รักรสหวาม | อีบุ๊กพร้อมโหลดจ้า

ตอนที่ 37 : ตอนที่ 10 หนูนากับโคถึก (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,220
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    6 ธ.ค. 63


เสียงไขประตูบ้านพักดังขึ้นในเวลาเกือบสองทุ่ม ทำให้คนที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนเก้าอี้ตรงโต๊ะไม้ขยับตัว หล่อนวางหนังสือคืนที่เดิม แล้วลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางเตรียมพร้อม

เสียงกุกกักดังเกือบนาที แต่ยังไม่มีวี่แววว่าบานประตูจะเปิดออก จนหญิงสาวต้องฉุกคิดระแวงว่าอาจเป็นคนอื่นที่พยายามไขกุญแจเพื่อเปิดประตูเข้ามา

คุณรันอยู่ข้างนอกหรือเปล่าคะ

ขวัญชนกรวบรวมความกล้าแล้วตะโกนถาม หากใครคนนั้นไม่ใช่ณรัณย์ หล่อนก็หวังว่าเมื่อได้ยินชื่อของเขาแล้วฝ่ายนั้นจะเกิดความกลัว

ทว่าข้างนอกกลับเงียบกริบ ไม่มีเสียงตอบกลับ มิหนำซ้ำเสียงไขกุญแจเมื่อครู่ก็หยุดลงด้วย

หญิงสาวสืบเท้าไปยืนใกล้ๆ แล้วแนบหูกับบานประตูด้วยหวังอยากจะรู้ว่าใครกันที่พยายามเข้ามาข้างใน

แต่เมื่อเวลาผ่านไปหลายนาที ทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิม ความกดดันและความกลัวก็ยิ่งเพิ่มพูนเข้ามาหา จนขวัญชนกไม่อาจรออย่างนิ่งเฉยท่ามกลางความเงียบสงัดภายในบ้านพักได้

ใครอยู่ข้างนอก ตอบมาเดี๋ยวนี้นะ

เสียงถามเข้มขึ้นอีกระดับ หากขวัญชนกยังไม่พอใจกับน้ำเสียงตัวเอง เพราะมันเจือความสั่นเครือจนหล่อนต้องสำทับไปอีกครั้ง

ถ้าไม่ตอบ ฉันจะเอาน้ำร้อนสาด

คราวนี้ได้ผล เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ด้วยจังหวะแปลก...คล้ายเสียงทุบประตูมากกว่า อีกทั้งตำแหน่งของเสียงยังต่ำกว่าระดับปกติที่ผู้ใหญ่สักคนจะยกมือขึ้นมาเคาะ

ถ้าจะบอกว่าเป็นระดับเสียงเคาะของเด็ก...ก็คงเป็นเด็กวัยเตาะแตะ ซึ่งมันเป็นไปได้ยาก เพราะค่ำมืดแบบนี้คนงานในไร่คงไม่ปล่อยให้เด็กเล็กวิ่งเล่นมาถึงบริเวณนี้ เพราะแม้แต่ช่วงกลางวัน หล่อนก็ยังไม่เห็นเด็กสักคนวิ่งผ่านมา

หรือจะเป็นหมาในไร่มาขอข้าวกิน...

ขวัญชนกมุ่นคิ้วคิดต่อ ตราบใดที่ยังไม่รู้ว่าสิ่งมีชีวิตที่อยู่ห่างจากหล่อนแค่บานประตูกั้นนั้นเป็นอะไร หล่อนก็ไม่อาจอยู่ในบ้านด้วยใจสงบได้อย่างแน่นอน

หญิงสาวทรุดกายนั่งลงเพื่อให้อยู่ในระดับเดียวกัน แล้วส่งเสียงถาม

เจ้าด่างหางขาวของลุงสมหรือเปล่า จุ๊ๆ นายหิวข้าวหรือ ลุงสมไม่ให้กินข้าว...

ไม่ทันได้พูดจนจบประโยค เสียงทุบประตูด้านนอกก็ดังขึ้นอีก คราวนี้เสียงดังชัดเจนและรัวเร็ว จนขวัญชนกถึงกับผงะหงายหลังล้มตึง

เปิดประตู!”

นอกจากเสียงทุบประตู ยังมีเสียงแหบห้าวตามมาอีกด้วย แม้ไม่ใช่เสียงที่ได้ยินจนคุ้นหู แต่หญิงสาวก็รู้ดีว่าเป็นเสียงของใคร

คนร่างบางยันกายขึ้นยืนแล้วลูบก้นป้อยๆ ด้วยความเจ็บ หล่อนย่นจมูกใส่บานประตูหวังจะส่งไปถึงคนที่อยู่ข้างนอก โทษฐานที่เขาทำให้หล่อนตกใจแล้วเจ็บตัว

เร็ว!”

คนข้างนอกกระชากเสียงเร่ง ซึ่งทำให้คนที่อยู่ในบ้านต้องรีบทำตามคำสั่ง

ขวัญชนกเปิดประตูออกกว้าง หากหล่อนต้องรีบถอยหลบเมื่อคนร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่ข้างประตูนั้นกำลังยันกายขึ้นยืน แล้วโผเข้ามาในบ้านด้วยท่าทางคล้ายคนครองสติได้ไม่เต็มร้อย

ณรัณย์เซแซ่ดๆ ไปหลายก้าวกว่าจะตั้งตัวได้ เขาส่ายหน้าแรงๆ เหมือนกำลังขับไล่ความมึนงง ก่อนจะสืบเท้าด้วยก้าวย่างที่ไม่มั่นคงเข้าไปในห้องน้ำ

ขวัญชนกที่กระโดดหนีห่างเพื่อให้พ้นรัศมีอันตรายไปเมื่อสักครู่ต้องเดินย่องกลับมาดูลาดเลา หล่อนชะเง้อมองไปทางห้องน้ำ แล้วเห็นบานประตูห้องน้ำเปิดกว้าง และได้ยินเสียงน้ำไหล...เขาคงล้างหน้าล้างตากระมัง

 เมากลับมาอีกสิท่า น่าเบื่อจริงๆ พวกขี้เมา

หล่อนเบือนหน้ากลับมาแล้วกลอกตามองเพดาน ตบท้ายด้วยการถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายโดยไม่สงวนท่าทีกันแหละคราวนี้ เพราะคิดว่าตนอยู่ตามลำพังในโถงเล็กของบ้าน

หากเสียงห้าวที่ดังแทรกจังหวะปลดปล่อยอารมณ์นั้นทำให้หญิงสาวต้องสะดุ้งโหยง

เป็นอะไรของเธอ

ขวัญชนกหันมองด้านหลังตามทิศทางของเสียงทันที หากสีหน้าจืดเจื่อนที่ชายหนุ่มมองเห็นนั้นช่างผิดจากความคิดของเจ้าหล่อนลิบลับ...

คราวนี้ถ้านายอาเจียนอีก ฉันจะเอาน้ำที่ท่วมอยู่รอบไร่มาให้ล้างปากแทนน้ำดื่มในขวด

คุณโอเคไหม นั่งก่อนสิ นั่งบนเก้าอี้นั่นแหละ

ขวัญชนกเลือกที่จะพูดไปอีกทาง หล่อนฉีกยิ้มพลางชี้ไปยังเก้าอี้ตัวเดียวที่อยู่ตรงโต๊ะไม้ ขณะที่ในใจก็หวั่นว่าหากเขายังยืนโงนเงนอยู่อย่างนี้ มีหวังล้มตึงลงไปแน่นอน แล้วการพยุงคนตัวใหญ่ให้ลุกขึ้นยืนนั้นมันคงไม่ง่ายนัก...ที่สำคัญหล่อนยังไม่พร้อมเหนื่อยไปกับคนเมา

ไม่รู้ว่าแววตาและสีหน้าของหญิงสาวฉายความคิดออกมาขนาดไหน แต่เมื่อได้ยินคำพูดของเขา มันก็ทำให้หล่อนต้องกะพริบตาปริบๆ

ฉันไม่ได้เมา

ไม่ได้ว่าสักหน่อย หญิงสาวอุบอิบแก้ตัว

เธอคิด ชายหนุ่มแยกเขี้ยวบอก

คนถูกล่วงรู้ความคิดถึงกับไปไม่เป็นเอาเสียเลย หล่อนเม้มริมฝีปากไว้แน่นเหมือนกลัวว่าจะเผลอหลุดคำพูดและความคิดออกมาอีก หากก็พอใจที่คนตัวใหญ่ยอมนั่งบนเก้าอี้ตามที่หล่อนบอก

คุณไม่ได้รู้สึกคลื่นไส้ใช่ไหม

ในที่สุดหล่อนก็อดที่จะถามออกมาไม่ได้ คนที่ยืนยันว่าตัวเองไม่เมาส่ายหน้าเบาๆ

ไปเอาน้ำเย็นมาให้หน่อย

ขวัญชนกเข้าไปในครัว แล้วทำตามที่เขาบอกโดยไม่อิดออด ไม่ถึงนาทีหล่อนก็กลับมาพร้อมกับแก้วน้ำเย็นเฉียบแล้วนำมาวางตรงหน้าเขา...ถึงตอนนี้หล่อนก็มีโอกาสสังเกตเขามากขึ้น

สีหน้าและแววตาของณรัณย์ไม่เหมือนยามปกติหรอก เพราะมันดูฉ่ำหวานคล้ายคนเมาเหล้า แต่หล่อนกลับไม่ได้กลิ่นเหล้าจากเขา...อย่างน้อยในระยะที่ยืนห่างกันประมาณหนึ่งเมตร กลิ่นเหล้าก็ไม่โชยมาให้สัมผัสเหมือนคราวก่อน

เธอรอฉันกลับบ้านใช่ไหม

ขวัญชนกพยักหน้าช้าๆ สายตาจับจ้องมองเขาอย่างสังเกตท่าทีไปด้วย ท่าทางกรุ้มกริ่มน้อยๆ ที่เขาแสดงออกมานั้นหล่อนเคยเห็นมาแล้ว ก่อนหน้านั้นรู้ว่าเขาแกล้งทำเพื่อให้หล่อนกลัว แต่ตอนนี้หญิงสาวโยนให้เป็นสาเหตุจากฤทธิ์เหล้า

ฉันมีเรื่องอยากคุยกับคุณ แต่ถึงคุณยืนยันว่าไม่เมา ฉันก็คิดว่าคุณไม่พร้อมคุยอยู่ดี ไว้พรุ่งนี้ค่อยคุยแล้วกัน

เมื่อพูดจบ ขวัญชนกก็ผละจากเขาแล้วเข้าไปในห้องนอนที่หล่อนครอบครองมาหลายวัน โดยไม่ทันเห็นสายตาจากคนข้างหลังว่าเปลี่ยนไปอย่างไร

 

 

  


อีบุ๊ก รักรสหวาม พร้อมโหลดแล้วค่ะ 


เมื่อ ณรัณย์ เจ้าหนี้ของพ่อเข้ามายึดทุกสิ่งในไร่
ขวัญชนก จะต้านทานเขาได้อย่างไร
ในเมื่อพ่อยกทรัพย์สมบัติทุกชิ้น...รวมถึงตัวเธอให้เขาไปแล้ว
--------------------
‘พ่อของเธอจาระไนมาได้ทั้งหมดว่าวัวหายไปจากฟาร์มกี่ตัว
แยกเป็นตัวผู้และตัวเมียกี่ตัว รวมถึงไก่ในฟาร์มด้วย
เขารู้ข้อมูลละเอียดมากกว่าฉัน เขาคำนวณราคาสัตว์พวกนั้น
แล้วบอกว่ามันไม่ถึงครึ่งของความเสียหายที่ฉันพาเธอมาเก็บไว้ในบ้านหลังนี้’
ขวัญชนกหน้าร้อนผ่าว หล่อนกำลังถูกผู้ให้กำเนิดตีราคา
แล้วนำไปเทียบกับสัตว์เลี้ยงในฟาร์ม หากมันคงยังเลวร้ายไม่พอ
ผู้ชายคนนี้จึงไม่ยอมพลาดโอกาสที่จะเหยียบย่ำหล่อนซ้ำเข้าไปอีก
‘แต่ฉันจะบอกอะไรให้นะขวัญชนก สำหรับฉัน
แม่วัวบราห์มันที่หายไปจากฟาร์มแค่ตัวเดียว มันก็มีค่ามากกว่าเธอหลายเท่า!’
-----------------------
‘ฉันแค่อยากมั่นใจว่าถ้ามีคนตามมาเอาเรื่อง ฉันจะรอดจากข้อหาพรากผู้เยาว์’
มันไม่ใช่เหตุผลแท้จริงหรอก ณรัณย์ แค่อ้างขึ้นมา
แล้วชำเลืองมองหล่อนด้วยความรู้สึกลุ้น
‘ฉันไม่ใช่เด็ก’
‘ถึงยี่สิบหรือยัง’
เขาหยอดอย่างต้องการแหย่ แล้วได้ผลเสียด้วยสิ
‘ยี่สิบเอ็ด’
ขวัญชนก บอกเสียงดังฟังชัดอย่างให้รู้ว่าหล่อนอายุมากพอแล้ว
หากริมฝีปากหยักกลับกระตุกยิ้มขัน
มันไม่ได้มากมายหรอกถ้าจะเทียบกับผู้ชายวัยย่างสามสิบเอ็ดปีอย่างเขา
เรียกว่าห่างกันสิบปีเต็มด้วยซ้ำ
‘เด็ก’
คนอายุมากกว่าถึงเลขสองหลักพูดขึ้นลอยๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

76 ความคิดเห็น