โรมปรารถนา | อีบุ๊กพร้อมโหลดจ้า

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 1 รักที่ไม่เคยขอ (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,719
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    20 ก.พ. 63

เพียงแค่น้องชายขับรถสปอร์ตคันสีดำแล่นไปจากหน้าประตูรั้วบ้าน คนร่างสูงเพรียวที่ยังปักหลักอยู่ที่เดิมก็ยกมือขึ้นมากดกริ่งสัญญาณ ดวงตาคมปรายมองข้างในเขตรั้วนั้นด้วยหัวใจลุ้นระทึก

ชายหนุ่มกดกริ่งสัญญาณอย่างเร่งกระชั้นอีก 2-3 ครั้ง แต่ข้างในยังคงเงียบกริบ ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ

หากมันไม่ผิดจากที่คิดไว้หรอก หลังจากบุญนิสาปิดกั้นการติดต่อจากเขาทุกช่องทาง มีหรือที่หล่อนจะเปิดประตูรับเขาง่ายๆ เพียงแค่เขามากดกริ่งเรียก

ดวงตาคมฉายแววเจ้าเล่ห์ เมื่อคิดอย่างมั่นใจว่าหล่อนอยู่บ้านคนเดียว เพราะเด็กทำงานบ้านที่เขาเห็นตอนเพิ่งมาถึงนั้นได้กลับไปแล้ว

โรมันปีนข้ามกำแพงข้างประตูรั้ว และก่อนที่เพื่อนบ้านรั้วติดกันจะทันเห็น เขาก็กระโดดตุ๊บลงไปข้างในอย่างว่องไว แล้วทอดฝีเท้าตรงไปยังประตูบ้านหลังสีฟ้าสองชั้นที่อยู่ลึกเข้าไปประมาณสามสิบเมตร

เมื่อ 2-3 ปีก่อนเขาเคยเป็นแขกที่สามารถเดินเข้านอกออกในบ้านหลังนี้ หากช่วงนั้นบุญนิสาไม่ได้พักอยู่ที่นี่ เขารู้ว่าหล่อนกลับไปเรียนต่อที่ออสเตรเลีย กระทั่งมีเรื่องราวให้เขาต้องห่างเหินจากบ้านหลังนี้ไปนาน...หากนึกย้อนไปในวันนั้น โรมันคงประหลาดใจที่สุดท้ายก็กลับเป็นตนที่อยากกลับมาที่นี่เอง

และนี่นับเป็นครั้งแรกในรอบกว่าสองปีที่เขาย่างกรายมาถึงข้างในรั้วบ้าน หลังจากที่หลายเดือนก่อนเขาแวะเวียนมาเกาะประตูรั้วอยู่หลายหน ซึ่งได้คุยแต่กับเด็กทำงานบ้านจนเจ้าตัวคงคุ้นหน้าและจดจำเขาได้แล้ว

โรมันปล่อยความคิดเพลินๆ สายตาคมกวาดมองความร่มครึ้มรอบตัวอย่างต้องการเก็บบรรยากาศและเรียกความทรงจำเก่าก่อนคืนกลับมา หากทุกอย่างก็ต้องสะดุดลงเมื่อร่างกายสัมผัสของเหลว...มันอุ่นวาบจนเกือบจะเรียกว่าร้อน

โอ๊ย!”

ชายหนุ่มสะบัดมือเร่าๆ พลันต้องเงยหน้าขึ้นไปมองชั้นบนของบ้านเมื่อเสียงหนึ่งแผดดังขึ้น

ออกไปจากบ้านของฉัน!”

คงไม่ต้องตามหาตัวคนที่ลอบทำร้ายเขาสินะ เพราะหล่อนโผล่หน้ามาทางหน้าต่างพร้อมส่งสายตาขุ่นเขียวมาให้เห็นอยู่ในขณะนี้แล้ว

เล่นแรงไปแล้วนะหนูเล็ก ทำพี่เจ็บตัว เดี๋ยวก็โดนเอาคืนหรอก

คุณบุกรุกบ้านของฉัน

พี่กดกริ่งเรียกแล้ว แต่หนูเล็กไม่เปิดประตูให้พี่เข้ามา

คนยัดเยียดตัวเองเป็นแขกบอกอย่างหน้ามึน จนคนที่ยืนหิ้วกระป๋องพลาสติกอยู่บนชั้นสองของบ้านต้องขบริมฝีปากไว้แน่นอย่างต้องการระงับอารมณ์ตัวเอง

พี่อยากคุยกับหนูเล็ก

ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ

แต่พี่มี และมีเยอะด้วย

ชายหนุ่มกดเสียงต่ำลง ความรู้สึกผิดอัดแน่นอยู่ในหัวใจของเขามาตลอดกว่าหนึ่งปี เขาเฝ้าตามหาบุญนิสาเพื่อปรับความเข้าใจ หากแม่คุณเอาแต่หนีหน้า แถมยังตัดการติดต่อทุกช่องทาง จนสุดท้ายเขาถึงกับตีปีกดีใจเมื่อรู้ว่าหล่อนย้ายกลับมาอยู่ที่บ้านเดิม

โรมันลาออกจากงานประจำที่ฮ่องกงแล้วเทียวไปเทียวมาอยู่ที่บ้านไร่กับกรุงเทพฯ นานเกือบปี เขาทำตัวเป็นคนว่างงานที่แสนไร้ค่าในสายตาของคนบางคนโดยไม่คิดจะสนใจ ทั้งหมดนี้เพื่อรอจังหวะที่จะได้คุยและปรับความเข้าใจกับบุญนิสาเท่านั้น

หากเมื่อความพยายามที่ทุ่มลงไปไม่เคยได้รับการตอบสนอง แม้รู้ว่าตัวเองผิดอยู่เต็มประตู แต่มันก็ทำให้เขารู้สึกท้อและยอมล่าถอยได้เหมือนกัน...อย่างที่เคยเป็นมาแล้วเมื่อสามเดือนก่อน

พี่ขอโทษกับเรื่องที่ผ่านมา พี่ไม่ตั้งใจทำร้ายหนูเล็ก หนูเล็กไม่เคยเป็นตัวแทนของใคร พี่อยากให้เราได้คุยกันดีๆ สักครั้ง...ได้ไหม

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้อีก ฉันลืมไปหมดแล้ว

เสียงตวาดแหวดังสวนขึ้นมาทันทีที่เสียงเว้าวอนจบลง หากสายตาของคนที่แหงนหน้าขึ้นมามองนั้นกลับอ่อนโยนยิ่งกว่าเดิม เพราะสัมผัสได้ว่าปลายน้ำเสียงของหล่อนเจือความสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัดเจน

เมื่อก้อนสะอื้นตีตื้นถึงลำคออย่างไม่อาจฝืน บุญนิสาจึงถอนสายตากลับมา แล้วเลื่อนกระจกหน้าต่างให้ปิดลง

หล่อนไม่ต้องการคุยกับเขา เหตุการณ์เลวร้ายครั้งนั้นมันผ่านไปแล้ว หล่อนประคับประคองตัวเองจนผ่านพ้นมาได้ แม้ต้องทรงกายเดินตามลำพัง ยามเหน็บหนาวและอ้างว้างได้แต่กอดตัวเอง แต่หล่อนก็สามารถพาตัวเองผ่านหุบเหวนั้นมาได้สำเร็จ

วันนี้บุญนิสาต้องการกลับมาเดินในเส้นทางเดิม หวังจะนำพาชีวิตก้าวต่อไปโดยไม่มีเงาของฝันร้ายคราวนั้นมาหลอกหลอน หล่อนจึงปิดกั้นการติดต่อจากเขา และยินดีที่ธัญมลพี่สาวของหล่อนซึ่งเคยเป็นคนคุ้นเคยของเขาก็ไม่พูดถึงเขาอีกเลย...ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม

   

มาต่ออีกนิดค่าาาา




ฝากคุณรันกับหนูขวัญด้วยนะคะ 
อีบุ๊กพร้อมโหลดแล้ว ส่วนท่านใดถนัดเล่มหนังสือ มีพร้อมส่งในราคา 235 บาทค่ะ

อีบุ๊ก รักรสหวาม พร้อมโหลดแล้วค่ะ 


เมื่อ ณรัณย์ เจ้าหนี้ของพ่อเข้ามายึดทุกสิ่งในไร่
ขวัญชนก จะต้านทานเขาได้อย่างไร
ในเมื่อพ่อยกทรัพย์สมบัติทุกชิ้น...รวมถึงตัวเธอให้เขาไปแล้ว
--------------------
‘พ่อของเธอจาระไนมาได้ทั้งหมดว่าวัวหายไปจากฟาร์มกี่ตัว
แยกเป็นตัวผู้และตัวเมียกี่ตัว รวมถึงไก่ในฟาร์มด้วย
เขารู้ข้อมูลละเอียดมากกว่าฉัน เขาคำนวณราคาสัตว์พวกนั้น
แล้วบอกว่ามันไม่ถึงครึ่งของความเสียหายที่ฉันพาเธอมาเก็บไว้ในบ้านหลังนี้’
ขวัญชนกหน้าร้อนผ่าว หล่อนกำลังถูกผู้ให้กำเนิดตีราคา
แล้วนำไปเทียบกับสัตว์เลี้ยงในฟาร์ม หากมันคงยังเลวร้ายไม่พอ
ผู้ชายคนนี้จึงไม่ยอมพลาดโอกาสที่จะเหยียบย่ำหล่อนซ้ำเข้าไปอีก
‘แต่ฉันจะบอกอะไรให้นะขวัญชนก สำหรับฉัน
แม่วัวบราห์มันที่หายไปจากฟาร์มแค่ตัวเดียว มันก็มีค่ามากกว่าเธอหลายเท่า!’
-----------------------
‘ฉันแค่อยากมั่นใจว่าถ้ามีคนตามมาเอาเรื่อง ฉันจะรอดจากข้อหาพรากผู้เยาว์’
มันไม่ใช่เหตุผลแท้จริงหรอก ณรัณย์ แค่อ้างขึ้นมา
แล้วชำเลืองมองหล่อนด้วยความรู้สึกลุ้น
‘ฉันไม่ใช่เด็ก’
‘ถึงยี่สิบหรือยัง’
เขาหยอดอย่างต้องการแหย่ แล้วได้ผลเสียด้วยสิ
‘ยี่สิบเอ็ด’
ขวัญชนก บอกเสียงดังฟังชัดอย่างให้รู้ว่าหล่อนอายุมากพอแล้ว
หากริมฝีปากหยักกลับกระตุกยิ้มขัน
มันไม่ได้มากมายหรอกถ้าจะเทียบกับผู้ชายวัยย่างสามสิบเอ็ดปีอย่างเขา
เรียกว่าห่างกันสิบปีเต็มด้วยซ้ำ
‘เด็ก’
คนอายุมากกว่าถึงเลขสองหลักพูดขึ้นลอยๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น