โรมปรารถนา | อีบุ๊กพร้อมโหลดจ้า

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 3 หนีไม่พ้น (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 826
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    28 ต.ค. 63

เมื่อนึกถึงสายตาคมปราบคู่นั้นที่คอยแต่ส่งมาหา และบุญนิสาบังเอิญหันไปสบเข้าหลายหน หล่อนก็บอกตัวเองว่าการมีกวินอยู่ข้างๆ ในสถานการณ์นี้ ถือเป็นผลดีกับตัวเองหญิงสาวก้มหน้าก้มตาเดินกลับมาหาเขา หลังจากที่เพิ่งได้จังหวะเหมาะไปคุยกับเจ้าสาว

เดี๋ยวเป็นพิธีส่งตัวของเจ้าบ่าวเจ้าสาว เล็กจะอยู่ต่อหรือเปล่าครับ

กวินคิดว่าตนควรกลับตั้งนานแล้ว แต่ที่ยังตัดสินใจอยู่ต่อ เหตุผลเพราะบุญนิสาคนเดียว และเมื่อได้ยินคำตอบจากหล่อน มันจึงทำให้เขาระบายรอยยิ้มอย่างโล่งอก

เล็กกำลังจะกลับบ้านค่ะ เมื่อกี้เล็กไปบอกขวัญแล้ว

จากนั้นสองหนุ่มสาวจึงเดินไปล่ำลาผู้ใหญ่ในงานพิธี ซึ่งมีทั้งลุงกับป้าที่เลี้ยงดูเจ้าสาวและพ่อกับแม่ของเจ้าบ่าว

ขอบคุณที่มาร่วมงานแทนเสี่ยสมพงษ์นะคุณกวิน ขอโทษด้วยที่เมื่อเช้าไม่ได้ทักทาย ผมก็คนแก่ จำคนหนุ่มสาวไม่ค่อยได้ด้วยท่านอดีตอธิบดีพูดกับกวินด้วยท่าทีเป็นกันเอง ก่อนเขาจะหันไปหาหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้วยกัน อ้อ! หนูด้วยนะที่มางานวันนี้ ลุงรู้ว่าหนูเป็นเพื่อนกับหนูขวัญ และนี่ทั้งสองคนจะกลับกันแล้วใช่ไหม

บุญนิสาสะดุ้งขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว เพราะไม่คิดว่าชายสูงวัยจะทักทายตนด้วย

ใช่ครับ เรากำลังจะกลับ เลยถือโอกาสมาลาท่านครับ

เป็นอีกครั้งที่กวินจะผูกขาดการสนทนาไว้กับตัวเอง ซึ่งบุญนิสาก็ไม่ขัดข้องที่จะยกหน้าที่นี้ให้เขา

ท่านเทิ่นอะไรกัน เรียกลุงเถอะ ลุงก็เป็นคนแก่ธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้นแหละ ตอนนี้ถือว่าเราเป็นคนรู้จักกันแล้ว ลูกชายของลุงทั้งสองคนกลับมาตั้งรกรากที่นี่ เขายังใหม่กับเมืองนี้ เรียกได้ว่าเป็นคนต่างถิ่น ยังไงลุงก็ฝากเนื้อฝากตัวแทนลูกชายกับเจ้าถิ่นอย่างคุณกวินและหนูด้วยแล้วกัน

กวินถึงกับหัวเราะกับความถ่อมตัวที่แสนอารมณ์ดีของชายชรา เขาชอบอัธยาศัยของอดีตข้าราชการใหญ่คนนี้เสียแล้วสิ หากพูดคุยกันได้ไม่กี่คำ ชายหนุ่มก็ต้องบอกขอตัว เพราะเห็นแขกอีกคนกำลังเดินมาหาเจ้าภาพงาน

เมื่อทั้งสองคนเดินมาถึงลานกว้างที่กันไว้เป็นที่จอดรถเฉพาะกิจของบ้านหลังใหญ่ซึ่งใช้เป็นสถานที่ประกอบพิธีแต่งงาน กวินจึงสังเกตเห็นสีหน้าของคนที่เดินเคียงมาด้วยกันว่าผิดไปจากเดิม

เล็กหน้าเครียดเชียว กำลังคิดอะไร หรือว่าไม่สบายหรือเปล่า

ไม่เป็นไรค่ะ เล็กกลับบ้านเลยนะคะ ลาพี่วินตรงนี้แล้วกันค่ะ

บุญนิสาเปิดประตูรถยนต์ส่วนตัวแล้วเข้าไปนั่งข้างในโดยไม่หันมองคู่สนทนาอีก

หล่อนเลือกที่จะตอบแค่นี้ แม้รู้ว่าอีกฝ่ายคงยังสงสัย เพราะนาทีนี้หล่อนกลบความรู้สึกไว้ไม่ไหวจริงๆ

 

งานพิธีแต่งงานของณรัณย์เสร็จสิ้นอย่างสมบูรณ์ สีหน้าของท่านมงคลเปื้อนยิ้มอยู่ตลอดเวลา แม้จะเหนื่อยกับการทำหน้าที่เจ้าภาพฝ่ายชาย แต่เป็นความเหนื่อยที่เขายินดีรับ เพราะการได้เห็นลูกชายคนเล็กเป็นฝั่งเป็นฝากับผู้หญิงที่เจ้าตัวเลือกเองด้วยความรัก มันทำให้พ่ออย่างเขาคลายความห่วงลงได้มากโข

พ่อรู้จักสองคนนั้นด้วยหรือ เมื่อกี้ผมเห็นพ่อคุยกับพวกเขาตั้งนานสองนาน

ท่านมงคลเลิกคิ้วเมื่อได้ยินถ้อยคำแทรกเข้ามาในความคิด เขาใช้เวลานึกตามอยู่หลายวินาที ก่อนจะตอบโดยไม่แสร้งทำเป็นไม่รู้ละว่าลูกชายถามถึงใคร

กวิน...น้องเมียของเสี่ยสมพงษ์

โรมันหรี่ตา เขากำลังนึกถึงความเกี่ยวโยงของบุญนิสากับนายคนนั้น

คำตอบของพ่อไม่ได้ทำให้เขาโล่งใจ...

ลูกสาวที่เกิดจากเมียเก่ากับน้องชายของเมียใหม่ไม่ได้เกี่ยวข้องกันทางสายเลือด ในทางกลับกัน มันทำให้เขายิ่งขัดใจเมื่อสัมผัสได้ว่าความสัมพันธ์นี้อาจทำให้คนทั้งคู่กลายเป็นคนคุ้นเคยได้ง่ายขึ้นด้วยซ้ำ

แล้วแกถามถึงเขาทำไม

ผมกำลังเล็งผู้หญิงที่มากับเขา

คำตอบลุ่นๆ ทำให้ชายชรานิ่งงัน เพราะไม่คิดว่าจะได้คำตอบตรงไปตรงมาเช่นนี้...แม้จะอ่านท่าทีของลูกชายออกก็ตาม

เพื่อนของน้องสะใภ้แกงั้นหรือ

พ่อรู้จักครูเล็กด้วยหรือ

โรมันย้อนถามอย่างประหลาดใจ...แต่ก็ไหวไหล่ เมื่อนึกได้ว่าพ่อของเขาหูตาไวอยู่แล้ว ดังนั้นจึงเป็นเรื่องธรรมดาหากพ่อจะรู้เรื่องคนที่มาเกี่ยวข้องกับขวัญชนก

พอคุ้นตา เห็นว่าเป็นลูกสาวของเสี่ยสมพงษ์ และไปมาหาสู่กับหนูขวัญ

ขวัญเคยเล่าให้ฟังว่าเล็กเป็นครูสอนพิเศษตอนเธอเรียนมัธยม แต่ตอนหลังมาเจอกันใหม่ ได้คุยกันบ่อยขึ้น พวกเธอเลยคบหากันเป็นเพื่อนแทน

โรมันบอกพ่อในมุมของตนบ้าง แต่เขาไม่ได้เล่าละเอียดว่าช่วงเริ่มต้นของการกลับมาเจอกัน บุญนิสาจงใจหลบเลี่ยงขวัญชนก จนขวัญชนกต้องมาซักไซ้ไล่เลียงเขาเพื่อหาสาเหตุ เขาถูกมองเป็นต้นเหตุที่ทำให้ความสัมพันธ์ของสองสาวนั้นแย่ลง

เขาบอกเท่าที่บอกได้...โดยเว้นความสัมพันธ์ที่เกินเลยระหว่างตนกับบุญนิสา ขวัญชนกจึงกลับไปตื๊อบุญนิสาอีกหลายครั้ง กระทั่งฝ่ายนั้นใจอ่อน ยอมกลับมาพูดคุยและไปมาหาสู่จนกลายเป็นเพื่อนซี้โดยปริยาย

นอกเหนือจากนั้น โรมันยังสัมผัสจากท่าทีของน้องสะใภ้ได้อีกว่าตนถูกกีดกันไม่ให้ร่วมรับรู้ต่อความเป็นไปของบุญนิสาในทุกเรื่องอีกด้วย มันช่างไม่ยุติธรรมกับเขาจริงๆ

ยิ่งคิดก็ยิ่งหมั่นไส้น้องสะใภ้กับผู้หญิงคนนั้น

โรมันจมอยู่กับความคิดจนเพลิน กระทั่งได้ยินเสียงของพ่อแทรกเข้ามา

เออนี่ แกว่างอยู่ใช่ไหม เดี๋ยวคุณอาของแกจะกลับกรุงเทพฯ ตอนแรกพ่อจะให้สกลไปส่งที่สนามบิน แต่เปลี่ยนใจแล้ว พ่อจะให้แกไปแทน ปล่อยให้สกลดูแลงานทางนี้ดีกว่า

ได้ครับ พ่อไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมไปส่งคุณอาเอง

โรมันรับคำด้วยความเต็มใจ เขารู้ว่าสกลคงมีงานล้นมือ เพราะค่ำนี้ทางไร่จะจัดงานเลี้ยงฉลองการแต่งงานของณรัณย์ขึ้น ดังนั้นหัวเรือใหญ่ก็หนีไม่พ้นผู้จัดการไร่อย่างสกลนี่แหละ

 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น