รสรักซาดิสต์

ตอนที่ 4 : ผู้ชายมือไว 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 134
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    24 ก.ค. 62






ทำเอาคนต้นเหตุที่ทำให้ชายหนุ่มเกิดอาการไม่ปกติขึ้นมา ถึงกับทำหน้าไม่ถูกเลยทีเดียว

“คุณน่าน”

เธอกัดฟันแน่น เอ่ยเรียกชื่อเขาเป็นเชิงปรามไม่ให้พูดจาอะไรแผลงๆ ที่อาจจะทำให้เธอเคอะเขินจนแข็งขาอ่อนระทวยเดินไม่ไหว กระโดดเข้าสะเอว ชวนเขาเล่นเสียวเสียตั้งแต่ ยังไม่พ้นตึกสำนักงาน อย่างที่ชายหนุ่มเคยเกริ่นๆ ชวนขึ้นมาก็ได้

“ครับ...พริ้ง...”

โอ้ย! พ่อเจ้าประคุณรุนช่อง เขาจะขยันเรียกชื่อเธอไปถึงไหนกันนะ น้ำเสียงที่ทอดให้ฟังไพเราะ อ่อนหวาน นุ่มนวล ชวนระทวยนี่ช่างมีผลทำให้เครื่องในสาวปั่นป่วนรวนเรไปหมด

ไม่ว่าจะเป็นหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ เส้นเลือดที่สูบฉีดแรง จนแก้มแดงหน้าร้อนฉ่า แข้งขาที่เดินขวิดพันกันไปมา จนดูท่าว่าจะยืนทรงกายไว้ไม่อยู่ ไหนจะมือไม้ก็พลันจะอ่อนแรงจนน่ากลัวจะแฟ้มที่ถือหล่นใส่ตีน เอ๊ย! เท้าเอา...สันแฟ้มนี่ก็หนาน่าดู ขืนตกใส่เท้าต้องมีเจ็บร้องโอดร้องโอยกันบ้างล่ะ

วิธีการที่น่าจะหยุดอาการปั่นป่วนทั้งหลายในตัวได้ชะงักสุด ก็คือควรที่จะเอาสันแฟ้มนี่ฟาดหัวเขาเสียมากกว่า

ฮึ่ม...มันน่านัก...คนกวนประสาทเอ๊ย!

แน่ะๆ ยังมีหน้ามายิ้มแฉ่ง ส่งสายตาวับวาวเป็นประกายอย่างหมายจะกลืนกินเธออีก

นัทธนนท์ คนที่เธอรู้จักในวันแรก...หนุ่มนักวางแผนการลงทุน ที่มาดสุขุมนุ่มลึก เก่งกาจ ฉลาดล้ำ เท่ห์โครต มองสบตาแล้วใจจะละลาย ดูเป็นผู้ชายที่สูงสุดสอย เกินเอื้อมในวันนั้น ได้ล้มหายตายจากไปไหนแล้ว

เหลือแต่ผู้ชายหน้ามึน หื่นเข้าเส้นเลือด แถมยังทมิฬหินชาติ โหดร้าย รีดแรงเธอแทบไม่เหลือกลับทุกครั้งที่ได้เผชิญหน้าหกับเขา...อาห์...

คิดแล้วหัวใจก็หวิวชะมัด...เมื่อคิดถึงค่ำคืนนั้น คืนที่ได้รู้จักกันผ่านมาเกือบสามเดือน...คืนเริ่มต้นทุกอย่างที่เปลี่ยนไป

แต่ในนาทีนี้ที่เธอทำได้คือยืนส่งสายตาเขียวปั๊ดมองคนก่อกวนที่ยิ้มป่วนให้ จนลิฟต์มาหยุดที่ชั้นจอดรถแล้วนั่นแหละพริ้งเพราะถึงเพิ่งได้สติสติอีกครั้ง ตอนที่ประตูลิฟต์เปิดออก แล้วร่างสูงหุ่นทรงดีในชุดสูทผูกไทร์นั่นก้าวเดินออกไปแล้ว

“กลับด้วยกันไหม?” 

เหลียวหน้าอ้อมไหล่หันมาชักชวน

“ไม่ล่ะค่ะ ฉันยังต้องอยู่เคลียร์งานต่ออีกนิดหน่อย”

เขายกข้อมือคาดนาฬิกาโรเล็กซ์เรือนแพงลิบขึ้นมาดู

“อีกห้านาทีเอง ผมรอได้นะ”

ดูเหมือนเขาช่างเป็นผู้ชายที่มีเวลาเหลือเฟือเหลือเกิน ไม่ใช่นักธุรกิจงานยุ่งงานรัดตัวอย่างที่แสร้งสร้างภาพให้คนอื่นเข้าใจว่าอย่างนั้นใช่ไหม?

“ห้านาทีไม่น่าจะเสร็จทันค่ะ”

“จะอยู่ทำโอทีต่อหรือ?”

“ไม่มีโอทีหรอก คุณเมศจ้างฉันแพงแล้ว” 

ตอบเขาไปตามความรู้สึก ต่อให้มีงานคั่งค้าง เธอก็อยู่เคลียร์งานต่อให้เสร็จ ถือเป็นหน้าที่รับผิดชอบของตัวเอง ไม่เคยเบิกล่วงเวลาเพิ่ม แม้เจ้านายจะใจดีและอนุญาตก็ตามที

“สิบนาที...หรือยี่สิบนาที พอไหม?”

ทำไมเขาเป็นผู้ชายช่างต่อรองอย่างนี้นะ โดยเฉพาะสายตาเชื่อมส่งความนัยอะไรบางอย่างมานั่นด้วย กำลังเขย่าประสาทเธอทั้งตัว จนเริ่มหายใจติดๆ ขัดๆ และหัวใจเต้นผิดจังหวะขึ้นมาอีกแล้ว

ไม่...มันยังไม่ถึงเวลานั้น

“ดิฉันกลับเองดีกว่าค่ะ”

“คุณนี่เป็นเลขาที่ช่างน่ารักเสียจริงๆ มิน่าล่ะ คุณปรเมศวร์ถึงไม่ยอมปล่อยคุณไปไหนน่ะ”

“แน่นอนค่ะ”

“ระวังจะไปไม่ทันนัดนะครับ” 

เขาว่าพร้อมกระดกยกคิ้วข้างหนึ่ง ยิ้มกริ่มที่มุมปาก สายตาวาววามที่จ้องมองมาลึกซึ้ง ราวกับจะดูดดึงเธอเข้าไปในแก้วตาสีนิลคู่นั้นเสียให้ได้

หัวใจสาวกระตุกวูบ เป็นอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งแม่สาวอายุยี่สิบห้าปี ระลึกได้ว่าเธอไม่ใช่คนเจนจัดกร้านโลกเลยสักนิด แม้ภายนอกจะดูเป็นสาวเปรี้ยวโฉบเฉี่ยวและมาดมั่นทันสมัย ใจกล้าประมาณหนึ่ง

แต่ผู้ชายคนนี้ กลับทำให้เธอรู้สึกราวกับเป็นเนื้อทรายไร้เดียงสาตาใสซื่อ ที่ถูกเขาจ้องขย้ำเสียทุกครั้งที่มีโอกาส

พริ้งเพราเรียกสติกลับคืนมา ยิ้มตามมารยาทให้

“ขับรถกลับดีๆ นะคะ”

“ครับ...ผมเองก็ไม่อยากพลาดนัดเหมือนกัน” 

เขาว่า พร้อมกับแตะมือที่ขมับ และส่งยิ้มแบบละลายหัวใจมาให้

ตาย...ตาย...ตาย...ตาย...โอ้ย...พ่อเจ้าประคุณรุนช่องเจ้าขา...อย่ามายิ้มอย่างนี้นะ...แน่ะๆ ยังมาขยิบตาให้อีก

นิ้วเรียวสวยรีบจิ้มปิดประตูลิฟต์ลง ก่อนที่เธอจะถูกสายตา และเสน่ห์อันร้ายกาจของผู้ชายตรงหน้า หลอมละลายกลายเป็นวุ้นขึ้นมาจริงๆ

ให้ตายเถอะ...คนบ้าเอ๊ย!...ท่าทางเจ้าชู้ยักษ์อย่างนั้น ใครได้ไปเป็นแฟนคงปวดหัวตายเลย


*1 เม้นต์ 1 ใจ เป็นกำลังใจให้กับคนเขียนนะคะ...ขอบคุณมากค่า...*

ติดตามผลงานนักเขียนได้ที่ ...https://www.facebook.com/RachaRil/ 


 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น