รักรสหวาม | อีบุ๊กพร้อมโหลดจ้า

ตอนที่ 40 : ตอนที่ 11 คนหวังดี (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,417
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    12 ธ.ค. 63


เมื่อได้กลับมาสวมเสื้อผ้าของตัวเอง ขวัญชนกก็รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก หล่อนออกจากห้องนอนหลังจากขังตัวเองอยู่ข้างในนานกว่าชั่วโมง แล้วจึงพบว่าคนที่หล่อนคิดว่าออกไปทำงานแล้วนั้นยังคงอยู่

เมื่อมองผ่านประตูออกไปตรงระเบียง หญิงสาวก็เห็นเขายืนจิบกาแฟ พลันสายตาคมก็เหลือบแลมาทางหล่อนเข้าพอดี ดวงตาคู่นั้นทอประกายบางอย่างซึ่งทำให้ขวัญชนกต้องเม้มริมฝีปากแน่น บอกให้รู้ว่าหล่อนไม่ชอบการมองของเขาเลย

รอยยิ้มจุดขึ้นบนเรียวปากหยัก ก่อนคนตัวโตจะเดินกลับเข้ามาในบ้าน สายตาของเขายังจับจ้องเรือนร่างงดงามที่อยู่ในชุดกางเกงยีนกระชับเรียวขากับเสื้อผ้าฝ้ายสีเหลืองสดแลดูกระจ่างตา

พร้อมแล้วนี่

ขวัญชนกไม่รู้ความหมายของคำพูดเขา และไม่คิดจะถามด้วย แต่พอหล่อนเดินผ่านเขาเพื่อออกไปข้างนอก หวังจะสูดอากาศให้ชุ่มปอด ทดแทนที่ต้องอุดอู้อยู่ในบ้านมาหลายวัน มือหนาร้อนผ่าวก็คว้าข้อมือบางไว้ทันที

คนร่างบางสะดุ้งโหยง สะบัดข้อมือออกสุดแรง ให้อย่างไรหล่อนก็ไม่ชินกับสัมผัสและการใกล้ชิดจากเขา

เป็นอะไร แค่นี้ทำเป็นตกใจไปได้

ฉันไม่ชอบ ทีหลังห้ามทำอย่างนี้อีก

ฉันทำอะไรหรือ

คำถามออกมาจากปากคนที่ปั้นหน้าซื่ออย่างที่ขวัญชนกมองปราดเดียวก็รู้ว่าเขาแกล้งทำ หล่อนจ้องมองเขาด้วยประกายตาวาววับ แล้วเลือกที่จะถอยห่างออกมาเอง แต่แล้วหล่อนต้องหยุดฝีเท้าเอาไว้เมื่อได้ยินคำพูดที่ดังไล่หลัง

ฉันให้เวลาเธอครึ่งชั่วโมง เราจะออกไปทำงานในฟาร์มด้วยกัน

นี่เป็นคำสั่งใช่ไหม...

ขวัญชนกหันกลับมามองเขาทั้งตัว มองอย่างต้องการค้นหาความจริง และในคราวนี้ท่าทีของเขาต่างจากเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง

ฉันมีคนงานไม่พอ ฉันคิดว่าเธอคงไม่มีปัญหาถ้าจะไปช่วยทำงานในฟาร์ม ยังมีงานที่เธอพอจะทำได้หลายชิ้น

เขาน่าจะพูดกับหล่อนดีๆ ตั้งแต่ต้น ไม่ควรทำท่ายียวนกวนโมโหอย่างเมื่อกี้

ฉันคิดว่าจะให้เธอไปช่วยทำงานหลายวันแล้ว แต่ติดตรงที่เธอไม่มีเสื้อผ้าใส่ การจะให้คนงานเห็นเธอใส่เสื้อผ้าของฉันออกไปทุกวัน มันคงไม่ดี

ขวัญชนกถึงบางอ้อก็คราวนี้ เหตุผลที่เขาดั้นด้นไปขนเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวของหล่อนมาให้ตั้งแต่เช้ามืด...เพราะต้องการให้หล่อนไปเป็นแรงงานในฟาร์มนี่เอง

ได้สิ เมื่อก่อนฉันทำงานในไร่อยู่แล้ว ปกติก็ไปช่วยป้ากิ้มทำงานด้วยกันบ่อยๆ งานในฟาร์มก็ไม่ต่างกันหรอก ฉันทำได้ทุกอย่าง

หล่อนใช้แรงงานในไร่ตั้งแต่เป็นเด็กตัวเล็กๆ เพราะต้องตามติดป้ากิ้มไปทุกที่ เมื่อป้ากิ้มออกไปทำงานจึงมักพาหล่อนไปด้วย ขวัญชนกจึงซึมซับการทำงานไร่มาหลายอย่าง จะว่าไปหล่อนก็ทำงานได้คล่องไม่ต่างกับคนงานนั่นแหละ

ส่วนงานในฟาร์มนั้น ถึงหล่อนจะยังไม่คุ้นเคย เพราะไม่เคยได้เข้าไปคลุกคลี แต่หญิงสาวก็เชื่อว่ามันคงไม่ต่างกัน แค่นี้หล่อนเรียนรู้ได้

หากคำพูดและความตั้งใจของหญิงสาวคงทำให้อีกฝ่ายแคลงใจ เขาจึงกวาดสายตามองทั่วกายบางด้วยสายตาประเมิน ท่าทางบ่งบอกชัดว่าไม่เชื่อถือสักนิด...แต่ครู่เดียวเขาก็ไหวไหล่ แล้วพูดไปอีกทาง

งั้นไปเตรียมมื้อเช้าสิ

ปกติคุณกินข้าวที่โรงครัวอยู่แล้วไม่ใช่หรือคะ

ขวัญชนกไม่มีปัญหาหรอก แต่ถามเพราะสงสัยแค่นั้นจริงๆ

ฉันเบื่อแล้ว คนงานทำให้กินซ้ำซากทุกวัน วันนี้อยากเปลี่ยนรสชาติกินที่บ้านบ้าง แล้วเธอก็จะได้กินมื้อเช้าด้วย ฉันยังไม่อยากเห็นคนงานใหม่เป็นลมกลางคอกวัว เพราะมันคงดูตลก

มีสักครั้งไหมที่ณรัณย์จะพูดจาดีๆ กับหล่อนอย่างตลอดรอดฝั่ง

หญิงสาวมองค้อนอย่างเผลอตัว ก่อนจะเดินลิ่วเข้าไปในครัวเพื่อเตรียมมื้อเช้าตามที่เขาต้องการ

 

 


อีบุ๊ก รักรสหวาม พร้อมโหลดแล้วค่ะ 


เมื่อ ณรัณย์ เจ้าหนี้ของพ่อเข้ามายึดทุกสิ่งในไร่
ขวัญชนก จะต้านทานเขาได้อย่างไร
ในเมื่อพ่อยกทรัพย์สมบัติทุกชิ้น...รวมถึงตัวเธอให้เขาไปแล้ว
--------------------
‘พ่อของเธอจาระไนมาได้ทั้งหมดว่าวัวหายไปจากฟาร์มกี่ตัว
แยกเป็นตัวผู้และตัวเมียกี่ตัว รวมถึงไก่ในฟาร์มด้วย
เขารู้ข้อมูลละเอียดมากกว่าฉัน เขาคำนวณราคาสัตว์พวกนั้น
แล้วบอกว่ามันไม่ถึงครึ่งของความเสียหายที่ฉันพาเธอมาเก็บไว้ในบ้านหลังนี้’
ขวัญชนกหน้าร้อนผ่าว หล่อนกำลังถูกผู้ให้กำเนิดตีราคา
แล้วนำไปเทียบกับสัตว์เลี้ยงในฟาร์ม หากมันคงยังเลวร้ายไม่พอ
ผู้ชายคนนี้จึงไม่ยอมพลาดโอกาสที่จะเหยียบย่ำหล่อนซ้ำเข้าไปอีก
‘แต่ฉันจะบอกอะไรให้นะขวัญชนก สำหรับฉัน
แม่วัวบราห์มันที่หายไปจากฟาร์มแค่ตัวเดียว มันก็มีค่ามากกว่าเธอหลายเท่า!’
-----------------------
‘ฉันแค่อยากมั่นใจว่าถ้ามีคนตามมาเอาเรื่อง ฉันจะรอดจากข้อหาพรากผู้เยาว์’
มันไม่ใช่เหตุผลแท้จริงหรอก ณรัณย์ แค่อ้างขึ้นมา
แล้วชำเลืองมองหล่อนด้วยความรู้สึกลุ้น
‘ฉันไม่ใช่เด็ก’
‘ถึงยี่สิบหรือยัง’
เขาหยอดอย่างต้องการแหย่ แล้วได้ผลเสียด้วยสิ
‘ยี่สิบเอ็ด’
ขวัญชนก บอกเสียงดังฟังชัดอย่างให้รู้ว่าหล่อนอายุมากพอแล้ว
หากริมฝีปากหยักกลับกระตุกยิ้มขัน
มันไม่ได้มากมายหรอกถ้าจะเทียบกับผู้ชายวัยย่างสามสิบเอ็ดปีอย่างเขา
เรียกว่าห่างกันสิบปีเต็มด้วยซ้ำ
‘เด็ก’
คนอายุมากกว่าถึงเลขสองหลักพูดขึ้นลอยๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

76 ความคิดเห็น