(E-Book) [Quatre] HEART ตัดใจให้เหลือรัก

ตอนที่ 1 : Setting fires (Prologue)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 834
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    5 ก.ย. 63

 

Can you feel my heart?

เธอรู้สึกถึง ‘หัวใจ’ ของฉันบ้างไหม

 

 

ไนต์คลับชื่อดังประจำย่านท่องเที่ยวยามราตรีใจกลางเมืองหลวงคลาคล่ำไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา เสียงดนตรีจากเครื่องเสียงดังต่อเนื่องเพื่อไม่ให้เสียบรรยากาศของโซนไลฟ์ ซึ่งช่วยรับช่วงต่อจากการแสดงดนตรีสดที่เพิ่งจบลงไปไม่กี่นาทีก่อนหน้าได้เป็นอย่างดี บรรดาสายเที่ยวเริ่มละความสนใจจากเวทีไปทางอื่น บ้างก็พูดคุยกับกลุ่มเพื่อนไปตามประสาเพราะกว่าจะถึงเวลาคลับปิดก็อีกนาน

ภายใต้แสงไฟสลัวด้านในคลับ ที่โต๊ะใกล้เวทีมุมหนึ่งยังมีสายตาของใครบางคนกำลังจับจ้องไปยังร่างสูงบนเวทีที่กำลังง่วนอยู่กับการเก็บเครื่องดนตรีประจำตัวเขาอย่างคีย์บอร์ด เสร็จแล้วก็ช่วยเก็บอุปกรณ์อื่น ๆ เพื่อเคลียร์สถานที่หลังการแสดงในค่ำคืนนี้จบลง รอยยิ้มจากการพูดคุยและหัวเราะไปกับเพื่อนร่วมวงทำให้หญิงสาวที่จ้องมองเขาไม่ละสายตาเผลอยกยิ้มตามไปแบบไม่รู้ตัว รอยยิ้มพราวเสน่ห์ของผู้ชายคนนั้นทำเธอสบายใจทุกครั้งที่ได้เจอกัน ถึงแม้ว่าตอนนี้มันจะไม่ได้เกิดขึ้นเพราะเธอก็ตาม

“จ้องตาไม่กะพริบเลยนะเพลง ถูกใจใครบนนั้นหรือไง” 

อิงน้ำ เพื่อนร่วมโต๊ะที่รู้จักและสนิทกันในแวดวงนักวาดเอ่ยถามคนที่เอาแต่จ้องไปบนเวทีไม่เลิกรา สีหน้าท่าทางของ ‘เพลง’ ราวกับหมายตาใครสักคนเอาไว้ แม้ว่าเพื่อนคนอื่น ๆ ในโต๊ะจะสรวลเสเฮฮาเปลี่ยนประเด็นสนทนาไปเรื่อยตามประสาคนเมา แต่นั่นก็ไม่อาจดึงความสนใจของรายนี้ได้เลย 

“ถูกใจ”

ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงทวนคำของคนถามที่นั่งอยู่ข้างกันก่อนจะเงียบไป นัยน์ตาคู่สวยละจากเวทีได้ในที่สุด นิ้วเรียวพ่วงด้วยเล็บเคลือบสีดำมันวาวโอบรอบแก้วบรรจุเครื่องดื่มสีอำพัน เธอเคาะปลายนิ้วชี้เข้ากับแก้วอยู่สี่ถึงห้าครั้งอย่างใช้ความคิดก่อนจะหลุดยิ้มออกมา แล้วยกแก้วขึ้นมาดื่มรวดเดียวจนหมด แม้ร่างกายกำลังส่งสัญญาณเตือนว่าอีกไม่นานเธออาจจะคุมสติตัวเองไม่อยู่แล้วก็ตาม

“หรือว่ารู้จักใครในนั้นเหรอ ใช่มือคีย์บอร์ดหรือเปล่า” 

คำถามต่อมาของอิงน้ำแทบจะทำให้เพลงสำลักเครื่องดื่มที่ยังไม่ทันกลืนลงคอหมดดี

“พูดอะไรของเธอ”

“แหม ที่จริงก่อนหน้านี้เขาก็เอาแต่มองเธอเหมือนกันนี่ ผู้ชายคนนั้นน่ะ” อิงน้ำที่ดื่มน้อยสุดและยังมีสติครบถ้วนกว่าใครในโต๊ะพยักพเยิดหน้าไปทางเวที ปากก็พูดต่อ “ฉันเลยแอบคิดเล่น ๆ ว่าน่าจะรู้จักกับเธอหรือเปล่าน่ะ”

“ฉันจะไปรู้จักคนแบบนั้นได้ยังไง” น้ำเสียงฉุน ๆ ของเพลงทำให้เพื่อนขมวดคิ้วมุ่น 

“คนแบบนั้น?”

“ช่างเถอะ” เธอบอกปัด “ฉันรู้สึกมึน ๆ ขอตัวออกไปสูดอากาศสักหน่อยนะ” 

ไม่รอให้เพื่อนได้ถามอะไรต่อ หญิงสาวก็เลือกทางหนีด้วยการลุกจากโต๊ะออกมาอย่างรีบเร่ง ราวกับกลัวจะถูกคนช่างสังเกตอย่างอิงน้ำจับได้ แม้จะสนิทกัน แต่เพื่อนกลุ่มนี้ไม่ใช่กลุ่มที่รู้เรื่องความรักของเธอมากนัก บวกกับธรรมดาแล้วเธอก็ไม่ใช่คนชอบออกสื่อในเรื่องหัวใจของตัวเองสักเท่าไร 

รู้จักอย่างนั้นเหรอ...ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับผู้ชายคนนั้นเกินคำว่ารู้จักมาไกลโขแล้วละมั้ง อาจต้องเรียกว่า ‘ยิ่งกว่ารู้จักกันดี’ ด้วยซ้ำไป 

หมับ!

“อ๊ะ...!”

ยังไม่ทันที่เพลงจะเดินไปไหนไกลจากลานกว้างบริเวณด้านหลังคลับที่เชื่อมกับลานจอดรถ เพียงแค่ลับตาเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเท่านั้น การจู่โจมแบบไม่ทันได้ตั้งตัวกลับทำให้เธอเซถลาไปตามแรงกระชากที่คว้าเข้ามายังท่อนแขน ร่างอรชรถูกดึงกระชากมาในตรอกริมรั้วลับตาคน ที่ซึ่งคนอื่นคงไม่หันมาให้ความสนใจเท่าไรนัก ทั้งกลิ่นบุหรี่และกลิ่นเหล้าตีกันคลุ้งจนหญิงสาวถึงกับเบ้หน้าหนี ไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้ดื่มเข้าไปหนักขนาดไหนกันแน่

แต่พนันได้เลยว่า เธอไม่รู้จักไอ้หมอนี่อย่างแน่นอน

“ปล่อยฉัน!”

“จะรีบไปไหนล่ะครับคนสวย” 

“ปล่อย!” 

เสียงตวาดพร้อมกับการพยายามฝืนรั้งตัวเองหลุดจากพันธนาการนั้น ไม่ได้ทำให้คนที่กระทำการอุกอาจนึกกลัวผู้หญิงตัวเล็กกว่าตรงหน้าเลยสักนิด กลับกันเขายิ่งรู้สึกคึกคะนองมากขึ้นอีกเท่าตัวราวกับเธอคือม้าพยศ ฤทธิ์แอลกอฮอล์กับสารเสพติดที่อัดเข้าร่างกายทำให้จิตใต้สำนึกไม่หลงเหลือ มันสามารถเปลี่ยนจากคนเป็นสัตว์เดรัจฉานได้ในชั่วข้ามคืน แล้วผู้หญิงแปลกหน้าที่ดันถูกตาคนนี้ก็ทำให้เขาอยากปลดปล่อยความอัดอั้นที่อยู่ภายในเสียเต็มแก่ ช่วยไม่ได้ เธอดันเดินออกมาในจังหวะที่เขากำลังมองหาใครสักคนที่ถูกใจอยู่พอดี

“คืนนี้เราไปสนุกกันดีกว่าน่า”

“ไอ้โรคจิต! ฉันบอกให้ปะ…อ๊ะ!” 

ยิ่งดิ้นกลับยิ่งเหมือนไร้ทางหนีทีรอด

แรงมหาศาลผลักเธอจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับกำแพงรั้วอย่างจัง เสื้อสายเดี่ยวสุดเซ็กซี่กำลังถูกดึงรั้งกึ่งกระชากลงจากบ่า จังหวะนั้นเองที่หญิงสาวรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดอัดเข่าใส่ปีศาจร้ายตรงหน้า โชคไม่เข้าข้างเพราะอีกฝ่ายรู้ทันจึงเบี่ยงหลบและทำให้เธอพลาดเป้าไป ทว่าวินาทีที่เขาเผลอผ่อนแรงนั้นทำให้เธอยังพอมีหวังที่จะหนีออกไปจากตรงนี้อยู่บ้าง

แต่เธอก็เคลื่อนไหวช้าไปอยู่ดี…

หมับ!

เผียะ!!!

ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเพียงแค่เธอสลัดหลุดแล้วกำลังจะหนีออกมา โชคร้ายที่แขนกลับถูกแรงกระชากดึงให้หันกลับไปอีกครั้ง พร้อม ๆ กับฝ่ามือหนัก ๆ ฟาดเข้าที่ข้างแก้มจนใบหน้าสวยสะบัดหันไปตามแรงนั้น ใบหน้าชาวาบไปกว่าครึ่ง ทั้งร่างสั่นเทาพร้อมกับความกลัวที่ก่อนหน้านี้ไม่อาจเทียบเท่าได้ก่อตัวขึ้นด้วยความรวดเร็ว เหตุการณ์บางอย่างในอดีตที่กลายเป็นฝันร้ายของเธอย้อนกลับเข้ามาทำให้สมองตื้อไปหมด

เพลงช็อกจนสติหลุดหายไปจากความรุนแรงที่เพิ่งเกิดขึ้นหมาด ๆ เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตอนนี้กำลังถูกปีศาจร้ายผลักให้ชิดกำแพงอีกครั้ง ความชากัดกินไปทั่วสรรพางค์กายราวกับเจ้าตัวจะไม่รับรู้ความรู้สึกอื่นใดได้อีก นอกจากความรู้สึกที่ฝังรากลึกอยู่ภายใน และนั่นก็เพราะถูกกระตุ้นด้วยแรงจากฝ่ามือก่อนหน้านี้ น้ำอุ่น ๆ ไหลอาบสองแก้ม สติของเธอไม่ได้โฟกัสตรงหน้าเลยสักนิด หากแต่เป็นเรื่องในอดีตที่เธอไม่สามารถลืมมันได้

“เพลง!!!” 

เสียงตะโกนเรียกชื่อเธอดังลั่น กระชากสติของหญิงสาวให้กลับมาอยู่กับปัจจุบันตรงหน้าฉับพลัน สัมผัสหยาบโลนน่าขยะแขยงกำลังคุกคามเธอหนักขึ้น และไม่ทันได้มองหาเจ้าของเสียงนั้น ปีศาจร้ายในร่างคนก็ถูกแรงดึงออกไปพร้อมกับหมัดหนัก ๆ ที่อัดทีเดียวก็สามารถทำให้คนเมาจนคลั่งเซถลาไปชนกำแพงอีกทางได้ 

“ไอ้ระยำ!”

น้ำเสียงดุดันของผู้มาใหม่บ่งบอกถึงความอาฆาตมาดร้ายราวกับอยากจะฆ่าให้ตายได้เป็นอย่างดี เขาเดินอาด ๆ ตามเข้าไปกระชากคอเสื้อของร่างกำยำที่ตัวพอ ๆ กัน ตามด้วยอัดหมัดหลุน ๆ อีกหลายครั้งจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง ไม่น่าเชื่อว่าจากคนที่ดูจะมีแรงล้นเหลือก่อนหน้ากลับถูกจู่โจมอยู่ฝ่ายเดียวจนสิ้นสภาพ

“ฮาร์ต! ฮาร์ตพอแล้ว!” 

เพลงที่เพิ่งจะได้สติรีบเข้าไปดึงคนมาใหม่ให้ถอยออกมา เพราะกลัวว่าหากปล่อยไว้นานกว่านี้ ‘ฮาร์ต’ อาจจะฆ่าคนตายได้ ท่อนแขนที่กำลังเงื้อขึ้นหยุดชะงักกลางคันด้วยแรงรั้งที่หญิงสาวพยายามรวบรวมออกมาทั้งหมด เขากัดฟันกรอดจ้องเดนคนตรงหน้าด้วยความโกรธจัดจนแทบจะไม่ได้สติ นึกอยากจะอัดมันให้สาสมกับที่มันคิดและทำกับผู้หญิงคนนี้  

ลมหายใจหนัก ๆ ถูกพ่นพรืดออกมา ก่อนที่ชายหนุ่มจะเปลี่ยนเป็นคว้าแขนของเพลงให้เดินตามมาด้วยกัน ครั้นพอพ้นบริเวณนั้นแล้วเขาก็เพิ่งสังเกตเห็นสภาพยับเยินของอดีตคนรักที่ ‘ไม่เคยเป็นอดีต’ ได้เต็มตา เสื้อเชิ้ตราคาแพงตัวนอกที่สวมทับเสื้อยืดอีกทีถูกถอดออกจากร่างสูงเพื่อนำไปคลุมตัวให้หญิงสาวตรงหน้าด้วยความรวดเร็วแบบไม่ต้องคิดนาน

“ทำไมไม่ร้องให้คนช่วย ถ้าฉันมาไม่ทันจะทำยังไง” แม้จะพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นปกติแล้ว ทว่าเขากลับฝืนความขุ่นเคืองในใจไม่ได้เลย 

“ม…มันตบฉัน”

“…!” คนฟังถึงกับชะงักไปเพราะรู้ดีแก่ใจว่าเรื่องแบบนั้นมีผลต่อเพลงยังไง 

“เหอะ” เธอแค่นยิ้ม “ตอนที่โดนตบเมื่อกี้ ฉันกลัวจนคิดหรือพูดอะไรไม่ออกเลย” 

น้ำเสียงที่ไม่ค่อยคงที่เท่าไรทำให้ใจคนฟังหายวาบ ชายหนุ่มไม่ทันได้เห็นว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง เพราะแบบนั้นความจริงที่ออกมาจากปากของหญิงสาวจึงทำให้เขาได้แต่ยืนนิ่งอย่างคนพูดไม่ออก นึกอยากจะดึงเธอเข้ามากอดเอาไว้ กอดให้แน่นเหมือนอย่างเคย หากแต่เขากลับต้องห้ามตัวเองเอาไว้ด้วยความรู้สึกสับสน

“โลกนี้แม่งเฮงซวย” หญิงสาวพูดไปพลางพยายามกลั้นน้ำตาที่ดึงดันจะไหลออกมาเสียให้ได้ 

“คนบางคนต่างหากที่เฮงซวย”

หญิงสาวนิ่งไปก่อนจะพยักหน้าหงึกหงักอย่างเห็นด้วย ‘คนบางคน’ ต่างหาก ที่ทำให้โลกของเธอไม่น่าอยู่ ไม่ใช่โลกทำตัวเองสักหน่อย 

“ฮาร์ต”

“…”

เพลงจ้องหน้าเขาแล้วพูดออกไปจากก้นบึ้งของหัวใจ “ขอบคุณนะ” 

“เดี๋ยวพาไปส่งที่โต๊ะ” ชายหนุ่มตัดบทแล้วคว้าแขนเธอหวังจะให้เดินไปด้วยกัน ส่วนหนึ่งก็เพราะไม่อยากมองหน้าเธอให้นานเกินไปนัก 

“เดี๋ยวก่อน นายตามฉันออกมาเหรอ” เธอขืนตัวเองไว้ทำให้อีกคนชะงักเท้า ก่อนที่เธอจะก้าวเข้ามายืนตรงหน้าเขาอีกครั้ง สบสายตาลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่ม ผู้ที่ก่อนหน้าเธอจะเดินออกมาข้างนอกจนเกิดเรื่อง เธอยังเห็นเขาอยู่บนเวทีอยู่แท้ ๆ ‘มือคีย์บอร์ด’ ที่เพื่อนของเธอถามถึง

“…”

“นายไม่เคยลืมฉันได้จริง ๆ สินะ” เธอยกยิ้มทั้งที่ความกลัวก่อนหน้านี้ยังไม่หายไป คงต้องยอมรับว่า ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยและอุ่นใจได้เสมอ ไม่ว่าเธอจะเจอเรื่องหนักหนามาแค่ไหน หรือกำลังเผชิญหน้าอยู่กับความเลวร้ายจากอะไรก็ตาม

ชายหนุ่มเสมองไปทางอื่นเพราะไม่รู้จะตอบอะไร ไม่อยากตอบก็ใช่ด้วยส่วนหนึ่ง เขารู้ดีว่าต่อให้โกหกออกไปก็ไม่สามารถปิดบังความรู้สึกแท้จริงของตัวเองกับคนตรงหน้าได้ ซึ่งนั่นคือสาเหตุที่ทำให้เขารู้สึกกังวลใจแปลก ๆ ขึ้นมา ในตอนที่หันมองจากเวทีไปอีกทีก็เห็นว่า เพลงลุกเดินออกมาข้างนอกแล้ว เป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นและรบกวนจิตใจเขาจนผิดปกติ ทั้งที่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่บังเอิญเจอกับเธอหลังจากพวกเขาจบความสัมพันธ์ ‘ครั้งล่าสุด’ ไปได้ปีกว่า 

ใช่แล้วล่ะ ที่เป็นครั้งล่าสุดก็เพราะพวกเขาคบและเลิกกันมาจนนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

“กลับไปหาเพื่อนเธอเถอะ”

คนตัวสูงพูดทั้งที่ไม่ยอมสบตาเธอ และเตรียมจะเดินเบี่ยงเพื่อกลับเข้าไปด้านในคลับ หากแต่คนดื้อรั้นอย่างเพลงไม่ได้คิดแบบเดียวกัน เธอเลยขยับมาขวางทางเอาไว้ 

“ฉันอยากกลับบ้านแล้ว”

“…” 

“ช่วยไปส่งหน่อยสิ” 

“…อืม”

เธอยังเป็น ‘โลก’ ที่ดึงดูดดวงจันทร์อย่างเขาให้หมุนตามได้อยู่เสมอ

 

 

 

________________________________

กลับมาแล้วค่าาาา

เดี๋ยวมาอัปต่อนะคะ (._.)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

24 ความคิดเห็น

  1. #3 warisa ชีวิตลิขิตเองได้ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 09:22

    อบากอ่านนนนน

    #3
    0
  2. #2 My_smile (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 15:44
    ตามอ่าาาา
    #2
    0
  3. #1 P-Pomegranate (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 11:41

    กรี๊ดดดด พี่ฮาร์ตกร๊าวใจนุมากเลยค่ะ คูมรติกวินเท่มากเลยค่า ฮั่นแน่ ไปส่งอย่างเดียวไม่ได้นะคะ เสียชื่อ คิกค้าก

    #1
    0