โรมปรารถนา | อีบุ๊กพร้อมโหลดจ้า

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 2 รอยจำ (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,339
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    19 มี.ค. 63

 

ตอนที่ 2 รอยจำ

 

เจ้าของร่างสูงเพรียวในชุดเสื้อกล้ามและกางเกงขาสั้นสำหรับออกกำลังกายหยุดฝีเท้าหลังจากวิ่งรอบเขตไร่ได้แค่รอบเดียว ดวงหน้าหล่อเหลานิ่วเหยเกเมื่อรู้สึกปวดแสบตรงสีข้าง เมื่อเนื้อผ้าสัมผัสเสียดสีก็ยิ่งรู้สึกเจ็บจนเขาออกอาการหงุดหงิด

ทำไมแสบอย่างนี้วะ เมื่อกี้ดูแล้วก็ไม่เห็นเป็นไร

ก่อนหยิบชุดออกกำลังกายมาสวม โรมันก็สำรวจทั่วรอยแผล เห็นว่ารอยแดงๆ ที่ถูกแม่ตัวดีสาดน้ำร้อนใส่เมื่อวานนั้นมันเกือบหายแล้ว แต่พอตอนนี้กลับปวดแสบปวดร้อนขึ้นมาอีก

ชายหนุ่มถอดเสื้อกล้ามออกมาถือ แล้วเดินกลับไปยังบ้านสองชั้นที่ตั้งตระหง่านอยู่ไกลๆ เม็ดเหงื่อที่ผุดพร่างและไหลมาชโลมรอยแผลก็ยิ่งทำให้เขาเจ็บจนต้องคอยใช้เสื้อในมือซับเหงื่อออก

คุณโรมไปโดนอะไรมาครับนั่น สีข้างแดงเป็นปื้นเชียว

คนงานที่คุ้นเคยทักถาม โรมันโบกมือเป็นเชิงปฏิเสธว่าไม่เป็นไร ก่อนเขาจะตัดบทเดินจากไป โดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะยังคาใจอยู่หรือเปล่า

ก๊อกน้ำตรงระเบียงบ้านถูกเปิดจนสุดแรง มือแข็งแรงหยิบสายยางขึ้นมาล้างเหงื่อบนกายออก ความเย็นของสายน้ำยามเช้าทำให้พอคลายความเจ็บแสบลงได้ กระนั้นมันก็ยังไม่หายเสียทีเดียว

ร้ายไม่ใช่เล่นนะน้องเล็ก เป็นตัวแสบแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร

ไม่มีความโกรธในใจ เพราะแค่นึกถึงใบหน้าของบุญนิสา หัวใจหนุ่มก็ชุ่มชื่นอย่างประหลาด

การได้พูดคุยกับหล่อนไม่กี่คำ กลับทำให้โรมันนอนหลับสนิทอย่างผ่อนคลายด้วยซ้ำ มันคุ้มแสนคุ้ม...แม้ต้องแลกด้วยการเจ็บตัวกลับมาก็เถอะ

โรมันจมกับความคิดและความรู้สึกตัวเองไม่นาน หางตาก็เห็นร่างในอาภรณ์สีชมพูอ่อนเดินกรุยกรายออกมาตรงระเบียง ชายหนุ่มหลบสายตาแล้วก้มหน้าก้มตาจัดการตัวเอง

เขาอยากไม่อยากเป็นจุดสนใจ เพราะไม่พร้อมตอบคำถามของใคร...แม้แต่แม่ก็ตาม

ทำไมมาอาบน้ำตรงนี้ล่ะโรม น้ำกระเซ็นจนพื้นระเบียงเปียกเลอะเทอะหมดแล้ว โตเป็นหนุ่มแล้วยังเล่นเหมือนเด็กๆ

หากเสียงบ่นว่าที่คุ้นเคยนั้นกลับทำให้โรมันแทบผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก

เมื่อกี้มีคนโทร.เข้าโทรศัพท์มือถือของโรม แม่รับสาย แต่ปลายสายก็ไม่พูดอะไร จู่ๆ ก็ตัดสายไปเสียเฉยๆ ไม่รู้เพื่อนต่างชาติของเราหรือเปล่า แม่ยังวางมือถือไว้บนโต๊ะที่เดิม

เพราะคิดว่าถ้าเป็นคนไทยที่เข้าใจภาษาไทยเป็นอย่างดีก็ไม่น่าจบการติดต่อเอาดื้อๆ แบบนี้...คุณกิ่งพะโยมพยายามจะเข้าใจ แต่มันก็อดที่จะรู้สึกขุ่นเคืองใจนิดๆ ไม่ได้อยู่ดี

คู่ชีวิตของอดีตอธิบดีมือสะอาดเดินลงจากระเบียงผ่านหน้าลูกชายเพื่อเข้าไปในสวนที่จัดแต่งไว้อย่างดีและมีทางเดินปูไว้อย่างสะดวก โดยไม่ทันมองสีหน้าลูกชายที่หรี่ตาอย่างครุ่นคิด ก่อนดวงตาคมจะเบิกกว้างขึ้นเมื่อคาดหวังถึงบางคนว่าอาจโทร.มา

ร่างสูงใหญ่ที่เปียกโชกด้วยน้ำจากสายยางล้างตัวก้าวพราดเข้าไปในบ้าน แล้วตรงไปหยิบเครื่องมือสื่อสารของตัวเองที่วางไว้ตรงโต๊ะใกล้ประตู

ฮัลโหล น้อง...

โรม นี่มลเองนะ ดีใจจังที่โรมรับสายสักที

เสียงหวานพลิ้วทอดมาตามสาย หากคนตัวใหญ่กลับยืนนิ่งงัน รอยยิ้มที่เกลื่อนทั่วดวงหน้าคมสันจางหายอย่างรวดเร็ว



----------------------
มาต่อแล้วค่าาาาา 
ขอบพระคุณที่ยังติดตามกันนะคะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #5 Pyaar (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:02
    Get well soon jaaa
    #5
    0
  2. #4 บังอร ชวนรัมย์ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:26

    รีบหายไว ไวนะ

    #4
    0