาย เพราะแบบนั้นเลยไม่ชอบตกเป็นเป้าวายตาเท่าไหร่ โดยเฉพาะกลางวงคนที่ไม่รู้จักหรือไม่คุ้นชิน มันทำให้เธอตื่นเต้นมือสั่นไปหมด บางครั้งก็ทำอะไรไม่ถูกจริง ๆ นะนั่นน่ะ


เกลียด :

- คนที่ดีแต่สร้างเรื่องเดือดร้อน ; คนแบบนั้นน่ะยิ่งทำให้เดือดร้อนแถมยังทำให้คนอื่น ๆ พาลไม่สบายใจไปด้วยอีก ถ้าพวกเขาไม่คิดจะปรับตัวอะไรเลยจริง ๆ แบบนั้นโฮตารุก็เกลียดได้นะ... แล้วเธอก็จะไม่เสวนากับคนพวกนี้เลยด้วย ต่อให้มาขอความช่วยเหลือ เธอก็จะใจร้ายไม่ยอมช่วยด้วยจริง ๆ แน่

- เครื่องเล่นหวาดเสียว ; หมายถึงเรื่องเล่นหวาดเสียวในสวนสนุกน่ะนะ... ถึงจะไม่ได้เกลียดอะไรมากมายขนาดนั้นแต่ก็จัดว่าเกลียดอยู่ดี เพื่อนของเธอลากขึ้นไปเล่นทีไรก็เป็นอันกรี๊ดขาดสติ หรือหนักหน่อยก็อ้วกแตกทุกที น่าอายจะตายไป โธ่...


กลัว :

- เลือด ; เธอเคยคิดอยากจะเป็นหมอ แต่แค่เห็นใครเลือดออกซิบ ๆ ก็ใจไม่ดีแล้ว ทำให้เธอต้องลบความฝันนั้นออกไปจากหัวตั้งแต่ยังเด็ก เคยมีครั้งหนึ่งที่เธอเคยเห็นคนประสบอุบัติเหตุรถชนต่อหน้า ครั้งนั้นผู้เสียหายตายคาที่เกิดเหตุด้วยสภาพศพขาดครึ่งอย่างน่าสยดสยอง เลือดเจิ่งนองพื้นเต็มไปหมด กลายเป็นภาพฝังหัวที่โฮตารุกลัวมากจริง ๆ อาจทำให้เธอสลบได้เลยด้วย แต่ถ้าเลือดออกนิด ๆ หน่อย ๆ ก็จะไม่เป็นอะไรมาก แค่ใจสั่น ตัวสั่นนิด ๆ เท่านั้น ทว่าทางที่ดีก็อย่าให้เธอเห็นเลือดนาน ๆ เลย...

- งู ; เป็นสัตส์ที่เธอกลัวมาก ๆ เลยล่ะ เธอกลัวทั้งลำตัวไร้กระดูกของมัน กลัวคมเขี้ยว กลัวพิษงู กลัวไปหมด ถ้าเจอจริง ๆ ก็คงจะได้กรี๊ดร้องเสียงดังลั่น ร้องไห้ฟูมฟายก่อนจะพยายามวิ่งหนีออกไปโดยแน่แท้


แพ้ : -


งานอดิเรก :

- ทำอาหาร/ขนม ; เพราะน้องชายของเธอนั้นกินเก่งมาก (แต่ไม่อ้วนสักที ไม่รู้ทำไม แต่น่าอิจฉามากเลยนะ เขากินทั้งวัน แต่กลับหุ่นดีเหมือนนายแบบซะงั้นแหละ) แล้วเธอก็ชอบทำขนมมาฝากเพื่อน ๆ บ่อย ๆ ด้วย ถือเป็นการทำเก็บไว้ให้น้อง แล้วก็เอามาแบ่งเพื่อน แถมได้ฝึกฝีมืออีก

- ทำความสะอาดบ้าน ; เธอทำมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้วก็ไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องน่ารำคาญอะไรด้วย ไป ๆ มา ๆ พอทำจนชินแล้วก็คิดว่ามันก็เป็นกิจกรรมที่เพลินดีเหมือนกันนะ?

- อ่านหนังสือ/ทบทวนบทเรียน ; ไม่ใช่แค่ช่วงสอบที่โฮตารุจะหมกตัวอยู่ในห้อง นั่งจมอยู่กับโต๊ะหนังสือแล้วเปิดแบบฝึกหัดออกมาทำ ในวันธรรมดา ๆ ว่าง ๆ เธอก็ทำได้เช่นกัน เธอไม่นิยมออกไปเที่ยวแบบสาว ๆ วัยรุ่นส่วนมากนักหรอก

- เล่นกับแมว ; บ้านของเธอเลี้ยงแมวอยู่ตัวหนึ่ง มันเป็นพันธุ์เอกซ์โซติคขนสั้นสีขาวลายส้ม X ] เธอเรียกมันว่า 'โมโมะจัง' ล่ะ 

- เขียนวรรณกรรม/นิยาย ; ถือว่าคลายเครียดไปด้วยฝึกฝนความคิด ทักษะการเขียน และจินตนาการไปด้วยล่ะนะ โฮตารอทำทั้งการเขียนด้วยมือและการพิมพ์ในคอมพิวเตอร์เลยล่ะ แต่ถ้าเอาที่สะดวกกว่าก็คงจะเป็นการเขียนด้วยลายมือนี่ล่ะ


ความสามารถพิเศษ : 

- ความจำ ; โฮตารุเป็นคนความจำดีมาก ๆ ชนิดที่ว่าอ่านอะไรครั้งเดียวก็จำได้ง่าย ๆ เลยล่ะ แล้วเธอก็ชอบเรียนวิชาอะไรที่เกี่ยวกับการใช้ความจำ ความเข้าใจมากเลยด้วย ดูเหมือนเธอจะไปได้ดีเป็นพิเศษ

- การทำอาหาร/ขนม ; เพราะการที่ต้องเลี้ยงน้องบ่อย ๆ และในบางทีพ่อแม่ของเธอก็ไม่อยู่บ้าน เธอก็เลยต้องออกหน้าที่ทำขนมทำอาหารเลี้ยงน้อง ไป ๆ มา ๆ ก็ดันถนัดเรื่องแบบนี้ไปแล้ว จะขนมสูตรยากแค่ไหนขอแค่เธอรู้สูตรเธอก็ทำได้หมดนั่นแหละ แล้วเธอก็ชอบอบขนมไปฝากเพื่อนในทุก ๆ วันด้วยนะ บอกเลยว่าเธอทำอร่อยมาก ๆ เสียด้วย

- งานประดิษ/งานฝีมือต่าง ๆ ; โฮตารุเป็นคนที่มีสมาธิสูงมาก แล้วก็เป็นคนมือเบา แถมยังมีความคิดสร้างสรรค์ดีอีก ไม่ว่าจะงานเย็บปักถักร้อยหรืองายประดิษฐ์เล็ก ๆ อะไรเธอก็ทำออกมาได้ดีหมดนั่นแหละ

- การเขียน ; โฮตารุลายมือสวยมาก แล้วก็มีการใช้ภาษาถ้อยคำที่สวยงามอีกด้วย เธอรู้แม้กระทั่งการใช้วรรคอย่างถูกต้อง เพราะงั้นเธอก็เลยสามารถเขียนกลอน วรรณกรรมออกมาได้อย่างมีคุณภาพจริง ๆ

- ร้องเพลง ; เห็นว่าเป็นคนพูดเบาแบบนี้แต่เอาเข้าจริง ๆ แล้วเส้นเสียงของเธอเพราะมากจริง ๆ นะ เป็นเสียงที่ใสกังวานหวานละมุนน่าฟังชวนเคลิ้มได้เลย แม้แต่แค่ฮัมเพลงก็สามารถทำให้ใครต่อใครเพลิดเพลินได้แล้ว เพียงแต่เจ้าตัวกลับขี้อายเกินกว่าจะร้องเพลงให้ใครฟังได้ง่าย ๆ นี่สิ

- งานบ้านต่าง ๆ ; โฮตารุสามารถทำงานบ้านได้หมดทุกอย่าง ด้วยความที่พ่อแม่ฝึกสอนมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้วเธอก็ทำจนชินซะอย่างนั้น คงเพราะเธอเป็นพี่สาวคนโตด้วยนั่นแหละ สกิลพวกนี้เลยติดตัวมาตั้งแต่เด็ก ๆ


สเปคคนที่ชอบ :

ความจริงแล้วโฮตารุไม่เคยคิดเรื่องนี้อย่างจริงจังเลย... เธอมักจะดูแลน้อง ๆ เป็นส่วนใหญ่ทำให้แทบไม่มีเวลามาสนใจ แต่ถ้าเอาเข้าจริง ๆ ก็ต้องการคนที่ไม่เรื่องมากเกินไป อยู่ในเกณฑ์ที่เธอพอจะดูแลเขาได้ และเขาก็จะสามารถปกป้องดูแลเธอได้เมื่อยามจำเป็นเหมือนกัน โดยส่วนมากแล้วโฮตารุมีความเป็นผู้ใหญ่ในตัวค่อนข้างสูง ทว่าก็ไม่ได้สูงเสียขนาดนั้น บางเวลาเธอเองก็ต้องการไหล่ของใครสักคนให้ได้พักพิงเหมือนกัน ฉะนั้น คนที่เธอชอบก็คงจะต้องมีมุมของความเป็นผู้ใหญ่ที่พึ่งพาได้อยู่เล็กน้อยด้วยล่ะนะ


สถานที่ ๆ อยากจะไปในเดทแรก :

สวนดอกไม้ สวนธรรมชาติหรือพวกพิพิธภัณฑ์ - โฮตารุชอบอะไรที่สงบ ๆ บรรยากาศสวย ๆ เดินชมนั่นชมนี่แล้วเปิดปากคุยถึงที่มาหรือประวัติกาลของมันไปเรื่อย ๆ เธอเป็นคนชอบเรียนประวัติศาสตร์และวิทยาศาสตร์ เพราะแบบนั้นถ้าไปพิพิธภัณฑ์ล่ะก็ จะของชิ้นไหน ๆ เธอก็สาธยายออกมาได้หมด ทำให้เธอมีเรื่องคุยที่จะสามารถขุดออกมาได้เรื่อย ๆ เลยล่ะ ขณะเดียวกัน เรื่องวิทยาศาสตร์เธอก็เก่งไม่แพ้กันด้วย เกี่ยวกับพันธุ์พืชหรือวิธีการเพาะปลูกเธอก็รู้ลึกพอสมควร สรุปก็คือ โฮตารุชอบสถานที่ที่มีบรรยากาศเงียบ ๆ โรแมนติกหน่อย ๆ และเป็นที่ที่จะสามารถพูดคุยกันได้เรื่อย ๆ โดยไม่เงียบเป็นป่าช้าเกินไปอะไรแบบนั้น


เพิ่มเติม :

- โฮตารุไม่ค่อยมัดผมเท่าไหร่ถ้าไม่มีงานหรือกิจกรรมอะไร เธอจะชอบปล่อยยาวมากกว่า และเพราะเธอเป็นคนผมตรงยาว บางครั้งมันก็พริ้วไปตามลมบ่อย ๆ ทำเอาบางวันก็ผมยุ่งไปหมด ทำให้เธอต้องพกหวีติดตัวตลอดเวลาเลยล่ะนะ

- เธอพกคุกกี้ที่ทำเองติดตัวตลอดเวลาเลย เผื่อให้คนอื่น แล้วก็เผื่อเอาออกมากินเองตอนที่หิวด้วยล่ะนะ

- จริง ๆ แล้วฐานะทางบ้านของเธอจัดว่าร่ำรวย อีกทั้งยังมีคฤหาสน์สไตล์ญี่ปุ่นดั้งเดิมตั้งอยู่ในโตเกียวด้วย เพียงแต่ครอบครัวของเธอกลับแยกตัวออกมาอยู่ในที่ที่สงบกว่า ใช้ชีวิตแบบธรรมดา มีเงินมากมายใช้ทว่าก็ไม่ได้สิ้นเปลืองหรือเอาไปโอ้อวดอะไรใคร ทำให้เพื่อน ๆ ของโฮตารุส่วนใหญ่ไม่รู้เลยว่าคววามจริงแล้วเจ้าตัวก็เป็นคุณหนูเหมือนกันนะ...

- โฮตารุนอนเร็วมาก เพราะเธอทำงานบ้าน/การบ้านเสร็จไวมาก ๆ ด้วย พอสามทุ่มเธอก็หลับไปเสียแล้ว แล้วก็เป็นคนที่ตื่นเช้าได้โดยไม่จำเป็นจะต้องใช้นาฬิกาปลุกอีกด้วย เป็นเธอเสียอีกที่จะต้องไปปลุกน้อง ๆ น่ะ

- บ้านของโฮตารุเป็นคนที่ตัวสูงกันหมดทั้งบ้านเลย อย่างน้องชายของเธอที่เพิ่งจะอายุ 16 แท้ ๆ แต่ส่วนสูงก็ปาไปตั้ง 186 เซนติเมตรแล้ว แถมมีแววจะสูงขึ้นไปอีกนะนั่นน่ะ

- โฮตารุอายส่วนสูงของตัวเองเอามาก ๆ เลย เวลาเดินต่อหน้าคนมาก ๆ ก็เลยชอบเผลอก้มหน้า ห่อไหล่อยู่เรื่อยเลย เธอคิดว่าตัวเองโดดเด่นเกินไปแล้ว แล้วนั่นก็เป็นอีกเหตุผลที่ทำให้เธอไม่ยอมใส่ส้นสูงเลย ไม่ว่าจะไปงานไหนก็ตาม ก็เพราะถ้าใส่...เดี๋ยวก็สูงเข้าไปอีกน่ะสิ (ถึงเธอจะรู้ว่าอายุเท่านี้แล้วตัวเองคงไม่สูงขึ้นอีกแน่ ๆ ก็เถอะ แต่เธอก็คิดว่าขนาดนี้มันก็สูงจนน่าอายแล้วนี่นา)

- เธอเป็นคนขี้อายมากก็จริง แต่ถ้าเวลาจำเป็นจริง ๆ ล่ะก็ เธอก็สามารถขึ้นเวทีแสดงออกได้จริง ๆ นะ... แต่หลังจากนั้นนี่สิ พอลงจากเวทีก็หงายท้องตึงไปแล้ว ไอ้ความกล้าที่มีน่ะ ขุดออกไปในตอนนั้นหมดแล้วล่ะ หมดแรงไปเลย...

- มีความฝันอยากจะเป็นครูประวัติศาสตร์ หรือไม่ก็นักเขียน เพราะเธอชอบที่จะบอกเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ผ่านตัวอักษรเอามาก ๆ เลยล่ะ แถมเป็นคนรักหนังสือด้วย ในห้องของเธอมีหนังสือเยอะแยะเลย เรียกได้ว่าเธอเป็นหนอนหนังสือไปแล้ว

- เธอเป็นคนที่เล่นเกมได้ห่วยแตกมาก ๆ ไม่ว่าจะเกมอะไร ความสามารถพิเศษของเธอก็คือแพ้มันให้หมดทุกตา (...)

- เธอมีน้องอยู่สามคน และอยู่ในบ้านเดียวกัน ขณะที่พ่อแม่ออกไปทำงานที่อื่น นาน ๆ ครั้งจะกลับมาเยี่ยม โดยเธอมีน้องสาวคนเล็ก - ยูมะ อาเคมิ (13) X ] , น้องชายคนกลาง - ยูมะ ซายากะ (15) [ X ] , น้องชายคนโต - ยูมะ ริว (16) [ X ] ซึ่งน้อง ๆ ของเธอนั้นอยู่คนละโรงเรียนกับเธอหมดทุกคนเลยล่ะ แต่ก็ไม่ใช่โรงเรียนที่ห่างไกลกันมากนักหรอก

- ฮิเดโอะเป็นเพื่อนผู้ชายที่โฮตารุสนิทมากที่สุด แล้วฮิเดโอะก็มีแฟนเป็นผู้ชายเสียด้วย แถมเป็นผู้ชายที่เป็นคนที่เธอสนิทด้วยอีก หลายครั้งเธอก็เลยเป็นเหมือนกับศูนย์กลาง ช่วยให้เขารักกันไม่พอ เวลาทะเลาะกันก็ต้องช่วยปรับความเข้าใจอีก...

- มั่วแล้วค่ะ หมายถึงคาร์น่ะมั่วแล้ว เดดไลน์ก็จะมาแล้ว 555555 สปีดแบบไม่ลืมหูลืมตาเลยค่ะคนนี้ แง 555555 แอบอยากบอกว่าจริง ๆ แล้วโฮตารุจะตัวเล็กกว่านี้ แต่พอไปศึกษาข้อมูลคู่ของน้องแล้วก็ ก็อดไม่ได้เลยค่ะที่จะต้องเพิ่มส่วนสูง แง 55555 คุณพี่อัตสึชิตัวสูงม๊าก 55555






คาเซะ ฮิเดโอะ | Kazae Hideo
อายุ 18 ปี (175cm./66kg.)
เพื่อนสมัยเด็กคนสนิทของโฮตารุ เขาและเธอสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ จนถึงปัจจุบัน
แม้ในตอนที่เรียนม.ปลายพวกเขาจะไม่ได้อยู่โรงเรียนเดียวกันแต่เพราะบ้านอยู่ติดกันก็เลยได้เจอกันบ่อยอยู่ดี
ฮิเดโอะเป็นคนร่าเริงสดใสแถมขี้แกล้งเสียด้วย แต่ถ้าถึงเวลาจริง ๆ ก็พึ่งพาได้อยู่นะ


อิปเปย์ คิมูระ | Ippey Kimura
อายุ 20 ปี (186cm./77kg.)
รุ่นพี่ที่อยู่บ้านฝั่งตรงข้ามกับโฮตารุ เขาเป็นคนที่เรียนเก่งเอามาก ๆ แถมมีนิสัยใจดีอ่อนโยนอีกด้วย
โฮตารุเคยแอบชอบเขา แต่โชคร้ายที่เพื่อนสนิทของเธอก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน
โฮตารุที่ไม่ได้บอกความรู้สึกของตัวเองออกไปเลยมีสถานะกับเขาแค่พี่น้องเท่านั้น ต่างจากเพื่อนของเธอที่ได้เขาเป็นแฟนไปแล้ว
(อ้อ และใช่...แฟนของเขาก็คืออีตาฮิเดโอะนั่นแหละ ในปัจจุบันเธอไม่ได้ชอบเขาแล้วล่ะ
ได้แต่มองอยู่ห่าง ๆ ก็เท่านั้น)



- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 


Role Play

สวัสดีค่ะ ฉันชื่อสุมิเระ มาอิ หรือจะเรียกว่า 'ไวโอเล็ต' ก็ได้ เป็นผู้ก่อตั้งชมรมนี้ขึ้นมาค่ะ ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรเหรอคะ? 

ร่างบางทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ได้สักพัก แค่เพียงไม่นานคำถามจากคนตรงหน้าก็ดังขึ้น ดวงตาสีส้มอ่อนที่ก่อนหน้านี้หลุบต่ำลงช้อนขึ้นมาเพื่อที่จะสบตากับผู้ถาม จากนั้นริมฝีปากจึงค่อย ๆ คลี่ยิ้มอย่างเก้ ๆ กัง ๆ

"อา...สวัสดีค่ะคุณไวโอเล็ต" กล่าวจบก็สูดลมหายใจเข้าปอดลึกรอบหนึ่ง จากนั้นจึงเอ่ยต่อหลังผ่อนลมหายใจออกมาจนโล่งแล้ว "ฉันโฮตารุนะคะ ยูมะ โฮตารุ แต่จะเรียกว่าโฮตารุเฉย ๆ ก็ได้ค่ะ"

เป็นชื่อที่น่ารักดีนะคะ ฉันคิดอย่างนั้นนะ (หัวเราะ) ก่อนที่จะกรอกใบสมัคร ฉันขอถามคำถามเล็ก ๆ น้อย ๆ ก่อนนะคะ คำถามแรก ทำไมคุณถึงตัดสินใจที่จะเข้าชมรมนี้คะ?

"เรื่องนั้น..." ดวงตาของโฮตารุวอกแวกนิดหน่อยที่จะยินคำถาม ...เธอกำลังลังเลอยู่เล็ก ๆ ว่าควรจะโกหกออกไปดีหรือจะพูดความจริงออกไปดี และในท้ายที่สุดแล้ว เธอก็เลือกเส้นทางที่จะไม่ทำให้ตัวเองรู้สึกผิด ก็คือการพูดออกไปตามจริงนั่นแหละ

"พะ...เพราะว่าเพื่อน ๆ แนะนำมาอีกทีน่ะค่ะ บอกว่าตัวฉันเองก็น่าจะลองหาคู่ควงเอาไว้บ้าง และ...ฉันเองก็ค่อนข้างที่จะสนใจนะคะ อย่างน้อย ๆ ...อืม ฉันก็อยากจะมีความกล้ามากกว่านี้ แล้วก็ทำตัวให้เหมือน ๆ กับสาววัยรุ่นแบบที่เพื่อนของฉันบอกน่ะค่ะ" ใบหน้าขึ้นสีทันทีที่กล่าวจบ โฮตารุหลบตาคู่สนทนาไป กระนั้นก็ยังคงนั่งยืดหลังตรงอยู่

คำถามข้อที่สอง คุณได้คาดหวังอะไรจากการเข้าชมรมในครั้งนี้รึเปล่าคะ? 

"ความจริงแล้ว...ฉันไม่ได้คาดหวังอะไรขนาดนั้นหรอกค่ะ จริง ๆ ก็แค่แอบคิดว่าคุณอาจจะต้องมีคนคอยช่วยนิดหน่อย... ถ้าแบบนั้นล่ะก็ ฉันพอจะหนุนหลังให้ได้นะคะ หรือจะให้ฉันช่วยให้คนในชมรมรู้สึกสบายใจขึ้นนั่นก็ได้เช่นกันค่ะ... แต่เพื่อนของฉันก็รบเร้ามาอีกที ว่าให้คาดหวังอะไรที่มากกว่าการช่วยเหลือคุณ อืม...ก็คงจะ...ได้คนที่น่าจะรู้ใจสักคนล่ะมั้งคะ" เสียงของเธอเบาลง ออกจะสั่นเล็กน้อยเสียด้วยเมื่อต้องพูดอะไรแบบนี้ออกมา อีกทั้งใบหน้าก็ยังแดงแจ๋ขึ้นไปอีกจนเหมือนกับคนป่วยไปเสียแล้ว

โฮตารุยืดอกอีกครั้ง เงยหน้าขึ้นแล้วสบตากับคู่สนา—เอาน่า อย่างน้อย ๆ ก็อยู่กันแค่สองคนนี่นะ คงไม่มีอะไรแย่ขนาดนั้นหรอก "ถ้า...ถ้าเป็นไปได้ล่ะก็ ก็อยากได้คนรักดี ๆ สักล่ะนะคะ..." ว่าแล้วก็ขบคิดบางอย่างขึ้นมาได้อีก เธอจึงพูดต่อทันที

"เอ่อ...หรือถ้าคำขอแบบนั้นมันดูมากเกินไป ก็...ก็ขอแค่ได้ดูแลพวกเขาก็พอค่ะ อย่างน้อย ๆ ถ้าใครลำบาก ฉันก็พร้อมที่จะช่วยเหลือเขาเสมอเลย ไม่จำเป็นว่าต้องมีสถานะเป็นคนรักด้วยนี่เนอะ ฮะๆ"

คำถามข้อที่สาม คุณคิดว่าคู่เดทที่คุณจะได้เจอ จะตรงกับที่คุณวาดฝันไว้มั้ยคะ? และคุณหวังว่าจะได้เจอกับคนแบบไหนเหรอ?

คราวนี้สีหน้าของโฮตารุกำลังถูกทาบทับไปด้วยความฉงนใจ เรียวคิ้วคู่สวยย่นเล็กน้อย ดวงตาสีส้มอ่อนของเธอกำลังส่อประกายความสงสัย กระนั้นในหัวก็ยังคงขบคิดหาคำถามตามคำถามที่ถูกลั่นออกมา "อ่า...ไม่รู้สิคะ เรื่องนั้นน่ะ เป็นเรื่องของอนาคตนี่นา ตัวฉันเองก็คงกำหนดอะไรไม่ได้มากซะด้วย แต่จะตรงตามที่หวังไว้หรือไม่ ยังไงฉันก็จะยอมรับค่ะ" พูดพร้อมกับรอยยิ้มอย่างอ่อนโยนโดยไร้ความเย่อหยิ่งหรือแบ่งมาตรฐานใด ๆ

"ส่วนเรื่องหวังว่าจะได้เจอคนแบบไหนนี่ก็..." โฮตารุลากเสียงเล็กน้อย ซึ่งไม่นานนักเธอก็หยุดลงก่อนจะตอบคำถาม "คงจะ...เป็นคนที่ปกป้องฉันได้เมื่อยามจำเป็น แล้วก็...เป็นคนที่ซื่อสัตย์ล่ะมั้งคะ... อาจจะดูเหมือนลูกแมวหรือลูกสุนัขที่เลี้ยงดูได้ไม่ยาก..." ดวงตาสีส้มอ่อนเบิกกว้างขึ้นเมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองเผลอพูดอะไรออกไป "อะ-เอ่อ! ไม่ได้หมายความว่าจะเปรียบใครเป็นสัตว์เลี้ยงนะคะ ฉันแค่...แค่ เอ่อ ชอบดูแลคนน่ะค่ะ อะไรทำนองนั้น..." 

โฮตารุปกปิดความประหม่าของตัวเองได้ไม่ค่อยดีเอาเสียเลย เธอเริ่มจะรู้สึกอยากลุกหนีออกไปแล้วสิ...

คำถามข้อที่สี่ คุณคาดหวังไว้ว่าอยากจะให้ความสัมพันธ์ของตัวเองกับคู่เดทลงเอยยังไงคะ?

"อืม... ถ้าเราเข้ากันได้ดีล่ะก็ แบบนั้นฉันเองก็อยากจะคุยกับเขาต่อนาน ๆ เลยนะคะ..." โฮตารุว่า เธอเม้มปากนิดหน่อนก่อนจะเอ่ยต่อ "แต่เรื่องนั้นก็คงต้องถามความรู้สึกของอีกฝ่ายด้วยนั่นแหละค่ะ ถ้าเขาไม่โอเค แบบนั้นฉันก็ไม่อยากจะบังคับเขาเหมือนกัน แต่ถ้าเราโอเคกันทั้งสองฝ่าย... แบบนั้นก็คงเยี่ยมไปเลยค่ะ คงจะเป็นเหมือนกับฝันเลย"

จากนั้นหญิงสาวก็ส่งเสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ ทว่าดูเหมือนนั่นจะเป็นการหัวเราะกลบเกลื่อนเสียมากกว่า

"แต่ในกรณีสุดท้าย ถ้าเราเข้ากันไม่ได้ทั้งคู่ แบบนั้นก็อาจจะเป็นกรณีที่ร้ายแรงที่สุดมั้งคะ... เราก็คงต้องแยกทางกันออกไปจริง ๆ นั่นแหละค่ะ แต่ถ้าแยกทาง... เป็นไปได้ฉันก็อยากให้เราแยกทางกันไปแบบไม่มีการแตกหักน่ะเนอะ"

คำถามข้อที่ห้า ถ้าหากว่าความสัมพันธ์ของพวกคุณลงเอยด้วยดี คุณอยากจะบอกอีกฝ่ายว่ายังไงคะ หรือถ้ามันไม่ใช่อย่างที่คุณหวัง คุณอยากจะบอกอะไรกับเขา โอ๊ะ ไม่ต้องตกใจไปนะคะ อย่างหลังฉันแค่ถามเพราะอยากรู้เท่านั้นเอง

โฮตารุเงียบลงไปพักหนึ่งอย่างต้องการจะใช้ความคิด ...อ่า ดูเหมือนนั่นจะเป็นคำถามที่ตอบยากเอาการเลยแฮะ เธอไม่ทันได้คิดถึงตรงจุดนี้เสียด้วย แต่การจะตอบไปแบบส่ง ๆ ก็คงไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่อีก เพราะแบบนั้นหญิงสาวจึงใช้เวลาอยู่เกือบห้านาทีในการเงียบคิด จากนั้นจึงปริปากออกมา

"เรื่องแบบนั้น... ฉันก็คงจะทั้งขอบคุณแล้วขอโทษทั้งสองกรณีเลยล่ะนะคะ" พูดพร้อมกับสบตาอีกฝ่ายอย่างจริงจัง "อย่างแรกเลย ถ้าสมหวัง ฉันก็คงจะขอบคุณที่เขากับฉันสู้มาด้วยกันได้จนถึงจุดที่เราสามารถจับมือกันเดินไปได้ และขอโทษ...ถ้าหากระหว่างทางฉันทำเรื่องไม่ดีอะไรเอาไว้ ฉันจะไม่ขอให้เขาลืม แต่จะขอให้เขาเข้าใจมันได้ เช่นเดียวกับฉัน ที่จะเข้าใจเขา และยอมรับข้อเสียของเขาทุกอย่าง"

โฮตารุกลืนน้ำลายลงคอครั้งหนึ่งก่อนจะเอ่ยต่อ "อ่า... แต่ถ้าในกรณีหลังอย่างไม่สมหวัง ฉันก็จะขอบคุณที่เขาอุตส่าห์สู้มากับฉัน แม้มันจะไม่เป็นอย่างที่วาดหวังเอาไว้เสียทีเดียว แต่อย่างน้อย ๆ เราก็ได้ร่วมทางกันมา และฉันขอโทษ...ถ้าฉันทำอะไรผิดไป เราจะแยกทางกันอย่างที่เข้าใจกันที่สุด ไม่มีการแตกหักให้ปวดร้าวน่ะค่ะ..."

คำถามข้อสุดท้าย คุณคิดว่าตัวเองเป็นคนแบบไหนคะ? อ้อ แล้วคิดว่าฉันเป็นคนยังไงเหรอ? (ฮา)

คำถามข้อที่แล้วว่ายากแล้ว มาเจอคำถามแบบนี้ยิ่งยากเข้าไปอีกเลย ให้ตายสิ—โฮตารุคิด แต่แน่นอนว่าเธอไม่ได้พูดออกไปหรอก

"สำหรับตัวฉัน...ก็คงจะเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดา ๆ คนหนึ่งน่ะค่ะ ไม่ได้มีอะไรพิเศษขนาดนั้น ไม่ได้สวยเลิศเลอ แล้วก็ไม่ใช่คนดังอะไรด้วย คนที่รู้จักฉันก็มีแค่เพื่อนบ้าน แล้วก็รุ่นพี่รุ่นน้องที่ร่วมงานกันอีกนิดหน่อย เอ่อ... ฉันคงจะใกล้เคียงกับคำว่าก้อนหินริมทางล่ะมั้งคะ หาได้เยอะแยะถมไป ดูธรรดมาดาษดื่น ไม่ได้น่าสนใจอะไรเสียด้วย อาจจะเพราะแบบนี้ก็ได้ค่ะที่ทำให้ฉันหาแฟนยากน่ะ..." หัวเราะอย่างประหม่า พร้อม ๆ กับยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อไปด้วย จากนั้นเธอจึงตอบคำถามสุดท้ายอีกครั้ง

"และสำหรับคุณไวโอเล็ต... ครั้งแรกที่ฉันเจอคุณ ฉันก็คิดว่าคุณเป็นคนที่น่ารักเอามาก ๆ เลยนะคะ คุณดู...มีความเป็นตัวของตัวเองดีด้วย เล่นเอาฉันอิจฉาเลยล่ะค่ะ ละ...แล้วก็ ถ้าไม่รังเกียจอะไรก็อยากจะทำความรู้จักกันให้มากขึ้น... สนิทกันไว้อะไรแบบนั้นน่ะค่ะ" โฮตารุหัวเราะอีกครั้ง แต่ก็นั่นแหละ... เสียงหัวเราะของเธอมันเต็มไปด้วยความประหม่า แต่มองอีกมุม มันก็ดูน่ารักดีออกนี่นะ?

ขอบคุณสำหรับการตอบคำถามนะคะ กรอกใบสมัครตรงนั้นให้เรียบร้อยคุณก็จะได้เป็นสมาชิกอย่างสมบูรณ์แล้วค่ะ ยินดีต้อนรับสู่ชมรมนี้นะคะ!


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -


Talk with Vrissa

สวัสดีค่ะ ไรต์มีนามปากกาว่าวริสซ่านะคะ จะเรียกวริสก็ได้ค่ะ คุณผู้ปกครองชื่ออะไรกันบ้างคะ?

: สวัสดีค่า สโนว์คนเดิมเองนะคะ!

ก่อนอื่นเลย ทำไมถึงมาสมัครเรื่องนี้คะ แล้วทำไมถึงเลือกที่จะส่งลูก ๆ มาในบทนี้เอ่ย?

: เห็นชื่อคนเขียนก็ดึงดูดก่อนเลยค่ะ ต่อมาก็ชอบบรรยากาศเนื้อเรื่องแน้ว 5555 จริง ๆ บทนี้ไม่มีอะไรมากเลยค่ะ อยากปั่นบทผู้หญิง แต่ก็ไม่ถนัดสักคน สุ่มเลือกคนนี้เลยค่ะ อาจจะมั่ว ๆ หน่อยแต่ก็พยายามไม่เผาเกินไปนะคะ ;;w;;

ถ้าเป็นไปได้ อยากให้ลูกของตัวเองกับคู่เดทลงเอยด้วยความสัมพันธ์แบบไหนคะ?

: อันนี้แล้วแต่เลยค่ะ ใจเราก็อยากให้สมหวังอยู่ แต่ถ้าคุณวริสนึกอยากเปลี่ยนแนวให้กลายเป็นรักแนวเศร้า ๆ ไม่สมหวังก็ได้เหมือนกันนะคะ!

ถ้าน้องไม่ติดบทที่ต้องการ จะให้ยัดบทให้หรือจะรับกลับดีคะ? (แต่โอกาสที่จะไม่ติดก็น้อยนะ .___.)

: คนนี้ยัดไปเลยก็ได้ค่ะ เป็นบทที่อยู่ดี ๆ ก็ปั่นขึ้นมาแบบงง ๆ 55555 แต่ถ้ายัดไม่ได้ก็รับกลับก็ได้นะคะ!

อยากให้มีอะไรเกิดขึ้นในเนื้อเรื่อง (ที่เกี่ยวข้องกับน้อง) เป็นพิเศษมั้ยคะ? 

: เอาเป็นฉากที่น้องโฮตารุได้ดูแลเจ้าเด่ก (?) ตัวโตก็ได้ค่ะ อารมณ์เหมือนแม่ลูก แต่แม่ตัวเล็กกว่าลูก 55555 แต่ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะคะ ทางนี้ไม่ซีเรียสอยู่แล้ว ยังไงก็ได้เลยค่า

สุดท้ายนี้ก็ขอบคุณที่ให้ความสนใจในฟิคเรื่องนี้นะคะ! ขอให้ติดบทที่ต้องการกันทั่วทุกคน ไว้เจอกันในคอมเมนต์นะคะ ♡

____________________

  

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น