<ฆ่าควรค่า, 3> - ช่างชั่ว

ตอนที่ 16 : ตอนที่๑๔ เขาจะไม่เป็น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    25 มี.ค. 63

หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก

นับวนไปวนมา ชูชัยเคลิบเคลิ้มไปกับเพลง นึกถึงวันที่เขาเต้นรำกับเจ้าสาวคนสวย เขามีความสุขจนล้นอก ดีใจที่ได้เธอมาครองและสร้างครอบครัวร่วมกัน ครอบครัวที่จะเป็นครอบครัวจริงๆ ไม่ใช่แบบที่พ่อแม่ทำกับเขา ความเจ็บแค้นของผู้สูญเสียที่ไม่มีใครเขาใจแสดงออกมาด้วยความรุนแรง

“สอง”

สิ้นคำ ชูชัยก็ยิงมันแสกหน้าผาก และกดเพลงต่อ

หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า

“หนึ่ง”

ยิงทะลุลำคอ ตายไปอีกศพ ชูชัยหันกลับไปเต้นรำเป็นที่น่าสยดสยองของช่างที่เหลือในความโรคจิต ช่างยังคงนับตามจังหวะเพลงด้วยความหวาดกลัว ไม่รู้ว่าชูชัยจะหยุดตอนไหนหรือตรงไหน จะคาดเดาอะไรจากแววตาเลื่อนลอยนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้ เดาได้อย่างเดียวคืออย่างไรก็ไม่รอด

หนึ่ง สอง สาม สี่

“สาม”

กระสุนกรอกปากช่าง เพลงหวานชื่นจึงดำเนินต่อไป ชูชัยไม่ใช่คนหุ่นดี ซ้ำไม่ใช่คนเต้นสวย ร่างใหญ่เทอะทะแค่เต้นเอาใจภรรยาเท่านั้น เขาเหยียบเท้าหญิงสาวตั้งหลายรอบแต่เธอก็หัวเราะไม่เห็นเป็นเรื่องน่าโมโห แต่แล้วใบหน้าหวานสวยก็แปรเปลี่ยนเป็นบวมอืดและมีของเหลวซึมออกจากปาก

หนึ่ง สอง สาม

“หนึ่ง”

สะดุ้งไปหน่อย ยิงรวดเดียวตายสองศพ

“กูชนะแล้ว ปล่อยกูไปเถอะ”

“มึงคิดว่ามึงควรเป็นผู้ชนะหรือไง? มึงแพ้ตั้งแต่โดนกูจับมาแล้วโว๊ย!” คำพูดนั้นไม่ได้เกินจริงแต่อย่างใด ลองชูชัยจับมาแล้วย่อมไม่มีวัตถุประสงค์อื่นนอกจากลวงมาฆ่าเท่านั้น และไม่ว่าช่างจะพูดหรือแก้ตัวอย่างไรก็ไม่มีวันปล่อยตัว ดีไม่ดีพูดจาขัดหูหรือไปจี้ปมโดยไม่ตั้งใจจะลงมือโหดเหี้ยมขึ้นด้วย

“กูขอร้องล่ะ... อย่าฆ่ากูนะ... กูกลัวแล้ว”

“มึงบอกว่า เขาให้มึงทำบ้าน เขาต้องตามใจมึง งั้นกูจะฆ่ามึงเนี่ย มึงก็ต้องตามใจกู”

ชูชัยยิงเข้าไปที่หัวเข่าจนขาหลุดออกจากร่างและยิงหัวซ้ำเป็นอันจบชีวิต

......................................................................................................................................................

สิบเจ็ดศพในวันเดียว

ผู้กองโต้เอามือก่ายหน้าผาก เมื่อคนร้ายก่อเหตุได้อุกอาจขึ้นชนิดไม่มีความเกรงใจใครอีก ศพช่างในสภาพน่าเกลียดน่ากลัวถูกนำมาทิ้งในถนนเปลี่ยว คนไปเจอถึงกับอาเจียนออกมา แน่นอนว่าผลการชันสูตรก็ไม่มีร่องรอยถูกกระทำชำเรา แต่เป็นการทำร้ายร่างกายอย่างหนักโดยไม่มีการชำแหละศพ

“อะไรนะ? มีการฆ่ากันที่บ้านร้างในหมู่บ้านแต่ไม่มีใครได้ยินอะไรเลยเหรอครับ?

“โอ๊ย ไม่มีใครรู้หรอกค่ะคุณตำรวจ”

“เป็นไปได้ยังไง?” ตำรวจหนุ่มไม่อยากเชื่อ คนร้ายต้องถูกทำร้ายทารุณขณะมีชีวิต ตอนนั้นไม่ได้หมดสติ บ้านร้างก็ไม่ได้ถูกสร้างมาแบบเก็บเสียง เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีคนได้ยินเสียงในบ้าน และเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่ที่ช่างจะไม่ร้อง “พวกคุณไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยเหรอครับ? เช่นเสียงคนร้องขอความช่วยเหลือ?

“หมู่บ้านเราน่ะ จัดคอนเสิร์ตสามวันสามคืน คนมากันทั้งหมู่บ้าน ไม่มีใครได้ยินหรอก”

“ทั้งหมู่บ้าน? แล้วมีคนแปลกหน้าเข้ามาไหม?

“พวกเราอยู่แต่หน้าเวที ไม่รู้ไม่เห็นอะไรหรอกครับ เนอะ พวกเรา”

ตำรวจได้แต่เดินกลับโรงพักกันด้วยความงงงวย คนร้ายน่าจะเป็นคนในเขตที่เขาทำงานอยู่ แต่ครั้งนี้มาก่อเหตุถึงต่างจังหวัด และช่างก็เป็นคนจากจังหวัดต่างๆ ทั่วประเทศหรือแม้แต่ช่างต่างด้าว แต่การเลือกลงมือในวันที่คนในหมู่บ้านจัดคอนเสิร์ตได้แปลว่ารู้ข้อมูลวงในพอสมควร

“คนร้ายเป็นใครและต้องการอะไรกันแน่?

......................................................................................................................................................

“พี่ขอให้ผลบุญทำให้สะบันงากับลูกมีความสุขนะ”

ชูชัยกรวดน้ำให้เมื่อครบรอบวันตายหนึ่งปีของสะบันงา

เขาไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเร็วหรือช้าเพียงใด และตอนนี้ฆ่าช่างตายไปทั้งหมดกี่คน ชายหนุ่มรู้แค่ว่าถ้ามีใครมาโพสต์ความชอกช้ำที่โดนช่างกระทำ เขาจะไปสืบว่าจริงหรือไม่และลงมือฆ่าช่างอย่างโหดเหี้ยม และถึงตอนนี้ตำรวจก็ยังจับเขาไม่ได้ นั่นทำให้ชูชัยมั่นใจในการลงมือมากขึ้น

“โยมชูชัย”

พระภิกษุผู้ปฏิบัติกรรมฐานย่อมเห็นว่าชายหนุ่มแบกบาปกรรมอะไรไว้บ้าง และผลของกรรมย่อมตามมาในสักวันไม่ช้าก็เร็ว แต่นั่นไม่ได้แปลว่าช่างเหล่านั้นไม่มีบาปกรรม แม้ช่างจะไม่ได้ฆ่าคนโดยตรง แต่การโกงเงินหรือทำงานห่วยๆ ประมาทเพราะความโลภเป็นนิสัย ก็บาปไม่น้อย

“มีอะไรเหรอหลวงตา? ช่างที่มันซ่อมโบสถ์มันทำไม่ดีเหรอครับ?

ชูชัยรู้ว่าที่นี่เป็นวัด แต่เมื่อก่อนเขาก็ไม่เคยเข้าวัดทำบุญนอกจากกิจกรรมตามประเพณี ครั้งนี้มาเพื่อทำบุญให้ลูกเมียและก็ลืมไปว่าในเขตวัดวาเป็นเขตอภัยทาน ซึ่งหลวงตาเมตก็ได้แต่ถอนหายใจด้วยความสงสารชะตากรรมของชูชัยที่กลายมาเป็นคนโรคจิต รวมทั้งของช่างที่ถูกฆ่าเพราะทำงานทุเรศ

ด้านหลวงพี่แสนพลที่เป็นหนึ่งในศิษย์เอกของหลวงตาเมตก็ทราบเช่นกันว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ความจริงหลวงพี่แสนพลสมัยเป็น นายแสนพลก็เคยฆ่าคนมาก่อน แต่ด้วยเป็นคนมีบุญมีปัญญาจึงได้พบทางที่ถูกและหันหน้าเข้าหาธรรมะ ออกบวชชำระจิตใจจากความโกรธแค้นเสียใจในอดีต

ตอนนี้ หลวงพี่แสนพลย่อมเห็นอกเห็นใจชูชัยมาก เพราะครั้งหนึ่งก็เคยเจ็บแค้นจนต้องกลายเป็นฆาตกรเหมือนกัน แต่ที่ต่างกันคือเขาเป็นฆาตกรที่ฆ่าแก้แค้นเสร็จก็ได้ใช้ชีวิตอยู่ต่อไปในทางแห่งศีลธรรม ต่างจากชูชัยที่กลายเป็นฆาตกรโรคจิต ไม่คิดอะไรนอกจากโหยหาลูกเมียและฆ่าช่าง

แม้จะเห็นใจ แต่ไม่ใช่เห็นด้วย หลวงพี่แสนพลจึงต้องไปยืนคุมช่างให้ทำงานเองทั้งที่ไม่อยากยุ่งเรื่องพวกนี้ก็ตาม แต่เพราะรู้ว่าถ้าไม่มาคุมเอง ช่างก็มักทำงานชุ่ยๆ และเป็นเหตุให้ถูกชูชัยฆ่าได้ ซึ่งการที่หลวงพี่แสนพลมายืนคุมก็ไม่ต้องพูดจาอะไรมากความ แค่มองนิ่งๆ ช่างก็ก้มหน้าก้มตาทำกันเรียบร้อย

บางอย่างที่ออกมาจากตัวภิกษุรูปนี้ เหมือนกับเจษฐภพนัก!

“โยมชูชัย อาตมาขอพูดอะไรหน่อยนะ”

“อ่อ ช่างมันทำงานไม่ดีใช่ไหมหลวงพี่”

“โยมก็ดูเอาเถอะ” พระหนุ่มระบายยิ้มเหนื่อย “โยมชูชัย วันนี้โยมไม่มีลูกเมียอยู่ข้างกายก็จริง แต่โยมเชื่ออาตมาเถอะนะ ถ้าคนเรามีกรรมด้วยกัน ชาติหน้าก็คงได้เกิดมาเจอกันอีก โยมหมั่นสร้างบุญสร้างกุศลนะ ทำความดี ละเว้นความชั่ว ทำจิตใจให้ผ่องใส พวกเขาจะได้หมดห่วง”

“ผมก็ไม่ได้ทำชั่วตรงไหน”

“อาตมารู้ว่าโยมไม่ใช่คนชั่วร้ายหรอก แต่โยมอย่าปล่อยให้ความโกรธแค้นมันเผาตัวเองแบบที่กำลังเผา ใครเขาทำอะไรไม่ดี เขาก็ต้องรับผลกรรมของเขาอยู่แล้ว โยมอย่าเอาตัวไปลงนรกเพื่อเรื่องพวกนี้เลย โยมทำความดี ให้อภัยทุกคน แล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่ ลูกเมียโยมจะต้องมีความสุขที่ได้เห็นพ่อเห็นสามีของเขามีความสุข”

“หลวงพี่จะพูดอะไร พูดมาตรงๆ ดีกว่า?

“อย่าฆ่าคนเลย โยมชูชัย เชื่ออาตมา ทำความดีเพื่อลูกเมียเถอะ”

“ผมลาล่ะหลวงพี่”

ชูชัยไม่อยากฟัง ยกมือไหว้ลวกๆ แล้วเดินจากไป พระหนุ่มได้แต่ส่ายหน้า เรื่องบางเรื่องก็เกินกว่าที่ใครจะเตือนใครได้ เข้าใจกว่าเดิมว่าหลวงตาเมตต้องรู้สึกลำบากใจแค่ไหนที่ตอนนั้นเห็นเขาลาไปฆ่าคนแต่ห้ามอะไรไม่ได้ ด้านหลวงตาเมตก็ถอนหายใจเช่นกันเมื่อนี่เป็นครั้งที่สามที่ห้ามฆาตกรไม่ได้เลย

กระนั้น ชูชัยใช่จะไม่เก็บมาคิด

ชาติหน้างั้นหรือ ถ้าเขาทำความดี ให้อภัยพวกช่าง เขาอาจมีบุญได้เกิดมาพบรักกับสะบันงา แต่งงานมีลูกสร้างครอบครัวอย่างที่ชาตินี้อยากสร้าง เขาคงเป็นชายหนุ่มที่มีความสุข และมันก็ควรเป็นแบบนั้น สะบันงาน่าจะรอเขาอยู่ที่ไหนสักแห่ง เขาควรจะไปหาเธอและบอกรักอีกครั้งที่นั่น

มันควรแล้วเหรอ ที่เขาต้องกลายมาเป็นฆาตกรโรคจิต แม้ชูชัยจะไม่ได้จบมหาวิทยาลัยชั้นนำหรือมีการศึกษาระดับปริญญาเอกอะไร แต่ความรู้เขาก็ไม่ได้น้อยหน้าใคร ทั้งหน้าที่การงานก็เคยไปได้สวย เขาควรได้ทำงาน มีชีวิตอยู่ต่อไปมีความสุขตามประสา ไม่ใช่เป็นฆาตกรโรคจิตแบบนี้

เขาจะไม่เป็นฆาตกรโรคจิต...

เขาจะไม่เป็น...

......................................................................................................................................................

“ขอบใจเน้อหนุ่ม ที่มาช่วยยายแก้งานน่ะ”

“ไม่เป็นไรครับยาย งานพวกนี้ผมแก้ให้ได้สบาย”

ช่างก่อเกริกเข้ามาดูงานที่เคยมีช่างทำจัญไรไว้ มันไม่เหลือความสามารถที่จะซ่อมแซมจึงรีบรับงานนี้ทันที ด้านหญิงชราก็ยิ้มกว้าง แค่เห็นความขยันของก่อเกริกและผลงานที่เคยทำมา เธอก็ไว้ใจว่าช่างคนนี้จะล้างงานเสนียดที่ช่างกลุ่มก่อนหน้าทิ้งไว้ได้ ลองได้งานที่น่าพอใจ เงินเท่าไรไม่อั้น

“ทำให้ดีๆ ถ้างานดีน่ะ ยายให้อีกก้อน”

“ขอบคุณมากครับยาย”

“เห้ย ยาย มึงทำแบบนี้ได้ยังไงวะ?” ช่างคนหนึ่งพังประตูบ้านเข้ามาพร้อมพวกมันรวมเป็นแปดคน ท่าทางพร้อมหาเรื่องไม่มีสนใจว่าอีกฝ่ายเป็นผู้หญิงและยังเป็นคนชรา “มึงจ้างกูมาทำ กูก็ทำให้มึงแล้ว มึงฉีกสัญญาไปจ้างไอ้ห่านี่มาทำแทน มันเท่ากับหยามหน้ากูนี่หว่า อียาย”

“กูก็ไม่ได้อยากจะเปลี่ยนไปจ้างคนนั้นคนนี้บ่อยๆ หรอก แต่งานที่มึงทำมันใช้ได้ที่ไหน”

“กูบอกว่ากูจะรื้อแล้วทำให้”

“กูให้มึงไปซื้อโครงหลังคาตราจ๊าง ไม่ใช่โครงหลังคาตาจ้าง” หญิงชราด่าตัวโยน “โครงหลังคาตราจ๊าง มันของดีมีคุณภาพ ไอ้ตาจ้างนั่นมันพวกรับจ้าง คนเขาถึงเรียกมันตาจ้าง มันเอาโครงหลังคาเก่าๆ มาขาย มึงไปซื้อของมันเพราะเห็นว่าถูก แต่มึงทำให้บ้านกูจะพังเพราะชั้นบนรับน้ำหนักโครงหลังคาเฮงซวยนี่ไม่ได้”

“ตราจ๊าง ตาจ้าง มันก็เหมือนๆ กันแหละวะ”

“มันจะเหมือนกันได้ยังไงวะคุณ โครงหลังคาตราจ๊างกับโครงหลังคาตาจ้าง คุณทำบ้านเขาแบบนี้ บ้านเขาพังได้ เจ้าของบ้านเป็นอันตราย...” สมชาติพูดไม่ทันจบ พวกช่างชั่วหาเรื่องก็เข้าไปรุมกระทืบ ด้านก่อเกริกมากับสมชาติแค่สองคน จนปัญญาต่อสู้ได้ จึงถูกกระทืบจมกองเท้าอยู่ตรงนั้น

ตอนนั้นเอง หญิงชราหัวใจวายตายพร้อมกับหลังคาบ้านที่พังครืน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น