(E-Book) [Quatre] HEART ตัดใจให้เหลือรัก

ตอนที่ 2 : Chapter 1 Come rain or shine, I’ll be with you [1/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 536
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    12 ส.ค. 63

Chapter 1

Come rain or shine, I’ll be with you

(ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะอยู่กับเธอ)

 

[1/2]

 

“ช่วยไปส่งหน่อยสิ”

ไม่รู้ว่าเพราะใบหน้าติดเชิดหยิ่งเล็ก ๆ กับดวงตาฉ่ำน้ำเว้าวอนคู่นั้น เพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์ในอดีตระหว่างเธอกับเขา หรือเพราะนึกสงสารกับเรื่องที่หญิงสาวตรงหน้าเพิ่งเจอมากันแน่ ทว่าประโยคนั้นกลับทำให้ฮาร์ตชะงักไปจังหวะหนึ่ง แม้จะมีความลังเลอยู่ในท่าทีของเขา แต่ริมฝีปากกระจับกลับขยับตอบออกไปโดยไม่ทันให้สมองได้คิดอะไรให้มากความนัก

“…อืม”

“จริงนะ!” เพลงร้องถามอีกฝ่ายด้วยความตื่นเต้น หวังว่าเขาจะไม่โกหก 

“แต่ฉันขอกลับเข้าไปช่วยเพื่อนเก็บของก่อน ไปรอที่รถแล้วกัน”

“แต่…” หญิงสาวเอื้อมมือไปรั้งข้อมือของคนตรงหน้าเอาไว้ “ฉันยังไม่อยากอยู่คนเดียว”

การกระทำนั้นทำให้ฮาร์ตชะงักไปอีกครั้ง อันที่จริงตอนนี้ก็ไม่ควรปล่อยให้เธออยู่คนเดียวจริง ๆ เพราะเพิ่งผ่านเหตุการณ์นั้นมาแท้ ๆ สุดท้ายเขาจึงตัดสินใจพลิกมือกลับมาจับข้อมือของเพลงเอาไว้แล้วดึงให้เดินตามไปด้วยกัน ทว่าชายหนุ่มไม่ได้พาเธอไปช่วยเก็บของหรอก ที่เขาทำคือพาเธอมาส่งที่โต๊ะอย่างที่ตั้งใจตั้งแต่แรกต่างหาก

“Oh my gosh…” 

เสียงของเพื่อนคนหนึ่งที่หันมาเห็นเพลงเดินกลับเข้ามาพร้อมฮาร์ตพอดีดังขึ้น เรียกความสนใจของคนอื่น ๆ ในโต๊ะให้หันมองตาม และต่างก็ไม่รู้ว่าควรจะแปลกใจกับอะไรก่อนดี หนุ่มหล่อที่เดินมาส่งเธอนั้นเป็นคนเดียวกับมือคีย์บอร์ดของวง Quatre (แกตเตอร์) ที่เพิ่งทำการแสดงจบไป หรือว่าควรแปลกใจกับ ‘เสื้อเชิ้ต’ ที่คลุมตัวเพื่อนสาวอยู่กันแน่

ฮาร์ตไม่ได้ประหม่ากับสายตาหลายคู่จากโต๊ะสาว ๆ ที่กำลังจับจ้องมาสักนิด เขาดันเพลงมาตรงเก้าอี้ว่างที่เธอเคยนั่งอยู่ก่อนหน้านี้ แล้วบอกว่า “เดี๋ยวเสร็จแล้วจะเดินมารับ”

เป็นการการันตีว่าเขาจะทำตามที่รับปากเธอเอาไว้ตอนอยู่ข้างนอก และส่วนหนึ่งก็เพราะสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามของเพลงที่เหมือนกำลังจะถามอะไรสักอย่างนั่นด้วย เธอคงกลัวว่าเขาจะปล่อยให้เธอต้องกลับเองหรือไปกับเพื่อนสักคนที่มาด้วยกัน

เพลงยอมพยักหน้าลงอย่างว่าง่าย และในระหว่างที่ทอดสายตามองตามร่างสูงกำลังเดินลัดเลาะกลับไปตรงเวทีนั้น เธอก็เปลี่ยนมาเป็นใส่เสื้อเชิ้ตของเขาเอาไว้กันมันหล่นจากบ่าหรือใครมาดึงเอาไป 

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมสภาพเธอเป็นแบบนี้ล่ะ”

อิงน้ำรีบถามด้วยความเป็นห่วง ทุกอากัปกิริยาของเพลงเมื่อครู่นี้อยู่ในสายตาของเธอตลอด แม้แสงไฟในนี้จะไม่สว่างโร่ แต่เสื้อผ้ายับยู่ยี่ของอีกฝ่ายนั้นไม่อาจรอดพ้นสายตาของเธอไปได้ 

“โชคไม่ดีนิดหน่อยน่ะ”

“หรือว่ามือคีย์บอร์ดคนนั้น…”

“เขาช่วยฉันไว้”

เพลงรีบบอกก่อนที่อิงน้ำและเพื่อนคนอื่นที่กำลังสนใจในเรื่องเดียวกันจะพากันเข้าใจผิดไปมากกว่านี้ หลังจากนั้นเธอจึงยอมเปิดปากเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นด้านนอกให้เพื่อนที่มาด้วยกันฟังจนหมดเปลือก รวมทั้งเรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับฮาร์ตด้วย เล่นเอาจากที่มึน ๆ เมา ๆ กันอยู่นั้นก็แทบจะพากันสร่างเลยทีเดียว อันที่จริงเธอเองก็ไม่ได้จงใจจะปิดบังอะไรขนาดนั้น ไม่ช้าไม่เร็วเพื่อนกลุ่มนี้ก็อาจจะต้องรู้อยู่ดี 

ยิ่งในเวลานี้ด้วยแล้ว…

เวลาที่เธอต้องการทวงความรู้สึกและ ‘หัวใจ’ ของเขาที่เคยเป็นของเธอกลับคืนมาอีกครั้ง

“หมายความว่าที่เขามองมาโต๊ะเราบ่อย ๆ ก็เพราะว่าเธอกับเขาเคยเป็นแฟนกันสินะ” มิ้งค์ เพื่อนอีกคนที่มาด้วยกันอดหันมองไปยังเวทีไม่ได้ ดูเหมือนกลุ่มหนุ่ม ๆ นักดนตรีจะเก็บของกันเรียบร้อยแล้ว 

“อาจจะรีเทิร์นเร็ว ๆ นี้ก็ได้ ใครจะไปรู้” เพลงยกยิ้มทิ้งท้ายประโยคนั้น ขณะเหลือบมองไปยังร่างสูงที่กำลังเดินเข้ามาเพื่อทำตามสัญญา เธอเองก็ลุกขึ้นจากที่นั่งด้วยเหมือนกัน “ฉันกลับก่อนนะ แล้วเจอกัน”

ภาพของหญิงสาวที่เดินเข้าไปควงแขนหนุ่มหล่อเจ้าของตำแหน่งมือคีย์บอร์ดประจำวงแกตเตอร์แล้วไม่วายขยิบตาส่งมาให้ในสายตาเพื่อน ๆ นั้น ไม่ใช่การเปิดตัวผู้ชายหรือแฟนใหม่ธรรมดา หากแต่เป็นการเปิดตัว ‘แฟนเก่า’ ที่ชวนให้เพื่อนสาวตกตะลึงและนึกอิจฉาไปตาม ๆ กัน คล้ายว่าหลังจากนี้อาจจะมีเรื่องให้สืบสาวกันอีกยาว

“เดินธรรมดาก็ได้มั้ง” ฮาร์ตแกะมือของคนรักเก่าออกจากแขนหลังจากทั้งคู่เดินมาจนถึงลานจอดรถแล้ว เขาไม่อยากให้เธอหน้าแตกเลยไม่ปฏิเสธแต่แรก และนั่นก็ทำให้เพลงหัวเราะขำขันเมื่อเห็นสีหน้ายุ่ง ๆ จากคนตัวสูงกว่า

“รำคาญหรือกลัวจะอดใจไม่ไหวกันแน่” เธอถามยิ้ม ๆ แม้จะยังไม่ได้จงใจอ่อยเหยื่อสักนิด ทว่าดวงหน้ากับนัยน์ตาเซ็กซี่แบบธรรมชาติอยู่เป็นทุนเดิมก็ทำให้คนถูกถามถึงกับไปไม่เป็น ยามที่เธอมองสบเข้าไปในดวงตาเขาเหมือนรู้ทัน 

เขาไม่เข้าใจสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่เท่าไรนัก ต้องการแสดงความเป็นเจ้าของก็ไม่น่าจะใช่ เพราะเท่าที่รู้มาตอนนี้เธอก็มีผู้ชายคนใหม่ของเธออยู่แล้ว หรือต้องการแกล้งให้เขาหวั่นไหวเล่นกันนะ ถึงจะไม่รู้แน่ แต่สิ่งที่เขามั่นใจก็คือเธอยังเป็นผู้หญิงเอาแต่ใจเหมือนเดิม ทว่าความเอาแต่ใจของเธอนั้นไม่ได้ทำให้เขาลำบากใจอะไร ความสัมพันธ์ยาวนานระหว่างเขากับเธอทำให้ชายหนุ่มรู้ดีว่า ที่จริงแล้วผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เป็นแบบที่เธอแสดงออกเลย

ไม่เลยสักนิด

บางทีนั่นอาจจะเป็นเหตุผลที่ทำให้เขายังเฝ้าคิดถึงและเป็นห่วงเธอเสมอมาก็ได้ ต่อให้สุดท้ายทั้งคู่จะเลิกรากันไปด้วยเหตุผลอะไร คนที่ไม่เคยตัดใจจากเธอได้อย่างเขาก็กลับมาวนเวียนอยู่รอบตัวเธออีกครั้ง ไม่ว่าจะใกล้หรือจะห่างมันก็เป็นสิ่งที่เขาเต็มใจเสมอ ขอแค่ผู้หญิงคนนี้ปลอดภัยและได้ใช้ชีวิตอย่างที่เธอต้องการ แม้บางครั้งเธอจะไม่ต้องการเขาก็ตาม 

ไม่เป็นหรอก เพราะทุกครั้งที่เธอต้องการให้เขาอยู่ข้าง ๆ เธอจะยังมองเห็นเขาได้เสมอ

“นายเนี่ย ปากไม่เคยตรงกับใจเลยสักทีนะ” หญิงสาวถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนกวาดสายตาไปทั่วลานจอดรถ “รถนายอยู่ไหนล่ะ”

ฮาร์ตพยักพเยิดหน้าไปทางหนึ่งก่อนจะเดินนำไป ทันทีที่ขึ้นมาบนรถและยังไม่ทันจะได้คาดเข็มขัดนิรภัย เพลงก็ถือวิสาสะเปิดไฟแล้วมองหาอะไรบางอย่างจากช่องเก็บของระหว่างเบาะที่นั่ง แม้จะไม่ได้นั่งรถคันนี้มาปีกว่า แต่เธอรู้ดีว่าเขาจะมีสิ่งที่เธอกำลังมองหาติดไว้เสมอ เธอคิดว่าเขาอาจจะชอบมันมากเหมือนเธอก็ได้ เพราะเขาเองนั่นแหละเป็นคนทำให้เธอรู้จักรสชาติของมันตั้งแต่สมัยเด็ก ๆ

 

‘ลูกอมรสส้ม กินแล้วอาจจะอารมณ์ดีขึ้นเหมือนฉันก็ได้’

 

เด็กผู้ชายที่ติดสอยห้อยตามแม่ของเขามาที่บ้านของคุณย่าเธอบ่อย ๆ บอกแบบนั้น… ฮาร์ตในสายตาของเธอทุกวันนี้ ก็ยังเป็นเด็กผู้ชายที่ชอบทำหน้านิ่งที่จริง ๆ แล้วใจดีคนนั้นเสมอ

“อยู่นี่จริง ๆ ด้วย” เธอบอกเจ้าของรถในตอนที่หยิบกล่องลูกอมยี่ห้อเดิมขึ้นมา แต่ยังไม่ทันจะแกะพลาสติกที่ซีลไว้ออก เจ้าของตัวจริงก็คว้ามันหลบมือเธอไปเสียก่อน เธอรีบถามอย่างไม่เข้าใจ “กินไม่ได้เหรอ”

“มันยังไม่ได้แกะ”

“ฉันก็กำลังจะแกะไง หรือว่านายอยากเป็นคนแกะให้เองเหมือน ‘ทุกที’ ล่ะ ฮึ?” 

ไม่เพียงแค่ถามเปล่า หากแต่หญิงสาวยังขยับตัวแล้วยื่นหน้าเข้าไปจ้องอีกฝ่ายอย่างใกล้ชิดด้วยนัยน์ตาเจ้าเล่ห์ แถมยังใกล้เสียจนได้ยินเสียงลมหายใจติดขัดของเขาด้วย ฮาร์ตรีบล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์ที่สวมอยู่ก่อนดึงลูกอมอีกกล่องขึ้นมา แบบเดียวกันเป๊ะ ๆ 

ต่างก็ตรงที่ “ฉันหมายถึงกินกล่องที่แกะแล้วนี่สิ”

เขาเปิดกล่องแล้วจับมือเธอมาแบออกข้างหนึ่ง เทลูกอมรสส้มของโปรดของเธอให้ไป เจ้าตัวจะได้เลิกวุ่นวายกับเขาสักที เพลงยอมขยับตัวนั่งประจำที่ของตัวเองให้ดี ๆ ก่อนจะจับลูกอมนั้นใส่ปากแล้วคาดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อยก่อนเขาจะบ่น เพราะเจ้าของรถปิดไฟที่เธอเปิดไว้และกำลังสตาร์ตรถแล้ว

ฮาร์ตชำเลืองมองคนข้าง ๆ ที่นั่งอมลูกอมด้วยสีหน้ามีความสุขแล้วก็เผลออมยิ้มอยู่แวบหนึ่ง เขาไม่ได้ชอบกินมันขนาดนั้น แต่ก็มักจะกินเวลาที่คิดถึงเธอ หากจะบอกว่าที่ซื้อติดไว้เพราะรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ชอบก็คงจะใช่ ตอนนั้นที่เขาให้เธอครั้งแรกเพราะยังเด็ก และไม่รู้ว่าควรต้องทำยังไงให้เด็กผู้หญิงที่ชอบไล่เขากลับบ้านด้วยคิดว่าคุณปู่คุณย่าของเธอรักเขามากกว่าเธอที่เป็นหลานแท้ ๆ นั้นอารมณ์ดีขึ้น รวมทั้งเวลาที่เห็นเขาตามแม่ไปที่นั่นบ่อย ๆ จะได้ไม่หงุดหงิดใจ ไม่คิดว่ามันจะได้ผล รู้ตัวอีกทีเขาก็มีมันติดตัวไว้เสมอ ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี และไม่ว่าจะเจอเธอหรือไม่ก็ตาม 

แม่ของเขาเป็นครูสอนเปียโน ทำให้เขาคลุกคลีอยู่กับดนตรีมาตั้งแต่เด็ก โตขึ้นก็ตั้งวงดนตรีกับคนสนิทและรับหน้าที่เป็นมือคีย์บอร์ดซึ่งเป็นสิ่งที่ถนัดที่สุด และเพราะดนตรีนี่แหละที่เป็นจุดเริ่มต้นความสัมพันธ์ของเขากับเพลง เด็กผู้หญิงที่เป็นหลานของคุณครูคนสนิทของแม่เขาอีกที ซึ่งนั่นคือเหตุผลที่เขาได้ไปบ้านนั้นบ่อย ๆ เพราะแม่เขาเป็นศิษย์เอกของคุณย่าเธอนั่นเอง จะเรียกว่าทั้งคู่อยู่ในระดับคนใกล้ชิดสนิทสนมกันมาแต่ไหนแต่ไรก็เห็นจะได้

สนิทจนเขารู้ดีว่า ชีวิตเธอโดดเดี่ยวและน่าสงสารขนาดไหน…

รถวิ่งมายังไม่ทันถึงครึ่งทาง หยาดฝนก็เริ่มโปรยปรายลงมาและดูท่าจะหนักขึ้นเรื่อย ๆ เพลงเกลียดฝนกว่าใคร ๆ อดีตที่ฝังใจบวกรวมกับเรื่องเลวร้ายที่เจอตอนอยู่คลับทำให้หญิงสาวเผลอกัดลูกอมเสียงดังกรุบ อารมณ์ที่กำลังดีขึ้นอย่างต่อเนื่องเมื่อครู่พลันดิ่งวูบ ร่างกายเริ่มสั่นเองอัตโนมัติ น้ำตาที่เจ้าตัวคิดว่าคืนนี้คงจะไม่ไหลแล้วแน่ ๆ กลับไหลออกมาคล้ายกับสายฝนนั้นเป็นตัวชี้นำ 

“จ…จอดรถ จอดรถ!” เธอร้องบอกด้วยน้ำเสียงที่ไม่คงที่เท่าไรนัก ท่าทางกระวนกระวาย มือสั่น ๆ พยายามจะเอื้อมไปคว้าพวงมาลัยรถไว้เอง ราวกับเธอไม่สามารถควบคุมร่างกายตัวเองได้ชั่วขณะ ฮาร์ตรีบหักหลบมาจอดข้างทางก่อนที่อาจจะเกิดอุบัติเหตุขึ้น เขาดึงมือของอีกคนไปบีบเอาไว้แน่น หวังจะช่วยลดความกลัวที่เกิดขึ้นในใจเธอตอนนี้ลงบ้าง ใจเขากำลังร้อนรนไม่ต่างจากเธอเลย นึกโกรธฝนฟ้าที่ตกไม่รู้เวลา แถมยังเป็นหลังจากที่ผู้หญิงคนนี้เพิ่งเจอเรื่องแย่ ๆ พรรค์นั้นมาอีก ถึงเขาไม่ใช่เธอก็ยังรู้สึกคล้ายโดนสวรรค์กลั่นแกล้งเสียเอง 

“เพลง” ชายหนุ่มเรียกชื่อเธอเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายก้มหน้างุดและเอาแต่ร้องไห้ ถ้าเป็นเวลาปกติละก็คงไม่ร้ายแรงเท่าไรนัก หากเมื่อกี้เขาตกใจแล้วไม่สามารถคงการบังคับรถไว้ได้ละก็ ไม่รู้เลยว่าอะไรจะเกิดขึ้น

“ฉัน…ฮึก…ฉันอยากหายไปจากตรงนี้” เสียงสั่นเครือดังขึ้น

“ฉันอยู่ตรงนี้” เขาบีบมือเธอแน่นขึ้นอีก อยากให้อีกฝ่ายรับรู้ว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียว

“…”

“และจะไม่ให้เธอหายไปไหนทั้งนั้น”

“…ฮึก”

ฮาร์ตสูดหายใจเข้าลึกแล้วเงียบไป พยายามตั้งสติเอาไว้ให้มากที่สุด ฟังเสียงฝนที่ดูท่าจะไม่หยุดตกง่าย ๆ และยังมีเสียงสะอื้นไห้น่าสงสารของผู้หญิงข้าง ๆ ดังอยู่ไม่ขาด อาจจะต้องทำให้เธอหลับเท่านั้น เขาถึงจะพาเธอกลับไปส่งที่บ้านได้อย่างปลอดภัย คิดถูกแล้วจริง ๆ ที่ยอมรับปากว่าจะมาส่งเธอ ราวกับสัญชาตญาณของเขามีไว้เพื่อใช้กับเธอโดยเฉพาะ 

และสิ่งที่เขาไม่ชอบก็คือ ‘เพลงเศร้า’ ที่ฟังแล้วหดหู่เหมือนใจจะขาด 

ฮาร์ตละมือมาหยิบหูฟังไร้สายไปเสียบเข้าที่หูของคนกำลังร้องไห้เสร็จสรรพ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเพลงโปรดของเธอและปรับระดับเสียงให้อยู่ในช่วงที่คิดว่าคนฟังจะไม่เป็นทุกข์กับเสียงฝนไปสักพัก นึกขอบคุณเทคโนโลยีตัดเสียงรบกวนที่ช่วยได้มากโข 

เพลงไม่ได้มีท่าทีปฏิเสธสิ่งที่เขาทำ เธอนิ่งไปนิดหนึ่งแต่ยังก้มหน้าร้องไห้เหมือนเดิม จนกระทั่งชายหนุ่มตัดสินใจปลดล็อกเข็มขัดนิรภัยทั้งของตัวเองและของเธอออก ก่อนดึงอีกคนมาสวมกอดไว้ สัมผัสที่คิดถึงและพยายามห้ามตัวเองอย่างหนักเมื่อตอนอยู่ที่คลับ แกล้งทำเป็นแข็งใจไม่ทันไร กลับทนไม่ไหวเมื่อเห็นเธอร้องไห้ด้วยความทรมานแบบนี้ เขาจะเอาหน้าที่ไหนไปปฏิเสธว่าลืมเธอได้ล่ะ

หญิงสาวขยับตัวเข้าหาไออุ่นมากขึ้น พร้อมกับที่เจ้าของอ้อมแขนกระชับกอดแน่นให้เธอมั่นใจว่าเขายังอยู่ตรงนี้ อยู่เพื่อฟังเธอร้องไห้จนกว่าจะรู้สึกดีขึ้น และแน่นอนว่าเธอจะไม่เป็นไร

“นายจะไม่ทิ้งฉันไปใช่ไหม”

 

 

____________________________

ฝากติดตามต่อด้วยนะคะ <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

24 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 29 ตุลาคม 2563 / 20:22
    เเงงงงง กอดๆๆๆๆๆ
    #9
    0
  2. #4 warisa ชีวิตลิขิตเองได้ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2563 / 10:50

    ก็ยังรักกันดี แล้วเลิกกันเพราะอะไรล่ะ ????????

    #4
    0