(E-Book) [Quatre] HEART ตัดใจให้เหลือรัก

ตอนที่ 5 : Chapter 2 Can I borrow a kiss? I promise I'll give it back [2/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 260
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    3 ก.ย. 63

 

Chapter 2

Can I borrow a kiss? I promise I'll give it back

(ฉันขอยืมจูบหน่อยได้ไหม สัญญาว่าจะคืนให้)

 

[2]

 

ไฟในห้องโถงกว้างสว่างพรึบพร้อมกันทันทีที่ฮาร์ตเปิดสวิตช์ หลังจากที่เขาเป็นคนเดินนำเข้ามาราวกับเป็นเจ้าของบ้านเสียเอง ชายหนุ่มเดินตรงไปยังเครื่องดนตรีขนาดใหญ่กลางห้อง เปิดผ้าคลุมออกเผยให้เห็นแกรนด์เปียโนหลังใหญ่ที่ลวดลายของไม้ยังคงสวยงามเหมือนในความจำของเขาเสมอ ทว่าเจ้าของที่ได้รับเป็นมรดกตกทอดมาคงทิ้งเอาไว้ตั้งโชว์โดยไม่คิดจะเล่น หรือบางทีเธออาจจะลืมโน้ตเพลงและวิธีเล่นไปแล้วก็ได้เพราะเธอไม่ได้ชอบและไม่ได้ฝักใฝ่จะเอาดีในด้านดนตรีมาแต่ไหนแต่ไร

“ยังใช้ได้อยู่ใช่ไหม” เสียงทุ้มเอ่ยถามคนที่กำลังเตรียมผ้าและหมอนที่มีติดไว้ในห้องนี้อยู่แล้วตรงโซฟาตัวยาว ทำท่าจะนอนหลับในห้องนี้อย่างนั้นแหละ 

“นายเห็นฉันทุบพังไปหรือยังล่ะ” เจ้าของบ้านย้อนถามกลับเหมือนไม่ได้ใส่ใจเท่าไรนัก ก่อนจะนั่งลงให้เข้าที่เข้าทางรอฟังเสียงดนตรี มองอีกคนตาแป๋วเหมือนกดดันอยู่กลาย ๆ ว่าให้เขารีบเข้าหน่อย หน้าที่เดียวของเธอที่มีสำหรับเครื่องดนตรีอาจจะเป็นการเก็บรักษาและจ่ายค่าซ่อมบำรุงรอให้คนที่คู่ควรอย่างเขามาเล่นให้ฟัง

“เธอนี่มัน…” ชายหนุ่มบ่นอุบ แต่เพราะเป็นคนออกปากเองว่าจะอยู่กับเธอ เขาจึงลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจัดการเรื่องของตัวเองต่อไป 

ตั้งแต่เล็กจนโต เป็นเขาเสมอที่บรรเลงบทเพลงเพราะ ๆ ให้เธอ ส่วนคนฟังนั้นมักจะไปนั่งวาดรูปเขาอยู่ที่มุมไหนสักมุมตามความพอใจของเจ้าตัว หากจะบอกว่าเจ้าของชื่อเพลงที่มาจากการที่คุณย่าเป็นนักดนตรีนั้น ดันเกิดมามีพรสวรรค์ด้านศิลปะการวาดภาพมากกว่าเส้นทางดนตรีตามรอยคนเลี้ยงดูก็น่าจะได้

หลังจากที่บ้านหลังนี้ตกเป็นของเธออย่างถูกต้องตามกฎหมาย เจ้าตัวเองรีโนเวตใหม่ ขยายห้องทำงานของเธอจนบ้านหลังนี้กลายเป็นอาร์ตสตูดิโออย่างที่ต้องการ ทว่าบรรดาเครื่องดนตรีที่ตกทอดมาถึงก็มีพื้นที่จัดเก็บและดูแลอย่างดีแม้ว่าเธอจะไม่ได้แตะต้องมันก็ตาม คงมีเพียงแกรนด์เปียโนหลังนี้ที่ยังคงตั้งเด่นสง่าอยู่ในห้องโถงที่เดิมที่เขาเคยติดสอยห้อยตามแม่มาตั้งแต่จำความได้  

“ผ่านไปปีเดียวเพิ่งได้เห็นนายใกล้ ๆ แบบวันนี้ ดูดีขึ้นเหมือนกันนะเนี่ย ฉันเองก็จะตั้งใจดูให้ดี ๆ เลยดีไหม” เธอไม่อยากให้เขาคลาดสายตาไปไหนอีกแล้วล่ะ

“อะแฮ่ม”

เสียงกระแอมเหมือนปรามอยู่เป็นนัยทำให้เพลงยอมเงียบ จ้องมองชายหนุ่มที่กำลังลองกดคีย์เพื่อทดสอบอย่างมีสมาธิ สีหน้าจริงจังกับเครื่องดนตรีตรงหน้าของเขาทำให้เธอแอบย่นจมูกใส่โดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ ไม่นานนักเขาก็เริ่มบรรเลงเพลงอะไรสักอย่างที่เธอไม่คุ้นเลยสักนิด คิดว่าคงเป็นเพลงใหม่ของเขาที่เจ้าตัวบอกก่อนหน้านี้ แม้เธอจะอยู่ใกล้ชิดกับดนตรีมาตั้งแต่เด็ก หากแต่มันไม่ใช่เรื่องที่เธอสนใจก็เลยไม่ได้ให้ความสำคัญอะไร 

แม้จะไม่มีเนื้อเพลงหลุดออกมาจากริมฝีปากกระจับนั้น แต่โน้ตทุกตัวที่เขาบรรเลงกำลังทำให้เธอนึกย้อนไปถึงวันเก่า ๆ ช่วงเวลาที่มีเขาอยู่ในชีวิต ช่วยไม่ได้ที่น้ำตาของเธอดันซึมออกมาเองในเวลาแบบนี้ นานแล้วที่เธอกับเขาไม่ได้อยู่ด้วยกัน แม้ว่าแม่ของเขาจะเอ็นดูเธอราวกับเป็นลูกสาวคนหนึ่ง ทว่าหลังจากแยกทางกับเขาครั้งล่าสุด เธอก็พยายามไม่ติดต่อใครก็ตามที่เกี่ยวข้องกับผู้ชายคนนี้อีกเลย ไม่ว่าเธอจะรักหรือเคารพคนคนนั้นมากแค่ไหนก็ตาม มันก็แค่วิธีหนึ่งที่เธอพยายามใช้ ‘หนี’ ความรู้สึกแท้จริงของตัวเองมาตลอด เมื่อใดก็ตามที่เธอรู้สึกไม่ปลอดภัยหรือไม่สบายใจ เธอมักจะเลือกใช้หนทางหนีเสมอ 

บทเพลงที่สองยังไม่ทันจบดี คนฟังก็เอนตัวลงนอนบนโซฟาตัวยาว นัยน์ตาคู่สวยค่อย ๆ โดนเปลือกตาบดบังหายไปทีละนิด ราวกับวันนี้ร่างกายของเธอเหนื่อยจนเกินจะฝืนลืมตาต่อไปแล้ว แน่ล่ะ แค่มีเขาอยู่ด้วยกันตอนนี้เธอก็สามารถลืมทุกเรื่องราวร้าย ๆ ไปได้ชั่วขณะหนึ่งแล้วพร้อมที่จะพักผ่อนได้อย่างสบายใจ 

…หัวใจอบอุ่นที่เคยเป็นของเธอดวงนั้น คือสิ่งเธออยากได้มันคืนจากเขาที่สุดในเวลานี้ 

เสียงโน้ตตัวสุดท้ายจบลง ฮาร์ตละมือจากเปียโนตัวเก่งก่อนจะลุกจากที่นั่งเดินมาหาคนฟังที่เข้าสู่ห้วงนิทราไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าเธอเงียบเสียจนเขาพอจะเดาสถานการณ์ได้คร่าว ๆ ร่างสูงย่อตัวลงก่อนจะช้อนคนตัวเล็กกว่าขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน เขาคงไม่ปล่อยให้เธอนอนขดตัวอยู่บนโซฟาแคบนี่ไปทั้งคืนหรอก มีหวังตอนเช้าคนนอนดิ้นอย่างเธอต้องลงมาอยู่บนพื้นพรมข้างล่างแน่นอน 

ใช่ แน่นอน! ทำไมมันจะไม่เคยเกิดขึ้นล่ะ

ชายหนุ่มอุ้มคนที่นอนไม่รู้เรื่องราวขึ้นมาส่งถึงห้องนอนที่อยู่ในส่วนของชั้นสอง ถึงตอนนี้แล้วการปลุกเธอให้ลุกมาอาบน้ำอาบท่าก่อนจะได้สบายตัวคงไม่ใช่เรื่องดีเท่าไรนัก หลังจากวางแม่ตัวดีลงบนเตียงแล้วก็กวาดสายตามองหารีโมตแอร์ที่น่าจะอยู่บนโต๊ะข้างเตียง แล้วมันก็วางอยู่ข้างโคมไฟบนนั้นจริง ๆ ตัวเลข 18 องศาแบบที่เจ้าของห้องชอบขึ้นเด่นหราอยู่บนหน้าจอหลังจากที่เขากดเปิดมัน จากนั้นก็ละมือหันกลับมาจัดแจงดึงผ้านวมผืนหนาขึ้นห่มให้เธอ เขาชะงักมือแล้วลังเลอยู่นิดหน่อยตอนที่เห็นเสื้อของตัวเองบนตัวของอีกฝ่าย แต่คิดว่าให้เธอใส่ไว้แบบนี้คงไม่เป็นไร

“เมื่อไหร่จะเลิกทำให้ฉันเป็นห่วงสักที” เสียงบ่นพึมพำดังขึ้นจากคนที่กำลังจัดท่านอนและผ้าห่มให้เรียบร้อย จังหวะที่เขาไม่ทันระวังตัวนั้น หญิงสาวที่น่าจะหลับไม่รู้เรื่องก็ลืมตาโพลงขึ้นพร้อมกับดึงเขาลงไปใกล้ ๆ “เฮ้ย!”

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเธอคือสิ่งที่เขาเห็นในวินาทีถัดมา

“เป็นห่วงฉันเหรอ”

พอโดนถามในสิ่งที่เพิ่งบ่นไปก่อนหน้านี้ยังไม่ทันขาดคำดี ก็เล่นเอาชายหนุ่มถึงกับเสียอาการไปนิดหน่อย ไหนจะใบหน้าของทั้งคู่ที่อยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ เธอกำลังทำให้เขาเริ่มหายใจไม่ทั่วท้องอย่างช่วยไม่ได้

“ทำไมไม่ตอบล่ะ ฉันได้ยิน…”

“เธอคงฝันมากกว่า” อีกคนรีบตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแล้วพยายามดันตัวเองให้กลับไปยืนดี ๆ แต่หลังจากทั้งเสียอาการและเสียหลัก ตอนนี้เขาเลยเสียเปรียบคนที่นอนอยู่มากพอสมควร เธอออกแรงรั้งแขนเขาเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยง่าย ๆ 

“แย่จัง นายต้องรับผิดชอบที่ทำให้ฉันตื่นจากฝันดีแล้วล่ะ” เรียวปากเคลือบลิปสติกสีสดที่แทบจะไม่พร่องหายไปเลยสักนิดยกยิ้มอย่างมีเลศนัย

“รับผิดชอบอะไร”

“ก็ผู้ชายในฝันที่บอกว่าเป็นห่วงกำลังจะจูบฉันน่ะสิ แต่นายก็มาขัดจังหวะจนฉันตื่น” ในเมื่อเขาแกล้งทำเป็นไขสือ เธอก็ต้องเล่นไม้นี้ตอกกลับไปนี่แหละ 

“…”

“ดูเหมือนเขากำลังจะจูบฉันแล้วบอกว่าฝันดีหรือเปล่าน้า” เธอแสร้งทำเป็นครุ่นคิด 

ฮาร์ตรู้อยู่แก่ใจดีว่าอีกฝ่ายกำลังเรียกร้องอะไร คิดว่าถ้าเขาไม่ตัดความรำคาญไป คงไม่ได้กลับออกจากที่นี่ง่าย ๆ แน่นอน นึกแล้วก็น่าจะปล่อยให้เธอนอนตกโซฟาอยู่ข้างล่างไปเสียก็ดี ถ้าใจเขาแข็งมากพอละก็นะ

“ฉันอุตส่าห์พาขึ้นมานอนที่เตียงสบาย ๆ แล้วยังต้องรับผิดชอบเรื่องนั้นด้วยเหรอ” 

“ก็นายทำให้ฉันตื่นนี่ ที่จริงทิ้งฉันไว้ข้างล่างก็ได้” 

นั่นไง ใช่ เขาผิดอีกแล้ว

คนฟังจ้องมองเธอด้วยความหนักใจ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปตั้งใจจะเบี่ยงเป็นหอมแก้มให้แทน แต่เพราะคนขอรู้ทันก็เลยขยับตามแล้วเป็นฝ่ายจุ๊บเข้าที่ปากเขาด้วยความรวดเร็ว ไม่ปล่อยโอกาสให้ปลายจมูกโด่งนั้นฝังลงที่ข้างแก้มของเธอ

“เพลงวันนี้เพราะมากเลยนะ” เธอกระซิบบอกโดยที่เขาไม่คิดว่าจู่ ๆ อีกฝ่ายจะเอ่ยชมกันแบบนั้น แม้เขาจะเตรียมใจไว้แล้วแหละว่า หลังจากนี้เพลงคงจะพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้เขายอมใจอ่อนกลับมาคืนดีด้วย แต่นี่ก็เหนือการตั้งรับของเขามากไปหน่อย

ฮาร์ตใช้โอกาสที่อีกฝ่ายกำลังเผลอบ้าง เขารีบผละตัวออกมาแล้วขยับห่างจากเตียงเหมือนกลัวว่าจะเสียหลักลงไปอีกครั้ง เจ้าของห้องยิ้มขำก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นมานั่งห้อยขาลงจากเตียง เงยหน้าจ้องมองคนตัวสูงที่เอาแต่ยืนนิ่งเหมือนทำตัวไม่ถูกอยู่ เขาอาจจะกำลังรวบรวมสติของตัวเองละมั้ง  

“คิดจะแกล้งให้ฉันทรมานเล่นหรือไง” เธอถาม

คนฟังนึกแย้งอยู่ในใจว่า ใครกันแน่ หากแต่เขาก็ยังคงรักษาท่าทีนิ่งขรึมเอาไว้เช่นเดิม ไม่อยากให้เธอได้ใจไปนัก 

“เดี๋ยวฉันกลับเลยแล้วกัน เธอเอาหูฟังไว้ที่ไหน”

เพลงบุ้ยปากไปทางตู้เก็บของความสูงจากพื้นไม่เกินหนึ่งเมตรทางด้านหนึ่งของห้อง “หลังตู้โน่น”

ฮาร์ตพยักหน้ารับก่อนจะเดินไปตามที่อีกฝ่ายบอก มาถึงก็เห็นว่าสิ่งที่เขาต้องการวางอยู่บนหลังตู้จริง ๆ ตรงหน้ากรอบรูปถ่ายของเธอกับปู่ย่า รูปเดิมที่ตั้งมาตั้งแต่ไหนแต่ไร เป็นรูปตอนเธออยู่มัธยมปลาย แถมยังเป็นช่วงเวลาที่เขากับเธอเริ่มคบกันครั้งแรก เรียวคิ้วของเขาขมวดเข้าหากันนิดหน่อยตอนกำลังจะเอื้อมมือไปคว้าหูฟังมาถือไว้ กรอบรูปคุ้นตาอีกบานที่คว่ำหน้าอยู่เรียกความสนใจของเขาแทน 

ถ้าเขาจำไม่ผิด มันคือ…

“ลมที่ไหนพัดรูปล้มได้เนี่ย!” 

เสียงของเพลงดังขึ้นพร้อมกับที่เธอเอื้อมมือมาจับมันตั้งขึ้นก่อนที่ฮาร์ตจะแตะถึงตัวกรอบ เผยให้เห็นรูปถ่ายของเขากับเธอที่ถ่ายคู่กันในนิทรรศการศิลปะที่เธอเคยลากเขาไปด้วยกัน มันเป็นวันที่เขานัดไปดูหนังกับเธอ แต่เจ้าตัวดันเปลี่ยนแผนกะทันหันเพื่อไปงานสำคัญของรุ่นพี่ของเธอแทน แน่นอนว่าเธอไม่วายลากเขาไปด้วย นึกแล้วยังเจ็บใจไม่หาย หากเป็นรุ่นพี่คนอื่นที่ไม่ใช่คนที่พยายามจีบเธอแบบเนียน ๆ ละก็ เขาอาจจะลืมไปแล้วก็ได้

 

‘ไม่มีอะไรหรอก เขามีแฟนอยู่แล้วนี่’

‘เจ้าชู้ไง เธอดูคนอื่นออก แต่ดูไอ้หมอนี่ไม่ออกเนี่ยนะ’

‘นายก็พูดไปเรื่อยเลยอะ เขานิสัยดีจะตาย นายอิจฉาเขาน่ะสิฮาร์ต’

 

…เขาจำได้ไม่ลืมเลยล่ะ วันนั้นบึ้งตึงกันไปนิดหน่อยด้วย

“ลมคงแรงน่าดู”

คนตัวสูงแค่นหัวเราะก่อนจะคว้าหูฟังมายัดใส่กระเป๋ากางเกงที่สวมอยู่ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เธอคงคว่ำมันลงเองเพราะหงุดหงิดใจอะไรสักอย่างนั่นแหละ อาจจะคว่ำมาเป็นปีแล้วตอนที่เธอคบกับใครสักคน น่าจะหงุดหงิดไม่ต่างจากเขาเท่าไรนัก รูปมีเยอะแยะแต่ตอนนั้นเธอดันเลือกรูปนี้มาใส่กรอบตั้งไว้ในห้องเพราะเห็นว่าเขาไม่ค่อยชอบเท่าไร ผู้หญิงคนนี้มันโรคจิตชัด ๆ 

“ยิ้มแบบไม่เต็มใจยังดูดีเลยนะเนี่ย ฉันนี่ตาถึงจริง ๆ” หญิงสาวขยับกรอบรูปให้เข้าที่เข้าทางแล้วชมเปาะ เล่นเอาคนฟังเหม็นเบื่อถึงกับเบือนหน้าหนีไปลอบถอนหายใจอีกทาง 

“ได้ของแล้วจะกลับเลยหรือไง อย่าเพิ่งกลับสิ ฉันยังนอนไม่หลับเลยนะ”

“ก็เธอหลับไปแล้ว ใครใช้ให้ตื่นขึ้นมาอีกล่ะ” อีกคนสวนกลับทันควัน น้ำเสียงติดฉุนอยู่เล็ก ๆ เล่นเอาคนที่กำลังคิดว่าจะแกล้งอะไรเขาดีชะงักไปจังหวะหนึ่ง แต่ไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไรต่อเขาก็ชิงเดินหนีเสียก่อน 

“ฮ…ฮาร์ต! เดี๋ยวสิ”

เพลงรีบวิ่งมาดักเขาเอาไว้ตรงหน้าประตูก่อนที่อีกฝ่ายจะได้เปิดมันออกไป “คือจูบเมื่อกี้น่ะ…”

“อะไร”

“เรายังไม่ได้กลับมาคบกัน ก็คิดเสียว่าฉันขอยืมก่อนนะ” คนพูดขยิบตาให้เขาไปอีกหนึ่งทีเป็นการปิดท้ายประโยค ส่วนคนฟังถึงกับขมวดคิ้วงง

เรียวปากอิ่มขยับยิ้มก่อนบอกอีกว่า “แล้วเดี๋ยวฉันจะคืนให้ถ้านายอยากได้คืน โอเคไหม”

“โอเคอะไรของเธอ”

หมับ!

คนตัวสูงกว่าพลันคว้าข้อมือของหญิงสาวแล้วออกแรงดึงให้กลับมาที่เตียงอีกครั้ง เขาจับเธอนั่งลงบนเตียงก่อนจะดันให้นอนลงแล้วห่มผ้าให้ตามลำดับ แถมคราวนี้ดึงขึ้นมามิดศีรษะจนกลายเป็นคลุมโปงให้เธอไปเลยด้วยซ้ำ นึกมันเขี้ยวอยู่ไม่หาย 

เพลงดิ้นแล้วเปิดผ้าโผล่หน้าออกมาถามด้วยความไม่เข้าใจ “อะไรของนายเนี่ย!”

“ฉันเกลียดรอยยิ้มแบบนั้นของเธอจริง ๆ”

“นายไม่พอใจอะไรกันแน่ เพราะฉันแกล้งจุ๊บนายไม่ใช่หรือไง”

“นอนเถอะ ขอร้อง”

“ทำไมล่ะ ก็ฉัน…”

“นอกจากเรื่องที่เธอสนใจแล้ว เธอก็ไม่เคยสนใจอย่างอื่นเหมือนเดิมจริง ๆ สินะ”

“ฮะ?”

“เธอจะนอนดี ๆ หรือจะให้ฉันกลับไปตอนนี้ ไหน ๆ อีกไม่นานก็ใกล้จะเช้าแล้ว” เขายื่นข้อเสนอกึ่งคำสั่งอยู่กลาย ๆ

“ก็…” หญิงสาวกลอกตาไปมาด้วยความลังเลก่อนยิ้มแหย ถึงจะทำเป็นปากดีกวนประสาทไปอย่างนั้น แต่นึกไปนึกมาแล้วถ้าเขาหนีกลับไปตอนนี้เธอก็คงนอนไม่หลับแล้วอยู่ดี บางทีเมื่อกี้อาจจะผิดที่เธอตื่นตอนเขาอุ้มขึ้นมาก็ได้ ว่าแล้วหญิงสาวก็ยอมขยับตัวนอนดี ๆ ราวกับเด็กโดนดุ คิดว่าเขาคงโมโหอะไรสักอย่างจริงจังแล้วล่ะ แต่ถ้าจะเป็นอะไรก็น่าจะเป็นที่เธอเล่นแง่กับเขาไม่เลิกไม่ใช่หรือไง…

 เหอะ ทำเป็นว่าแต่คนอื่นเขา นายเองก็เข้าใจยากเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน!

 

 

___________________________________

มีคนหึงย้อนหลัง

แต่เขาเลิกกันแล้วนะ XD 5555555555

จะตีกันตายไหมคู่นี้ XD

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

24 ความคิดเห็น