[รีอัป+มีอีบุ๊ค] XXX I เรื่องมันเกิด...เพราะดวงอาทิตย์ตกดิน

ตอนที่ 13 : XXX I :EP04 รักแรกพบ (1/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 341
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    24 ต.ค. 63

EPISODE: 04
รักแรกพบ

“ถ้าอาการยังไม่ดีขึ้นหมอแนะนำให้ไปตรวจอย่างละเอียดที่โรงพยาบาลใหญ่นะคะ เครื่องมือที่นั่นมีพร้อมมากกว่า” เนื่องจากว่าเวลานี้เย็นมากแล้ว แม่ก็เลยให้ฉันพามาที่โรงพยาบาลเล็กๆ แถวบ้านแทน “ไปรับยาแล้วกลับบ้านได้เลยค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ” กล่าวจบฉันก็พยุงแม่ออกมาจากห้องตรวจ แล้วพาท่านไปนั่งรอที่เก้าอี้ยาวด้านหน้าเพื่อรอรับยา

ไม่นานนักพยาบาลตรงเคาน์เตอร์ก็เรียกชื่อ หลังจากจ่ายเงินและได้ยามาแล้วฉันจึงพาแม่นั่งรถแท็กซี่กลับบ้านทันที ท่าทางอ่อนเพลียของท่านทำให้ฉันไม่อยากพาแม่ลำบากเดินทางด้วยรถเมล์ ก็อย่างที่รู้กันอยู่ว่าแออัดยิ่งกว่าปลากระป๋องขนาดไหน ขืนพาแม่ขึ้นไปคงถูกเบียดจนเป็นลมล้มพับแน่ๆ 

“เดี๋ยวพาแม่แวะตลาดหน่อยนะ ป่านนี้น้องคงกลับมาแล้วล่ะ”

ฉันพยักหน้ารับเบาๆ หันตัวไปอีกด้านเพื่อแอบหยิบกระเป๋าตังค์ออกมานับเงินที่ยังเหลือติดตัว จำนวนในกระเป๋าถือว่าเพียงพอที่จะต่อชีวิตไปได้อีกหลายวันจนกว่าจะได้รับเงินเดือนก้อนใหม่ ฉันรีบยัดมันใส่กระเป๋ากางเกงไว้ตามเดิม และทำตัวให้เป็นปกติ

“พี่ขับวนหรือเปล่าคะ” จากที่มองเส้นทางการเดินรถ ฉันว่ามันดูแปลกๆ ครั้งก่อนเคยพาแม่ไปหาหมอที่โรงพยาบาลนั้นใช้เวลาไม่นานก็กลับถึงบ้าน อีกอย่างตลาดก็อยู่แค่หน้าปากซอยควรจะถึงตั้งนานแล้วด้วยซ้ำ แต่ทำไมคนขับแท็กซี่ถึงวนไปวนมาอยู่แบบนี้

“ทางลัดน่ะน้อง แป๊บเดียวก็ถึงแล้วเข้าข้างหน้ารถมันติด” อีกฝ่ายดูไม่เป็นเดือดเป็นร้อนสักเท่าไหร่ที่ถูกจับผิด

สายตาของฉันมองจ้องที่มิเตอร์ ตัวเลขซึ่งบ่งบอกถึงค่าเดินทางเริ่มขยับเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อย่างรวดเร็ว

“ปกติฉันนั่งจากโรงพยาบาลถึงบ้านค่าโดยสารไม่เคยเกินหกสิบบาทเลยนะคะ” นี่อะไร ตรงหน้าฉันทะลุเกือบจะสองร้อยแล้ว ขึ้นเร็วซะน่าตกใจ หนำซ้ำทิวทัศน์ด้านนอกยังแปลกที่แปลกทางไปอีก

“พูดแบบนี้จะหาว่าพี่โกงเหรอ” รถหยุดจอดกะทันหัน คนขับเอี้ยวตัวหันมาถามด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“ใจเย็นๆ นะพ่อหนุ่ม” แม่รีบยกมือห้าม รับรู้ได้ถึงร่างผอมบางที่กำลังสั่นเทา เนื่องจากรอบกายเต็มไปด้วยป่าไม้ แม่คงกลัวว่าเราจะถูกทำร้ายแล้วไม่มีใครรู้

“ถ้าคิดแบบนั้นก็ลงไป แล้วจ่ายค่าโดยสารทั้งหมดมาด้วย” นี่คือวิธีโกงแบบใหม่ถูกไหม? แล้วเรื่องอะไรฉันจะยอม

“อยากได้ก็ไปคุยกันที่โรงพัก” เมื่อบอกจุดประสงค์ของตนเองเรียบร้อย ฉันก็รีบเปิดประตูแล้วพยุงแม่ลงมาจากรถแท็กซี่คันนั้นทันที และขยับออกมาให้ห่างไกลที่สุดเผื่อเกิดอะไรขึ้นจะได้หนีทัน

“หยุดอยู่ตรงนั้น! ถ้ามึงไม่จ่ายเงิน กูจะฆ่ามึงสองคนทิ้งกลางป่า” คนขับพุ่งพรวดออกมาจากรถ ในมือของเขาถือมีดด้ามยาวอยู่เล่มหนึ่ง

เตรียมการมาซะขนาดนี้ ฉันกับแม่คงไม่ใช่เหยื่อรายแรกสินะ

“ดีใจ ยอมให้มันไปเถอะลูก” แม่พูดบอกเสียงสั่น ฉันรีบขยับตัวยืนบังแม่เอาไว้ เพราะรู้ดีว่าท่านหวาดกลัวต่อเหตุการณ์ตรงหน้ามากแค่ไหน

อันที่จริงเงินเท่านั้นแลกกับชีวิตของเรามันไม่คุ้มหรอก แต่จะยอมให้มันไปง่ายๆ แบบนี้น่ะเหรอ เดี๋ยวยังไงสักวันมันก็ทำแบบนี้ไม่จบไม่สิ้น ฉันรู้ว่าเงินก็เป็นแค่ของนอกกายไม่ตายก็หาใหม่ได้ ทว่าคนตรงหน้าเป็นปัญหาสังคมซึ่งปล่อยไว้ไม่ได้จริงๆ

“หนูจะโทรหาตำรวจ” ไม่เพียงแค่พูด มือบางล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าออกมาจากกระเป๋ากางเกง หน้าจอบางส่วนเริ่มแตกร้าว ขณะปาดนิ้วกดโทรออกก็แอบหวั่นๆ ใจอยู่บ้างว่าจะถูกกระจกบาดเข้าให้

ไม่คาดหวังหรอกว่าจะโทรติดหรือเปล่า วินาทีนี้สามารถขู่อะไรมันได้ฉันก็จะทำ

“มึงคิดว่าจะมีใครรับสายมึงหรือไงวะ” มันพูดพร้อมกลั้วหัวเราะเสียงดังอย่างนึกขัน

วงการสีกากีเป็นต้องสะเทือนแล้วล่ะถ้าได้ยินประโยคนี้ ฉันเข้าใจ ว่าคงมีคนโทรไปเยอะก็เลยไม่ติดสักที…

“สวัสดีค่ะคุณตำรวจ” แม้สัญญาณจะยังคงดังอยู่ต่อเนื่อง ทว่าฉันก็มีไหวพริบมากพอที่จะแสร้งเล่นละครตบตา โดยการคุยกับตัวเองเป็นตุเป็นตะอย่างที่เห็น “พอดีว่าคนขับแท็กซี่ทะเบียน…กำลังจะทำร้ายฉันกับแม่ ซอยที่เกิดเหตุอยู่แถวโรงพยาบาล…ค่ะ แล้วก็…”

“ฝากไว้ก่อนเถอะมึง!” มันคงไม่คาดคิดล่ะมั้ง ว่าตำรวจจะรับสายจริงๆ พอได้ยินสิ่งที่ฉันแจ้งกับปลายสายมันถึงได้มีสีหน้าตกอกตกใจ รีบเผ่นแน่บขึ้นรถและขับบึ่งออกไปทันที

“ป่านนี้แล้วตำรวจยังไม่รับสายเลย” ฉันบ่นอุบพลางกดตัดสายแล้วยัดโทรศัพท์กลับเข้าที่เดิม

“แล้วเมื่อกี้หนูไม่ได้คุยกับตำรวจเหรอ”

“คุยอะไรล่ะแม่ หนูคุยคนเดียว” สงสัยช่วงนี้มีเรื่องเกิดขึ้นเยอะเกิน ตำรวจก็เลยไม่เพียงพอรับใช้ประชาชน คิดว่าฉันประชดหรือเปล่า? ไม่หรอกอย่าใส่ร้าย “กลับบ้านกันเถอะ”

********************30%*********************
เหมือนเป็นความคับแค้นในใจ5555

คำเตือน: หากนิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาส่วนใดส่วนหนึ่งที่ไม่เหมาะสม ได้โปรดขอความร่วมมือให้ทุกคนใช้วิจารณญาณในการอ่าน ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในนิยายเรื่องนี้ล้วนเป็นเพียงการแต่งเติมเพื่อเพิ่มอรรถรสในจินตนาการของผู้เขียน อะไรที่ไม่เหมาะสมอย่าได้ลอกเลียนแบบและนำไปใช้ในชีวิตประจำวันโดยเด็ดขาด วอนน้องๆ หนูๆ ที่อายุยังไม่ถึง 18 ให้ตั้งสติก่อนสตาร์ทนะคะหนู
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

33 ความคิดเห็น