รักรสหวาม | อีบุ๊กพร้อมโหลดจ้า

ตอนที่ 20 : ตอนที่ 5 หนี (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,712
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    10 ต.ค. 63


คุณ! คุณรัน

เสียงอุทานของหญิงสาวทำให้เรียวคิ้วเข้มของคนที่ยังนอนอยู่บนพื้นมุ่นอย่างแปลกใจ หากไม่ทันที่เขาจะคิดอะไรมากไปกว่านี้ พลันต้องอ้าปากค้างเมื่อหล่อนผลุนผลันไปทางประตูบ้าน แล้วลนลานปลดล็อก

ณรัณย์ร้องห้ามไม่ทัน ร่างนั้นวิ่งผ่านประตูบ้านพักออกไปแล้ว

บ้าฉิบหาย! หาเรื่องให้ฉันแล้วไหมล่ะ

คนร่างสูงใหญ่ค่อยๆ ยันกายขึ้นมานั่ง ความเจ็บจี๊ดตรงซี่โครงทำให้เขาครวญเสียงออกมาด้วยความเจ็บ แต่ด้วยไม่อาจปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นวิ่งทะเล่อทะล่าฝ่าสายฝนออกไป เขากลัวใครจะมาเห็นแล้วกลายเป็นเรื่องใหญ่ จึงจำต้องฝืนความเจ็บลุกขึ้นแล้วตามหล่อนออกไป

ร่างในเสื้อสีขาวเคลื่อนไหวอยู่ในความมืด ขวัญชนกวิ่งไปตามทางที่ชายหนุ่มพอจะรู้ว่าเป็นทางเดินสู่บ้านพักของลุงทิวกับป้ากิ้มซึ่งตอนนี้ไม่มีคนอาศัยอยู่แน่นอน และเขาก็ปล่อยให้หล่อนเตลิดไปในสภาพแบบนี้ไม่ได้

ขวัญชนกหยุดก่อน

ดูเหมือนว่าหญิงสาวจะไม่ยอมฟังเสียงใดๆ ชายหนุ่มขบกรามข่มความเจ็บแล้วออกแรงวิ่งตาม

หยุด! เธอวิ่งไปแบบนั้นไม่ได้ หยุดเดี๋ยวนี้!”

ณรัณย์ตะคอกสั่งดังขึ้นสุดเสียง และหญิงสาวก็ชะงักฝีเท้าลง หล่อนหันกลับมาทางเขา แม้ไม่เห็นสีหน้าเพราะมันยังมืดเกินไป อีกทั้งสายฝนก็ยังโปรยลงมาไม่ขาดสาย แต่ณรัณย์รู้ว่าหล่อนกำลังตกใจ เพราะเสียงสั่นๆ ที่ดังแทรกเสียงฝนตกจนจับใจความแทบไม่ได้

อย่าตามฉันมานะ

เบื้องหน้าที่ณรัณย์มองเห็นนั้นกลายเป็นเวิ้งน้ำไปแล้ว ด้วยความที่เขาไม่คุ้นกับทางเดินเส้นนี้ จึงไม่รู้ว่าเส้นทางที่ขวัญชนกวิ่งนำมานั้นยังเป็นทางไปสู่บ้านพักของลุงทิวกับป้ากิ้ม...หรือหล่อนเตลิดจนไม่รู้ทิศทางไปแล้วกันแน่

ณรัณย์ยกสองมือขึ้นเป็นท่ายอมแพ้เพื่อให้หล่อนวางใจ พลางข่มใจบอกหล่อน

อย่าวิ่งไปอีก ตอนนี้น้ำท่วมไร่ไปมากแล้ว บ้านของเธอก็คงไม่รอด

ที่สำคัญเขาไม่ต้องการพาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายโดยการวิ่งตามหล่อนไปอีก

เธอไม่ต้องกลัวฉัน โอเคนะ ฉันไม่ทำอันตรายเธอ

ณรัณย์พูดกล่อม สายตาคมจับจ้องร่างในเสื้อสีขาวซึ่งคงเปียกชุ่มด้วยสายฝน หล่อนยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง

ด้วยความที่ไม่อาจเห็นสีหน้าและแววตาของขวัญชนก ทำให้ชายหนุ่มไม่สามารถอ่านความรู้สึกของหล่อน เขาจึงไม่อาจคาดคะเนสถานการณ์ได้ว่ามันกำลังดีขึ้นหรือแย่ลงกว่าเดิม

เวลานี้ชายหนุ่มไม่อาจทำอะไรได้อีก นอกจากรอหล่อนตัดสินใจ แต่เมื่อเวลาผ่านไปหลายนาที หล่อนก็ยังยืนนิ่งงันเช่นเดิม กระทั่งถึงจุดที่นานเกินกว่าร่างกายของณรัณย์จะทนไหว เขาจึงหันหลังเดินกลับอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

ขวัญชนกเอียงคอมองตามเงาร่างสูงใหญ่ของผู้ชายที่วิ่งไล่ตามหล่อนมาจนถึงบริเวณนี้ หล่อนไม่มีทางเลือกอื่น ด้วยความเคยชิน สมองจึงสั่งการให้วิ่งกลับไปยังบ้านหลังที่หล่อนอาศัยมาตั้งแต่จำความได้

ความทรงจำที่ฝังอยู่ในหัวบอกว่าบ้านหลังนั้นเป็นสถานที่ที่สร้างความอบอุ่นและปลอดภัยให้หล่อนเสมอมา

แต่ไปได้ไม่ทันถึงครึ่งทาง ขวัญชนกก็สัมผัสถึงความผิดปกติ ทางเดินเส้นนี้เมื่อวานหล่อนยังเดินได้สะดวก แต่เวลานี้มีน้ำเอ่อเข้ามาท่วมจนถึงครึ่งแข้งแล้ว

เมื่อจนทางหนี ขวัญชนกจึงหยุดตัวเองแล้วหันกลับไปเผชิญหน้า หากเป็นจังหวะเดียวกับคนตัวใหญ่ยักษ์หยุดวิ่งไล่ตามหล่อนเช่นกัน...สวรรค์ยังคงเมตตาหล่อน

เขาต้องการอะไรจากเรา แล้วเขาเข้าไปอยู่ในบ้านพักหลังนั้นได้ยังไง

มือเรียวบางกำแน่นด้วยความกลัวที่ยังไม่จางหาย รวมถึงความหนาวเหน็บจากสายฝนก็เริ่มเกาะกินเข้าไปจนถึงขั้วหัวใจ 



อีบุ๊ก รักรสหวาม พร้อมโหลดแล้วค่ะ 


เมื่อ ณรัณย์ เจ้าหนี้ของพ่อเข้ามายึดทุกสิ่งในไร่
ขวัญชนก จะต้านทานเขาได้อย่างไร
ในเมื่อพ่อยกทรัพย์สมบัติทุกชิ้น...รวมถึงตัวเธอให้เขาไปแล้ว
--------------------
‘พ่อของเธอจาระไนมาได้ทั้งหมดว่าวัวหายไปจากฟาร์มกี่ตัว
แยกเป็นตัวผู้และตัวเมียกี่ตัว รวมถึงไก่ในฟาร์มด้วย
เขารู้ข้อมูลละเอียดมากกว่าฉัน เขาคำนวณราคาสัตว์พวกนั้น
แล้วบอกว่ามันไม่ถึงครึ่งของความเสียหายที่ฉันพาเธอมาเก็บไว้ในบ้านหลังนี้’
ขวัญชนกหน้าร้อนผ่าว หล่อนกำลังถูกผู้ให้กำเนิดตีราคา
แล้วนำไปเทียบกับสัตว์เลี้ยงในฟาร์ม หากมันคงยังเลวร้ายไม่พอ
ผู้ชายคนนี้จึงไม่ยอมพลาดโอกาสที่จะเหยียบย่ำหล่อนซ้ำเข้าไปอีก
‘แต่ฉันจะบอกอะไรให้นะขวัญชนก สำหรับฉัน
แม่วัวบราห์มันที่หายไปจากฟาร์มแค่ตัวเดียว มันก็มีค่ามากกว่าเธอหลายเท่า!’
-----------------------
‘ฉันแค่อยากมั่นใจว่าถ้ามีคนตามมาเอาเรื่อง ฉันจะรอดจากข้อหาพรากผู้เยาว์’
มันไม่ใช่เหตุผลแท้จริงหรอก ณรัณย์ แค่อ้างขึ้นมา
แล้วชำเลืองมองหล่อนด้วยความรู้สึกลุ้น
‘ฉันไม่ใช่เด็ก’
‘ถึงยี่สิบหรือยัง’
เขาหยอดอย่างต้องการแหย่ แล้วได้ผลเสียด้วยสิ
‘ยี่สิบเอ็ด’
ขวัญชนก บอกเสียงดังฟังชัดอย่างให้รู้ว่าหล่อนอายุมากพอแล้ว
หากริมฝีปากหยักกลับกระตุกยิ้มขัน
มันไม่ได้มากมายหรอกถ้าจะเทียบกับผู้ชายวัยย่างสามสิบเอ็ดปีอย่างเขา
เรียกว่าห่างกันสิบปีเต็มด้วยซ้ำ
‘เด็ก’
คนอายุมากกว่าถึงเลขสองหลักพูดขึ้นลอยๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

76 ความคิดเห็น