[รีอัป+มีอีบุ๊ค] XXX I เรื่องมันเกิด...เพราะดวงอาทิตย์ตกดิน

ตอนที่ 8 : XXX I :EP02 หน้าที่ใหม่ (2/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 368
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    3 ก.ค. 63

“เจอแบบนี้ทุกวันฉันคงต้องไปหาจิตแพทย์แล้วล่ะ ตอนอยู่บนห้องคุณซานก็แกล้งฉัน” บอกไว้แล้วว่าจะฟ้อง เพราะฉะนั้นฉันไม่ควรทำให้ตัวเองเสียความตั้งใจ

“เอาน่า แค่ไม่กี่เดือนเอง” เรย์วี่ยื่นมือมาตบไหล่ฉันเบาๆ เพื่อปลอบประโลม กระนั้นรอยยิ้มก็ยังคงปรากฏอยู่เต็มใบหน้าไม่จางหาย "ฉันต้องกลับแล้วนะ ดีใจไปเรียนรู้งานกับพี่กุ้งนางได้แล้วล่ะ มีอะไรก็โทรมา”

“โอเค กลับบ้านดีๆ นะ ขอบคุณที่เป็นธุระให้” เราล่ำลากันเพียงเล็กน้อย ก่อนที่เรย์วี่จะเดินไปตามพี่ภูมิในห้องครัวเพื่อกลับบ้านด้วยกัน

คล้อยหลังทั้งสองคนแล้วฉันจึงเดินไปตามหาพี่กุ้งนาง จนกระทั่งเจอตัว เธออยู่ในห้องรับแขก บนโซฟาเต็มไปด้วยกระเป๋ามากมายที่ถูกจัดเตรียมมา คาดว่าคงใส่ยาและอุปกรณ์ที่จำเป็นมาด้วย

“คุณซานเริ่มเดินถนัดแล้ว พรุ่งนี้พี่คงไม่ได้มาแล้วล่ะ” ไหนเรย์วี่บอกว่าช่วงแรกจะมีพยาบาลคอยช่วยดูแล นี่แค่วันเดียวเท่านั้นเอง “สำหรับการดูแลไม่มีอะไรมาก ดีใจแค่คอยจัดยาให้คุณซานแล้วก็ดูแลเขาในเรื่องอื่นๆ ที่คุณซานยังไม่สามารถทำได้”

“ทำไมพี่กุ้งนางไม่อยู่ต่ออีกสักวันสองวันล่ะคะ” ฉันยังไม่พร้อมที่จะรับมือกับคุณซานเพียงลำพัง หากอยู่ดูแลเขาคนเดียว มีหวังฉันคงถูกคุณซานหาเรื่องแกล้งไม่หยุดไม่หย่อนแน่ๆ

ไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไรกับฉันหนักหนา ทีกับคนอื่นไม่เคยหรอกที่จะทำแบบนั้น…

“อาการของคุณซานไม่น่าห่วงแล้วน่ะค่ะ อีกอย่างพี่ต้องไปดูแลคนไข้คนอื่นด้วย” พี่กุ้งนางตอบพร้อมรอยยิ้ม ขณะเดียวกันมือก็ล้วงหยิบถุงยาออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นส่งให้ฉัน “นี่เป็นยาของคุณซานนะคะ ถ้าหมดเมื่อไหร่ก็ให้เขาไปพบคุณหมอ แล้วเดี๋ยวคุณหมอจะประเมินอาการให้อีกทีค่ะ”

“ค่ะ” ตอบรับด้วยใบหน้าหงอยๆ

เอาเถอะ…ท่องไว้ว่าเพื่อเงิน

“ดีใจทำอาหารเป็นหรือเปล่าคะ”

“เป็นค่ะ” ฉันรีบดึงสติตนเองให้กลับมา แล้วตอบคำถามของพี่กุ้งนาง

ฝีมือปลายจวักของฉันไม่ถึงขั้นเซียนหรอก แต่ก็พอกินได้และไม่ทำให้ถึงตาย

“อย่างนั้นคงไม่มีอะไรน่าห่วงแล้วล่ะ” พี่กุ้งนางเอื้อนเอ่ยราวกับโล่งใจ

“ที่นี่ไม่มีแม่บ้านเลยเหรอคะ” ตั้งแต่มาถึงฉันยังไม่เห็นใครนอกเหนือจากคนที่ทำความรู้จักกันตอนเข้าบ้าน

“มีแค่แม่บ้านที่ถูกจ้างมาทำความสะอาดวันเว้นวันน่ะค่ะ” ดูแล้วเหมือนบ้านนี้จะหวงพื้นที่ความเป็นส่วนตัวกันมาก ถึงได้ไม่ให้ใครมาอาศัยอยู่ที่นี่เลยสักคน

“แบบนี้เรื่องอาหารการกินพี่กุ้งนางก็เป็นคนจัดเตรียมให้เหรอคะ” ถ้าเป็นแบบนั้นก็แอบสงสารคุณพยาบาลอยู่เหมือนกัน มาดูแลคนป่วยแท้ๆ แต่กลับต้องมาทำหน้าที่เป็นแม่ครัวซะอย่างนั้น

“พี่ดูแลแค่ของคุณซานค่ะ ส่วนคุณซีนกับคุณแซ้งค์เขาจะหาทานกันเอง”

“อ๋อ” ฉันครางรับ สงสัยคงมองพวกเขาในแง่ร้ายมากเกินไป แวบแรกนึกว่าบ้านนี้จะใช้งานคุณพยาบาลเกินกว่าหน้าที่ซะอีก

“กุ้งนาง อยู่หรือเปล่า!” บทสนทนาของเราถูกขัดด้วยเสียงเรียกของผู้มาใหม่

“คุณซีนกลับมาแล้วค่ะ” พี่กุ้งนางหันมาบอกฉัน ก่อนจะเดินออกไปพบกับแฝดน้องของคุณซาน “ดิฉันอยู่นี่ค่ะคุณซีน”

ฉันรีบเดินตามหลังพี่กุ้งนางออกไป ซึ่งก็พบเข้ากับผู้ชายร่างสูงพอๆ กับคุณซาน แม้ว่าใบหน้าจะหล่อเหลา ทว่ากลับไม่มีส่วนไหนคล้ายคลึงกันเลยสักนิด ถ้าไม่บอกว่าเป็นฝาแฝดกัน ฉันก็คงไม่มีทางดูออก

“ใคร?” พอหันมาเห็นคนที่ไม่คุ้นหน้าคุ้นตา คิ้วเข้มพลันขมวดเข้าหากัน พร้อมจับจ้องสายตามาทางฉันด้วยสีหน้าฉงน

“เพื่อนของคุณเรย์วี่ค่ะ”

“สวัสดีค่ะ” ฉันยกมือขึ้นไหว้เขา ซึ่งอีกฝ่ายก็พยักหน้ารับยิ้มๆ

“อ๋อ ดีใจ” บางทีเรย์วี่คงบอกคุณซีนไปแล้วเขาก็เลยรู้จักฉัน “แล้วนี่ซานอยู่ไหน”

“ทำงานอยู่บนห้องค่ะ” เป็นพี่กุ้งนางที่ตอบคำถามนั้น

“โอเค” ร่างสูงตอบรับ ก่อนจะตวัดสายตามามองทางฉัน “เรียนรู้งานไปก่อนนะดีใจ เดี๋ยวฉันลงมาคุยรายละเอียดอีกที”

“ค่ะ” บางทีคนที่เป็นเจ้านายฉันจริงๆ ก็คือคุณซีนล่ะมั้ง

[จบบันทึกพิเศษ: ดีใจ]

********************60%*********************
น้องบอกเห็นเงินแล้วสู้ตาย

คำเตือน: หากนิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาส่วนใดส่วนหนึ่งที่ไม่เหมาะสม ได้โปรดขอความร่วมมือให้ทุกคนใช้วิจารณญาณในการอ่าน ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในนิยายเรื่องนี้ล้วนเป็นเพียงการแต่งเติมเพื่อเพิ่มอรรถรสในจินตนาการของผู้เขียน อะไรที่ไม่เหมาะสมอย่าได้ลอกเลียนแบบและนำไปใช้ในชีวิตประจำวันโดยเด็ดขาด วอนน้องๆ หนูๆ ที่อายุยังไม่ถึง 18 ให้ตั้งสติก่อนสตาร์ทนะคะหนู
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

33 ความคิดเห็น