<ฆ่าควรค่า, 3> - ช่างชั่ว

ตอนที่ 9 : ตอนที่๘ คิวฆ่าไร้ปรานี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    17 มี.ค. 63

บรรยากาศในห้องนิ่งงัน

ชูชัยแสยะยิ้มร้ายออกมา

“กูปล่อย... ให้ยมบาลไปลงโทษมึงต่อในนรกแล้วกัน”

มีหรือที่ฆาตกรโรคจิตจะเห็นอกเห็นใจช่าง เขาถีบเข้าไปเต็มแรงจนช่างล้มลง ไม่มีคำว่าเห็นใจสำหรับคนแบบนี้ นับตั้งแต่วันที่สูญเสียลูกเมียไป จิตใจของชูชัยก็ชาด้านและเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นชิงชัง เขาไม่กลัวอะไรทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นกฎหมายกฎหมู่หรือกฎแห่งกรรม  

“กูสำนึกผิด...”

“มึงไม่ต้องมาตอแหลหรอก คนชั่วอย่างมึงมีเหรอจะมาสำนึกผิด ถ้ามึงจะสำนึกคงสำนึกตั้งแต่เห็นความเจ็บช้ำน้ำใจของเจ้าของบ้านรายแรกแล้ว มึงแค่พูดเพราะมึงกลัวตายเท่านั้น ทำไม? คิดว่าเจ้าของบ้านเป็นได้แค่เหยื่อเหรอ? วันนี้แหละที่ช่างอย่างมึงจะกลายเป็นเหยื่อเจ้าของบ้านอย่างกู!

“อย่า...”

“มันสายไปแล้ว” ชูชัยลากคอช่างไปโขกศีรษะเข้ากำแพงหลายครั้ง สายตาเต็มไปด้วยความอาฆาต “ทิ้งงานใช่ไหมมึง ทำกับเงินทองเขาแบบนี้ เงินที่เขาแลกมาด้วยหยาดเหงื่อแรงงาน เงินที่เขาตั้งใจเอาไปสร้างครอบครัว แต่มึงโกงเงินเขาไป เยาะเย้ยเขาด้วย ใจคอมึงมันไม่ใช่คน”

ปืนกระบอกหนึ่งถูกนำขึ้นมา ชูชัยยิงทะลุท้ายทอยดังเปรี้ยง

“กูขอร้องล่ะ ที่กูทำไป ก็ไม่ทำให้ใครตาย...”

“มึงไม่ทำให้เขาตาย แต่เขาก็ตายทั้งเป็น เขาตายตั้งแต่ถูกแผดเผาด้วยความโกรธแค้น มึงคิดว่าความตายจำเป็นต้องนอนเป็นศพเท่านั้นเหรอ บางคนที่ตายทั้งเป็น ตายขณะที่ยังหายใจ มึงคิดว่ามึงจะเอาอะไร เอาเงินกี่บาท มาชดใช้ชีวิตที่พังทลายของเขา มึงต้องตายเท่านั้น ในเมื่อมึงชอบทิ้งงาน กูก็จะทิ้งมึง”

“อย่า...”

“กูจะทิ้งมึงให้จมน้ำตาย มึงจะได้สัมผัสความทรมานตอนที่มึงต้องสำลักเอาน้ำเข้าไปในปากในท้องมึง กูอยากเห็นตอนที่มึงขาดอากาศ ตอนที่มึงดิ้นรนเอาชีวิตรอด ตะเกียกตะกายอยากโงหัวขึ้นจากน้ำ กูอยากเห็นตั้งแต่จับตัวมึงมา กูน่ะ ตื่นเต้นจนทนไม่ไหวแล้วรู้ไหมไอ้ห่า?

พูดพร้อมเลียริมฝีปาก ลิ้นสากลากไล้บนเนื้อแข็งลอกขุย ตั้งแต่สะบันงาจากก็ไม่มีใครทาขี้ผึ้งให้เขาอีก ริมฝีปากจึงแห้งแตกจนบางครั้งยังมีเลือดซึมออกมาและไม่น่ามองเท่าไรนัก หนวดเคราเริ่มขึ้นรับกับผิวคล้ำเข้ม ตอนนี้ชูชัยที่ไม่มีอะไรโดดเด่นคงมีแค่ดวงตาอาฆาตที่ทำให้เขาโดดออกมาเท่านั้น

ชูชัยลากคอช่างข้างละคนไปยังห้องน้ำที่เปิดน้ำเต็มอ่าง

“เหมือนกูจะเคยได้ยินด้วยนะ ว่าพวกมึงเคยไปติดตั้งอ่างอาบน้ำ แต่ถือวิสาสะลงไปนอนแช่น้ำก่อนน่ะ มึงคิดได้ยังไง โลภมาก อยากสบาย ไร้จรรยาบรรณ ลูกค้าเขาจ่ายเงินเต็มราคาก็ควรจะได้ใช้ของมือหนึ่งสิวะ ไม่ใช่มาใช้ของต่อจากคนที่ตัวเหม็นขี้ไคลเพราะเอาแต่กินกับนอนอย่างมึง”

“แค่กูแอบใช้อ่างลูกค้า...”

“นี่ไง กูถึงบอกว่ามึงไม่สำนึก”

ชูชัยจับหัวกดลงในน้ำ ช่างตะเกียกตะกายเอาน้ำเข้าปากในหลายอึก

ไม่มีเหตุผลงั้นหรือ ชูชัยไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาทำมีเหตุผลไหม ความเคียดแค้นชิงชังกินพื้นที่ประมวลผลในสมองไปเสียหมด นาทีนี้ขอแค่มีสององค์ประกอบ คือเป็น ช่างและทำ ชั่วชูชัยก็พร้อมของขึ้นด้วยกันทั้งนั้น มากน้อยตามแต่กรณีไป แต่สำหรับช่างที่ทุจริตจนเป็นอาจิณ มันไม่มีทางรอด

“มึงโกงลูกค้า มึงไม่เคยซื่อสัตย์ มึงดูถูกความฝัน ดูถูกแรงงานคนอื่น มีมนุษย์อีกกี่คนที่บากบั่นทำงานแบบซื่อตรงต่อหน้าที่ เขาต้องแลกมาด้วยอะไรกว่าจะได้เงินสักก้อน บางคนทำงานหนักจนล้มป่วย บางคนทำงานเสี่ยงจนพิการ แต่พวกมึงโกงเขาแล้วยังทำเหมือนเขาโง่ ไอ้พวกระยำ”

“เฮือก”

“เขาฟ้องศาลไป เขาก็ทำอะไรไม่ได้ แต่เขาฟ้องกู เขาก็แก้แค้นได้ ใครจะมาเข้าใจความสูญเสียที่เกิดจากความประมาท ทำไมกันนะ ทำไมคนถึงมองข้ามความประมาทขนาดนี้ ไม่เจตนาเหรอ ไม่เจตนา ไม่ใส่ใจ มันไม่เห็นค่าชีวิตคนอื่นต่างหาก เพราะถ้ามันเห็นค่า มันไม่ทำแบบนี้หรอก”

ประโยคหลังเหมือนพูดกับตัวเอง

ชูชัยมองลงไปอีกครั้ง ช่างทั้งสองก็จมน้ำตาย

ก็แค่อีกสองชีวิตที่ไร้ค่า ชายหนุ่มใช้แขนเช็ดเหงื่อที่ไหลเหนอะกลับไปหาช่างที่เหลือ

......................................................................................................................................................

“กูฆ่ามันแล้ว คิวต่อไปจะเป็นใครดี?

“ชูชัย กูขอร้องล่ะ ปล่อยพวกกูไป กูกลัวจริงๆ มึงก็ฆ่าไปตั้งสี่ศพแล้ว มึงอย่าฆ่ากูอีกเลย มึงกับกูไม่เคยมีอะไรต่อกัน มึงอย่าฆ่ากูให้เป็นเวรกรรมเลย” บรรดาเหยื่อก้มหน้าก้มตาอ้อนวอนหวังว่าจะทำให้เขาเปลี่ยนใจ แต่ฆาตกรโรคจิต ชื่อก็บอกอยู่ว่าเป็นฆาตกรโรคจิต มีหรือจะเปลี่ยนใจง่ายๆ

“พวกมึงไม่ต้องทำมาพูดเรื่องเวรกรรมหรอก ถ้ามึงมีความละอายชั่วกลัวบาปสักนิด มึงไม่คิดชั่วพูดชั่วทำชั่ว แบบที่มึงทำมาทั้งชีวิตหรอก แค่มึงคิดจะหลอกเงินเขา พูดจาตอแหลว่าทำได้ แต่ทำงานจัญไรให้เขาเนี่ย ประตูนรกก็เปิดรอมึงแล้ว อ่อ ไม่ต้องบอกด้วยนะว่าไม่เกี่ยวกับกู เพราะกูน่ะ เกิดมาเพื่อฆ่าช่างชั่วอย่างมึง”

“กูแค่โกงคน แต่มึงฆ่าคน”

“ที่กูต้องฆ่าคนก็เพราะมึงโกงคนไง ถ้ามึงไม่โกง ทำงานดีมีคุณภาพ กูจะฆ่ามึงไหม?

ไม่มีคำตอบ ต่างฝ่ายต่างไม่คิดว่าตัวเองผิด ช่างบางจำพวกทั่วตัวไร้จรรยาบรรณ ไม่รู้วิธีทำบ้านอย่างถูกต้อง สักแต่ทำหลอกเอาเงินเจ้าของบ้านที่ทำอะไรไม่ได้นอกจากทำตาปริบๆ ชูชัยก็ไม่คิดว่าตัวเองผิดหรือทำเกินกว่าเหตุ เพราะปมในใจที่หนักหนาและความโศกเศร้าที่ถาโถม

“กูฆ่ามึงก่อนแล้วกัน ติดกระเบื้องจนคนโดนตัดขา”

“กูบอกแล้วไงว่าอีเด็กนั่นมันซวย”

“อีเด็กนั่น นี่มึงเรียกผู้หญิงที่กำลังมีอนาคตที่สวยงามแต่โดนมึงทำพังว่าอีเด็กนั่นเหรอ?” ชูชัยตบหน้าฉาดใหญ่แล้วใช้เท้าเหยียบให้หน้าแนบกับพื้น “มึงมองกระเบื้องให้ดี กระเบื้องที่มึงติดเบี้ยว หาความตรงไม่เจอ กูไม่อยากเชื่อว่าช่างยุคทำบ้านยายกูมันก็ทำเบี้ยว มึงก็ทำเบี้ยวเหมือนมัน”

“แล้วกูเกี่ยวอะไรด้วย?

“อา... ช่างที่ทำงานดีๆ มันไปอยู่ไหนกันนะ ทำไมถึงเจอแต่ช่างที่ทำงานแย่ๆ” พูดคำว่าแย่ไปก็เหยียบหน้าไป “กูสปอยชีวิตมึงตรงนี้เลย มึงสองคนต้องตายคากระเบื้อง ตายเพื่อชดใช้ให้พ่อแม่ที่เขาอุ้มชูเลี้ยงดูลูกมา แต่ลูกต้องกลายเป็นคนขาขาดเพราะมึง หึ มึงรู้อะไรไหมว่าพ่อแม่รักลูกแค่ไหน?

สายตาที่อาฆาตเปลี่ยนเป็นเศร้าซึมลึก

หน้าท้องนูนป่องของภรรยา... สิ่งมีชีวิตตัวน้อยที่เป็นเหมือนโซ่คล้องสามีภรรยาไว้ด้วยกัน ความฝัน ความหวัง ความรู้สึกที่อยากแก้ไขชีวิตครอบครัวที่ไม่อบอุ่น ความพยายามที่ต้องจูงมือไปปรึกษาหมอไม่รู้กี่ที่กว่าสะบันงาจะตั้งครรภ์ ชูชัยระบายยิ้มออกมาทั้งน้ำตาคลอหน่วย

“มึงรู้ไหม พ่อน่ะ มักจะรักลูกสาวมาก รัก ตื่นเต้น ตั้งแต่วันที่รู้ว่าลูกกำลังจะมาเกิด เฝ้าดูแลระวังไม่ให้อะไรมาโดนท้องเมีย รองรับอารมณ์เมียตอนแพ้ท้อง พ่อบางคน นึกไว้แล้วว่าจะตั้งชื่อลูกว่าอะไร เรียนถักเปียเผื่อถักให้ลูกตอนไปโรงเรียน ซื้อเสื้อผ้าน่ารักๆ อยากให้ลูกใส่เป็นเจ้าหญิงตัวน้อย ดูแลแบบริ้นไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม”

“กูก็สงสาร...”

“ตอนลูกต้องโดนตัดขาเพราะติดเชื้อ คนเป็นพ่อต้องรู้สึกยังไงนะ... ต้องรู้สึกยังไงที่เจ้าหญิงตัวน้อยของเขากลายเป็นก้อนเนื้อ ต้องทำใจแบบไหน ต้องอยู่ต่อไปยังไง ตอนที่ลูกที่เขารัก... ไม่เหมือนเดิม... ไม่อยู่... ไม่มีให้กอด... ไม่มีอนาคตอย่างที่คาดหวัง แล้วมึงจะรับผิดชอบยังไง? บอกว่าไม่ตั้งใจแล้วจบเหรอ?

ชูชัยเหยียบคอช่างเต็มแรงจนลิ้นจุกปาก ก่อนจะหยิบมีดมาแทงที่ขาไม่ยั้ง

เลือดกระเด็นนองเต็มพื้น ชูชัยชอบเหลือเกินเวลาเห็นคนที่เขาเกลียดกลายเป็นเศษก้อนเนื้อ ตอนที่ชิ้นส่วนของมันแหลกเหลวเหมือนความรู้สึกของเขา ชายหนุ่มมองขาที่หลุดออกจากตัวอย่างพึงใจและแทงเส้นเลือดใหญ่ที่คอให้มันตายด้วยท่าทีสบายๆ เหมือนแค่เชือดหมูในโรงฆ่าสัตว์

“มึงก็อย่าคิดว่าจะโดนน้อยกว่ามัน”

ชูชัยแทงมีดลงบนเท้าช่างอีกคนแล้วลากยาวขึ้นมาถึงคอ แทงซ้ำไปมาจนไม่รู้ว่าช่างตายตั้งแต่แผลไหน รู้เพียงว่าร่างนั้นฟุบลงไปกับพื้น เลือดบนแผ่นกระเบื้องเบี้ยวสะท้อนภาพศพนอนตายตาไม่หลับเพราะความเจ็บปวดจากการถูกทารุณกรรม คำขอร้องไม่มีผลใดๆ กับฆาตกรทั้งสิ้น

“มึงฆ่ามันสามเคสไปแล้ว กูรอดใช่ไหม?

“ฝันไปเถอะมึง”

“ไหนมึงบอกว่า ถ้าสารภาพบาปมึงจะไว้ชีวิตไง?

“ไหนมึงบอกว่า ทำได้ๆ แต่มึงก็ทำความฉิบหายให้เขาไง?

“ไอ้ชูชัย! มึงหลอกกูเหรอ?

“ทีนี้มึงเข้าใจความเจ็บช้ำของลูกค้าที่โดนมึงหลอกหรือยัง ผู้หญิงคนนั้นเขาอยู่กับลูกกับผัว ชีวิตมีความสุขทุกอย่าง ผัวเขาก็ดีแสนดี แต่มึงทำอะไร มึงไปหลอกเขาว่ามึงซ่อมปั๊มน้ำได้ แต่มึงซ่อมไม่ได้แล้วยังหน้าด้านบอกให้ผัวเขาแบกน้ำขึ้นไปเองจนล้มลงมาเป็นเจ้าชายนิทรา ลูกเมียต้องลำบาก”

“มันอาจจะสะดุดตีนตัวเองก็ได้ พวกหกล้มน่ะ”

“มึงด่าคนหกล้มเหรอ?

“กูด่ามันไม่ได้ด่ามึง แล้วมึงจะโกรธอะไร?

“เออ มึงไม่ได้ด่ากู แต่กูโกรธ... กูแค้น... มึงคงไม่รู้ว่าเวลาคนล้มลงมาจากบันไดตาย สภาพมันเป็นยังไง” ชูชัยนึกภาพศพภรรยาด้วยสติที่ใกล้ขาดลงทุกขณะ ความแข็งทื่อของกล้ามเนื้ออันเป็นการเปลี่ยนแปลงสภาพหลังการตายยังคงอยู่ในความทรงจำ “ถ้ามึงไม่รู้ กูจะให้มึงเป็นตัวอย่างให้เพื่อนมึง”

“อย่า...”

“ปากดีอย่างมึง ต้องร่วงลงมาจากบันไดตาย”

ชูชัยลากช่างคนหนึ่งไปยังบันไดและถีบลงมาให้คอหักตายในคราวเดียว ศีรษะของช่างหันมาหลังจากกระดูกคอหัก ช่างอีกสองชีวิตที่เหลือหวาดกลัวลนลาน รู้ดีว่าไม่มีอะไรสามารถเปลี่ยนแปลงหรือหยุดยั้งความคลั่งของชูชัยได้อีก ทำได้แค่รอเวลาตายที่คงใกล้เข้ามาในเวลาอันใกล้เท่านั้น

อีกกี่นาที? หรือกี่วินาที?

“มึงว่าศพที่ร่วงลงมาจากบันไดเป็นยังไง?

“ชูชัย... กู...”

“หึ ส่วนพวกมึงต้องไปตายปั๊มน้ำ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น