[รีอัป+มีอีบุ๊ค] XXX I เรื่องมันเกิด...เพราะดวงอาทิตย์ตกดิน

ตอนที่ 12 : XXX I :EP03 คำเตือน (3/3) อัปครบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 343
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    23 ต.ค. 63

พอฉันขยับเท้าขึ้นไปยืนบนฟุตบาท เขาก็ขับรถวนกลับเข้าไปในซอยบ้าน เวลานี้เป็นเวลาที่ทุกคนต่างเพิ่งเลิกงาน ดังนั้นเมื่อรถเมล์มาถึงฉันจึงต้องขึ้นไปเบียดเสียดกับผู้คนบนนั้น หนำซ้ำการจราจรยังติดขัด อะไรๆ ก็ดีนะว่าไหม?

“ชิดในหน่อยครับ!” เสียงตะโกนโหวกเหวกของกระเป๋ารถเมล์ดังขึ้น

จำต้องขยับตัวไปตามแรงเบียดที่ถาโถมเข้ามาอย่างฝืนไม่ได้ รู้ว่ารถเต็มแล้วก็ยังรับคนขึ้นมาเพิ่ม อีกนิดคงต้องขี่คอกันแล้วล่ะฉันว่า…

“เฮ้ออออ~” พอหลุดพ้นจากสถานการณ์แออัดนั้นมาได้ ท่อนแขนก็ถูกยกขึ้นปาดเหงื่อออกจากใบหน้าลวกๆ

ทำงานทั้งวันยังไม่เหนื่อยเท่าขึ้นรถเมล์เลย…

“ดีใจ!”

“อะไรลุง” ฉันหันไปขานรับ เมื่อลุงวินมอเตอร์ไซค์แถวนั้นตะโกนเรียกเสียงดัง

“เองไปทำงานมาเหรอวะ”

“อืม” ตอบรับส่งๆ ร้อยวันพันปีไม่เคยถูกทักทาย จู่ๆ วันนี้ลุงเขาเป็นอะไร

“อย่ามัวแต่ทำงานจนลืมใส่ใจน้องเองล่ะ” ประโยคนั้นแฝงเร้นไปด้วยนัยบางอย่าง

“ลุงพูดแบบนี้หมายความว่าไง” ฉันรีบเดินตรงเข้าไปหาลุงคนนั้นเพื่อถามให้รู้เรื่อง

ลึกๆ ไม่พอใจที่ได้ยินคนอื่นมาพูดแบบนี้ แล้วเขารู้ได้ยังไงว่าฉันทำงานจนไม่สนใจคนที่บ้านตนเอง ฉันไม่เคยปล่อยปละละเลยคนในครอบครัวสักหน่อย เป็นใครกันถึงมารู้ดี

“มอเตอร์ไซค์หนึ่งคัน” ทว่าก่อนที่จะได้พูดกันให้รู้เรื่อง ลุงก็ถูกเรียกให้ไปรับลูกค้าซะอย่างนั้น

“ข้าเตือนเองแค่นี้แหละ ดูๆ น้องเองด้วยแล้วกัน นี่หวังดีนะเว้ย”

ขอให้หวังดีจริงๆ เถอะ ไม่ใช่มาเสี้ยมให้ครอบครัวคนอื่นเขาต้องทะเลาะกัน…

แกร๊ก…

“ที่รักอยู่ไหนแม่” เมื่อเปิดประตูเข้าไปในบ้านแล้วเจอหน้าแม่ ฉันไม่รอช้าที่จะถามหาน้องสาวทันที

“น้องบอกว่าจะไปติวหนังสือกับเพื่อน” แม่ตอบด้วยน้ำเสียงเบาหวิวพร้อมไอออกมาก

“ไปหาหมอกัน” เห็นท่าทางทรมานนั้นฉันจึงล้มเลิกความตั้งใจที่จะซักถามเรื่องน้อง แล้วหันมาสนใจอาการของแม่แทน

ไว้รอให้ที่รักกลับมาค่อยถามให้รู้เรื่องก็คงไม่สาย แต่อาการของแม่นี่สิ ปล่อยไว้นานเดี๋ยวจะแย่เอา

“เปลืองเงินเปล่าๆ แม่กินยาแก้ไอเดี๋ยวก็หาย” จบประโยคได้ไม่ทันไร แม่ก็เริ่มไอหน้าดำหน้าแดงอีกครั้ง ภาพที่เห็นตรงหน้าไม่ทำให้ฉันเชื่อสักเท่าไหร่ ว่าอาการเหล่านั้นจะหายจริงๆ อย่างที่แม่ว่า

“แม่ไม่ต้องหวงเรื่องเงินหรอก หนูได้งานใหม่แล้ว เดือนละสามหมื่นแน่ะเหลือเฟือ”

“ทำงานอะไร ผิดกฎหมายหรือเปล่าลูก” พอถูกแม่ย้อนถามกลับมาแบบนั้น นึกอยากจะขำก็ขำไม่ออก

ถ้าทำงานแม่บ้านแล้วติดคุก สาเหตุคงมาจากการที่ฉันฆ่าเจ้านายจอมกวนประสาทอย่างคุณซาน

“หนูทำงานให้อาของเพื่อน รับรองว่าไม่ผิดกฎหมายแน่นอน”

“แล้วทำไมเขาให้เงินเยอะอย่างนั้นล่ะ”

“คนรวยน่ะแม่ เงินแค่นั้นขนหน้าแข้งเขาไม่ร่วงหรอก” บางทีฉันก็สงสัยเหมือนกับแม่ แต่มันคงไม่มีเหตุผลอะไรซับซ้อนนอกเหนือจากนั้น

ฉันเคยอ่านในนิยาย และดูละครอยู่บ่อยๆ คนที่ทำงานให้กับพวกคนรวยต่างได้ดิบได้ดีกันทุกคน เนื่องจากได้เงินเดือนสูงกว่าคนทำงานหาเช้ากินค่ำทั่วไป และใช่ว่าชีวิตจริงจะไม่มีให้เห็น เงินเดือนของแม่บ้านพวกไฮโซแตะหลักหมื่นกันทั้งนั้นแหละ บางคนเป็นแสนซะด้วยซ้ำ

“งั้นหนูเก็บไว้ต่อยอดอนาคตของตัวเองเถอะนะ แม่แก่แล้วคงอยู่ได้อีกไม่นานหรอก รักษาไปก็เปลืองเงินเปล่าๆ”

“แม่…ไม่เอาอย่าพูดแบบนี้” ฉันทรุดกายนั่งลงข้างแม่ พร้อมกอดท่านเอาไว้แน่น “ที่หนูพยายามทำทุกอย่างก็เพื่อแม่กับน้องนะ ไปหาหมอกับหนูเถอะ จะได้รู้ว่าเป็นอะไรกันแน่”

ถ้าครอบครัวของเรายังโชคดีอยู่บ้าง ฉันขอให้แม่อย่าเป็นอะไรที่ร้ายแรง แค่นี้พวกเราก็ลำบากกันมามากพอแล้ว ฉันกลัวว่าถ้าเจออะไรหนักหนาถาโถมเข้ามามากกว่านี้จะแบกรับไม่ไหว…

********************100%*********************
สงสารน้อง

คำเตือน: หากนิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาส่วนใดส่วนหนึ่งที่ไม่เหมาะสม ได้โปรดขอความร่วมมือให้ทุกคนใช้วิจารณญาณในการอ่าน ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในนิยายเรื่องนี้ล้วนเป็นเพียงการแต่งเติมเพื่อเพิ่มอรรถรสในจินตนาการของผู้เขียน อะไรที่ไม่เหมาะสมอย่าได้ลอกเลียนแบบและนำไปใช้ในชีวิตประจำวันโดยเด็ดขาด วอนน้องๆ หนูๆ ที่อายุยังไม่ถึง 18 ให้ตั้งสติก่อนสตาร์ทนะคะหนู
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

33 ความคิดเห็น