โซ่สวาททาสดวงใจ | อีบุ๊กพร้อมโหลดจ้า

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1 ลูกบอลของปารลี (อัป 60%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,219
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 153 ครั้ง
    6 ม.ค. 63


สวัสดีค่ะคุณแจนปารลีเร่งฝีเท้าเข้ามาจนทันเวลาเปิดร้านเครื่องประดับในห้างหรู

จ้ะผู้จัดการร้านสาวใหญ่พ่วงด้วยตำแหน่งลูกพี่ลูกน้องของเจ้าของบริษัทจิวเวลรีที่มาเปิดเป็นหน้าร้านโชว์สินค้ายิ้มให้หล่อนอย่างเอ็นดู นึกถึงความขยันและตรงเวลาอย่างเสมอต้นเสมอปลาย แม้มีภาระเลี้ยงดูลูกเล็ก แต่ไม่เคยทำให้เสียงาน จนเธอรู้สึกวางใจ

สาวๆ พวกนั้นมาสายอีกแล้วสินะเธอบ่นไม่จริงจังนัก ด้วยเห็นสภาพการจราจรตอนเช้าหลังจากผ่านภาวะฝนตกหนักตลอดคืน เพิ่งจะหยุดตกก็เช้ามืดนี้เอง

รถติดทั้งสองทางเลยค่ะ จันทร์เดินมาเลยไม่มีผล

ปารลีเล่าพร้อมรอยยิ้ม แต่เป้าหมายเพื่อช่วยชี้แจงสาเหตุการยังไม่มาถึงของเพื่อนร่วมงานมากกว่า คุณแจนได้แต่พยักหน้ารับรู้

เปิดร้านยังไม่ทันเสร็จ สองสาวก็วิ่งหน้าเริดกระหืดกระหอบเข้ามา ส่งยิ้มแหยให้ปารลี แล้วเดินหลบผู้จัดการเจ้าระเบียบเพื่อไปเก็บกระเป๋าถือที่ด้านในอย่างทำเวลา ก่อนออกมาช่วยกันเปิดร้าน จัดตู้วางกันอย่างขะมักเขม้น

พี่จันทร์ เจ๊มีพูดถึงหนูกะเมย์กันสักจิ๊ดหรือเปล่าหนิงยิ้มแป้น ถามอย่างขี้เล่น เมื่อเห็นว่าผู้จัดการออกไปพบลูกค้าข้างนอก โดยบอกช่วงบ่ายจะกลับเข้ามา

นิดเดียวปารลีตอบแล้วยิ้มส่งให้ ทำเอาสองสาวถึงกับทำหน้าแหย

เห็นแล้วว่ารถติด ถ้าวันไหนฝนตกต้องรีบออกจากบ้านเร็วกว่าปกติสิจ๊ะ จะได้มาถึงทันเวลาหล่อนบอกอย่างเอ็นดู สองสาวตกปากรับคำ แล้วรีบช่วยกันทำงานต่อ

ปารลีมองสองคนนั้นแล้วให้นึกถึงน้องสาวซึ่งอยู่ในวัยไล่เลี่ยกัน พลันนั้นก็รีบเงยหน้ากะพริบตาปริบๆ หวังขับไล่น้ำตาที่เริ่มเอ่อคลอ เมื่อนึกถึงคำพูดของน้องที่บอกว่าไม่เหลือความศรัทธาให้เธออีก แม้เวลาจะผ่านไปเกือบสองปีแต่ความรู้สึกเจ็บปวดนั้นกลับไม่เคยบรรเทาลงเลย

เหม่ออะไรคะพี่จันทร์

หนิงชะโงกหน้ามาถามเมื่อเห็นเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่นิ่งเงียบเหมือนตกอยู่ในภวังค์ จนถูกเรียกไปสองครั้งถึงหันมามอง ปารลีฝืนยิ้มให้ ก่อนหันไปสนใจกับงานต่อ จนมีลูกค้าจึงออกไปบริการตามปกติ กระทั่งเวลาผ่านเกือบเที่ยงวัน ผู้จัดการสาวก็กลับเข้ามา

ไหนว่ากลับช่วงบ่ายไงคะปารลีเอ่ยทักอย่างสงสัย

โอ๊ย! พี่โดนลูกค้ายกเลิก บอกว่าแฟนไม่ปลื้มแบบของร้านเราอย่างกะทันหัน

หนูว่าไม่มีตังค์ซื้อกะทันหันมากกว่า

เมย์วางแก้วน้ำดื่มให้พร้อมพูดอย่างปากไว ก่อนจะหน้าจืดสนิทเพราะโดนอบรมอีกกระบุงใหญ่ ว่าด้วยเรื่องการห้ามวิจารณ์ลูกค้า

 

ปารลีทำงานจนถึงห้าโมงเย็นจึงรีบกลับ เพราะจะไปรับลูกบอลที่บ้านป้าบัว ไม่อยากให้หญิงชราต้องอยู่ดูแลลูกบอลนานๆ เพราะความที่ลูกบอลกำลังซน กลัวป้าบัวซึ่งก็แก่มากแล้วจะรับมือกันไม่ไหว

ส่วนหนิงกับเมย์นั้นจะอยู่ต่อจนถึงเวลาปิดร้านในตอนสองทุ่มครึ่ง โดยมีพนักงานอีกคนขอที่เริ่มงานในช่วงบ่ายมาอยู่เป็นเพื่อน

หญิงสาวเดินลัดเลาะมาตามทาง เพียงยี่สิบนาทีก็มาปรากฏตัวที่บ้านป้าบัว

แม่ แม่จ๋า

เสียงลูกเหมือนเสียงสวรรค์ทำให้หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง ลูกบอลกำลังวิ่งซนในห้องแคบที่มีไม้ระแนงตีกั้นตรงประตู ซึ่งลุงชุบสามีป้าบัวเป็นคนทำ แล้วต้องตรวจสอบความแข็งแรงกันเสมอเพราะลูกบอลชอบไปขย่มเล่น หล่อนเปิดรั้วระแนงแล้วยิ้มเมื่อลูกโผเข้ามาจนเซ รับกระเป๋าใส่ของใช้ส่วนตัวของเจ้าตัวเล็ก ก่อนจะยกร่างป้อมขึ้นอุ้ม

วันนี้อากาศดี ฝนไม่ตก แดดไม่ร้อนในช่วงเย็น คนในอ้อมกอดจึงอารมณ์ดี พูดจ๋อยๆ มาตลอดทางที่เดินกลับ สักพักก็ได้ยินเสียงเรียก คุณแม่ลูกหนึ่งจึงหันไปมอง

น้องจันทร์ มาเอาเค้กกล้วยหอมค่ะ พี่ทำให้น้องเฟิร์น เลยทำเผื่อลูกบอลด้วย

ครูพิมพ์ซึ่งเป็นครูอนุบาลของโรงเรียนไม่ไกลจากชุมชน และเป็นคุณแม่ของลูกสาวที่เกิดก่อนลูกบอลไม่กี่เดือน ส่งกล่องทัปเปอร์แวร์ไปให้ มีเค้กกล้วยหอมสูตรพิเศษใส่ผักจำพวกฟักทองและแครอต ลูกบอลยื่นมือออกรับแทนเมื่อเห็นขนมโปรด แต่ปารลีบอกให้ธุจ้าป้าพิมพ์เสียก่อน จากนั้นจึงได้กล่องขนมมากอดแนบอกอย่างหวงแหน

หล่อนเดินต่ออีกไม่ถึงห้าสิบเมตรก็ถึงห้องเช่าที่กว้างพอสำหรับสมาชิกสองคน ไม่กังวลเรื่องความปลอดภัยนัก เพราะห้องติดกันเป็นครอบครัวที่มีอัธยาศัยดีและคุ้นเคยกัน วางเด็กชายลงแล้วไขประตู เมื่อเปิดออก ก็หันมาจับมือเล็กยกสูงขึ้นเพื่อช่วยให้ก้าวพ้นธรณีประตูที่กั้นไว้สูงเกินพอดี ซึ่งตอนมาอยู่แรกๆ หล่อนก็เดินสะดุดอยู่หลายครั้ง

เอาแล้วไง เจ้าลูกหมูเริ่มแกะกล่องแล้ว

ยังกินตอนนี้ไม่ได้นะคะ ลูกบอลต้องกินข้าวก่อนหล่อนไม่แปลกใจเมื่ออีกฝ่ายยังไม่ยอม จนเกิดการยื้อยุดกัน

หม่ำข้าวก่อนนะคะคนเก่ง หม่ำข้าวแล้วเล่นรถด้วย

เอ่ยจบก็เดินไปหยิบของเล่นพลาสติกชิ้นเดิมมาให้ เมื่อเห็นของเล่นสุดโปรด เด็กชายก็ละความสนใจมาหา ปารลีฉวยจังหวะนั้นเอากล่องขนมไปเก็บให้ไกลตาของลูกบอลทันที

 

เช้าวันเสาร์ ปารลีอุ้มร่างเล็กป้อมผ่านบ้านป้าบัว หยุดทักทายเมื่อเห็นหญิงชราก้มๆ เงยๆ อยู่หน้าบ้าน

ลุงเขาเพิ่งออกไป น่าจะบอก จะได้รอป้าบัวพูด เมื่อรู้ว่าสองแม่ลูกจะเดินไปขึ้นรถแท็กซี่เพื่อไปโรงพยาบาล

อย่าเลยค่ะ จันทร์ไม่อยากให้เสียเวลา กว่าจะอาบน้ำแต่งตัวให้เจ้าตัวยุ่งเสร็จ ก็สายกันทุกทีปารลีพูดถึงคนต้นเหตุอย่างเอ็นดู ที่ตอนนี้ปล่อยให้เดินเตาะแตะอยู่ไม่ห่าง

งั้นก็ไปเถอะ แต่ป้านึกไม่ออกจริงๆ ว่าคราวนี้จะเป็นยังไง ขนาดฉีดวัคซีนครั้งที่แล้วมีลุงไปด้วย เห็นว่าดิ้นจนแทบเอาไม่อยู่ป้าบัวพูดยิ้มๆ ถึงคนที่ยังร่าเริงยิ้มโชว์ฟันหน้าให้เธออย่างอารมณ์ดี

สนทนากันสักพัก สองแม่ลูกก็จูงมือกันเดินไปขึ้นรถแท็กซี่ เมื่อบอกปลายทางเสร็จสรรพ ปารลีก็ชี้ให้ลูกน้อยดูนอกหน้าต่างรถ ลูกบอลชอบเวลาได้นั่งรถออกจากบ้าน ตื่นเต้นกับทุกอย่างที่เห็น จนรถติดจอดสนิทอยู่บนท้องถนน หญิงสาวก็กวาดมองด้านนอกอย่างต้องการแก้เบื่อ หล่อนเห็นภาพครอบครัว มีพ่อแม่ และลูกสองคนนั่งอยู่ตอนหลัง แล้วจึงเบือนมามองลูกชายตัวเองที่ยังคลอเคลียอยู่บนตักด้วยความสะเทือนใจ ก่อนหักห้ามความเศร้าไว้ส่วนลึก แล้วตั้งใจฟังคำถามของลูกชาย แม้จะเป็นคำถามเดิมๆ ที่เคยตอบหลายครั้ง แต่เธอไม่เคยนึกเบื่อ


ลูกบอลของแม่จันทร์ โซ่สวาททาสดวงใจ พร้อมโหลดแล้วค่ะ

ขา...ผู้หญิงที่พัวพันกับเกมทุจริต เขายอมให้เธอพ้นผิดเพราะอะไรย่อมรู้แก่ใจ
เธอ...สิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว ไม่มีประโยชน์ใดที่จะรื้อฟื้น แค่มีคนที่เป็นที่สุดของหัวใจ ในวันนี้และวันต่อไป
----------
‘พ่อของนายเป็นใคร รู้ไหมเขาแย่งแม่ของนายไปจากฉัน’
พัทธนนท์พูดกับรูปถ่ายของคนตัวเล็กป้อมที่ส่งยิ้มหน้าเป็นมาให้
ดูๆ ไป นายก็น่ารักเหมือนกัน
‘ฉันจะตามดูพวกนายจนมั่นใจว่าพ่อของนายจะดูแลผู้หญิงของฉันได้
ถึงตอนนั้นฉันจะยอมปล่อยพวกนายไป’

เสียงทุ้มนุ่มสั่งผ่านรูปถ่ายของคนตัวเล็ก มันถูกกลั่นออกมาจากความเจ็บร้าว
เขาพร้อมแล้วที่จะยอมรับแล้วกลับไปเดินในเส้นทางของตัวเอง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 153 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

63 ความคิดเห็น