โรมปรารถนา | อีบุ๊กพร้อมโหลดจ้า

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,794
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    17 ก.พ. 63


บทนำ

 

บุญนิสาเม้มริมฝีปากด้วยต้องการระงับอาการหวาดหวั่นที่โจมตีเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว

ชั่วขณะนั้นหญิงสาวบังคับสายตาให้จับจ้องแต่ผู้ชายเสื้อทีเชิ้ตสีเทาที่ทอดสายตาเว้าวอนมายังหญิงสาวที่ยืนเคียงอยู่ข้างหล่อน

ในทีแรกที่บุญนิสาเห็นผู้ชายคนนี้ หล่อนรู้สึกคุ้นหน้าเขาอย่างประหลาด หากมั่นใจว่าไม่เคยรู้จักเขามาก่อน แต่เสี้ยววินาทีถัดมา เงาร่างของผู้ชายอีกคนที่มีความสูงไล่เลี่ยกันหากเพรียวบางกว่าก็ก้าวออกมาจากด้านหลังของเขา เหมือนว่าเจ้าตัวจงใจจะแสดงตัวกับหล่อน

บุญนิสาถึงกับผงะ...หากโชคดีที่หนุ่มสาวทั้งคู่ยังคงสนใจกันและกัน พวกเขาจึงไม่ทันสังเกตความผิดปกติของหล่อน

พี่มารับขวัญ กลับบ้านเรากันนะครับ

ผู้ชายในเสื้อทีเชิ้ตสีเทาพูดกับขวัญชนกขึ้นเป็นคำแรก ซึ่งทำให้บุญนิสาจำต้องดึงความสนใจตัวเองออกมาจากผู้ชายอีกคน ก่อนจะยื่นมือไปบีบมือบางของอดีตลูกศิษย์สาว แล้วพูดขึ้นอย่างต้องการให้กำลังใจ

ครูอยู่ตรงนี้ ถ้าขวัญไม่สบายใจหรือมีเรื่องอยากจะคุยด้วย ขวัญก็ยังมาหาครูได้ทุกเวลา

ขวัญชนกพยักหน้าหากยังมีท่าทีลังเล และบุญนิสาคงไม่ยอมให้ขวัญชนกกลับไปกับเขาคนนั้น หากหล่อนไม่เห็นสายตาทอความรักของคนทั้งคู่

หญิงสาวผละไปเปิดประตูรั้วบ้าน โดยเลื่อนให้เปิดออกกว้างเพียงใครสักคนเดินผ่านได้

แล้วผู้ชายคนนั้นก็ยื่นมือมารับขวัญชนกด้วยท่าทีอ่อนโยนและใส่ใจ

พวกเขาทั้งสองคนเดินเคียงกันไปยังรถเมอร์ซิเดส-เบนซ์คันสีดำที่หล่อนคุ้นตาเป็นอย่างดี...แต่ถึงจะคุ้นสักแค่ไหน บุญนิสาก็ไม่เคยยินดีที่จะเจอมัน

ขอบคุณอาจารย์บุญนิสานะครับที่ช่วยดูแลขวัญ

จู่ๆ เสียงของผู้ชายที่จับมือขวัญชนกอย่างอบอุ่นนั้นก็ดังแทรกความเงียบขึ้น บุญนิสารีบพยักหน้าเป็นเชิงตอบรับคำขอบคุณ ก่อนหล่อนจะรีบปิดประตูรั้วบ้านเสีย เมื่อฉุกคิดได้ว่าต่อจากนี้ก็เหลือตนอยู่ในบ้านตามลำพังแล้ว

ผัวเมียแค่ไม่เข้าใจกัน เดี๋ยวก็คุยกันได้ คนนอกจะไปยุ่งกับพวกเขาทำไม

เสียงพูดดังตามมาอีกหน หากคราวนี้เป็นเสียงของผู้ชายอีกคนซึ่งบุญนิสาไม่ต้องการเห็นหน้าเขา

มือบางที่กำลังเลื่อนประตูรั้วให้ปิดนั้นเกร็งโดยฉับพลัน ซึ่งทำให้รู้ว่าหล่อนยังควบคุมตัวเองได้ไม่ดี ผู้ชายคนนี้ยังมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของหล่อนไม่ต่างจากที่ผ่านมา

บุญนิสาข่มความรู้สึกสั่นคลอนไว้ เมื่อปิดประตูรั้วและล็อกมันได้สำเร็จ หญิงสาวก็รีบจ้ำฝีเท้า โดยมีเป้าหมายเป็นบ้านสองชั้นหลังกะทัดรัดที่อยู่ในรอบรั้วทันที...เชื่อมั่นว่าต่อจากนี้ลูกศิษย์ของตนมีคนที่ไว้ใจได้คอยดูแลแล้ว

หญิงสาวร่างกลมกลึงในชุดเสื้อเข้ารูปสีเขียวมะนาวกับกระโปรงลายดอกยาวกรอมเท้าเคลื่อนกายผ่านพุ่มเข็ม โดยมีสายตาของคนที่อยู่นอกประตูรั้วทอดมองตาม กระทั่งเสียงของน้องชายที่วัยห่างไม่ครบขวบปีดังขึ้น เขาจึงถอนสายตากลับมา

นายไม่กลับหรือไง

ฉันคิดว่า...นายพาเมียกลับไปก่อนแล้วกัน

แล้วนายจะกลับยังไง

เอาน่า ฉันบอกให้นายกลับบ้านก็กลับไปเถอะ ไม่ต้องยุ่งเรื่องของฉัน

โรมันบอกพลางยกมือไล่น้องชายและว่าที่น้องสะใภ้ให้ไปพ้นจากตนโดยไม่ลังเล แถมยังยกพาหนะประจำตัวให้คนทั้งคู่เสียอีก

คนร่างสูงเพรียวยืนกอดอกอยู่หน้าประตูรั้วบ้านด้วยท่าทีนิ่งสงบ หากใครจะรู้ว่าข้างในนั้นกำลังพลุ่งพล่านแทบเกินทน เขารอจนกระทั่งรถคันหรูสีดำเคลื่อนออกไป พลันเรียวปากหยักก็กระตุกยิ้ม สายตาคมกวาดมองบ้านสองชั้นที่อยู่เบื้องหน้าอย่างมาดหมาย

อยากจะหนีก็หนีไป แต่ถ้าพี่ยังไม่ปล่อย หนูเล็กก็ไปจากพี่ไม่ได้!  

   

 เริ่มอัปคุณโรมแล้วจ้า จากนี้ตั้งใจจะอัปทุกวัน ฝากติดตามด้วยนะคะ



ฝากอีบุ๊กคุณรันกับหนูขวัญ  รักรสหวาม ด้วยค่ะ พร้อมโหลดแล้ว


เมื่อ ณรัณย์ เจ้าหนี้ของพ่อเข้ามายึดทุกสิ่งในไร่
ขวัญชนก จะต้านทานเขาได้อย่างไร
ในเมื่อพ่อยกทรัพย์สมบัติทุกชิ้น...รวมถึงตัวเธอให้เขาไปแล้ว
--------------------
‘พ่อของเธอจาระไนมาได้ทั้งหมดว่าวัวหายไปจากฟาร์มกี่ตัว
แยกเป็นตัวผู้และตัวเมียกี่ตัว รวมถึงไก่ในฟาร์มด้วย
เขารู้ข้อมูลละเอียดมากกว่าฉัน เขาคำนวณราคาสัตว์พวกนั้น
แล้วบอกว่ามันไม่ถึงครึ่งของความเสียหายที่ฉันพาเธอมาเก็บไว้ในบ้านหลังนี้’
ขวัญชนกหน้าร้อนผ่าว หล่อนกำลังถูกผู้ให้กำเนิดตีราคา
แล้วนำไปเทียบกับสัตว์เลี้ยงในฟาร์ม หากมันคงยังเลวร้ายไม่พอ
ผู้ชายคนนี้จึงไม่ยอมพลาดโอกาสที่จะเหยียบย่ำหล่อนซ้ำเข้าไปอีก
‘แต่ฉันจะบอกอะไรให้นะขวัญชนก สำหรับฉัน
แม่วัวบราห์มันที่หายไปจากฟาร์มแค่ตัวเดียว มันก็มีค่ามากกว่าเธอหลายเท่า!’
-----------------------
‘ฉันแค่อยากมั่นใจว่าถ้ามีคนตามมาเอาเรื่อง ฉันจะรอดจากข้อหาพรากผู้เยาว์’
มันไม่ใช่เหตุผลแท้จริงหรอก ณรัณย์ แค่อ้างขึ้นมา
แล้วชำเลืองมองหล่อนด้วยความรู้สึกลุ้น
‘ฉันไม่ใช่เด็ก’
‘ถึงยี่สิบหรือยัง’
เขาหยอดอย่างต้องการแหย่ แล้วได้ผลเสียด้วยสิ
‘ยี่สิบเอ็ด’
ขวัญชนก บอกเสียงดังฟังชัดอย่างให้รู้ว่าหล่อนอายุมากพอแล้ว
หากริมฝีปากหยักกลับกระตุกยิ้มขัน
มันไม่ได้มากมายหรอกถ้าจะเทียบกับผู้ชายวัยย่างสามสิบเอ็ดปีอย่างเขา
เรียกว่าห่างกันสิบปีเต็มด้วยซ้ำ
‘เด็ก’
คนอายุมากกว่าถึงเลขสองหลักพูดขึ้นลอยๆ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #3 waikiki (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:54
    ตามมาจากคุณรันค่าาา
    #3
    0