รักรสหวาม | อีบุ๊กพร้อมโหลดจ้า

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 4 ผู้บุกรุก (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,461
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    2 ต.ค. 63

 

ตอนที่ 4 ผู้บุกรุก

 

รถจี๊ปคันสีดำแล่นไปจอดตรงโรงจอดของบ้านใหญ่ ณรัณย์ก้าวลงจากรถแล้วเดินดุ่มไปในทิศทางบ้านพักที่ตนสั่งให้คนงานทำความสะอาดเตรียมไว้นานกว่าสัปดาห์ แต่เขาไม่เคยได้พักค้างแรมสักที และค่ำคืนนี้ชายหนุ่มก็คิดว่าไม่แคล้วต้องใช้มันเป็นที่ซุกหัวนอน

ตะวันเคลื่อนคล้อยลาลับไปแล้ว รอบตัวสลัวรางด้วยใกล้มืด ชายหนุ่มเดินขึ้นบันไดระเบียงบ้านด้วยความเคยชิน เพราะเคยเข้าออกบ้านพักหลังนี้มาหลายครั้ง หากมือใหญ่แข็งแรงก็ชะงักค้างเมื่อเห็นแสงสว่างจากในบ้านลอดผ่านประตูที่เปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อยออกมา

แต่แล้วชายหนุ่มต้องนิ่วหน้าเมื่อรู้สึกว่าตนกำลังเหยียบบางสิ่ง ต่อเมื่อก้มมองที่ปลายเท้า ความสงสัยแกมประหลาดใจก็กระแทกเข้ามาอย่างจัง

รองเท้าผู้หญิง...รองเท้าของใคร

รองเท้าหุ้มส้นแบบคนทำงานในออฟฟิศ มองอย่างไรก็ไม่ใช่รองเท้าของคนงานในไร่

ความอยากรู้ทำให้ณรัณย์ยอมทำในสิ่งที่เขาไม่เคยทำมาก่อน ด้วยการลอบมองผ่านช่องประตูที่เปิดแง้ม

นานกว่านาทีเขาจึงเห็นเงาวูบไหวภายในบ้านพัก พลันหัวใจหนุ่มก็เต้นถี่แรงเมื่อได้ยินเสียงดังพึมพำแทรกมาเบาๆ แม้ไม่ใช่เสียงที่คุ้นหู อีกทั้งไม่เคยได้ยินเสียงของเธอมาก่อน แต่ถ้อยคำที่พอจะสดับตรับฟังได้ทำให้ณรัณย์เดาได้ไม่ยากว่าเจ้าของเสียงเป็นใคร...ใครที่อยู่ในบ้านพักที่เขาจับจองไว้สำหรับตัวเอง

ดวงตาคมเลื่อนมามองมือตัวเองที่ยังจับลูกบิดประตูค้างไว้ ก่อนตัดสินใจค่อยๆ ดันประตูปิดอย่างเบามือ แล้วเดินด้วยฝีเท้าแผ่วเบาลงจากระเบียงบ้านพักหลังนั้น

 

เสียงเคาะประตูบ้านพักหัวหน้าคนงานที่เคยถูกปล่อยร้างมากว่าสองเดือนดังขึ้นด้วยจังหวะหนักๆ และไม่นานเกินรอประตูก็เปิดออกมา ตามด้วยใบหน้าคล้ามแดดที่โผล่ตามมา แล้วจ้องมองคนที่ยืนอยู่หน้าประตูอย่างสงสัย ก่อนเขาจะส่งคำถาม

มีอะไรหรือครับคุณรัน หรือว่าเข้าบ้านพักไม่ได้

นายอาบน้ำแล้วใช่ไหม เจ้านายหนุ่มไม่ตอบ หากถามเขากลับ

ผมเพิ่งอาบเสร็จเมื่อกี้นี่แหละครับ ว่าจะเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปดื่ม เอ๊ย! กินข้าวกับคนงานต่อ

คนที่มีผ้าขนหนูพันกายผืนเดียวยิ้มเก้อเมื่อเผลอบอกสิ่งที่มาดหมายไว้ในใจ แต่เหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่สนใจเขาแล้ว

งั้นฉันขอใช้ห้องน้ำของนาย

คุณรันมีเสื้อผ้ามาด้วยหรือเปล่า

ณรัณย์ยกกระเป๋าใบย่อมที่หิ้วติดมือให้ดูเป็นคำตอบ ภายในกระเป๋ามีเสื้อผ้าชุดลำลอง รวมถึงของใช้ส่วนตัวที่เขาเตรียมมาเมื่อเช้านี้ เพราะตั้งใจจะค้างในไร่อีกหลายวัน แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะต้องใช้มันเป็นกระเป๋าฉุกเฉินตั้งแต่คืนแรก

งั้นตามสบายครับ

สกลชี้ไปด้านในตัวบ้าน เมื่อเจ้านายหนุ่มเดินผ่านหน้าเพื่อตรงไปในทิศทางนั้น เขาก็ส่งเสียงตามไล่หลังพร้อมความรู้สึกคาใจ

ห้องน้ำแค่พอใช้ได้นะครับ มันไม่ได้ครึ่งของห้องน้ำในบ้านพักของคุณรัน

สกลสงสัยขึ้นมาตงิดๆ ว่ามันมีเรื่องอะไรกันที่ทำให้เจ้านายหนุ่มต้องมาอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านพักของตน จะว่าบ้านพักรับรองหลังนั้นมีสภาพไม่พร้อมใช้งานก็ไม่ใช่ เพราะเขาตรวจดูด้วยตัวเองมาแล้ว และเห็นว่ามันเรียบร้อยดี อีกทั้งณรัณย์ก็ถือว่าเป็นคนอยู่ง่ายกินง่ายจึงไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

เมื่อคิดไปก็ได้แต่งุนงง สกลจึงหยุดคิดเรื่องนี้เสีย แล้วสวมเสื้อผ้าเพื่อเตรียมตัวไปดื่มกินกับคนงานแทน

หลังจากสกลเดินลงบันไดบ้านพักซึ่งเป็นเรือนไม้แบบมีใต้ถุนสูงไปแล้ว เกือบสิบนาทีต่อมาประตูห้องน้ำในบ้านก็เปิดออก แล้วร่างกำยำสูงใหญ่ที่สวมกางเกงผ้าฝ้ายตัวเดียวก็ก้าวออกมา

ตั้งแต่อยู่ในห้องน้ำจนถึงขณะนี้ สมองของณรัณย์ก็แล่นตลอดเวลา ด้วยสงสัยว่าขวัญชนกรู้หรือเปล่าว่าบ้านพักหลังนั้นเป็นของเขา

ถ้ารู้...เธอก็ตั้งใจเข้าไปอยู่ใช่ไหม

เขาพึมพำถามตัวเองขณะคลี่เสื้อยืดในมือออกมาสวม ดวงตาคมหรี่ลงอย่างครุ่นคิด

มันเป็นไปไม่ได้ที่ขวัญชนกจะไม่เอะใจว่าบ้านหลังนั้นมีคนครอบครองอยู่ เพราะข้าวของเครื่องใช้มีเกือบครบ ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า รองเท้า ผ้าเช็ดตัว รวมถึงของใช้ในห้องน้ำที่เขาเอามาทิ้งไว้เพื่อใช้ระหว่างวันทำงาน...และมันก็เป็นของผู้ชายทั้งสิ้น

ณรัณย์มั่นใจว่าถึงขวัญชนกจะเซ่อซ่าสักแค่ไหน แต่หล่อนก็ต้องรู้ว่าข้าวของทุกชิ้นในบ้านไม่มีทางเป็นของคนงานไร่ไปได้เช่นกัน

เดี๋ยวคืนนี้ก็รู้ว่าเธอตั้งใจเข้าไปในบ้านพักของฉันหรือเปล่า 

 


อีบุ๊ก รักรสหวาม พร้อมโหลดแล้วค่ะ 


เมื่อ ณรัณย์ เจ้าหนี้ของพ่อเข้ามายึดทุกสิ่งในไร่
ขวัญชนก จะต้านทานเขาได้อย่างไร
ในเมื่อพ่อยกทรัพย์สมบัติทุกชิ้น...รวมถึงตัวเธอให้เขาไปแล้ว
--------------------
‘พ่อของเธอจาระไนมาได้ทั้งหมดว่าวัวหายไปจากฟาร์มกี่ตัว
แยกเป็นตัวผู้และตัวเมียกี่ตัว รวมถึงไก่ในฟาร์มด้วย
เขารู้ข้อมูลละเอียดมากกว่าฉัน เขาคำนวณราคาสัตว์พวกนั้น
แล้วบอกว่ามันไม่ถึงครึ่งของความเสียหายที่ฉันพาเธอมาเก็บไว้ในบ้านหลังนี้’
ขวัญชนกหน้าร้อนผ่าว หล่อนกำลังถูกผู้ให้กำเนิดตีราคา
แล้วนำไปเทียบกับสัตว์เลี้ยงในฟาร์ม หากมันคงยังเลวร้ายไม่พอ
ผู้ชายคนนี้จึงไม่ยอมพลาดโอกาสที่จะเหยียบย่ำหล่อนซ้ำเข้าไปอีก
‘แต่ฉันจะบอกอะไรให้นะขวัญชนก สำหรับฉัน
แม่วัวบราห์มันที่หายไปจากฟาร์มแค่ตัวเดียว มันก็มีค่ามากกว่าเธอหลายเท่า!’
-----------------------
‘ฉันแค่อยากมั่นใจว่าถ้ามีคนตามมาเอาเรื่อง ฉันจะรอดจากข้อหาพรากผู้เยาว์’
มันไม่ใช่เหตุผลแท้จริงหรอก ณรัณย์ แค่อ้างขึ้นมา
แล้วชำเลืองมองหล่อนด้วยความรู้สึกลุ้น
‘ฉันไม่ใช่เด็ก’
‘ถึงยี่สิบหรือยัง’
เขาหยอดอย่างต้องการแหย่ แล้วได้ผลเสียด้วยสิ
‘ยี่สิบเอ็ด’
ขวัญชนก บอกเสียงดังฟังชัดอย่างให้รู้ว่าหล่อนอายุมากพอแล้ว
หากริมฝีปากหยักกลับกระตุกยิ้มขัน
มันไม่ได้มากมายหรอกถ้าจะเทียบกับผู้ชายวัยย่างสามสิบเอ็ดปีอย่างเขา
เรียกว่าห่างกันสิบปีเต็มด้วยซ้ำ
‘เด็ก’
คนอายุมากกว่าถึงเลขสองหลักพูดขึ้นลอยๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

76 ความคิดเห็น