(E-Book) [Quatre] HEART ตัดใจให้เหลือรัก

ตอนที่ 3 : Chapter 1 Come rain or shine, I’ll be with you [2/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 425
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    12 ส.ค. 63

 

Chapter 1

[2/2]

 

“นายจะไม่ทิ้งฉันไปใช่ไหม”

น้ำเสียงอู้อี้ของเพลงเอ่ยถามเหมือนกลัวว่าจะโดนทิ้งให้อยู่คนเดียวอีกครั้ง ทั้งที่เธอเองก็น่าจะรู้คำตอบดีอยู่แล้ว คำตอบของผู้ชายที่ตลอดเวลาที่ผ่านมา มีเพียงเธอฝ่ายเดียวที่เป็นฝ่ายทิ้งเขามาก่อน

ราวกับคนโง่ที่ไม่ยอมไปจากเธอสักที…

“บอกแล้วไงว่าจะไปส่ง” ฮาร์ตยืนยันในสิ่งที่เขาไม่จำเป็นต้องพูดมันออกไปด้วยซ้ำ แค่สิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้มันก็ชัดเจนมากพออยู่แล้ว 

ราว ๆ ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ฝนยังกระหน่ำตกลงมาไม่ขาดสาย ทว่าเสียงสะอึกสะอื้นของหญิงสาวในอ้อมกอดของฮาร์ตเงียบลงไปแล้ว เขาปล่อยให้เธอร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนจนกระทั่งเจ้าตัวเพลียและหลับไปเอง หลังจากนั้นจึงจัดแจงให้เธอนอนลงที่เบาะที่นั่งให้เข้าที่เข้าทาง ปรับระดับพนักพิงให้เอนลงจนกระทั่งคิดว่าน่าจะโอเคแล้วก็ไม่ลืมคาดเข็มขัดนิรภัยกลับคืนให้ก่อนจะเริ่มขับรถไปต่อ เพราะหากรอจนกว่าฝนจะหยุดตกก็ไม่รู้เลยว่าจะได้กลับตอนไหน

เพราะคุ้นเคยทางมาบ้านของแฟนเก่าดีอยู่แล้ว ฮาร์ตเลยพาเธอกลับมาถึงอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน คงเหลือก็แต่คราบน้ำตาเปรอะไปทั้งสองแก้มของสาวเจ้านั่นแหละ เขาจ้องมองเธออยู่นานโดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งคนที่หลับอยู่ได้สติตื่นขึ้นมาพบว่ารถคันนี้พาเธอมาอยู่หน้าบ้านแล้ว สารถีจำเป็นแกล้งกระแอมขึ้นเล็กน้อยก่อนทำทีเป็นมองไปทางอื่น

“ถึงนานหรือยัง” เพลงถามหลังจากขยับตัวลุกขึ้นนั่งแล้วปลดเข็มขัดนิรภัยออกพ้นตัว 

“สักพัก”

เสียงเพลงที่ดังอยู่ในโสตประสาททำให้เธอเพิ่งสำนึกรู้ว่ามีหูฟังเสียบอยู่ และก็รู้ได้ในทันทีว่าเป็นฝีมือของฮาร์ตแน่นอน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อยที่เขาทำแบบนี้ เธอถอดมันออกแล้ววางเก็บไว้ตรงช่องเก็บของระหว่างเบาะก่อนค้นหาอะไรบางอย่างในกระเป๋าสะพายของตัวเอง

“เข้าไปข้างในก่อนสิ”

เจ้าของบ้านพูดด้วยสีหน้าไม่ยินดียินร้าย ทว่าประโยคนั้นทำให้คนฟังหันไปมองเธอตาโต แล้วก็เห็นว่าหญิงสาวกำลังหยิบรีโมตประตูรั้วขึ้นมากดเปิดเหมือนเป็นการย้ำให้เขาขับรถเข้าไปด้านใน โรงรถกว้างขวางสามารถจอดได้อีกสามสี่คันสบาย ๆ มีเพียงรถของเธอจอดอยู่คันเดียวเท่านั้น ฮาร์ตคุ้นเคยกับบ้านหลังนี้เป็นอย่างดีราวกับเป็นบ้านของตัวเอง หรือหากจะเรียกให้ถูก ที่จริงบ้านหลังนี้ก็คือบ้านของคุณปู่คุณย่าของเพลงที่ยกให้เธอก่อนท่านจะจากโลกนี้ไปแล้วทั้งคู่นั่นแหละ

บ้านเดี่ยวหลังใหญ่โตพร้อมบริเวณบ้านกว้างขวางตั้งอยู่บนที่ดินส่วนตัวติดถนนใหญ่ แถมใกล้ ๆ ยังมีรถไฟฟ้าตัดผ่าน แม้จะห่างจากใจกลางเมืองหลวงคนละฝั่ง แต่ย่านนี้ก็คับคั่งไปด้วยผู้คนทั้งเก่าและใหม่ที่ย้ายมาตามความเจริญในพื้นที่ ฮาร์ตตัดสินใจขับรถเข้ามาเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไร ถึงยังไงเขาก็ต้องเข้ามาส่งเธอในนี้อยู่แล้ว จะปล่อยให้ลงข้างนอกแล้วเดินตากฝนเข้ามาเองก็ยังไงอยู่ แสงสีของเมืองถูกทิ้งไว้ด้านนอกกำแพงรั้วบ้าน ยิ่งเข้าใกล้ตัวบ้านมากเท่าไร ก็ยิ่งรู้สึกถึงความเงียบสงัดและโดดเดี่ยวมากขึ้นเท่านั้น มีเพียงไฟจากโคมประดับขนาบข้างประตูบ้านสองดวงที่ส่องแสงสีส้มสลัวให้พอมองเห็นอยู่บ้าง

“ยังอยู่คนเดียวเหมือนเดิมเหรอ”

“มันก็ต้องเป็นแบบนั้นสิ นายจะมาอยู่ด้วยกันไหมล่ะ” เธอออกปากชวนขำ ๆ

“ฉันหมายถึงจะไม่จ้างแม่บ้านมาอยู่ด้วยจริง ๆ เหรอ”

“นายก็รู้นี่ว่าฉันไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวาย ยกเว้นถ้านายจะมาอยู่ด้วยกันน่ะนะ” แม้จะพูดทีเล่นทีจริงอีกครั้ง ทว่าลึก ๆ แล้วเพลงก็หวังให้เป็นเขาที่มาอยู่กับเธอจริง ๆ อย่างปากว่า เพราะถ้าเป็นคนอื่นคงไม่มีใครทำให้เธอรู้สึกสบายใจอีกแล้ว แบบนั้นให้อยู่คนเดียวคงดีกว่า

“ถ้าแฟนเธอรู้เข้าคงไม่พอใจ ทั้งเรื่องที่ฉันมาส่ง แล้วก็เรื่องที่เธอพูดเมื่อกี้”

คนถูกเอ็ดถึงกับยิ้มขำกับท่าทีจริงจังนั้น ก่อนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เธอคว้าหูฟังไร้สายราคาแพงที่เพิ่งวางไปไม่ทันไรขึ้นมากำไว้ก่อนเปิดประตูลงจากรถ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากหากก็ยังอยู่ในสายตาของฮาร์ตอยู่ดี 

“เพลง!”

เธอย่อตัว ชะโงกหน้าเข้ามาในรถแล้วบอก “ถ้าอยากได้คืนก็ตามลงมาสิ”

ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบา ๆ กับความเอาแต่ใจนั้น เจ้าตัวคงรู้ดีว่าทำแบบนี้ไม่ค่อยน่ารักสักเท่าไร แต่ที่ยิ่งไปกว่านั้นคือเขารู้ดีว่าที่เธอทำไปทั้งหมดแค่เพียงเพราะไม่อยากอยู่คนเดียวหลังผ่านเรื่องแย่ ๆ มา ถึงสีหน้าท่าทางหลังตื่นจากห้วงนิทราของเธอเหมือนถูกรีเซตใหม่ มองผ่าน ๆ ราวกับไม่คิดถึงเรื่องก่อนหน้านี้ที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่ถึงสองชั่วโมงดีแล้ว แต่ดวงตาคู่นั้นไม่สามารถปิดบังความเจ็บปวดเอาไว้ได้เลย 

 

กึก…

สิบห้านาทีต่อมาชามบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปส่งกลิ่นหอมกรุ่นพร้อมควันโชยสองชามถูกเสิร์ฟลงบนโต๊ะอาหารทำจากหินตัวยาว หญิงสาววางลงตรงหน้าฮาร์ตชามหนึ่ง ส่วนอีกชามที่ดูเหมือนจะปริมาณมากกว่าเป็นของเจ้าบ้านเอง

“เธอให้ฉันมานั่งกินไอ้นี่เป็นเพื่อนเนี่ยนะ” แขกของบ้านถามอย่างไม่เข้าใจ เธอไม่ยอมคืนของให้เขาสักที แถมยังบอกกึ่งบังคับให้มานั่งรอที่โต๊ะอาหารนี่ด้วย 

“เลี้ยงขอบคุณที่พามาส่งไง ฉันไม่ค่อยได้ซื้อของสดเข้าบ้าน เลยมีให้กินอยู่ไม่กี่อย่างหรอก” เธอบอกก่อนจะเริ่มคีบเส้นบะหมี่ขึ้นมาเป่าอยู่สามสี่ครั้งก็ดูดเส้นเข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างมีความสุข อยู่ต่อหน้าเขาแล้วเธอเป็นตัวเองได้แบบไม่ต้องสนใจอะไรมาก นอกจากผู้ชายคนนี้แล้วก็คงเป็นของกินนั่นแหละที่พอจะทำให้เธอคลายความกลัวที่อยู่ข้างในลงได้บ้าง สิ่งที่เธอต้องทำตอนนี้จึงเหมือนการพยายามยื้อให้เขาอยู่กับเธอนานที่สุด หรืออย่างน้อย…ก็จนกว่าแสงแรกของวันใหม่จะมาเยือน

เพลงสังเกตเห็นว่าฮาร์ตเอาแต่ทิ้งสายตามองไปทางอื่น สีหน้าเหมือนกำลังคิดหนักในเรื่องไหนสักเรื่อง มือเขาจับตะเกียบค้างไว้ ทว่าไม่ยอมลงมือกินอาหารตรงหน้าสักที เธอเลยอดถามไม่ได้ว่า “นายจะเปลี่ยนเป็นกินอาหารฟรีซไหมล่ะ เดี๋ยวฉันเอาเข้าเวฟให้”

“ช่างเถอะ” ฮาร์ตส่ายหน้าปฏิเสธ “กินเสร็จแล้วเธอก็รีบคืนของฉันมา แล้วก็ไปอาบน้ำนอนได้แล้วนะ”

มือขาวที่กำลังจะคีบเส้นเข้าปากชะงักไปนิดหนึ่งตอนได้ยินแบบนั้น ก้มหน้าหลุบตามองบะหมี่ปริมาณสองห่อในชามแล้วลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ ริมฝีปากเคลือบลิปติกสีสดยิ้มเจื่อนกับตัวเอง ก่อนจะตั้งใจกินต่อเหมือนไม่ได้สนใจสิ่งที่อีกฝ่ายบอก 

“ไม่คิดเลยนะว่าจะเจอนายวันนี้” เธอชวนคุย

“อืม” แต่ดูท่าอีกฝ่ายจะพยายามรักษาระยะห่างอยู่ตลอดเวลา และนั่นก็ทำให้เพลงรู้สึกเจ็บปวดอยู่ไม่น้อย เขาอาจจะยังโกรธเธอเรื่องที่เธอชวนทะเลาะจนพานให้ต้องเลิกกันไปเมื่อปีก่อนก็ได้ละมั้ง

“นายไม่คิดจะพูดอะไรยาว ๆ หน่อยเหรอ”

“อะไรล่ะ” เขาเงยหน้าขึ้นมาจากชามอาหารตรงหน้าแล้วเลิกคิ้วมองหญิงสาวฝั่งตรงข้าม ไม่ใช่ไม่รู้ว่าเธอพยายามทำอะไรอยู่ แต่เขาก็แค่รู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมาเฉย เมื่ออยู่ดี ๆ ก็คิดว่าถ้าแฟนเธอมาหาที่บ้านแล้วเจอทั้งคู่อยู่ด้วยกันจะเป็นยังไง

“บ่นหรือว่าที่ฉันหาเรื่องให้นายต้องมาติดแหง็กอยู่นี่ก็ได้ หรือขุดเรื่องเก่าสักเรื่องขึ้นมาพูด”

“เธอต้องการอะไรจากฉันกันแน่”

“ก็…” เพลงขบริมฝีปากเข้าหากันอย่างชั่งใจ “ฉันอยากให้เรากลับมาคืนดีกัน”

“เธอคบคนอื่นมันก็ดีอยู่แล้วนี่ ทำไมถึงทำแบบนี้ล่ะ ได้ข่าวว่ามีแฟนใหม่ไปแล้วไม่ใช่เหรอ”

“เลิกกันแล้ว” แฟนใหม่ที่ฮาร์ตพูดถึงนั้น อันที่จริงกลายเป็นแฟนเก่าไปได้หลายเดือนแล้วล่ะ ทำไมเขาไม่รู้เรื่องนี้นะ ทั้งที่เหมือนจะรู้ทุกความเคลื่อนไหวของเธอแท้ ๆ 

“…”

“ฉันลองคบคนอื่นแล้วมันไม่เวิร์กว่ะ ฮาร์ต”

ถึงชายหนุ่มจะทำทีเป็นกินบะหมี่ต่อเงียบ ๆ ไม่ได้พูดอะไรตอบกลับไป แต่ความรู้สึกแปลก ๆ ข้างในตอนแรกกลับหายไปเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น ที่แท้ตอนนี้เธอก็ไม่ได้คบใครอยู่ ทว่าเรื่องระหว่างเขากับเธอก่อนหน้านี้ที่เธอพูดถึงนั้น เขายังไม่สามารถให้คำตอบอะไรได้ในตอนนี้หรอก ถึงใจหนึ่งก็อยากคืนดีกับเธอก็ตาม 

“นายจะไม่พูดอะไรสักหน่อยเหรอ ฉันเลิกกับแฟนคนนั้นไปนานแล้ว”

“เธออยากให้ฉันพูดอะไรล่ะ”

“นายเองก็อยากให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ใช่หรือไง”

เขายิ้มน้อย ๆ และก็น้อยจนสามารถเรียกว่าไม่ยิ้มก็ได้ แล้วก็บอกว่า “เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันรู้สึกแบบนั้น”

“ถ้าไม่ใช่ นายจะมาช่วยฉันไว้ทำไม นายจะมาส่งฉันแล้วยอมให้ฉันแกล้งง่าย ๆ เหมือนแต่ก่อนทำไม ไหนจะลูกอม หรือตอนอยู่ในรถ ทั้งหมดนั่นไม่ใช่เพราะว่านาย…”

“ฉันอาจจะทำไปเพราะผูกพันก็ได้ เรื่องช่วยเธอ เป็นใครมาเจอก็ต้องช่วยทั้งนั้น หรือต่อให้ตอนนั้นเธอเป็นคนอื่นฉันก็ช่วยอยู่ดี”

“ฉันไม่เชื่อหรอกว่านายแค่ผูกพัน”

“เธอเองก็ด้วย”

“ฉันทำไม”

“เธออาจจะแค่รู้สึกผูกพันกับฉันก็ได้”

“…”

“เพราะงั้นเรื่องของเรา…”

“ไม่เห็นอร่อยเลย” เพลงตัดบทอีกฝ่ายด้วยการทำเป็นเปลี่ยนเรื่องแล้วดันชามบะหมี่ตรงหน้าตัวเองไปข้างหน้านิดหนึ่งก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ท่ามกลางสายตางุนงงของฮาร์ตที่ไม่ทันได้พูดจบ เธอรีบยกชามเดินหนีเข้าครัวไปเทบะหมี่ที่เหลือเกินกว่าครึ่งทิ้งลงในถังใส่เศษอาหาร นึกหงุดหงิดใจที่อีกฝ่ายไม่ปฏิเสธมาตรง ๆ แต่แรก สรรหาเหตุผลอะไรมาอ้างก็ไม่รู้ แต่คิดว่าเธอจะสนใจหรือไง ที่ผ่านมาเธอก็ยอมรับและสำนึกผิดมาตลอดที่เป็นฝ่ายหาเรื่องชวนทะเลาะกับเขาเอง ใครใช้ให้เขาฮอตจนเกินหน้าเกินตาจนวัน ๆ มีแต่ผู้หญิงพากันมาทอดสะพานให้ล่ะ 

“กับฉันตอนนี้ล่ะเล่นตัวนัก เหอะ”

คอยดูเถอะ เธอจะต้องทำให้เขายอมกลับมาคืนดีกันให้ได้!

 

____________________________________

ทีมใครดีน้าาา ><

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

24 ความคิดเห็น

  1. #5 warisa ชีวิตลิขิตเองได้ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2563 / 08:24

    เพลงสู้ๆๆๆๆ

    #5
    0