โรมปรารถนา | อีบุ๊กพร้อมโหลดจ้า

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 2 รอยจำ (4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,052
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    10 เม.ย. 63

มือเรียวสวยที่กำลังหย่อนโทรศัพท์มือถือลงในกระเป๋าใบหรูชะงักเมื่อเห็นร่างของคนที่เดินขึ้นมาบนชั้นสองของบ้านหลังกะทัดรัด หากอีกฝ่ายแค่ปรายตามองแล้วส่งคำพูดอย่างที่ทำให้หล่อนต้องลอบผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก

หมอนอิงท้องแก่มากแล้ว คงคลอดไม่เกินสัปดาห์หน้า

แมวของเธอน่ะหรือ

ใช่ค่ะ ช่วงนี้เล็กเลยไม่อยากทิ้งมันไปไหนข้ามวัน กลัวว่าวันไหนที่มันคลอดลูกออกมา แล้วจะไม่มีใครคอยดูแล

คนฟังทำหน้าแปลกประหลาดกับความคิดของน้องสาว แล้วบอกอย่างเห็นเป็นเรื่องขัน

บ้าหรือเปล่า หมาแมวเป็นสัตว์ที่มีสัญชาตญาณของการเอาตัวรอดดีอยู่แล้ว ดีกว่าคนด้วยซ้ำ เวลาป่วยมันยังรู้วิธีรักษาตัวเองได้เลย เธอไม่ต้องประคบประหงมมันขนาดนั้นหรอก แมวมันแค่ท้อง มันออกลูกเองได้

ธัญมลส่ายหน้าด้วยอารมณ์อ่อนระอาเป็นการตบท้าย หากสิ่งที่น้องสาวเป็นนั้นกลับทำให้หล่อนต้องนึกถึงคนที่เพิ่งสนทนาทางโทรศัพท์มือถือเมื่อสักครู่

จำได้ว่าเมื่อครั้งที่เคยคบกัน สิ่งที่โรมันทำให้หล่อนขัดใจเสมอนั่นคือการให้ความสนใจกับทุกชีวิตที่อยู่รอบตัวมากเกินไป หล่อนมองว่ามันเกินความพอดี ไม่ว่าจะเป็นหมาจรหรือแมวจร เพราะเพียงแค่ขับรถผ่าน เขายังต้องชะลอรถแล้วมองพวกมันอย่างให้ความสำคัญ แล้ววันรุ่งขึ้นหล่อนก็จะได้ฟังเรื่องเล่าที่ต้องลอบกลอกตามองขึ้นสูง

ก่อนมาหามล ผมเอาข้าวไปให้หมาตรงท้ายหมู่บ้านที่เราเห็นเมื่อวานด้วย

หมาเร่ร่อนพวกนั้นหรือคะ ทำไมเทศบาลไม่มาจับไปสักที ปล่อยไว้อย่างนี้มลไม่เห็นชอบเลย

มันน่าสงสารนะ เมื่อกี้มันกินข้าวกันใหญ่เลย คงหิวมาก

ธัญมลเคยกระแนะกระแหนในใจอยู่บ่อยครั้งว่าช่างเป็นความรู้สึกที่หล่อนเข้าไม่ถึง สำหรับหล่อนเอง มองเจ้าหมาพวกนั้นว่าน่าเกลียดและน่าชัง ช่างห่างไกลจากคำว่าน่าสงสาร

เธอไม่น่าเกิดมาเป็นลูกแม่ค้าขายปลาเลยนะ เมื่อก่อนเวลาแม่ทุบปลาแล้วชำแหละขาย เธอเห็นทีไรก็ต้องร้องไห้ทุกที มันตลกจริงๆ

ไม่เห็นตลกเลย มันน่าสงสาร ใครๆ ก็รักชีวิตตัวเอง ไม่เว้นแม้แต่ปลาพวกนั้น

ฉันถามหน่อยเถอะ แล้วเธอกินมันหรือเปล่า

มันเป็นคำถามที่ทำให้บุญนิสายิ้มเจื่อน ก่อนหล่อนจะเสเดินเข้าไปยังหลังฉากแต่งตัว แล้วหยิบเสื้อผ้าชุดทำงานขึ้นมาสวม หากยังได้ยินเสียงของพี่สาวลอยตามมา

เธอก็ตอบฉันไม่ได้ เธอเป็นพวกขัดแย้งในตัวเองตลอดเลยนะ

เมื่อจนด้วยคำพูดที่จะตอบกลับ บุญนิสาจึงเปลี่ยนไปถามเรื่องใหม่แทน

เดี๋ยวเล็กจะออกไปที่วิทยาลัย พี่มลจะอยู่ที่บ้านหรือออกไปพร้อมกันคะ

เธอจะให้ฉันทำอะไรอยู่ที่นี่ล่ะ แถมยังต้องอยู่คนเดียวด้วย น่าเบื่อตายเลย เธอแวะไปส่งฉันที่โรงแรมก่อนไปทำงานก็แล้วกัน

แล้วพี่มลจะอยู่กี่วัน เที่ยงนี้ให้เล็กไปรับออกไปกินข้าวไหม หรือออกไปเที่ยวที่ไหนก็ได้

ไม่ล่ะ ฉันต้องรีบทำธุระให้เสร็จ แล้วเย็นๆ ฉันก็กลับกรุงเทพฯ แล้ว ฉันจะให้รถโรงแรมไปส่งที่สนามบิน

เสียดายจัง เล็กยังไม่ได้กินข้าวกับพี่มลสักมื้อ

บุญนิสาเปรยเสียงอ่อย และอีกฝ่ายก็ตอบกลับด้วยอารมณ์ที่ต่างกันสุดขั้ว

อย่าพูดให้ฉันขำหน่อยเลย ทำยังกับว่าเธอคิดถึงฉันมาก จนไม่อยากให้ฉันกลับเร็วๆ อย่างนั้นแหละ

ไม่เห็นน่าขำตรงไหน เล็กคิดถึงพี่มลจริงๆ

เพ้อเจ้อแล้ว รีบแต่งตัวแล้วไปส่งฉันสักที นั่งอยู่ตรงนี้นาน เดี๋ยวฉันก็พานเป็นลมเอา ห้องนอนเธอมันร้อนอบอ้าวชะมัด แอร์ก็ไม่เปิดให้ ขี้งกชะมัด

ได้ยินเสียงพี่สาวบ่น บุญนิสาได้แต่ยิ้มอยู่คนเดียว ขณะที่เร่งรีบแต่งตัวเพื่อไม่ให้พี่สาวต้องรอนาน

 


โรมปรารถนา เป็นนิยายในชุด โรมรัน 

โดยเรื่องแรกในชุดคือ รักรสหวาม เป็นเรื่องราวของคุณรัน น้องชายของคุณโรม 

ซึ่งมีอีบุ๊กพร้อมโหลด และเล่มหนังสือพร้อมส่งแล้วค่ะ

โหลดอีบุ๊ก รักรสหวาม <<คลิก>>


เมื่อ ณรัณย์ เจ้าหนี้ของพ่อเข้ามายึดทุกสิ่งในไร่
ขวัญชนก จะต้านทานเขาได้อย่างไร
ในเมื่อพ่อยกทรัพย์สมบัติทุกชิ้น...รวมถึงตัวเธอให้เขาไปแล้ว
--------------------
‘พ่อของเธอจาระไนมาได้ทั้งหมดว่าวัวหายไปจากฟาร์มกี่ตัว
แยกเป็นตัวผู้และตัวเมียกี่ตัว รวมถึงไก่ในฟาร์มด้วย
เขารู้ข้อมูลละเอียดมากกว่าฉัน เขาคำนวณราคาสัตว์พวกนั้น
แล้วบอกว่ามันไม่ถึงครึ่งของความเสียหายที่ฉันพาเธอมาเก็บไว้ในบ้านหลังนี้’
ขวัญชนกหน้าร้อนผ่าว หล่อนกำลังถูกผู้ให้กำเนิดตีราคา
แล้วนำไปเทียบกับสัตว์เลี้ยงในฟาร์ม หากมันคงยังเลวร้ายไม่พอ
ผู้ชายคนนี้จึงไม่ยอมพลาดโอกาสที่จะเหยียบย่ำหล่อนซ้ำเข้าไปอีก
‘แต่ฉันจะบอกอะไรให้นะขวัญชนก สำหรับฉัน
แม่วัวบราห์มันที่หายไปจากฟาร์มแค่ตัวเดียว มันก็มีค่ามากกว่าเธอหลายเท่า!’
-----------------------
‘ฉันแค่อยากมั่นใจว่าถ้ามีคนตามมาเอาเรื่อง ฉันจะรอดจากข้อหาพรากผู้เยาว์’
มันไม่ใช่เหตุผลแท้จริงหรอก ณรัณย์ แค่อ้างขึ้นมา
แล้วชำเลืองมองหล่อนด้วยความรู้สึกลุ้น
‘ฉันไม่ใช่เด็ก’
‘ถึงยี่สิบหรือยัง’
เขาหยอดอย่างต้องการแหย่ แล้วได้ผลเสียด้วยสิ
‘ยี่สิบเอ็ด’
ขวัญชนก บอกเสียงดังฟังชัดอย่างให้รู้ว่าหล่อนอายุมากพอแล้ว
หากริมฝีปากหยักกลับกระตุกยิ้มขัน
มันไม่ได้มากมายหรอกถ้าจะเทียบกับผู้ชายวัยย่างสามสิบเอ็ดปีอย่างเขา
เรียกว่าห่างกันสิบปีเต็มด้วยซ้ำ
‘เด็ก’
คนอายุมากกว่าถึงเลขสองหลักพูดขึ้นลอยๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น