[รีอัป+มีอีบุ๊ค] XXX I เรื่องมันเกิด...เพราะดวงอาทิตย์ตกดิน

ตอนที่ 5 : XXX I :EP01 แกล้ง (2/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 391
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    29 มิ.ย. 63

เป็นบ้านที่ไม่ใหญ่โตเท่าไหร่ ทว่าบรรยากาศรอบๆ กลับร่มเย็น เนื่องจากมีต้นไม้และไม้ประดับรายล้อมอยู่เต็มไปหมด เหมือนจะเป็นคนที่ชื่นชอบธรรมชาติ แต่กลับไม่นำดอกไม้มาประดับเพิ่มความสวยงาม ในความคิดฉันถ้ามีดอกไม้มาเพิ่มสีสันด้วยก็คงดีไม่น้อย

“บ้านนี้อาซานอยู่กับน้องชายฝาแฝดอีกสองคน ก็คืออาซีนกับอาแซ้งค์เดี๋ยวอีกสักพักเธอก็จะได้เจอ” เรย์วี่หันมาอธิบาย ขณะที่ฉันก็กำลังใช้สายตากวาดมองไปรอบๆ เพื่อสำรวจ

“สวัสดีค่ะ” ผู้หญิงวัยกลางคนที่สวมใส่ชุดพยาบาลเดินออกมาต้อนรับ พร้อมกับยกมือไหว้เราทั้งสอง เป็นเหตุให้ทั้งฉันและเรย์วี่รีบยกมือขึ้นไหว้อย่างรวดเร็ว

“นี่พี่กุ้งนางพยาบาลที่จะมาช่วยดูแลอาซานในช่วงแรก” ร่างบางข้างกายแนะนำผู้หญิงคนนั้นให้ฉันได้รู้จัก “ส่วนนี่ดีใจเพื่อนของเรย์ที่จะมาดูแลอาซานจนกว่าจะหายดีค่ะ ฝากพี่กุ้งนางถ่ายทอดวิชาให้เพื่อนเรย์ด้วยนะคะ”

“ได้เลยค่ะ” อีกฝ่ายรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนระคนเอ็นดูในคำพูดจาของเรย์วี่

“คุณหนูครับ อาหารพวกนี้จะตั้งโต๊ะเลยหรือว่าให้ผมเอาไปแช่ไว้ก่อนครับ” พี่ภูมิที่เพิ่งเดินตามเข้ามาเอ่ยถาม สองมือเต็มไปด้วยถุงพลาสติกพะรุงพะรังที่หอบหิ้วมา

“อาซานทานข้าวเช้าหรือยังคะ”

“ยังเลยค่ะ พี่เองก็เพิ่งจะมาถึงเมื่อไม่กี่นาทีนี้ กำลังจะไปเตรียมอาหารเช้าให้คุณซานคุณเรย์วี่ก็มาพอดี”

“งั้นเดี๋ยวพี่กุ้งนางกับดีใจขึ้นไปพาอาซานลงมาหน่อยนะคะ เดี๋ยวเรย์กับพี่ภูมิจะจัดโต๊ะคอย” เมื่อเพื่อนมอบหมายหน้าที่ให้แล้วฉันกับคุณพยาบาลจึงพากันเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสองของบ้าน

“พี่กุ้งนางไม่ได้นอนค้างที่นี่เหรอคะ” ฉันชวนคุยในระหว่างทาง เพื่อไม่ให้บรรยากาศเงียบเหงาจนเกินไป

“ไม่ค่ะ พวกเขาบอกให้พี่เดินทางไปกลับเอา ตอนเช้าพี่นั่งรถมาเองส่วนตอนเย็นคุณแซ้งค์จะเป็นคนขับรถไปส่งที่บ้าน”

พอได้ยินแล้ว สิ่งแรกที่คิดคือทำไมต้องยุ่งยากขนาดนั้นด้วยนะ…

“แล้วแบบนี้ถ้าคุณซานเกิดเป็นอะไรตอนดึกๆ ใครจะดูแลล่ะคะ” ต่อให้มีน้องชายฝาแฝดอยู่ด้วยก็เถอะ แต่มันจะไม่ดีกว่าเหรอถ้าหากว่ามีพยาบาลคอยอยู่ดูแลตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง คนอื่นเวลาจ้างพยาบาลส่วนตัวเขาก็ทำกันแบบนั้นไม่ใช่เหรอ

“ก็คงต้องเรียกรถพยาบาลมารับตัวเอาน่ะค่ะ” พี่กุ้งนางหันมาตอบพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะยกมือขึ้นเคาะประตูสองสามครั้ง พร้อมขออนุญาตเจ้าของห้อง

“เข้ามา” เมื่อมีเสียงตอบรับจากบุคคลที่อยู่เบื้องหลังบานประตู พี่กุ้งนางจึงผลักเข้าไปด้านใน

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไป สิ่งแรกที่เห็นคือห้องนอนคลุมโทนขาวดำไร้สีสันอื่นมาแต่งแต้มให้สดใส บนเตียงกว้างมีร่างสูงนั่งพิงพนักซึ่งฉันรับรู้ได้ว่าตนเองกำลังถูกมองจ้องอยู่ เพราะแสงสว่างภายในห้องมีเพียงน้อยนิด หนำซ้ำยังถูกบดบังด้วยโทนหม่นหมอง จึงทำให้ฉันไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของเขาได้อย่างชัดเจน เมื่อเบนสายตามองไปอีกด้าน ก็พบกับไม้เท้าและวีลแชร์ตั้งอยู่ข้างกัน

“นี่เพื่อนของคุณเรย์วี่ค่ะ ชื่อดีใจ” พี่กุ้งนางกดเปิดสวิตช์ไฟใกล้กับขอบประตู พร้อมแนะนำฉันให้อีกฝ่ายได้รู้จัก

“สวัสดีค่ะ” เมื่อเห็นใบหน้าของเขาชัดเจนเต็มสองตา พลันเกิดอาการตะลึงงันไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบเรียกสติของตัวเองให้กลับมาโดยเร็ว

“ฉันอยากเข้าห้องน้ำ” เขามองจ้องฉันอยู่นานแล้วจึงเอ่ยพูด กระนั้นดวงตาคมก็ยังคงไม่ลดละไปไหน พานให้ฉันรู้สึกทำอะไรไม่ถูก ไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับเขาเลยด้วยซ้ำ

“เดี๋ยวดิฉันพาไปค่ะ” พี่กุ้งนางรีบกุลีกุจอจัดการ ทว่าก็ถูกเบรกกะทันหันจนต้องหยุดยืนอยู่กับที่

“ไม่ต้อง” มือหนายกขึ้นห้าม ฉันจึงจำต้องเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง “เธอ…พาฉันไป”

นิ้วเรียวยาวชี้ตรงมาทางฉันอย่างเจาะจง

********************60%*********************

คำเตือน: หากนิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาส่วนใดส่วนหนึ่งที่ไม่เหมาะสม ได้โปรดขอความร่วมมือให้ทุกคนใช้วิจารณญาณในการอ่าน ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในนิยายเรื่องนี้ล้วนเป็นเพียงการแต่งเติมเพื่อเพิ่มอรรถรสในจินตนาการของผู้เขียน อะไรที่ไม่เหมาะสมอย่าได้ลอกเลียนแบบและนำไปใช้ในชีวิตประจำวันโดยเด็ดขาด วอนน้องๆ หนูๆ ที่อายุยังไม่ถึง 18 ให้ตั้งสติก่อนสตาร์ทนะคะหนู
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

33 ความคิดเห็น