[รีอัป+มีอีบุ๊ค] XXX I เรื่องมันเกิด...เพราะดวงอาทิตย์ตกดิน

ตอนที่ 14 : XXX I :EP04 รักแรกพบ (2/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 325
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    25 ต.ค. 63

“หนูมีไหวพริบมากเลยนะ”

เฮือก…

ทั้งฉันและแม่ต่างพากันสะดุ้งโหยง เมื่อจู่ๆ ก็มีเสียงทุ้มเข้มของผู้มาใหม่โพล่งขึ้นมา บรรยากาศรอบกายยิ่งวังเวงอยู่ด้วย หนำซ้ำไฟยังส่องสลัว มาเงียบๆ แบบนี้ใครไม่ตกใจก็แปลกแล้วล่ะ

ฉันหันไปมองตามต้นทางของเสียง ก็เห็นผู้ชายร่างสูงคนหนึ่งสวมชุดธรรมดาปกติทั่วไป ทว่าถ้ามองดีๆ จะเห็นสายคล้องคอปรากฏอยู่ ซึ่งสัญลักษณ์ที่ประทับตรงใจกลางแลดูคุ้นๆ ยังไงไม่รู้ พอมองเลยไปอีกนิดก็พบกับผู้ชายคนหนึ่งยืนขนาบข้างร่างกายดูบึกบึน เท่ากับว่าตอนนี้มีผู้ชายท่าทางไม่น่าไว้ใจยืนอยู่ตรงหน้าฉันถึงสองคน

อย่าบอกนะว่าฉันหนีเสือปะจระเข้…

ครั้นความคิดนั้นแวบเข้ามาในหัวฉันจึงรีบเอาตัวยืนบังแม่ไว้อีกครั้ง พลางใช้สายตามองจ้องพวกเขาเขม็ง

“ใจเย็นน้อง พวกพี่เป็นตำรวจ” ผู้ชายร่างกายบึกบึนคนนั้นชูสัญลักษณ์ขึ้นมาให้ฉันดู พร้อมเปิดให้เห็นบัตรด้านใน

“พอดีวันก่อนมีคนโทรแจ้งเข้ามา พวกพี่ก็เลยลงพื้นที่สังเกตการณ์ ไม่คิดว่าโชคจะเข้าข้างเร็วขนาดนี้” พอร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ ฉันถึงได้เห็นใบหน้าของเขาชัดเจนยิ่งขึ้น โดยรวมก็ดูดีไม่น้อยเลยล่ะ เป็นดาราได้สบาย แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่ฉันจะมาหลงใหลภาพลักษณ์ภายนอกของเขา

ที่อีกฝ่ายพูดแบบนั้นคงจะมาแอบซุ่มดูอยู่นานหลายวันเลยสิ ถือว่าคนขับแท็กซี่ฉลาดน้อยเหลือเกิน ที่เลือกก่อเหตุตรงจุดเดิม สงสัยทำเลแถวนี้คงดีมากเลยล่ะมั้ง 

แหงสิ ไฟก็ไม่ค่อยสว่าง แถมป่ายังรกครึมเหมาะเจาะให้ทำเรื่องชั่วๆ

“ถ้าเป็นตำรวจก็รีบไปตามจับคนร้ายสิคะ มัวแต่ยืนกันอยู่ตรงนี้ทำไม” จู่ๆ อารมณ์เกรี้ยวโกรธก็พลันแล่นขึ้นมาจุกอก เห็นเหตุการณ์ต่อหน้าต่อตาไม่คิดจะเผยตัว ถ้าด่าออกไปฉันจะโดนข้อหาอะไรบ้างนะ

Tru…Tru…Tru…

“ว่าไง” คนตรงหน้ากดรับสายโทรศัพท์ที่แผดร้อง พร้อมกรอกเสียงลงไป “จับได้แล้วใช่มั้ย โอเคพาไปสอบปากคำที่โรงพักได้เลย”

“...” ฉันถึงกับปิดปากเงียบสนิทเมื่อได้ยินดังนั้น ไม่คาดคิดว่าพวกเขาจะส่งคนไปดักจับคนร้ายอยู่ก่อนแล้ว

“ขอโทษคุณตำรวจเขาสิลูก” แม่เขย่าแขนฉันเพื่อเรียกสติ เพราะเมื่อครู่ฉันเสียมารยาทพูดไม่ดีออกไป

“ขอ...”

“ไม่เป็นไร พี่ไม่ถือสา” ตำรวจคนเดิมรีบยกมือห้าม ก่อนที่ฉันจะทันได้พูดจบ “บ้านคุณน้าอยู่ไหนครับ เดี๋ยวผมไปส่ง”

“อยู่ซอย...จ้ะ” แม่พูดบอกเขาไปจนหมด ไม่ได้สนใจมือฉันที่กำลังเขย่าเรียกเลยสักนิด

แม่นะแม่ จะไปรบกวนเขาทำไมก็ไม่รู้ อีกอย่างถ้าคนแถวบ้านเห็นว่าสุงสิงกับตำรวจมีหวังคงคิดว่าบ้านฉันเป็นสายแน่ๆ หากเกิดอะไรขึ้นคงโดนหมายหัวเป็นอันดับแรก

[จบบันทึกพิเศษ: ดีใจ]
 

[บันทึกพิเศษ: ซาน]

“มึงลงมาทำไมวะซาน” นี่คือประโยคทักทายจากเพื่อนสนิทเมื่อเจอหน้ากันเหรอ

“บ้านก็บ้านกู ทำไมถึงจะเดินเหินไปไหนมาไหนไม่ได้” ผมต่างหากที่ต้องถามมันมากกว่า ว่ามาที่นี่ทำไม

“นี่ก็มืดแล้ว อาการมึงไม่กำเริบหรือไง ถ้ามาทำอะไรกูนะจะถีบให้” ‘เสือ’ หรือสารวัตรเสือย้อนถามกลับมา พร้อมด้วยสีหน้าหวาดระแวง

‘อาการ’ ที่มันพูดถึงก็คือโรคประหลาดของผมที่มีติดตัวมาตั้งแต่เกิด ถ้าเป็นโรคเจ็บป่วยธรรมดายังดีซะกว่า ทว่าสิ่งที่พวกผมเป็นนั้นกลับผิดมนุษย์มนาคนอื่น อาการของพวกเราเมื่อกำเริบแล้วจะเป็นเหมือนกัน ซึ่งก็คือ ‘ความต้องการทางเพศสูง’ แล้วแต่ว่าใครจะถูกกระตุ้นด้วยอะไร

อย่างผมก็ทุกครั้งที่ดวงอาทิตย์ตกดิน กระนั้นยังพอโชคดีอยู่บ้างที่อาการจะกำเริบแค่ไม่กี่ชั่วโมง และโชคร้ายคือเวลาไม่แน่นอน ผมจึงไม่อาจล่วงรู้ได้ว่าตัวเองจะกลายเป็นแบบนั้นตอนไหน ส่วนซีนอาการของมันจะกำเริบทุกครั้งที่สัมผัสถูกเกสรดอกไม้ไม่ว่าจะทางใด ของมันถือว่ายังพอระวังได้อยู่

ส่วนแซ้งค์คือคนที่โชคดีที่สุด เพราะอาการของมันจะกำเริบแค่กับบางคนเท่านั้น และสิ่งที่กระตุ้นโรคประหลาดของมันได้ก็คือ ‘ผู้หญิง’ แน่นอนว่าคนนั้นต้องมีกลิ่นเฉพาะตัวที่ทำให้ส่งผลต่ออาการของมัน ที่ผ่านมาเห็นจะมีแต่แฟนเก่าของมันเท่านั้น แถมเธอยังเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุไปหลายปีแล้ว

********************60%*********************
ฝากติดตามเรื่องของหนุ่มๆ อีกสองคนด้วยนะคะ


คำเตือน: หากนิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาส่วนใดส่วนหนึ่งที่ไม่เหมาะสม ได้โปรดขอความร่วมมือให้ทุกคนใช้วิจารณญาณในการอ่าน ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในนิยายเรื่องนี้ล้วนเป็นเพียงการแต่งเติมเพื่อเพิ่มอรรถรสในจินตนาการของผู้เขียน อะไรที่ไม่เหมาะสมอย่าได้ลอกเลียนแบบและนำไปใช้ในชีวิตประจำวันโดยเด็ดขาด วอนน้องๆ หนูๆ ที่อายุยังไม่ถึง 18 ให้ตั้งสติก่อนสตาร์ทนะคะหนู
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

33 ความคิดเห็น