(E-Book) [Quatre] HEART ตัดใจให้เหลือรัก

ตอนที่ 18 : Chapter 9 They are messing up my life! [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 289
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    25 ม.ค. 64

Chapter 9

They are messing up my life!

(พวกเขากำลังทำให้ชีวิตของฉันยุ่งเหยิง!)

[1]

_________________________

 

“แล้วนี่มึงถึงกับต้องถอดเสื้อออกมาต้อนรับพวกกูเลยเหรอ”

พิทช์เอ่ยถามมือคีย์บอร์ดประจำวงที่เดินกลับเข้าไปในห้อง แม้คนถามพอจะเดาเรื่องได้ไม่ยากว่าก่อนหน้าที่เขาและสมาชิกวงคนอื่นจะมาถึงนั้น ภายในนี้กำลังเกิดอะไรขึ้นก็ตาม เฟียสและปกป้องพากันดันคนแก่สุดให้เดินเข้าไป ก่อนที่น้องเล็กของวงจะเป็นคนปิดประตูห้องพักให้เรียบร้อย

“เซอร์ไพรส์พวกมึงเหมือนกันไหมล่ะเฮีย” ฮาร์ตถามกลับขณะเดินมาคว้าเสื้อยืดที่ถอดทิ้งไว้ปลายเตียงขึ้นมา เขายังไม่ได้ใส่มันในทันที แต่หันไปเห็นแขกไม่ได้รับเชิญเดินลอยหน้าลอยตาตามเข้ามาแล้วอดไม่ได้ เลยจับเสื้อฟาดใส่พิทช์ที่ใกล้ตัวที่สุดแบบเต็มแรง ด้วยความหงุดหงิดกึ่งอยากแกล้ง สาเหตุก็เพราะโดนไอ้พวกตัวดีมาขัดจังหวะนี่แหละ รู้ดีเหมือนกับมองเห็นเหตุการณ์ในชีวิตเขาทุกอย่าง

คนโดนเสื้อฟาดใส่หัวเราะคิกคัก ก่อนจะเดินหนีไปนั่งรวมกับเฟียสและปกป้องที่จับจองโซฟานั่งเล่นเรียบร้อยแบบหน้ามึน ไม่วายหันไปทักทายเพลงที่ตอนนี้กำลังนั่งกอดหมอนใบหนึ่ง และห้อยขาลงมาจากเตียงด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ดูต่างจากฮาร์ตสิ้นเชิง “ว่าไงน้องสะใภ้ หนีมาเที่ยวกันสองต่อสองแบบนี้ คงคืนดีกันแล้วสิ”

“ก็ประมาณนั้นแหละ” เพลงพยักพเยิดหน้าตอบ แล้วส่งสายตาจับผิดไปยังเหล่าคนมาใหม่ “เพื่อนเฮียที่เป็นเจ้าของที่นี่เขาบอกเหรอว่าฮาร์ตอยู่นี่อะ” จะว่าไปแล้วเธอก็รู้สึกตงิดใจอยู่นิดหน่อยตอนมาถึง แต่ก็ไม่ได้ให้ความสำคัญกับมันจนลืมไปเลย ที่สำคัญคือไม่คิดว่าคนพวกนี้จะว่างตามมาเที่ยวที่นี่พร้อมกันหมดด้วยน่ะสิ 

พิทช์ดีดนิ้วเสียงดัง เปาะ! ก่อนจะตอบว่า “ถูกเผง เขาชื่อพี่โอ้”

“แล้วพวกโอ้โห! ก ข ค เนี่ย มานั่งหน้าสลอนในนี้ทำพระแสงอะไรไม่ทราบวะ ห้องพักหมู่คณะมากมั้ง” ฮาร์ตถามระหว่างที่ยืนใส่เสื้ออยู่ตรงปลายเตียงที่เดิมไปด้วย 

“ฟังก่อน พวกกูมีคำอธิบาย” พิทช์ยกมือสองข้างขึ้นราวกับผู้ร้ายกำลังสารภาพผิดต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจ ว่าแล้วก็เล่าที่มาที่ไปเสียยาวเหยียด “พี่โอ้เขาถามว่ามึงมีแฟนแล้วเหรอ กูเลยบอกว่าช่วงนี้มึงโสดแบบอยู่ในโหมดลืมคนเก่าไม่ได้สักที เขาถึงได้บอกว่ามึงพาสาวมาแล้วจองห้องไว้ พี่เขานึกว่าแฟน พวกกูที่กลัวว่ามึงกับเพลงจะแคล้วคลาดกันเลยรีบตามมาไง จุดประสงค์แค่จะมาขัด…”

“ฮะ?” ฮาร์ตขมวดคิ้วนิ่วหน้า

“เอ๊ย! ไม่ใช่ ๆ เอ่อ…แต่ก็ทำนองนั้นอะ กูก็นึกว่าเป็นสาวคนไหนที่ไม่ใช่เพลงเลยจะมากันท่าไว้เฉย ๆ ที่แท้ก็เพลงของกูนี่เอง” พิทช์ยิ้มแฉ่ง

เพลงพยายามกลั้นขำกับสิ่งที่มือกลองแกตเตอร์พูด ลอบสบตากับแฟนหนุ่มที่เหลือบมาทางเธอพอดี

“ของกูไม่ใช่เหรอ” ฮาร์ตหันกลับไปถามเสียงเรียบ ไม่วายหรี่ตาลงมองรุ่นพี่ ดูเหมือนอีกฝ่ายจะพยายามดึงแฟนของเขาเป็นไปพวกด้วยการยกชื่อขึ้นมาอ้างเพื่อให้เขาว่าอะไรไม่ได้ละมั้งเนี่ย

“เออนั่นแหละ ก็เห็นมึงกลับไปสองคนแล้วเงียบไปเลยตั้งแต่เมื่อคืน กลัวจะตีกันอีกไง ที่ไหนได้แอบมาจองห้องอยู่พัทยาแต่ไม่ชวนพวกกูสักคำ ร้ายยย มึงมันร้าย”

“พวกมึงเป็นเมียกูหรือไงล่ะ” ฮาร์ตพ่นลมหายใจพรืดก่อนจะเดินไปยืนเท้าแขนกับเคาน์เตอร์อเนกประสงค์ ไล่สายตามองเพื่อนร่วมวงอีกครั้งแบบเรียงคน “สรุปแค่จะตามมาดูว่ากูพาสาวที่ไหนมาเหรอ” 

คนตัวสูงพยักพเยิดหน้าไปทาง ‘สาว’ ที่นั่งยิ้มขำมองพวกเขาคุยกัน

“ผมไม่เกี่ยวนะพี่ เฮียบอกมีงานด่วนเลยจำเป็นต้องมา แล้วก็บอกว่าพี่มาถึงล่วงหน้าก่อนแล้ว” ปกป้องลนลานรีบแก้ต่างให้ตัวเอง เมื่อเห็นนัยน์ตาคมของมือคีย์บอร์ดตวัดมองเหมือนกดดันอยู่กลาย ๆ 

“โดนหลอกว่างั้นเถอะ”

“เออ ใช่”

“หลอกง่ายดีนะมึงเนี่ยไอ้ป้อง แต่ขอโทษที มึงหลอกกูไม่ได้หรอก” ฮาร์ตแค่นหัวเราะ พยักพเยิดหน้าไปยังมาราคัสในมือรุ่นน้อง “แหม ไม่เกรงใจของในมือเลยนะ ปกติมึงเล่นเบสไม่ใช่เหรอ”

ปกป้องสะดุ้ง หลุบตามองเครื่องดนตรีในมือแล้วเขย่าเล่นสองสามครั้ง ยิ้มเจื่อนยอมจำนนต่อหลักฐาน หากสุดท้ายก็รีบโยนไปบนตักพิทช์ราวกับของร้อน “ไม่ตั้งใจจริง ๆ อ่า”

ฮาร์ตส่ายหัวก่อนจะหันไปทางเพื่อนรุ่นเดียวกันบ้าง “มึงล่ะ”

“กูเหรอ” เฟียสชี้นิ้วเข้าหาตัวแล้วยิ้มกว้าง “กูแค่ถามเฮียว่าเราควรมาดูสักหน่อยดีไหม มึงต้องเข้าใจนะ กูเป็นห่วงว่ามึงจะโดนล่อซื้อมาหรือเปล่า ปกติมึงเคยห่างพวกกูที่ไหนวะ”

“ล่อซื้อก็เหี้ยละ” คนโดนเป็นห่วงพึมพำด้วยสีหน้าสุดแสนระอา เป็นอีกครั้งที่เขาถึงกับกลอกตามองเพดานห้อง ที่จริงแล้วฮาร์ตก็แค่รู้สึกหงุดหงิดในตอนแรกที่ยังไม่รู้ว่าใครมาก็เท่านั้น เห็นตาแป๋ว ๆ สามคู่ที่พากันนั่งมองเขาอยู่นี่แล้วก็โกรธไม่ลงหรอก แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าคนพวกนี้แค่หาเรื่องมาป่วนไปอย่างนั้นก็เถอะ ไอ้ที่พูดมาตั้งนานคือคำแก้ตัวข้าง ๆ คู ๆ ว่าแล้วก็อดถามเพื่อนร่วมวงไม่ได้ “ก็เห็นแล้วว่ากูมากับใคร แล้วยังไงต่อ จะกลับกันเลยใช่เปล่า”

“เฮ้ย อย่ารีบไล่สิ” พิทช์ยกนิ้วชี้ขึ้นส่ายไปมา “นาน ๆ ทีจะได้หยุดพักหลายวัน มาแล้วก็ต้องอยู่ต่อหรือเปล่าวะ”

“อะไรอีก” ชายหนุ่มมือคีย์บอร์ดเริ่มเกิดอาการไม่ไว้ใจ 

เฟียสลุกเดินเข้ามากอดคอเพื่อนสนิท “มาแล้วเราก็ต้องปาร์ตี้กันสิวะ”

“ปาร์ตี้อีกแล้วเหรอ เมื่อคืนก็ปาร์ตี้ ใจคอจะไม่พักกันเลยว่างั้น” 

“ใช่สิ วันหยุดทั้งที” 

“เพราะเป็นวันหยุดทั้งทีนี่ไง แต่พวกมึงทำตัวเหมือนไม่มีเพื่อนคนอื่นคบแล้วอย่างนั้นแหละ” ฮาร์ตพูดติดตลก เพราะไม่ว่าจะหยุดสั้นหรือหยุดยาว ก็ดูเหมือนชีวิตเขาจะหลบหน้าคนพวกนี้ไม่เคยพ้น ถึงอย่างนั้นเขาก็ขอนับว่าสามคนนี้คือครอบครัวนั่นแหละ

“มึงอย่ามาทำเป็นไม่มีเยื่อใยได้ไหมไอ้ฮาร์ต” คราวนี้พิทช์เล่นบทตัดพ้อตีหน้าเศร้า “กูไม่ใช้มุกใครมีแฟนออกจากแก๊งเราไปก็ดีเท่าไร”

ฮาร์ตพยักหน้าหงึกหงักแสร้งว่าเข้าใจและซาบซึ้ง “กูขอบคุณแล้วกันเฮีย”

“อีกอย่างนะ…เออ เพื่อนคนอื่นแทบจะไม่คบกูแล้วจริง ๆ แหละ เพราะกูคือผู้ทุ่มเทให้วงของเรา จะวันสำคัญหรือวันธรรมดา กูก็อยู่แต่กับพวกมึงตลอดไม่ทิ้งไปไหน มึงจำ”

“พี่ฮาร์ตมันถึงเคยบอกให้เรามีแฟนกันได้แล้วไงเฮีย” ปกป้องเอียงตัวเข้าไปพูดใกล้รุ่นพี่

“อ๊ะ ๆ ไม่ได้หรอก” พิทช์ยืดตัวขึ้นนิดหนึ่ง “กูไม่อยากให้พวกมึงรู้สึกว่ากูให้ความสำคัญกับพวกมึงน้อยลง”

“โอ้โห เพื่อนกูเจ็บเลย” เฟียสทำหน้าเห็นใจที่ฮาร์ตโดนเอี่ยว แล้วก็ตีมืออีกข้างที่ว่างอยู่เข้าที่อกของเพื่อนสนิทสองสามครั้ง

“มึงอย่าปั่นไอ้เฟียส กูไม่ได้โจมตีใครทั้งนั้น” พิทช์ส่ายหน้าเป็นพัลวัน แต่ดูเหมือนจะแก้ตัวไม่ขึ้นเท่าไร เพราะสายตาอิดหนาระอาใจหลายคู่กำลังมองมาที่เขาเป็นตาเดียว เจ้าตัวถึงได้งึมงำว่า “หรือกูควรหาแฟนสักคนวะ”

“โอเค! เฮีย! ปาร์ตี้! อะไรยังไงบอกมา” สุดท้ายฮาร์ตก็จำต้องตัดบทจบเรื่องราวดราม่า ที่จริงแล้วเขาก็แค่รู้สึกเสียดายที่กำลังจะอดได้อยู่กับแฟนสองต่อสองเท่านั้นเอง

“เย้!!!” พิทช์กับปกป้องลุกขึ้นกระโดดโลดเต้นเหมือนเด็กดีใจที่ได้ของเล่น

ใช่ว่าฮาร์ตไม่รู้ว่าหากพวกตัวป่วนมาเมื่อไหร่ แพลนอื่นที่คิดไว้คงต้องล่ม อย่างเช่นที่คิดว่าคืนนี้จะชวนเพลงไปเดินเล่นที่ถนนคนเดิน กลายเป็นว่าเขาคงต้องติดแหง็กอยู่ใน Party ร้อนอย่างกับ Fire ของไอ้พวกนี้เสียแล้วล่ะ ไม่ว่าเดินเล่นหรือจะไปกินลมชมวิวแล้วกินกันอะไรน่ะ พับเก็บได้เลย!

เฟียสใช้มือข้างที่คล้องคอฮาร์ตอยู่ตบบ่าเพื่อนปุ ๆ “คืนนี้สามทุ่มเจอกันที่สระน้ำดาดฟ้าของโรงแรมนี่แหละ พี่โอ้จัดให้พิเศษสำหรับพวกเรา ถึงตัวไม่อยู่แต่ส่งแรงใจและแรงซัพพอร์ตให้เต็มที่ ไม่เมาไม่กลับห้อง”

“เอาล่ะ! นัดลงตัวเรียบร้อย ถ้าอย่างนั้นพวกเรากลับห้องกันดีกว่า ปล่อยให้คู่รักเขามีเวลา ‘ส่วนตัว’ หึ ๆ ๆ” พิทช์ตีกลองของเล่นที่เอามาด้วยเหมือนเอาฤกษ์เอาชัย แกล้งมองข้ามรุ่นน้องมือคีย์บอร์ดที่กำลังเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน และมองเขาเป็นนัยว่า ‘เฮียมึงเพิ่งคิดได้เหรอ’ 

หลังจากนั้นทั้งสามคนก็เก็บข้าวของของตัวเองที่เอาติดมือมาแล้วเคลื่อนพลออกจากห้องไป ทว่าก่อนประตูจะปิดลง พิทช์ก็ไม่วายโผล่หน้าส่วนหนึ่งพ้นบานประตูกลับเข้ามาเพื่อบอกว่า “พวกกูสามคนอยู่ห้องถัดไปนะ มีอะไรเรียกได้ตลอด ตลอดที่หมายถึงทั้งวันทั้งคืนน่ะ”

“คิดว่ากูจะว่างไปเรียกหรือไง” ไม่รู้ว่าฮาร์ตถอนหายใจเซ็งเป็นครั้งที่เท่าไรของวันแล้วรวมครั้งล่าสุดนี้ เขาตามไปล็อกประตูก่อนจะเดินทำหน้าไม่เข้าใจกลับมาหย่อนตัวนั่งลงบนเตียง เพลงอดหัวเราะไม่ได้เมื่อเห็นสีหน้ายับยู่ของอีกฝ่าย

“เธอจะไปด้วยหรือเปล่าคืนนี้” เขาถาม

หญิงสาวรีบพยักหน้าลงทันที “ไปสิ หรือนายจะปล่อยให้ฉันไปเดินเล่นที่อื่นคนเดียวล่ะ”

“ได้ไงอะ” เขาทำหน้าไม่เห็นด้วย “แต่ตอนแรกก็ว่าจะชวนเดินเล่นแหละ”

“ถนนคนเดินเหรอ”

“อืม”

“ไว้ค่อยไปก็ได้น่า ฉันว่าอยู่กับพวกนายน่าสนุกกว่าอีก”

ฮาร์ตเอื้อมมือไปกระชับไหล่ทั้งสองของอีกคนให้หันมามองหน้ากันตรง ๆ “แล้วเธอไม่อยากอยู่กับฉันสองคนเหรอ”

“ตอนนี้ก็อยู่สองคนแล้วไม่ใช่หรือไง”

“ถ้าอย่างนั้นเรามาต่อจากเมื่อกี้ดีไหม” แววตาของชายหนุ่มกลับมาทอประกายระยิบพริบพราวอีกครั้ง ทว่าก่อนที่ใบหน้าคมคายจะโน้มเข้ามาใกล้ขึ้นกว่านั้น เพลงก็ยกมือขึ้นมาดันปากของเขาเอาไว้ก่อน

“เดี๋ยว พวกนั้นอยู่ห้องข้าง ๆ ไม่ใช่เหรอ”

“แล้ว?”

หญิงสาวไหวไหล่เล็กน้อย ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบห้อง “ไม่รู้สิ นายว่าที่นี่จะเก็บเสียงได้มากแค่ไหน หูพวกนายยิ่งไวกันอยู่ไม่ใช่หรือไง”

ฮาร์ตหลุดขำออกมา ปัดมือของคนตรงหน้าออกให้พ้นทาง ก่อนจะตอบแบบไม่ใส่ใจเท่าไรว่า “โรงแรมก็น่าจะกั้นได้เยอะละมั้ง เธอก็อย่าเสียงดังสิ…โอ๊ย!” แต่ก็มีอันต้องร้องเสียงหลงเมื่อโดนฝ่ามือพิฆาตของหญิงสาวฟาดแขนเข้าไปเต็มรัก

“ทะลึ่ง”

“ตรงไหนที่ทะลึ่ง อย่าเสียงดังเนี่ยนะทะลึ่งเหรอ”

“นายนั่นแหละอย่าทำให้ฉันเสียงดัง ไม่เข้าใจหรือไง”

คนแกล้งไม่เข้าใจมุ่ยหน้าแทบจะทันที จากนั้นก็…

ฟึ่บ!

“ฮาร์ต!”

เขาอาศัยทีเผลอในการจับอีกคนกดให้นอนราบไปกับที่นอน ได้เวลาสานต่อเรื่องที่ถูกขัดก่อนหน้านี้จนเกือบจะหมดอารมณ์ แต่สำหรับเขาแล้วต่อให้หมดก็ต่อไม่ยากนักหรอก ถ้าเป็นกับผู้หญิงคนนี้น่ะ คนร้ายกาจกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ จ้องมองยายลูกแมวที่ทำเหมือนอยากจะข่วนหน้าเขาอยู่รอมร่อ ก่อนโน้มลงไปกระซิบข้างหูเธอเสียงเบา “ไม่เข้าใจ ไม่รับปากด้วย” ว่าแล้วไม่วายงับใบหูน่ามันเขี้ยวเล่นเพื่อแกล้งคนใต้อาณัติ

“เอ๊ะ! นายนี่…”

“จุ๊ ๆ บอกว่าอย่าเสียงดังไง”

ดูเหมือนเธอจะเจอศึกหนักแล้วล่ะ!

 

 

_________________________

to be continued

 

งานขายของงงง

Shut up and kiss me

คำโปรย

การแข่งรถเพราะอยากหาอะไรทำแก้เบื่อคืนนั้น
ทำให้ฉันได้รู้จักกับกลุ่มผู้ชายที่เขาบอกกันว่า 'อันตราย'
และท่ามกลางข่าวลือแย่ ๆ มากมายเกี่ยวกับฉัน
'ผู้ชายคนนั้น' กลับเลือกก้าวเข้ามาในชีวิตอย่างเงียบ ๆ

 

> คลิก! <

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น

  1. #23 คุณท้องฟ้า(sky) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2564 / 20:58
    แง่ๆๆ เขิลไม่ไหวว คืนดีกันแล้วก็คือหวานมากก
    #23
    0
  2. #22 nan-sand (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มกราคม 2564 / 23:42
    โอ้ยยย ชั้นเขินอะไรไม่รู้้้้้้ สู้นะคะไรท์ 💙💙💙
    #22
    1
    • #22-1 CHERMADA(จากตอนที่ 18)
      26 มกราคม 2564 / 12:37
      ขอบคุณค้าบบบบ ><
      #22-1