โรมปรารถนา | อีบุ๊กพร้อมโหลดจ้า

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 2 รอยจำ (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,174
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    7 เม.ย. 63


เสียงหวานพลิ้วทอดมาตามสาย หากคนตัวใหญ่กลับยืนนิ่งงัน รอยยิ้มที่เกลื่อนทั่วดวงหน้าคมสันจางหายอย่างรวดเร็ว...ความมึนงงกำลังเข้าโจมตี หัวใจที่เต้นถี่ในตอนแรกก็กลับสะดุดและเต้นไม่เป็นจังหวะเอาดื้อๆ

ฮัลโหล โรมยังฟังอยู่หรือเปล่า ทำไมเงียบ หรือว่าโรมจำมลไม่ได้แล้ว

จำได้สิ แล้วโทร.มาทำไม

โรมันพอใจกับน้ำเสียงเรียบเฉยของตนที่เปล่งออกไป แม้มันจะต่างกับความรู้สึกที่กำลังเป็นอยู่ก็ตาม

แหม! โรมถามซะห่างเหินเชียว

คนปลายสายหัวเราะพลิ้ว...มันน่าเจ็บใจที่เขาดันจำดวงหน้าของหล่อนยามยิ้มและหัวเราะได้!

มลแค่โทร.มาทักทาย เรายังเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรือ

กรามแกร่งถูกบิดเข้าหากัน และกายใหญ่ก็เครียดเกร็งขึ้นอย่างอัตโนมัติ

โรมันอยากโต้กลับว่าเขาไม่เคยตกลงรับความเป็นเพื่อนตามคำขอของหล่อนในวันที่หล่อนมาส่งการ์ดแต่งงานให้เขาด้วยมือตัวเอง วันนั้นเขาแทบสาปส่งหล่อนด้วยซ้ำ ผู้หญิงประสาอะไร คบกับเขาอยู่ดีๆ แต่พอเขากลับไปทำงานที่ฮ่องกงได้แค่ไม่กี่เดือน หล่อนกลับเปลี่ยนใจไปแต่งงานกับผู้ชายอีกคนหน้าตาเฉย

แถมจนกระทั่งตอนนี้เจ้าหล่อนยังไม่รู้สึกรู้สากับการกระทำที่ผ่านมาอีกด้วย

เลือดเย็นชะมัด!

ไม่เป็นไร ไม่จำเป็นหรอก

เมื่อไม่อยากรับความเป็นเพื่อนจากหล่อน ต่อให้เจ้าหล่อนโมเมอย่างไร โรมันก็ยังยืนยันความตั้งใจเดิม...หากพอคิดถึงใบหน้าหวานของใครอีกคน มันก็ทำให้เขาเผลอหลุดปากออกไป แทนที่จะตัดสายทิ้ง

แล้วมลมีธุระอื่นด้วยหรือเปล่า

ไม่มี นี่โรมถามเพราะคิดว่ามลมีเรื่องมารบกวน แล้วเอาความเป็นเพื่อนของเรามาบังหน้าหรือเปล่า เอ๊ะ! หรือว่าโรมกำลังไล่มล เพราะไม่อยากคุยกับมลแล้ว

ถ้าตอบไปตามความจริง...ก็คงเป็นเหตุผลแรก

แต่มันคงไม่ดี ถ้าเขาจะพูดออกไป

เขาไม่มีทางปล่อยให้ผู้หญิงมากเล่ห์อย่างธัญมลปั่นหัวอีกแน่นอน แม้ที่ผ่านมาหล่อนจะทำเขาไว้อย่างเจ็บแสบแค่ไหน เขาก็ทำใจลืมมันได้ แต่ถ้าปล่อยให้มันเกิดขึ้นอีกครั้ง...เขาคงต้องสงสารควาย หากนำตัวเองไปเปรียบกับมัน

งั้นผมขอวางสายนะ เพราะตอนนี้ไม่สะดวกคุยนาน

โรมันบอกพลางก้มมองพื้นรอบตัวเอง แล้วเผลอสบถออกมาเมื่อเห็นหยดน้ำไหลเป็นทางจากเรือนกายลงสู่พื้น และตอนนี้มันก็เปียกเป็นวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ

ฉิบหาย! แม่ด่าแน่เลย

อะไรนะเมื่อกี้โรมพูดอะไร แม่จะด่าหรือ

โรมันเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอทำอะไรลงไปเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะหวานใสลอยมาตามสาย

เมื่อก่อนเขาชอบฟังเสียงหัวเราะของหล่อน เพราะมันทำให้โลกของเขาสว่างขึ้น

แต่ให้ตายเถอะ! ตอนนี้เขากลับรำคาญเสียงนั้นชะมัด จนนึกอยากเอาอะไรไปอุดปากหล่อนให้หยุดเสียงหัวเราะเสีย

อ๋อ! ใช่สินะ เมื่อกี้แม่ของโรมรับสาย มลจำเสียงได้ แต่มลไม่ได้พูดอะไรออกไปหรอกนะ แล้วแม่ของโรมยังอยู่แถวนั้นหรือ

 

/// มาต่อแล้วค่ะ ขออภัยที่หายเป็นช่วงๆ นะคะ ////

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น