โรมปรารถนา | อีบุ๊กพร้อมโหลดจ้า

ตอนที่ 14 : ตอนที่ 3 หนีไม่พ้น (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 660
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    28 ต.ค. 63

 

โรมันรอจนคุณอาและอาสะใภ้ขึ้นเครื่องบินกลับกรุงเทพฯ แล้ว ถึงเดินออกจากสนามบิน แต่ในจังหวะที่ผ่านโซนร้านอาหาร สายตาเหลือบเห็นเคาน์เตอร์หน้าร้านของร้านหนึ่ง ชายหนุ่มเดินไปหา แล้วชี้อาหารในกล่องพลาสติกใสอย่างที่ต้องการ

เอาสองกล่องนี้ครับ

แม่ค้าสาวที่เขาเห็นหล่อนจัดเตรียมอาหารด้วยตัวเองเงยหน้าขึ้นมายิ้มรับ

เกรซจะทำให้ใหม่ รอสักห้านาทีนะคะ

รอยยิ้มของแม่ค้าเปิดกว้าง เรียวตายิบหยี ทำให้เขาเผลอยิ้มตาม พลันก็นึกถึงผู้หญิงที่ยังวนอยู่ในหัว

จะมีสักครั้งไหมนะที่น้องเล็กยิ้มให้เราแบบนี้

โรมันพยายามคิดว่าก่อนเกิดเหตุระหว่างกันจนทำให้เธอไม่ยอมรับการติดต่อจากเขานั้น ความสัมพันธ์ของเขาและเธอเป็นอย่างไร

ถึงแม้ที่ผ่านมาทั้งสองคนจะไม่มีโอกาสพูดคุยเป็นการส่วนตัว แต่โรมันก็จำสายตาของบุญนิสาที่มองเขาได้ หล่อนไม่รังเกียจเขา และโรมันเพิ่งตระหนักว่าแววตาคู่นั้นอ่อนโยนและอ่อนหวานกว่าที่เขาได้รับจากธัญมลที่ขณะนั้นอยู่ในฐานะคนกำลังคบหาด้วยซ้ำ

เรียบร้อยแล้วค่ะ ก๋วยเตี๋ยวลุยสวนทำสดใหม่ แพ็กละหกสิบบาท สองแพ็กร้อยยี่สิบบาทค่ะ

เสียงหวานใสของแม่ค้าสาวปลุกให้เขาตื่นจากความคิด ชายหนุ่มรีบล้วงกระเป๋าสตางค์ออกจากกระเป๋ากางเกงแล้วชำระเงิน ก่อนจะหิ้วของกินติดมือกลับไปยังรถที่จอดไว้ตรงลานจอด

รถสปอร์ตเบนซ์คันสีดำแล่นออกจากสนามบินสู่ถนนสายหลักของจังหวัดเพื่อไปสู่เป้าหมาย แค่สิบกว่านาที รถก็เคลื่อนมาถึงทางแยกแล้วเลี้ยวไปในเส้นทางที่หัวใจของเขาโบยบินนำไปก่อน

บ้านสองชั้นหลังสีฟ้าที่อยู่ภายในรอบรั้วชิดมิดนั้นเงียบสงัด ไม่มีแม้แสงไฟส่องให้เห็นสักดวง ทั้งที่เวลานี้ก็ใกล้จะค่ำแล้ว

ชายหนุ่มตัดสินใจลงจากรถแล้วกดกริ่งตรงประตูรั้ว รอนานนับนาที ข้างในก็ยังเงียบกริบ เขากดเรียกซ้ำอีกครั้ง แต่ผลก็ยังเหมือนเดิม

ไปไหนของเขานะ นี่ก็จะค่ำแล้ว

เมื่อนึกว่าบุญนิสาออกจากงานแต่งงานของณรัณย์มาหลายชั่วโมงแล้ว แต่หล่อนยังไม่กลับเข้าบ้าน ที่สำคัญออกมาพร้อมกับกวินด้วย

ความหวงและห่วงพุ่งพล่านในหัวใจ ชายหนุ่มกลับเข้าไปนั่งรอในรถ ตั้งใจจะปักหลักรออยู่ตรงนี้ รอจนกระทั่งเจ้าของบ้านหลังสีฟ้านั้นกลับมา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น