เล่ห์รักหักเหลี่ยมร้าย

ตอนที่ 19 : ผีร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,113
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,225 ครั้ง
    22 ก.ย. 62

เรือนเล็กด้านหลังจวนห่างไกลจากเรือนอื่น  ปกติใช้เป็นที่เก็บข้าวของมิมีผู้อาศัยอยู่  ยามนี้กลับมีแสงสว่างจากเทียนลอดช่องแตกของผนังออกมา   อีกทั้งมีเสียงสวดมนต์ทำนองแผ่วต่ำแว่วมาให้ได้ยิน  ทั้งห้องนอกจากฮูหยิน  ฟางลี่หรู  นักพรต  ก็มีเพียงบ่าวคนสนิทของฮูหยินเพียงหนึ่งนางเท่านั้น   แสงจันทร์เพ็ญสิบห้าค่ำส่องสว่างไปทั่ว  มองเห็นทางเดินและเรือนต่าง ๆ เป็นเงาตะคุ่มโดยมิต้องอาศัยโคมไฟ  ภายในห้องเก็บของมีบุรุษกลางคนผู้หนึ่งในชุดนักพรตสีเทา  หนวดเคราขาวโพลนนั่งอยู่หน้าโต๊ะตัวหนึ่ง  บนโต๊ะมีเครื่องบูชา  หัวหมู เป็ด ไก่ เลือดสุนัขใส่ถ้วยไว้แดงฉานถ้วยหนึ่ง  เปลวเทียนไหววูบวาบก่อให้เกิดเงาประหลาดตามมุมห้อง  ฟางลี่หรูเกาะหลังมารดาอย่างหวาดกลัว  เสียงสวดมนต์ดังต่อเนื่องเป็นทำนองสูงต่ำ  ร่างกายนักพรตสั่นเทิ้ม  สองมือที่พนมไว้สั่นจนเห็นได้ชัด  เหงื่อไหลเปียกชุ่มหลังทั้งที่อากาศเย็น  จู่ๆ นักพรตก็หยุดสวดมนต์  หันมามาหาฮูหยิน

“อาฆาต  นางอาฆาตแรงเหลือเกิน  นางจะเอาชีวิตพวกเจ้าให้ได้”  นักพรตพูดขึ้นก่อนถอนหายใจ

“จริงหรือเจ้าคะ  ช่วยกำจัดนางไปเลยได้หรือไม่เจ้าคะ “  หม่าซินหรานยามนี้ใบหน้าซีดเผือด  ถามเสียงสั่น

“ทำน่ะก็พอทำได้หรอก  แต่ว่า...” หม่าซินหรานผวาเข้าไปตรงหน้านักพรต ตัวสั่นเทาอย่างหวาดกลัว

“ช่วยข้าด้วยเถิดเจ้าค่ะ  ค่าใช้จ่ายเท่าใดข้าก็สู้ “นางหันไปรับถุงผ้าจากบ่าวข้างกายมาวางตรงหน้านักพรต

“เอาเถิด  เช่นนั้นข้าจะกำจัดนางให้พ้นทางเจ้าก็แล้วกัน”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ  ขอบคุณท่านมากเหลือเกิน”  ใบหน้าฮูหยินใหญ่ยินดียิ่งนัก   นักพรตหันกายไปอีกด้านยกมือขึ้นพนมเตรียมทำพิธีต่อ  พลันเสียงดังตึงกึกก้องขึ้นตามด้วยประตูห้องร่วงหล่นลงมาอยู่ที่พื้น  กรอบประตูที่เคยปกปิดได้เปิดออกเป็นข่องสี่เหลี่ยมเผยให้เห็นเงาตะคุ่มของผู้คนยืนอยู่หน้าประตูหลายคน  ฮูหยิน เพ่งสายตามองครู่หนึ่งจึงพบว่า  หนึ่งในจำนวนนั้นเป็นหมิงอ๋อง  และเจ้ากรมฟางจิ่นลี่

“หมะ  หมิงอ๋อง”  สตรีทั้งสามที่อยู่ภายในห้องถอยกรูดไปกองรวมกันอยู่มุมหนึ่งอย่างหวาดกลัว  นักพรตตัวสั่นงันงกทำสิ่งที่ถืออยู่ในมือหล่นลงพื้น  เจ้ากรมปราดเข้ามาเก็บไปดูกลับเป็นหุ่นไม้สองตัวหันหลังประกบกัน  แสงสว่างจากเทียนส่องให้เห็นชัดเจนว่าตัวหนึ่งห่อด้วยผ้าไหมสีน้ำเงินปักลวดลายมังกรสี่เล็บอันเป็นสัญลักษณ์ของเชื้อพระวงศ์ชั้นสูง  อีกตัวหนึ่งห่อด้วยผ้าสีชมพูของสตรีปักลายดอกโบตั๋น  หุ่นไม้หันหลังให้กันมีด้ายสีขาวพันไว้หลายรอบ  เข็มเล่มเล็กหลายเล่มปักอยู่บนตัวหุ่นไม้สตรีตัวนั้น  เล่มหนึ่งปักที่ศีรษะ  เล่มหนึ่งปักที่ท้อง  เล่มหนึ่งปักตรงอกด้านซ้าย  หมิงอ๋องคว้าหุ่นสองตัวไปแกะด้ายขาวออก  ตามด้วยผ้าที่ห่อไว้กระดาษสองแผ่นร่วงหล่นลงมา  หมิงอ๋องก้มเก็บขึ้นมาแผ่นหนึ่งเป็นวันเดือนปีเกิดของหมิงอ๋อง  อีกแผ่นหนึ่งเป็นวันเดือนปีเกิดของฟางลี่เซียน 

“นางแพศยา” เจ้ากรมฟางจิ่นลี่คำรามด้วยโทสะถลาเข้าไปยกมือตบหน้านางไปฉาดหนึ่ง  ร่างท้วมของฮูหยินถลาไปล้มฟุบอยู่กลางห้อง  ลี่หรูปราดเข้าไปประคองมารดาน้ำตานองหน้า

“เหนียง  ท่านเป็นอันใดหรือไม่  เตีย เหตุใดท่านใจร้ายนัก”

“ข้าใจร้ายเช่นนั้นหรือ  เจ้าเบิกตาดูสิ่งที่นางทำสิ   บุตรีข้าแต่งออกไปแล้วนางยังกระทำเรื่องอันน่าสะอิดสะเอียนเช่นนี้ได้  แล้วก่อนหน้านี้ลับหลังข้าพวกเจ้าทำอันใดกับเซียนเอ๋อร์ไปแล้วบ้าง”

“ท่านพี่  ข้าน้อยมิได้ทำนะเจ้าคะ  ข้าน้อยถูกใส่ร้าย” ฮูหยินคลานมาเกาะขาเจ้ากรมฟางที่สลัดขาออกอย่างมิใยดี

“เจ้ามิได้ทำ  แล้วสิ่งที่อยู่ตรงหน้านี้คืออันใดกัน”

“ข้าน้อยเพียงเชิญนักพรตมาปัดรังควาญไล่ผีร้ายเท่านั้น  แต่หุ่นไม้สองตัวนี้ข้าน้อยมิได้เห็นมาก่อนเลยเจ้าค่ะ”

“นางโกหก  ทูลหมิงอ๋อง  เป็นนางที่ว่าจ้างให้กระหม่อมทำพิธีคุณไสยใส่หมิงอ๋องกับพระชายา  นางเกลียดชังลูกเลี้ยงมิต้องการให้ได้ดีกว่าบุตรีของนาง  นางต้องการให้หมิงอ๋องเกลียดชังพระชายา  ให้พระชายาทนทุกข์อยู่ในตำหนักอ๋องไปชั่วชีวิตพ่ะย่ะค่ะ”

“นางสาระเลว” เจ้ากรมฟางปราดเข้าไปตบตีฮูหยินด้วยโทสะ  ฟางลี่หรูเข้ามาห้ามปรามถูกฝ่ามือจากเจ้ากรมที่ยั้งมิทันไปหลายคราจนเขียวช้ำ

“เจ้าสวมหน้ากากแม่เลี้ยงแสนดีตบตาข้ามาตลอด  ลับหลังข้าเจ้าคงข่มเหงทารุณบุตรีข้ามิน้อย   หากจวนนี้จะมีผีร้าย  ก็เห็นจะเป็นเจ้านั่นแหละที่ชั่วร้ายจนผีก็มิอาจเทียมเท่า ฮึ”

“ส่งพวกนางไปไว้ที่คุกในกรมอาญาก่อน  รอสอบสวนใหม่ค่อยตัดสินโทษของพวกนาง” ฟางจิ่นลี่คุกเข่า

“ทูลหมิงอ๋อง  โทษฐานปองร้ายเชื้อพระวงศ์รุนแรงนัก  อาจถูกประหารเจ็ดชั่วโคตรก็เป็นได้  สตรีผู้นี้ใจคอโหดร้าย  ถูกลงโทษเป็นเรื่องสมควร  แต่ลี่หรู  นาง...” เจ้ากรมน้ำตาหลั่งริน  จะอย่างไรก็เลือดเนื้อเชื้อไข

“เจ้ากรมวางใจเถิด  เปิ่นหวางมิคิดที่จะประหารผู้ใดนอกจากผู้คิดกระทำผิดจริงๆ  หากสอบสวนแล้วฟางลี่หรูมิได้มีความผิดใด  นางย่อมได้รับการปล่อยตัวออกมาเอง “

  “อาจารย์  ข่าวด่วนจ้าค่ะ”  หูเตี๋ยวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามายืนหายใจถี่ๆ อยู่เบื้องหน้านาง

“ข่าวอันใดหรือ”    รุ่ยเจี๋ยใช้ผ้าเช็ดมีดสั้นในมืออยู่เอ่ยถามอย่างมิใส่ใจ

“พระชายารองตั้งครรภ์สองเดือนแล้วเจ้าค่ะ”

“อ่อ  เช่นนั้นรึ  คิดว่าเรื่องใหญ่อันใด”

“อาจารย์” หูเตี๋ยส่งเสียงอย่างขัดใจ เหตุใดอาจารย์จึงมิรู้ร้อนรู้หนาวเช่นนี้เล่า

“เจ้าคิดว่าข้าควรไปแสดงความยินดีกับนางหรือ”

“เจ้าค่ะ “

“หึ เจ้ามิคิดหรือว่านี่อาจเป็นกับดักของนาง”

“กับดัก”

“หากข้าเข้าไปที่เรือนของนาง  หากนางเป็นอันใดไป  ข้าใยมิใช่ถูกข้อหาปองร้ายนางด้วยความริษยา”

“แต่หากอาจารย์มิไป  ใยมิใช่ถูกครหาว่าไร้น้ำใจ”

“ไร้น้ำใจแล้วเยี่ยงใด  นางเคยวางยาข้าถึงตำหนัก  หากยามนี้ข้ามิไปเหยียบตำหนักของนาง  ก็ด้วยความขัดแย้งในครั้งเก่า  ผู้ใดอยากครหาก็ตามใจเถิด  ข้าหาได้เดือดร้อนอันใด”

“แล้วหมิงอ๋อง”

“เจ้าวางใจเถิด  คนผู้นั้นมิมีทางตำหนิข้าด้วยเรื่องนี้เป็นแน่  เขาจะสบายใจเสียอีกที่ข้ามิเข้าไปวอแวกับพระชายารองสุดที่รักของเขา ยามนี้เขากำลังอยู่กับนางสินะ”

“เจ้าค่ะ”  รุ่ยเจี๋ยยิ้มอย่างเบิกบาน  แต่ในใจยามได้ยินว่าเขาอยู่กับสตรีอื่นกลับแปลบปลาบคราหนึ่ง แต่เอาเถิด  เยี่ยงนี้บุรุษที่น่าตายผู้นั้นคงจะมิได้มาวอแวกับนางไประยะหนึ่ง  นางเริ่มสังเกตเห็นว่าหมิงอ๋องมักมาหาเรื่องกลั่นแกล้งนาง  ยิ่งเห็นนางหงุดหงิดยิ่งดูเบิกบาน  เห็นทีบุรุษในราชวงศ์จะมิเคยถูกมองเมินจากสตรีใด  ในพระทัยคงมิอาจทานทนจึงหาเรื่องเอาชนะนาง

หึ  เป่ารุ่ยเจี๋ยแม้เป็นดอกไม้ป่า  แต่มิเคยคิดฝันให้ตนเองเป็นหนึ่งในดอกไม้ในสวนของบุรุษใด  เตียเตียแม้เป็นบุรุษมากสามารถก็มีภรรยาเพียงหนึ่งเดียว  เหล่าบุรุษในสำนักส่วนมากหากมิใช่ภรรยาไร้ทายาทสืบสกุลก็มิค่อยมีอนุภรรยาให้ครอบครัววุ่นวาย  แตกต่างกับบุรุษในกำแพงเมืองเหล่านี้นัก  แม้จะเป็นชาวบ้านธรรมดาก็นิยมมีอนุภรรยา  พิษร้ายในใจสตรีมากริษยาช่างน่ากลัวนัก      นางคำนึงถึงเหตุการณ์ในคืนที่ฮูหยินเชิญนักพรตมาทำพิธีปัดรังควานที่จวน   หลังจากเหตุการณ์ลุกลามกลายเป็นพิธีคุณไสยใส่หมิงอ๋องและพระชายาจนทำให้ฮูหยินกับคุณหนูใหญ่ต้องถูกจองจำรอการสอบสวน  หลังจากนั้นนางก็ได้ข่าวฮูหยิน ถูกปล่อยตัวออกมาเนื่องจากพยานปากสำคัญคือนักพรตหายตัวไป  เจ้ากรมฟางปลดนางไปเป็นบ่าวรับใช้ในเรือนซักล้างให้ทำงานหนักชดใช้ความผิด  ไม่ให้เหยียบย่างเข้ามาเรือนใหญ่อีก  แต่นายน้อยเช่นนางย่อมรู้ดีว่าเรื่องราวยังมิได้จบสิ้นเพียงแค่นี้   อิทธิพลของหม่าซินหรานหาใช่สามัญ  นางครองอำนาจในจวนเจ้ากรมฟางมาเนิ่นนาน  จัดวางคนของนางไปทั่วทั้งจวน    รุ่ยเจี๋ยยกยิ้มอย่างหมายมาด 

“เมื่อตีงูแล้ว  ย่อมมิอาจตีเพียงหลังหักได้  ท่านวางแผนลอบทำร้ายบุตรีเลี้ยงอย่างไร้ยางอาย  ข้าจะทำให้พวกท่านจดจำนางไปชั่วชีวิตอย่างแน่นอน  ข้าขอสาบาน”

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.225K ครั้ง

444 ความคิดเห็น

  1. #102 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 22:57

    เจอย้อนศร 5556

    #102
    0
  2. #94 SainaDenasan (@SainaDenasan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 13:09
    สนุกกกก ค้างงงง
    #94
    0
  3. #93 ArunratAroji (@ArunratAroji) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 11:45
    ไม่อยากให้นางเอกหวั่นไหวง่ายๆเลยกำลังสนุกแล้วเชียวเฮ้อออ
    #93
    0
  4. #92 mydear26 (@mydear26) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 11:35

    ไรท์ขัดใจรีด อย่าแรงงงงงงงง นึกแล้วว่าต้องให้นางเอกชอบอิอ๋อง ฮืออออออออ ไม่เอาอ่ะไรท์หย่าแล้วก็ออกจากจวนสิ

    นังอสรพิษท้องแล้วก็ทำอะไรมันไม่ได้สิ พวกมันรักกันมากให้นางทนเพื่อไร ทำไมไม่ออกไปหาวิธีคืน ร่าง อ่ะ รอให้มันคลอดแล้วค่อยมาจัดการ ส่วนอิอสรพิษ สองตัวที่บ้านจัดการเลย

    ไรท์ให้นางออกไปเถอะ!!!!!!
    #92
    0
  5. #91 X-one (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 10:23

    ขัดใจนิดๆนางเอกเริ่มมีใจให้หมิงอ๋องแน่ๆเซ็งเลยไหนบอกนางใจแข็ง ขนาดลดความอ้วนได้ แค่ผู้ชายมากรักทำไมนางเริ่มอ่อนๆนะ

    #91
    0
  6. #90 kulyasalin2 (@kulyasalin2) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 10:14
    ชายารองท้องก็ดีแล้ว รักกันดีๆ นางมีหนังสือหย่ากันก็จะได้จบๆ 55555 น้องจะได้หาเรือใหม่ให้ร่างนี้ พอกลับร่างได้ร่างอดีตแม่หมูคนงามจะได้ครองรักกับเพื่อนนางอย่างมีความสุข ส่วนนางก็ไปหาใหม่เป็นเจ้าหุบเขาสบายๆ ปล่อยตาอ๋องไปที่ชอบๆ อย่ามาให้เจอกันอีกเลย ชิ้วๆ 5555
    #90
    0
  7. #88 preeyada71018 (@preeyada71018) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 08:57
    ยิ่งอ่านยิ่งชอบ
    #88
    1
    • #88-1 กาน (จากตอนที่ 19)
      22 กันยายน 2562 / 09:50
      ชอบนางเอกภาคนี้มากไม่อ่อนแอ กับคนที่ทำไม่ดีกับนางสมควรโดนทุกคนไม่เว้นแม้หมิงอ๋องตัวซวยดีแล้วที่จะมีลูกกับชายารองเพราะจะได้ไม่มาสนใจนางเอกนางจะได้ทำแผนตามใจปราถนา
      #88-1