จีบคนเถื่อน 2 ภาคเป็นแฟนคนเถื่อน [YAOI] : Spin-Off

ตอนที่ 12 : เป็นแฟนคนเถื่อน : 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 752
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    14 มิ.ย. 63



เป็นแฟนคนเถื่อน : 10



Rach Part :

หลังจากที่ผมพาเชนไปหาไอริสที่สนาม LW ในวันนั้นก็ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ระหว่างเชนกับไอริสจะดีขึ้น ตอนนี้ทั้งผมและเชนก็พากันไปหาไอริสกับคุณกลางที่สนามบ่อย ๆ เราสนิทกันได้อย่างรวดเร็ว ความบาดหมางที่เคยมีก็หายไปหมดแล้ว ไอริสสนิทใจที่จะคุยและหยอกล้อเล่นกับเชน ไม่ใช่แค่พวกเราสี่คนที่สนิทกัน แต่แฟนของพวกเราก็สนิทกันมากกว่าเดิมด้วย ถึงจะมีพูดจาขัดหูกันบ้างแต่นั่นก็เป็นเรื่องปกติ เวลาผมกับเชนไปหาคุณกลางกับไอริส หนุ่ม ๆ เขาก็ชอบชวนกันไปดูรถบ้าง ลองรถบ้าง เป็นภาพที่แปลกตา แต่ก็โอเคครับ ดีกว่ามานั่งเถียงกันให้ระคายหู

รุตผมหันไปเรียกคนตัวสูงที่นั่งทำรายงานอยู่ตรงโต๊ะทำงานเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้

ว่าไงครับ?” มารุตละสายตาจากการทำงานแล้วหันมามองหน้าผม

ปิดเทอมแล้วเรากลับไปอยู่บ้านนะผมบอกถึงสิ่งที่คิดและตั้งใจเอาไว้ ปิดเทอมนานผมก็อยากกลับไปอยู่บ้านบ้าง เพราะที่ผ่านมาผมก็ไม่ได้กลับไปนอนที่บ้านบ่อยนัก พอดีติดแฟนน่ะครับ

ไปด้วย!” มารุตร้องกลับมาเสียงดัง

อื้อ พอใกล้เปิดเทอมค่อยกลับมาอยู่คอนโดฯ เนอะผมพยักหน้ารับเบา ๆ ดีแล้วล่ะที่มารุตจะตามไปอยู่ด้วย ผมเองก็ไม่อยากให้มารุตอยู่คนเดียว เป็นห่วงครับ บางครั้งมารุตก็ชอบทำอะไรตามใจตัวเองจนลืมนึกห่วงเรื่องสุขภาพ อย่างเรื่องอาหารการกินผมก็ต้องคอยดูแลตลอด ไม่อย่างนั้นมารุตก็เสียสุขภาพกันพอดี

ครับ~” อีกฝ่ายรับคำเสียงทะเล้นแล้วลุกขึ้นเดินมาทิ้งตัวลงนอนข้าง ๆ ผมบนเตียง ผมอดที่จะยกยิ้มเอ็นดูไม่ได้ ยื่นมือไปลูบหัวอีกฝ่ายเบา ๆ คนตัวสูงก็พลิกตัวเอาแขนมากอดเอวผมไว้ทันที

แล้วรุตไม่กลับไปอยู่บ้านบ้างเหรอ?” ผมถามด้วยความสงสัย ผมเคยไปบ้านมารุต แต่มันก็น้อยครั้งมาก ส่วนใหญ่มารุตจะไปบ้านผมเสียมากกว่า

ไม่มีใครอยู่กลับไปก็เหงาอยู่ดี อยู่กับคุณมีความสุขกว่าเยอะก็คงจริงอย่างเขาว่าเพราะพ่อกับแม่ของเขาก็ทำงานอยู่ต่างประเทศกันหมด เมื่อก่อนผมเองก็ต้องอยู่คนเดียวเหมือนกัน ออมม่ากับอาปาไปอยู่เกาหลี คุณใหญ่ก็ทำงานหนักจนแทบไม่ได้เห็นหน้า ส่วนคุณกลาง ตอนนั้นก็หนีไปอยู่กับพี่มาวิน บ้านหลังใหญ่ ๆ ที่มีผมอยู่คนเดียวน่ะมันเหงามากเลย มารุตเองก็คงรู้สึกอย่างนั้นไม่ต่างกันสินะ

พูดเอาใจเราหรือเปล่า?” ผมอมยิ้ม ยอมรับว่ารู้สึกดีที่ได้ยินอีกฝ่ายพูดอย่างนั้น แต่ผมก็อดแหย่มารุตเล่นไม่ได้

ผมพูดจริง ๆเขาว่าออกมาด้วยสีหน้าท่าทางจริงจัง ผมแอบใจเต้นแรงเบา ๆ เมื่อเห็นท่าทางเหล่านั้น มารุตเป็นผู้ชายที่หน้าตาหล่อเหลาคมคาย ผิวสีแทนมันเหมาะกับเขามาก ๆ เวลาทำหน้านิ่ง ๆ ก็จะดูเป็นคนดุ ๆ แต่เวลายิ้มจะน่ารักมาก

พรุ่งนี้ไปวิ่งกันผมเอ่ยชวน

ตอนเย็นได้ไหม?” มารุตเบ้หน้าออกมาทันทีที่ได้ยินคำชวนของผม

ตอนเช้าสิวิ่งตอนเช้าน่ะดีที่สุดแล้ว

เฮ้อทำมาเป็นถอนหายใจ

หกโมงนะผมพูดพร้อมเกลี่ยเส้นผมบนใบหน้าหล่อเหลาออกเบา ๆ

ก็ได้มารุตพยักหน้ารับน้อย ๆ แล้วซบหน้าลงกับอกของผม

จุ๊บ!

ผมก้มลงไปกดจูบแผ่วเบาที่หน้าผากของอีกฝ่าย มารุตนิ่งไปนิดเมื่อผมทำอย่างนั้น

ทำตัวน่ารักอีกแล้วนะเขาเงยหน้ามองผมด้วยสายตาที่หวานเชื่อม มันเต็มไปด้วยความรักและความเอ็นดู

แล้วรักเราไหม?” ผมอมยิ้มถาม ถามทั้งที่รู้คำตอบดีอยู่แล้ว

โคตรรักเลย

ครับ เป็นคำตอบที่ตรงใจเป็นอย่างมาก ไม่ได้ผิดไปจากที่ผมคิดเลยแม้แต่น้อย แค่นี้ผมก็รู้สึกดีแล้ว แม้บางครั้งการกระทำและคำพูดของมารุตจะดูเถื่อนหรือห่ามไปบ้าง แต่ผมก็ชอบนะ ชอบที่มารุตเป็นตัวของตัวเองแบบนี้ ชอบที่มารุตไม่ต้องพยายามเป็นอย่างอื่นเพื่อให้ผมรัก เพราะจริง ๆ แล้วผมก็ตกหลุมรักจากสิ่งที่เขาเป็น แม้ท่าทีของมารุตจะเปลี่ยนไปจากเดิม แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน มารุตก็ยังคงเป็นมารุตที่ผมตกหลุมรักซ้ำ ๆ อยู่ดีนั่นแหละ

 







วันต่อมา

06.00 AM

เวลาหกโมงตรงเป๊ะผมก็ลากมารุตออกมาวิ่งด้วยกันที่สวนสาธารณะข้างคอนโดฯ แต่ดูท่าแล้วคนตัวสูงเหมือนจะไม่ค่อยอยากออกมากับผมสักเท่าไหร่นัก

ง่วงมารุตบ่นเสียงเนือย

อย่าหลับตาเดินนะผมยกมือขึ้นหยิกแก้มสากแรง ๆ เพื่อปลุกให้เขาตื่น จะมาหลับกลางอากาศแบบนี้ไม่ได้นะมารุต

คุณ~ อยากนอนเขาว่าพร้อมเอนตัวลงมากอดผมไว้ ผมเบ้หน้าออกมาเมื่ออีกฝ่ายทิ้งน้ำหนักตัวลงมาที่ผมทำให้ผมต้องแบกร่างยักษ์ของเจ้าลูกหมานี่ แกล้งกันอีกแล้วนะ

วิ่งแปบเดียวผมดันมารุตให้ขยับไปยืนดี ๆ แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่ยอมผละตัวออกไป ยังทำตัวเป็นมนุษย์ไร้กระดูกยืนพิงผมไม่เลิก ตัวก็หนักคิดว่าตัวเองตัวเล็กมากนักหรือไงกัน ผมได้แต่ภาวนาให้ลิฟต์ลงไปถึงชั้นล่างเร็ว ๆ

กี่นาที?” เขาถามเสียงง่วง หาวแล้วหาวอีก เจ้าลูกหมาเอ๊ย!

ครึ่งชั่วโมงปกติผมวิ่งเป็นชั่วโมงนะ แต่นี่เห็นมารุตงอแงเลยลดลงมาครึ่งหนึ่ง แค่เขายอมพาตัวเองออกมาจากเตียงได้ผมก็รู้สึกขอบคุณมากแล้ว ผมไม่คิดว่ามารุตจะยอมออกมากับผมด้วยซ้ำ

ก็ได้มารุตทำหน้าครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับเนือย ๆ

พอลิฟต์ลงมาถึงชั้นล่างมารุตก็ยอมผละตัวออกไปแล้วเลื่อนมือมาจับมือผมไว้แล้วพาเดินออกจากลิฟต์ไป อากาศตอนเช้าค่อนข้างจะดีทีเดียว อากาศเย็นนิด ๆ กำลังดีเลย ผมเดินเข้ามาในสวนสาธารณะ ยืนรับลมสักพักก่อนจะเริ่มออกวิ่งโดยมีมารุตวิ่งอยู่ข้าง ๆ ผมอดที่จะยกยิ้มกับตัวเองไม่ได้ ไม่รู้สิ ผมชอบที่มารุตมาวิ่งกับผมแบบนี้นะ ถึงเขาจะมาแบบจำยอมก็เถอะ ผมชอบวิ่ง และถ้าครั้งไหนมารุตมาด้วยมันจะยิ่งทำให้ผมสนุกกับการวิ่งมากยิ่งขึ้น ผมกับมารุตวิ่งกันไปเรื่อย ๆ จนครบสามสิบนาทีก็ค่อย ๆ เปลี่ยนมาเป็นเดินแทน ผมกะว่าจะเดินรอบสวนสาธารณะนี้อีกสักหนึ่งรอบแล้วก็จะกลับเข้าห้องแล้ว ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วว่าจะออกไปหาอะไรกินกัน

พี่มารุต!จังหวะที่เดินมาครบหนึ่งรอบพอดีก็มีเสียงของใครบางคนดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำเอาเราทั้งคู่ชะงักหยุดเดินไปตาม ๆ กัน

ชนัญเมื่อหันมองตามต้นเสียงก็พบเข้ากับชนัญที่ยืนอยู่ในชุดออกกำลังกาย เป็นเสื้อยืดพอดีตัวกับกางเกงขาสั้น

สวัสดีครับ บังเอิญจังเลยอีกฝ่ายเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มกว้าง

อืมมารุตขานรับสั้น ๆ แล้วหันมามองหน้าผม

มาวิ่งกันทุกวันเลยเหรอครับ?” อีกฝ่ายเอ่ยถามโดยหันมามองผมกับมารุตสลับกันไปมา

ไม่ แล้วแต่อารมณ์มารุตตอบกลับนิ่ง ๆ คล้ายไม่อยากจะคุยกับอีกฝ่ายจนผมต้องหยิกเอวหนาเบา ๆ เพื่อเตือนถึงเรื่องมารยาทที่แสดงออก ถึงผมเองจะไม่ได้ปลื้มหรือชื่นชอบอะไรชนัญแต่มารุตก็ควรจะทำตัวให้ดีกว่านี้ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าเขาจะว่าให้ได้ว่าเรามันเป็นพวกนิสัยไม่ดีไม่มีมารยาท

พวกพี่อยู่ที่ไหนกันเหรอครับ? ผมอยู่คอนโดฯ นี้ชนัญยังคงชวนคุยด้วยท่าทางสดใสร่าเริง เขาชี้ไปที่คอนโดฯ ข้างหน้าซึ่งมันคือคอนโดฯ เดียวกันกับที่พวกเราอยู่

อยู่ที่นี่เหมือนกันมารุตนิ่งเงียบไปไม่ยอมตอบกลับ ผมเลยต้องเป็นฝ่ายตอบออกมาแทน

ว้าว บังเอิญจัง ผมน่ะลองออกมาใช้ชีวิตคนเดียวดู เพราะว่าถ้าเปิดเทอมแล้วก็ต้องมาอยู่คนเดียว ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอพี่ที่นี่ชนัญมองหน้ามารุตไม่เลิก เขาเอาแต่จ้องหน้าแฟนผมอยู่อย่างนั้นจนผมเริ่มจะรู้สึกไม่พอใจขึ้นมานิด ๆ แล้ว

อืมมารุตพยักหน้ารับส่ง ๆ กลับไปแล้วดันให้ผมออกเดินอีกครั้ง

วิ่งกันนานหรือยังครับ?” ชนัญก้าวขายาว ๆ เดินตามมา เขาประกบติดมารุตในระยะประชิดทำเอาผมต้องหยุดขาเดินเพื่อมาเดินแทรกกลางระหว่างทั้งสอง

วิ่งเสร็จแล้ว กำลังจะกลับพอดีผมบอกออกไปโดยพยายามที่จะรักษาสีหน้าให้เป็นปกติ แต่มารุตเริ่มเก็บสีหน้าหงุดหงิดไม่อยู่แล้ว เจ้าลูกหมาขี้หงุดหงิดง่าย อะไรนิด ๆ หน่อย ๆ ก็ไม่พอใจแล้ว ยิ่งมีคนเข้ามาวุ่นวายก็ยิ่งอารมณ์เสียง่าย

เหมือนกันเลยครับ ขอเดินกลับด้วยได้ไหมครับ?” ชนัญยกยิ้มหวานมองเลยผมไปทางมารุต ทำเอาผมชะงักนิ่งค้างไป อีกฝ่ายทำเหมือนไม่เห็นผมที่ยืนอยู่ตรงนี้ทั้งที่เขาก็รู้ดีว่าผมเป็นอะไรกับมารุต

ได้สิผมยกยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา มารุตนิ่งเงียบไปไม่ยอมพูดอะไร เขาทำเพียงแค่กระตุกมือที่จับกันเบา ๆ คล้ายกับต้องการจะบอกว่าเขาไม่เห็นด้วยกับคำตอบของผม แต่ผมก็ไม่ได้พูดอะไร

ขอบคุณครับแม้กระทั่งตอนนี้ชนัญก็ยังไม่เลิกที่จะมองมารุต ผมเหยียดยิ้มที่มุมปากเมื่ออีกฝ่ายไม่แม้จะหันมาสนใจผมเลยด้วยซ้ำทั้งที่ผมก็ยืนอยู่ตรงหน้าเขา

เอาเถอะ อย่างชนัญก็ทำได้แค่มองมารุตเท่านั้นแหละ เพราะคนที่ได้ยืนข้างมารุตมีเพียงผมคนเดียวเท่านั้น

 





ชนัญชอบรุตใช่ไหม?” ผมที่นั่งเช็ดผมอยู่หน้ากระจกมองมารุตที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วเดินผ่านหลังผมไปที่เตียงนอน

รู้ได้ยังไง?” มารุตชะงักขาที่เดินไปทางเตียงนอนแล้วย้อนกลับมาหาผมที่หน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้ง

ไม่รู้ก็โง่แล้ว แสดงออกขนาดนั้นผมส่ายหน้าเบา ๆ แล้วยกมือขึ้นซับผมตัวเองให้แห้ง

อือ แต่ผมมองชนัญเป็นแค่น้องชายเพื่อนเท่านั้นมารุตเดินเข้ามาดึงผ้าขนหนูผืนเล็กในมือของผมออกแล้วจัดการเช็ดผมให้ สบายผมเลย

เขาดูเหมือนพยายามจะทำอะไรสักอย่างผมว่าตามที่คิด ชนัญดูเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแผนการ นี่ผมไม่ได้มองเขาในแง่ร้ายนะ ผมก็พูดตามที่เห็นและรู้สึก ไม่ได้คิดลบเลย จริง ๆ นะ

ผมควรทำยังไงกับเขาดี?” มารุตย่อตัวลงมา เขายื่นหน้ามาวางเกยบนไหล่ผมแล้วเอียงหน้าเข้าหาจนจมูกโด่งแตะเข้ากับแก้มของผม

จะทำอะไร นั่นน้องเพื่อนนะผมหันหน้าไปหามารุต จมูกของเราชนกัน ผมมองสบตากับอีกฝ่ายเลื่อนสายตาลงมาที่จมูกโด่งแล้วหยุดมองอยู่ที่ริมฝีปากเรียวบาง

แล้วถ้าชนัญล้ำเส้นมากกว่านี้มารุตหลุบตามองที่ริมฝีปากของผมก่อนจะยกยิ้มบางเบา 

ถึงตอนนั้นเราก็คงมีวิธีจัดการกับเขาเองนั่นแหละผมยังไม่อยากให้มารุตทำอะไรในตอนนี้ ชนัญเองก็เป็นน้องชายของเพื่อนเขา จะทำอะไรก็คงต้องไว้หน้าอีกฝ่ายสักหน่อย แต่ถ้าวันหนึ่งชนัญทำอะไรที่มากเกินไป ล้ำเส้นและวุ่นวาย เหมือนกับที่ข้าวปั้นเคยทำ ถ้าเป็นแบบนั้น ผมคงต้องจัดการให้เด็ดขาด

ใจเย็นจังเลยนะคุณมารุตยกยิ้ม เขาเองก็ดูใจเย็นไม่ต่างกัน

กับบางเรื่องมันก็ต้องใช้สมองคิด เพราะถ้าใช้อารมณ์หรือความรู้สึกคงได้พังกันไปหมดแน่อีกอย่างชนัญยังไม่ได้ทำเรื่องอะไรที่มันร้ายแรง ผมคงต้องปล่อยไปก่อน อาจต้องใช้เวลาตามดูอีกฝ่ายสักนิด ผมไม่เชื่อหรอกนะว่าที่ชนัญมาอยู่ที่นี่ได้มันเป็นเรื่องบังเอิญ ชนัญเป็นน้องชายของชัยชนะ เขาต้องรู้อยู่แล้วว่ามารุตอยู่ที่นี่ อยู่ใกล้กันแค่นี้ อีกไม่นานก็คงได้เจอกันอีกแน่ ๆ ถึงตอนนั้นคงต้องหาทางรับมือให้ดี ไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายจะมาไม้ไหน คงต้องให้มารุตระวังตัวเป็นพิเศษแล้ว ไม่ได้หรอก แฟนใคร ใครก็หวงนะครับ

ชอบจังมีแฟนฉลาดเนี่ยริมฝีปากบางกระตุกยิ้มกว้างดวงตาเป็นประกายระยิบระยับอย่างเจ้าเล่ห์

ชอบมากไหม?” ผมอมยิ้ม แอบเขินนิด ๆ กับสายตาของอีกฝ่าย

มารุตมองเหมือนจะกินผมเลย

มาก ๆพูดจบริมฝีปากเรียวบางก็กดจูบลงมาที่ปากของผมแผ่วเบา ผมหลับตาลงแล้วจูบตอบอีกฝ่ายกลับไป มารุตขบเม้มที่ริมฝีปากของผมเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ สอดเรียวลิ้นร้อนเข้ามา ลิ้นหนากวาดต้อนไปทั่วโพรงปากก่อนจะส่งลิ้นมาหยอกล้อกับลิ้นของผม เราจูบกันอยู่สักพักแล้วถึงผละออกจากกัน

มารุตกดจูบที่ริมฝีปากผมเบา ๆ อีกครั้งก่อนจะขยับไปยืนเช็ดผมให้ผมเหมือนเดิม ผมที่ถูกมารุตจ้องมองด้วยแววตาหวานเชื่อมก็เริ่มรู้สึกเขินจนเก็บอาการไม่อยู่ มารุตเหมือนรู้ว่าผมเขินเขาก็ยิ่งมองผมไม่เลิก มองจนผมต้องหันกลับไปยกมือขึ้นปิดตาเขาเอาไว้ มารุตหัวเราะออกมาเบา ๆ เขาดึงมือผมออกแล้วยกขึ้นไปกดจูบเบา ๆ การกระทำแบบนั้นยิ่งทำให้ผมเขินมากขึ้นกว่าเดิม

หน้าร้อนที่ไม่ใช่ฤดู

เขินไปหมดแล้ว

เขินหน้าแดงหมดแล้วพอเห็นผมเขินมาก ๆ เข้ามารุตก็ยิ่งแกล้งไม่หยุด

พอแล้ว หยุดแกล้งผมว่าเสียงดุ

ไปกินข้าวกันเขาว่ากลั้วเสียงหัวเราะ มารุตดูจะชอบอกชอบใจไม่น้อยที่ทำให้ผมเขินได้

เลิกแกล้งได้แล้วผมดึงมือออกจากมือใหญ่ จ้องหน้าอีกฝ่ายนิ่งพยายามกลบเกลื่อนความเขินอายของตัวเองให้มิด บางทีผมก็เขินกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่ว่ามารุตจะทำอะไร ผมก็เขินกับสิ่งที่เขาทำอยู่บ่อย ๆ

มารุตยอมปล่อยให้ผมได้จัดการตัวเอง เดี๋ยวจะออกไปกินข้าวข้างนอกกัน แต่หัวผมยังไม่แห้งเลย ที่มารุตเช็ดผมให้นี่ไม่ได้ช่วยอะไรเลย ผมไม่แห้งสักที อีกฝ่ายหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะผละเดินออกไปแต่งตัว ผมมองค้อนคนตัวสูงผ่านบานกระจกโต๊ะเครื่องแป้ง ทำเอามารุตยิ่งหัวเราะสนุกใหญ่

แกล้งได้แกล้งไป อย่าให้ถึงทีผมบ้างก็แล้วกัน


 





ตลอดทั้งวันผมโดนมารุตลากไปเดินห้างฯ ไม่ได้หยุดพักเลย สงสัยจะเคืองที่โดนผมพาไปวิ่ง วันนี้มารุตใช้เงินไปเยอะมาก แต่ส่วนใหญ่ก็ซื้อของให้ผมนั่นแหละ เขาจับให้ผมลองเสื้อผ้าหลายชุด ผมใส่ตัวไหนได้เขาก็จะซื้อมาคล้าย ๆ กัน นับวันก็ยิ่งแต่งตัวเหมือนกันจนบางทีผมก็หยิบเสื้อผ้ามารุตมาใส่แทนเสื้อผ้าของตัวเอง เสื้อผ้าบางตัวของผมมารุตก็ใส่ได้ ผมใส่หลวมหน่อยแต่มารุตใส่แล้วพอดีตัว มันก็จะเขิน ๆ หน่อยเวลาที่ใส่เสื้อผ้าของแฟน หรือบางทีที่แฟนใส่เสื้อผ้าของเรา เราก็จะเขินเหมือนกัน

ไปอาบน้ำก่อนนะพอเข้าห้องมาได้ผมก็รีบเอาของที่เพิ่งซื้อมาไปวางเก็บให้เข้าที่ ตอนนี้ผมเหนื่อยและอยากอาบน้ำมาก จะได้มานอนพักกันสักที

อาบพร้อมกันสิแต่ยังไม่ทันได้เดินไปไหนก็ถูกมือหนารั้งข้อมือเอาไว้

ก็ได้พอถูกดวงตาคู่กลมโตนั่นมองมาด้วยสายตาออดอ้อน ผมก็เผลอพยักหน้าตอบตกลงไป

แย่แล้ว!

แต่จะให้ถอยหนีก็คงไม่ทันแล้ว ผมโดนมารุตจูงเข้ามาในห้องน้ำที่อยู่ในห้องนอน เขาเดินไปเปิดน้ำใส่อ่างก่อนจะเดินกลับมาหาผม มารุตจับผมถอดเสื้อผ้าออกจนหมด ผมยืนเม้มปากแน่นด้วยความประหม่า ไม่ใช่ว่าไม่เคยอาบน้ำด้วยกัน จริง ๆ ก็อาบด้วยกันออกจะบ่อย แถมยังเห็นกันมาหมดแล้ว แต่ผมก็ยังเขินอายทุกครั้งที่ต้องมาเปลือยเปล่าต่อหน้าอีกฝ่าย ไม่เขินก็แปลกแล้ว แต่มารุตกลับไม่มีท่าทีเขินอายเลย ผมเบือนหน้าหนีเมื่อเขาถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมด แล้วมารุตก็พาผมเดินมาที่อ่างอาบน้ำ เขาลงไปในอ่างก่อนแล้วผมก็ลงตามไป



CUT



แต่กว่าจะจบศึกในห้องน้ำก็เล่นเอาหอบ มารุตก็ไม่รู้ว่าจะคึกอะไรนักหนา รอบเดียวไม่พอขอต่อรอบสอง แล้วใครลำบาก? ก็ผมนี่ไง แล้วก็ไม่ได้จบแค่ที่สองรอบนะ แต่จบที่สาม ผมเกาะขอบอ่างจนอ่อนแรงแล้ว

หมดแรงเลยเหรอ?” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นที่ข้างหูก่อนจะตามมาด้วยเสียงจุ๊บที่ข้างแก้มเบา ๆ

รุตชอบแกล้งผมเอียงหน้าหลบปลายจมูกโด่งแล้วมองค้อนส่งให้อีกฝ่ายไปที ผมเหนื่อย เขาจะเข้าใจผมบ้างไหม? แค่โดนเขาลากไปเข้าร้านเสื้อผ้าแถมลองชุดอีกเป็นสิบ ๆ ชุดก็เหนื่อยจะแย่แล้ว นี่ยังมาโดนเอาเปรียบอีกผมแทบหลับคาอ่างอาบน้ำ

ก็เล็กทำตัวน่ารัก ใครจะอดใจไหวล่ะเขาว่าแล้วก็หอมแก้มผมไปอีกหลายฟอด

ง่วง อยากนอนยกมือขึ้นดันใบหน้าหล่อเอาไว้ไม่ให้ก้มมาจูบมาหอมผมได้อีก ถ้าไม่ห้ามเดี๋ยวก็ได้เลยเถิดไปอีก บอกเลยนะว่าผมไม่ไหวแล้ว หมดแรงจริง ๆ นะครับ

นอนสิ เดี๋ยวรุตนอนกอดเขาบอกแล้วดึงผมให้ขึ้นไปนอนเกยบนอกของเขา

อื้อผมก็ไหลตัวไปนอนทับบนอกแกร่งอย่างว่าง่าย เสียงหัวใจของมารุตเต้นเป็นจังหวะ ผมหลับตานอนฟังอยู่สักพัก ไม่นานสติก็เริ่มเลือนราง และผมก็หลับไป







------------------------------




นายมารุต เบาได้เบา พี่เขาก็ตัวแค่นี้

แต่ถ้ามีแฟนอย่างรัชช์ใคร ๆ ก็ต้องอยากแกล้งแหละเนอะ

ชนัญมาอีกแล้ว น้องจะทำอะไรหรือเปล่านะ~


ขออนุญาตฝากเพจและนิยายเรื่องอื่น ๆ ด้วยนะคะ

ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

68 ความคิดเห็น

  1. #57 CB_ChanBaek:) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 21:49
    มีกลิ่นแปลกๆ
    #57
    0
  2. #55 ENJOY_EVERYDAY (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 23:41
    รู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากลของชนัญ ต้องระมัดระวังกันให้ดี ๆ นะ
    #55
    0
  3. #54 kmmmmmm (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 14:49
    น่าร้ากก
    #54
    0
  4. #53 ips. (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 14:38
    เจ้าลูกหมาขี้อ้อนขึ้นเยอะม้ากกกกกก เอ็นดูนะคะ
    #53
    0