<ฆ่าควรค่า, 3> - ช่างชั่ว

ตอนที่ 5 : ตอนที่๔ ช่างชั่วทั่วประเทศ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    9 มี.ค. 63

ชูชัยเข้าไปหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ต

ช่างอาชีพธรรมดาๆ อาชีพหนึ่ง ทำหน้าที่ก่อสร้างซ่อมบำรุงตามงานที่ได้รับมอบหมาย ตามจรรยาบรรณของทุกอาชีพคือเมื่อรับเงินเขามา ก็ต้องทำงานด้วยความซื่อสัตย์สุจริต ทำเต็มความสามารถ ไม่ทำงานแบบขอไปทีหรือคดโกง ซึ่งถ้าทำดีก็มักสำเร็จในหน้าที่การงาน ไปไหนก็มีแต่คนรักชื่นชม

แต่ ช่างบางส่วนกลับไม่เป็นเช่นนั้น ช่างทำงานทุเรศทิ้งไว้เป็นภาระของลูกค้าบ้าง ทำงานไม่ตรงคำสั่งบ้าง เก็บงานไม่ดีสกปรกเลอะเทอะบ้าง เบิกเงินไปเยอะแต่ซื้อของผิดสเปกบ้าง เชิดเงินแล้วทิ้งงานบ้าง ซึ่งก็เป็นเพราะความสะเพร่า ขี้เกียจ ประมาท ไม่เห็นค่าของเงินที่ลูกค้าจ้าง ไม่มีจรรยาบรรณในการประกอบอาชีพ

และที่ช่างชั่วร้ายกว่าคนชั่วทั่วไป ก็ตรงคนชั่วทำร้ายเสร็จก็ไป แต่ช่างมันทิ้งผลงานจัญไรให้ดูต่างหน้าด้วย

ชูชัยยังไม่ได้ซ่อมบันได

เขาปล่อยให้มันเป็นรูอยู่อย่างนั้น ตอกย้ำความผิดพลาดที่ได้เลือกมันมา และถึงฆ่ามันตายก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกปลอดโปร่งแต่อย่างใด ตรงข้ามยังโหยกระหายอยากฆ่าช่างขึ้นไปเรื่อยๆ ในโลกอินเทอร์เน็ตมีผู้คนออกมาร้องทุกข์ถึงความเจ็บปวดที่โดนช่างกระทำ ซึ่งก็ได้แต่เจ็บช้ำเพราะทำอะไรไม่ได้ 

ช็อก ตาเป็นอัมพาต เหตุช่างติดราวจับห้องน้ำไม่แน่น

ขอคำปรึกษา ทะเลาะกับเมียเพราะช่างทิ้งงาน ตอนนี้ผมเป็นโรคซึมเศร้า

สาวร่ำไห้ แผลติดเชื้อต้องตัดขาเพราะช่างทำกระเบื้องไม่เรียบ”

สลด ช่างซ่อมปั๊มน้ำพัง ผัวแบกน้ำให้ลูกเมียอาบแต่พลาด ล้มลงมาเป็นผัก

“อ๊ากกกกก”

ชูชัยแผดเสียงร้องด้วยความแค้น ช่างอีกแล้วหรือ ช่างอีกรายแล้ว ช่างพวกนี้ไม่ซื่อสัตย์ต่อหน้าที่ ก่อความหายนะให้บรรดาลูกค้าตาดำๆ ที่อุตส่าห์ไว้ใจมอบเงินให้ แต่ช่างกลับตอบแทนด้วยผลงานสิ้นคิด และพวกมันก็คงไม่สำนึกเช่นเดียวกับพวกที่เคยกระทำสะบันงา แบบนี้ทำไมต้องปล่อยเอาไว้

ช่าง... ฟังเหมือนไม่มีอะไร แต่ใครจะรู้ว่ามันอาจเป็นต้นเหตุของปัญหาต่อเนื่องยาวนาน เพราะผลาญเงินเขาแล้ว หลอกเอาเวลามาแล้ว แต่ทำงานห่วยแตกไร้คุณภาพ พอมีปัญหาก็อ้างว่าไม่ใช่ความผิดตัว คนพวกนี้มันจะทำให้คนดีๆ ต้องตายอีกกี่คน ครอบครัวต้องพังอีกกี่ครอบครัว

......................................................................................................................................................

“โธ่... พ่อใหญ่... กูบ่น่าไปจ้างมันมาเฮ็ดเลย”

หญิงชรากอดร่างสามีที่อยู่กินกันมาทั้งชีวิตทั้งน้ำตา ชูชัยที่ตามข่าวไปจนถึงบ้านยืนมองสภาพร่างกายชายแก่ที่ตอนนี้กลายเป็นผู้ป่วยติดเตียงต้องนอนแน่นิ่ง ส่วนเมียก็ร้องไห้จนใบหน้าที่เหี่ยวย่นอยู่แล้วย่นหนักกว่าเดิม บ้านก็ใช่ว่าร่ำรวย ตรงข้ามยังยากจน การต้องดูแลคนป่วยไม่ใช่เรื่องง่าย

“แม่ใหญ่ครับ”

“มีอิหยัง?

“พ่อใหญ่... แกล้มเพราะ...”

“ก็บักห่าช่างมันเฮ็ดราวจับในส้วมจั่งซั่น ไผจับก็หงายป่างหง่าง มือพ่อใหญ่ยังจับราวไว้ มันเฮ็ดงานได้ขี้เดียดแท้” พูดไปร้องไห้ไป เจ็บใจที่คู่ชีวิตนอนแน่นิ่ง “ข่อยอยู่กับพ่อใหญ่มาห้าสิบปี เฮาฮักกันอีหลี ผัวข่อยเป็นจั่งซี้ ข่อยเจ็บใจ แต่เป็นผู้เฒ่า จะไปเฮ็ดอิหยังมันก็บ่ได้”

ชูชัยฟังทั้งกำหมัดแน่น เดินเข้าไปมองผลงานที่ช่างทำก็ถึงกับก่ายหน้าผาก ช่างมันคงเห็นว่าเป็นผัวเมียแก่ๆ สองคนอยู่ด้วยกัน ไม่มีแรงสู้อะไรมันได้ ถึงได้ทำราวจับในห้องน้ำอ่อนแอ ไม่ติดตั้งให้ดี จนคนแก่จับแล้วลื่นล้มลงมาเป็นอัมพาต เพราะมีช่างอย่างมันอยู่บนโลก คนอย่างเขาถึงต้องลุกขึ้นมาฆ่า

สามีภรรยา... อยู่กินกันอย่างมีความสุขมาหลายสิบปี ใครๆ ต่างก็หวังว่าจะได้ดูแลคู่รักของตัวเองไปจนแก่เฒ่าด้วยกันทั้งนั้น แต่มันกลับทำลายความหวานชื่นในชีวิตคู่ให้ขมขื่น เหมือนกับที่พรากสะบันงาไปจากเขา ถึงคนนี้จะไม่ตาย แต่กลายเป็นอัมพาต คนดูแลก็ทุกข์ไม่ต่างจากตาย

“แม่ใหญ่ไม่ต้องเจ็บใจครับ ช่างแบบมันต้องได้รับกรรม แม่ใหญ่พอมีเบอร์ติดต่อมันไหมครับ?

“จะเอาไปเฮ็ดอิหยัง?

“แม่ใหญ่ไม่ต้องรู้หรอก ผมให้เงินนี่เป็นค่ารักษาพ่อใหญ่ รับเอาไว้นะ”

......................................................................................................................................................

“พี่บ่าว”

“ว่าพรือ?

“ได้ข่าวว่าพี่บ่าวโดนช่างทิ้งงาน จนทะเลาะกับเมีย แล้วตอนนี้...”

“เมียทุ่ม”

“หา เมียทุ่ม?

“เออ ไอ้บาดลวกมันแหลงว่ามันทำได้ แต่มันเอาเบี้ยไปแล้วทิ้งงาน พี่หรบกับเมียจนเมียทุ่ม” พูดเท่านั้นชายหนุ่มก็ทุบลงไปกับโต๊ะ แม้ไม่ร้องไห้ครวญคราง แต่ดวงตาแดงก่ำก็บ่งบอกว่าทุกข์ใจมากกับการโดนช่างหลอกว่าทำงานได้ แต่ถึงเวลาเชิดเงินไปจนเขาต้องทะเลาะกับเมียบ้านแตก

คนพวกนี้มันไม่เห็นค่าครอบครัวคนอื่น

ชูชัยตบบ่าให้กำลังใจ เดินไปสังเกตกองทรายที่ช่างมันทิ้งไว้ ลมพัดมาทีก็หอบฝุ่นปลิวว่อนไปทั่วบ้าน คราบฝุ่นทรายปะทะใบหน้าหยาบกร้านของชูชัย เขาพ่นลมหายใจออกมามองความอุบาทว์ของคนสันดานชั่วที่โกงเงินหน้าด้านๆ ผู้เสียหายก็ได้แต่นั่งก้มหน้าพร้อมกับยารักษาอาการซึมเศร้า

จริงอยู่ สาเหตุหนึ่งของโรคซึมเศร้าคือสารเคมีในสมอง แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าปมในใจหรือความเจ็บปวดที่ได้รับจะไม่ใช่ตัวกระตุ้น ทำไมกันนะ คนดีๆ ต้องกลายเป็นเช่นนี้ เขาจ่ายเงินไปก็ควรได้งานตอบแทนกลับมาสิ ไม่ใช่ได้บ้านที่ยังไม่ได้ซ่อมและข้าวของกองเกะกะแต่เสียเงินไปแล้ว

เงินทองใช่ว่าหาง่าย บางคนทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงงาน บางคนนั่งเรียนหนังสือจนปวดไปทั้งบ่าเพื่อหางานดีๆ ทำ ทุกอย่างล้วนแลกมาด้วยความอ่อนล้าทางกายใจ บ่อยครั้งต้องทนโดนหัวหน้ากลั่นแกล้ง เพื่อนร่วมงานกวนตีน ลูกน้องงี่เง่า ลูกค้าที่คิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้า แต่ก็ทนเพื่อสิ่งที่เรียกว่าเงิน

พวกมันเอาเงิน... ที่สร้างมาจากพลังงานและเวลาชีวิตเขา มาทำลายชีวิตเขาได้อย่างไร

“คนขี้หกอย่างมัน ต้องเจอคนขี้หกกว่า”

“จะทำไหร?

“พี่บ่าวไม่ต้องรู้ เอาเบอร์มันมาก็พอ”

......................................................................................................................................................

“ฮือ... แม่... ขาหนู”

หญิงสาวร้องห่มร้องไห้เมื่อรู้ว่าตัวเองกลายเป็นคนขาขาด เธอซบอกพ่อแม่ที่ใจสลายไม่ต่างกัน

ชูชัยเดินเข้ามาในโรงพยาบาล เขาพร้อมไปทุกที่ขอแค่มีผู้เสียหายจากช่างชั่ว เขาเห็นหญิงสาววัยเพิ่งเรียนจบ ควรจะมีชีวิตที่ดีทำงานมีอนาคต แต่ต้องมานอนขาขาดอยู่บนเตียง การสูญเสียอวัยวะเป็นเรื่องร้ายแรงใช่จะยอมรับกันได้ ถึงอวัยวะเทียมจะใช้ได้บ้างแต่มันก็ไม่เหมือนเดิม

“ผมเสียใจด้วยนะครับ”

“คุณเป็นใคร?

“คุณไม่ต้องสนใจหรอกครับว่าผมเป็นใคร ผมจะมาถามว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง”

“ก็เราเรียกช่างมาเปลี่ยนกระเบื้อง ใครจะคิดว่ามันติดเบี้ยวไปเบี้ยวมา ตัดมั่วซั่วเอียงไปหมด เท่านั้นไม่พอ มันติดเกยขึ้นมา ลูกสาวฉันเหยียบลงไปเต็มเท้า ตอนแรกก็คิดว่าแค่แผลอักเสบ ที่ไหนได้ ติดเชื้อจนต้องตัดขาทิ้ง” แม่พูดไปร้องไห้ไป ลูกฟังเสียงแม่ก็ร้องหนักขึ้นไปอีก

คนเป็นพ่อแม่จะมีอะไรเจ็บปวดไปกว่าการเห็นลูกที่ตัวเองประคบประหงมมาอยู่ในสภาพนี้ กว่าจะอุ้มท้อง กว่าจะคลอด ป้อนข้าวป้อนน้ำ ส่งไปเรียนหนังสือ แต่ลูกที่เกิดมาครบสามสิบสองกลับต้องมาเสียอวัยวะเพราะการทำงานไร้คุณภาพของช่าง เหมือนกับลูกเขาที่กลายเป็นแค่ก้อนเลือด

“ผมขอดูรูปกระเบื้องที่มันติดหน่อยสิ”

“คุณเอาไปดูนะ แล้วคุณบอกผมมาว่า...”

“หยุด” ชูชัยกล่าวเสียงแข็ง รับโทรศัพท์อีกฝ่ายมามอง เห็นความอุบาทว์ชาติชั่วของกระเบื้องที่หาความสวยงามไม่เจอ น่าเกลียดไม่ว่ายังอันตรายถึงชีวิตอีก แค่เห็นความแค้นก็ปะทุขึ้นมาในสมองเกินกว่าจะห้ามตัวเองไหว “คุณไม่ต้องพูดอะไรแล้ว เอาเบอร์มันมาเดี๋ยวนี้ ผมจะจ้างมันมาเอง”

......................................................................................................................................................

“อ้ายบะต้องห่วงเน้อ เปิ้นจะดูแลลูก... ดูแลอ้าย”

หญิงสาวพูดพร้อมเช็ดตัวให้สามีที่นอนเป็นเจ้าชายนิทราไม่มีวี่แววจะขยับ ลูกทั้งสองคลานป้วนเปี้ยนอยู่ในบ้าน ชูชัยยืนมองอยู่หน้าบ้าน เห็นผู้หญิงกับเด็กก็อดคิดถึงสะบันงากับลูกไม่ได้ มันเป็นภาพในฝันที่ไม่มีวันเป็นจริงอีกแล้ว เวลาล่วงเลยว่ากี่เดือนแล้วนะ เขาเองก็ไม่ได้นับเหมือนกัน

ถ้าไม่มีเหตุร้ายเกิดขึ้น ลูกจะคลอดหรือยังนะ

“คุณครับ”

“จะซื้อแกงอะหยังเจ้า?

“อ่อ ไม่ได้มาซื้อแกงหรอกครับ ผมอยากมาดูบ้าน... คือผมมาตามข่าวนะครับ” ชูชัยลดน้ำเสียงลงเมื่อเห็นภาพลูกเมียซ้อนทับขึ้นมา “ผมได้ยินมาว่าบ้านคุณปั๊มน้ำพัง ช่างมาซ่อมแต่ซ่อมไม่ได้ แล้วสามีคุณต้องแบกน้ำขึ้นไปให้คุณใช้จนล้มลงมาเป็นเจ้าชายนิทรา เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ครับ?

“บ้านเฮามีสี่ชั้น ปั๊มน้ำอยู่ชั้นหนึ่ง แต่ห้องน้ำอยู่ชั้นสาม ปั๊มน้ำมันลุ เฮาหื้อช่างมาซ่อมแต่บ่าห่ากิ๋นปักมันยะบะเป๋น ยะจนลุไปตึงบ้าน ปั๊มดูดน้ำขึ้นไปบะได้ มันยังมีหน้ามาอู้หื้อเอาน้ำจากชั้นหนึ่งขึ้นไปชั้นสาม” หญิงสาวพูดไปกัดฟันไป “ยะบะได้ แทนตี้จะบอกว่ายะบะได้ มันบอกยะได้ๆ”

“แล้วสามีคุณ”

“ผัวเฮาเป๋นป้อจายตี้ดี ใจดี ฮักลูกฮักเมีย บะใคร่ผิดหัวกับไผ ผัวเฮาเอาน้ำจากชั้นหนึ่งขึ้นมาชั้นสามจนผะเริด กลายเป๋นผักเติงบะเดี๋ยวนี้ แลงนี้ก็ต้องพาผัวไปหาหมอ เฮาต้องยะกับข้าวเลี้ยงลูกเลี้ยงผัว เฮาบะเกยกึ๊ดว่าชีวิตเฮาต้องเป็นจะอี้ ตึงหมดก็เพราะบ่าห่าช่างชั่วมันยะ กูหยังมาซวยแต๊ว่า”

นั่นสิ ทำไมเธอถึงซวยอย่างนี้ ใครจะคิดว่าแค่ปั๊มน้ำพัง จ้างช่างมายะจะทำให้ปัญหาบานปลาย ช่างหนอช่าง ทำไม่ได้แทนที่จะยอมรับก็ดื้อด้านว่าทำได้แต่กลายเป็นเละไปหมด มีอย่างที่ไหนให้คนแบกขึ้นไปเอง ซึ่งครั้งนี้คนก็โชคร้ายลื่นล้มลงมาเป็นเจ้าชายนิทรา ลูกเมียต้องมาลำบากเพราะความชุ่ยของช่าง

“คุณเอาเบอร์มันมา”

“จะเอาไปยะหยัง? จะไปหื้อมันยะเลย!

“คุณเอาเบอร์มัน ที่เหลือผมจัดการให้ ส่วนเรื่องค่าหยูกหยาสามีคุณกับค่าการศึกษาคุณ รับเงินผมไปเถอะ มันอาจไม่มาก แต่ผมยินดีให้จริงๆ” ชูชัยยัดเงินใส่มือหญิงสาว เขามีเงินมากมายในวันที่ไม่มีใครให้ใช้ด้วย เขาก็ขอใช้มันบรรเทาทุกข์ให้ผู้เสียหายจากช่างชั่วทั้งหลาย

ส่วนช่างพวกนั้นมันต้องตายสถานเดียว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น